II SA/Wa 869/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 10 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576) i art. 104 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił M. K. wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że okoliczności które podniosła ww. we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia nie świadczą w istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej życia, zdrowia ani mienia. Wnioskodawczyni we wniosku podała, że jest osobą majętną, a jej dom jest oddalony od innych zabudowań, sąsiaduje z lasem i polem kukurydzy. Wskazywane przez nią zdarzenia m.in. usiłowanie włamania nastąpiło w innym (poprzednim) miejscu zamieszkania. Otrucie psa nie zostało zgłoszone. W ocenie organu wnioskodawczyni nie wskazała na przesłanki uzasadniające konieczność posiadania pozwolenia na broń palną do obrony osobistej. Ponadto organ podał, że z zeznań i pism kierowanych do organów przez wnioskodawczynię wynika, że nie posiada ona niezbędnej wiedzy w zakresie przepisów ustawy o broni i amunicji, a w szczególności dotyczących jej zbycia, przekazania o osobie nieuprawnionej i przerobienia w związku ewentualnym zamiarem jej sprzedaży. Organ odwołał się również do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt III SA 1857/01, w którym Sąd stwierdził, że " (...) brak poczucia bezpieczeństwa z różnych powodów deklaruje wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił ". Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania M. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] marca 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył za organem pierwszej instancji argumenty poniesione przez ww. we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia i stwierdził, że M. K. nigdy nie znalazła się w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia. Podawane przez nią zdarzenia, tzn. otrucie psa, zaczepki ze strony osób jej nieznanych, przejazdy samochodów, o których nie informowała organów ścigania nie uzasadnia twierdzenia, że z tego tytułu czuła się zagrożona. Policja w miejscu zamieszkania ww. nie potwierdziła, że występują tam akty wandalizmu, chuligaństwa i zwiększona liczba interwencji. Na tym terenie nie stwierdzono, że zamieszkuje tam element przestępczy, jak również, że dochodzić tam może do napadów i pobić, chociaż potwierdzono, że zdarzają się włamania. M. K. nie składała zawiadomień o popełnieniu przestępstwa i nie zgłaszała potrzeby interwencji Policji. Jako spadkobierczyni 4 egzemplarzy broni może ubiegać się ona o uzyskanie pozwolenia na te jednostki do celów pamiątkowych. Może je również zbyć, a do tego nie jest potrzebne wnioskowane pozwolenie. Organ podał również, że o ile wnioskodawczyni czuje się zagrożona, to dla poczucia bezpieczeństwa może nabyć znajdujące się w wolnej sprzedaży środki do obrony osobistej. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że naruszył dyspozycję art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, gdyż błędnie przyjął, że okoliczności jakie podniosła we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia nie świadczą o istnieniu stałego realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej życia i zdrowia. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podała, że spełnia wszystkie kryteria związane z ubieganiem się o wydanie pozwolenia na broń palną do obrony osobistej. Wie jak się z nią obchodzić i zna wszelkie zasady bezpieczeństwa jakie należy zachować w związku z jej posiadaniem. W ocenie skarżącej Organy nie wykazały żadnych różnic, dlaczego przedmiotowe pozwolenie zostało wydane jej zmarłemu mężowi, a jej jego wydania odmówiono. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie rozważań wskazać jednak zdecydowanie należy, że z treści obowiązujących przepisów, nie da się wywieść ogólnego i powszechnego prawa obywateli do posiadania broni, ponieważ owo prawo nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem w myśl powyższej tezy i na mocy obowiązujących przepisów, a o czym będzie mowa niżej, posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji, zaś stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w utrwalonej już linii judykacyjnej i wystarczy w tym miejscu zacytować chociażby jedno z takich orzeczeń, a mianowicie "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego" (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05). W dalszej części rozważań zaakcentować należy, że organ Policji podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu sprawy wydania skarżącej pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia decyzji wynika, że - w ocenie Sądu - organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, wydając decyzję odmowną. Otóż stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 267), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, zaś w myśl art. 10 ust. 2 ustawy, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności m.in. w celach ochrony osobistej (pkt 1). Natomiast za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności dla pozwolenia m.in. na broń do celów ochrony osobistej, stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest i na co organ zasadnie się powołał, że skarżąca spełnia pierwszą z przesłanek przyznania jej pozwolenia na posiadanie broni w celach ochrony osobistej, a mianowicie nie stanowi ona zagrożenia dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast Sąd w pełni podziela stanowisko organu Policji, że nie spełniła ona drugiej z przesłanek do wydania pozwolenia na broń, tzn. nie przedstawiła ważnej przyczyny do jej posiadania, a w szczególności stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Analizując powyższe stwierdzić należy, że owo zagrożenie, aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w życiu skarżącej występowały zdarzenia, które mogły wywołać u niej stany zagrożenia, jednakże nie miały one charakteru ponadprzeciętnego, jako to określił ustawodawca. Zdarzenia, których doświadczyła skarżąca są nieprzywidywalne, a posiadanie pozwolenia na broń tego nie zmieni. Zdaniem Sądu, argumenty podnoszone przez skarżącą we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia, w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i w skardze nie powodują, że skargę należało uwzględnić. Skarżąca ma możliwość zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa w inny sposób np. poprzez monitorowanie nieruchomości przez firmę ochrony osób i mienia. Jednocześnie należy zwrócić uwagę skarżącej na to, że posiadanie pozwolenia na broń palną do obrony osobistej nakłada liczne obowiązki, które wynikają z przepisów ustawy o broni i amunicji. Nie uzasadnione użycie broń może spowodować odpowiedzialność karną. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób, nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do organów Policji, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę". Natomiast kontroli sądowej podlega to, czy procedowanie w tym względzie nie nosi znamion dowolności i czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa, co w rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. Zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.