II SA/Sz 590/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na zarządzenie Wójta Gminy z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych postanawia odrzucić skargę. A. J., reprezentowana przez adw. M. A. S., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na zarządzenie Wójta Gminy z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie zawieszenia skarżącej w wykonywaniu obowiązków dyrektora Szkoły Podstawowej im.[...] , na okres [...] miesięcy. W uzasadnieniu skargi, oprócz sformułowania zarzutów merytorycznych, skarżąca powołała się na linię orzeczniczą sądów administracyjnych, która w sprawie zawieszenia dyrektora szkoły podstawowej, na podstawie art. 83 ust. 1 Karta Nauczyciela uznaje, że mamy do czynienia ze sprawą z zakresu administracji publicznej. Wójt Gminy, reprezentowany przez r. pr. M. F., wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zarzuty sformułowane w skardze są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać przesłanki dopuszczalności wniesienia skargi. Skarga badana jest m.in. poprzez pryzmat przesłanek w znaczeniu przedmiotowym, tzn. określającym od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga. Do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto należy przesłanka wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1 – brak właściwości sądu administracyjnego (zob. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. Wydanie 4. Warszawa 2012. s. 202). Uzupełniająco wskazać należy, że w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", przedmiotem skargi objęte są indywidualne akty administracyjne decyzje lub postanowienia wydane w postępowaniu jurysdykcyjnym, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, a także akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Powyższy wywód jest konieczny, biorąc pod uwagę przedmiot sprawy objętej, kwestionowanym przez A. J., zarządzeniem Wójta Gminy z dnia [...]r., którym na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r., nr 97, poz. 674 ze zm.), organ wykonawczy gminy zawiesił skarżącą w wykonywaniu obowiązków dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] , na okres [...] miesięcy. Rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności zaskarżenia zarządzenia organu gminy. Stosownie do art. 83 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, dyrektor szkoły może zawiesić w pełnieniu obowiązków nauczyciela, a organ prowadzący szkołę - dyrektora szkoły, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub złożono wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli ze względu na powagę i wiarygodność wysuniętych zarzutów celowe jest odsunięcie nauczyciela od wykonywania obowiązków w szkole. W sprawach niecierpiących zwłoki nauczyciel i dyrektor szkoły może być zawieszony przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Instytucja zawieszenia nauczyciela/dyrektora szkoły zamieszczona jest w wyodrębnionym systemowo rozdziale 10 ustawy Karta Nauczyciela, poświęconym odpowiedzialności dyscyplinarnej, co wskazuje na intencję ustawodawcy, aby zaliczyć powołaną instytucję do kategorii spraw dyscyplinarnych (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1831/12, opubl. w internetowej bazie orzeczeń – orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze przedmiotu, prezentowane jest stanowisko, które Sąd w pełni podziela, że postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają (zob. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4. Warszawa 2010, s. 42, por. także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Bk 25/04, opubl. w ONSAiWSA 2005/6/113). W świetle art. 77 ust. 1 i ust. 2 Karty Nauczyciela sprawach dyscyplinarnych nauczycieli orzekają komisje dyscyplinarne pierwszej i drugiej instancji. Wyrażenie "sprawy dyscyplinarne" rozumieć należy w takim sensie, że obejmuje ono także sytuacje dotyczące zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczycieli i związanego z tym wynagrodzenia za pracę - art. 83 i art. 84 Karty Nauczyciela (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1982 r. I PR 09/82, opubl. w OSNC 1983/5-6/85. Od prawomocnych orzeczeń odwoławczych komisji dyscyplinarnych przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz przy ministrze właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w sprawach dyscyplinarnych stronom przysługuje odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje (art. 77 ust. 5 i ust. 5a Karty Nauczyciela). Jak wynika zatem z powołanych powyżej regulacji prawnych, przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela nie poddają kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego lub czynności związanych z takim postępowaniem (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1132/12, opubl. internetowej bazie orzeczeń – orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z przywołanych przepisów ustawy Karta Nauczyciela wynika natomiast wyraźnie właściwość sądu powszechnego do rozpatrzenia odwołania od orzeczeń komisji dyscyplinarnej drugiej instancji. Sąd poddał także analizie treść orzeczeń przytoczonych przez skarżącego, w których uznano właściwość sądów administracyjnych w sprawach o zawieszenie dyrektora szkoły na podstawie art. 83 ust. 1 Karta Nauczyciela (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 1039/05, wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 października 2010. r, sygn. akt II SA/Go 371/10, z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Go 263/11, opubl. internetowej bazie orzeczeń – orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie kwestionując prawnej formy działania organu wykonawczego gminy w formie zarządzenia, Sąd pragnie zauważyć, że nie każde zarządzenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) podlega kontroli sądów administracyjnych. Racjonalne i przekonujące są dla Sądu te stanowiska płynące z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które w sprawach dyscyplinarnych uznają, że z punktu widzenia wykładni celowościowej nie byłoby właściwe powierzenie kontroli pewnego etapu postępowania sądowi administracyjnemu, w przypadku, gdy kontrola orzeczeń komisji dyscyplinarnych powierzona jest wyraźnie sądowi powszechnemu. Oznaczałoby to bowiem wprowadzenie dwutorowości kontroli sądowej w zależności od etapu postępowania (patrz postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1152/05, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt III SAB/Gd 2/12, opubl. w internetowej bazie orzeczeń – orzeczenia.nsa.gov.pl.). Reasumując przyjąć należy, że skarga A. J. została wniesiona w sprawie, która nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skarga wniesiona w sprawie nie objętej właściwością sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, co musi skutkować jej odrzuceniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono, jak na wstępie.