VII SA/Wa 2144/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. W., W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. W., kwotę 870 zł (osiemset siedemdziesiąt złotych), na rzecz W. K. 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, IV. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata L. C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 529,00 (pięćset dwadzieścia dziewięć złotych) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 430 (czterysta trzydzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 99,00 (dziewięćdziesiąt dziewięć złotych). Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewoda [...] odmówił, w wyniku wznowienia z urzędu postępowania, uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania J. W. i W. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że J. W. i W. K. nie posiadają interesu prawnego do występowania w charakterze strony w postępowaniu w sprawie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Po rozpatrzeniu skargi J. W. i W. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 683/10 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o umorzeniu postępowania odwoławczego. Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie zbadał czy po wydaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06 zostało rozpatrzone odwołanie skarżącej od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., jak również nie wypowiedział się co do argumentów i zarzutów podnoszonych w pismach i odwołaniu, a ponadto z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób zakończyło się wcześniejsze postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa) ponownie umorzył postępowanie odwoławcze. Organ przywołał treść art. 28 kpa, 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623, ze zm. - dalej: Prawo budowlane) i wskazał, że skarżące się nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2004 r., jak również w postępowaniu wznowieniowym toczącym się z urzędu przed organem wojewódzkim, w związku ze sprzeciwem Prokuratora Okręgowego w [...]. Doręczenie decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. przez Wojewodę [...] J. W. i W. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za nieprawidłowe. Stwierdził, iż sam fakt doręczenia decyzji określonej osobie nie kreuje samoistnie interesu prawnego jej adresata. Gdy skarżący jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji, to interes określić należy jako faktyczny, a nie prawny. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w sprawie obszar oddziaływania obiektu wyznaczyć należy w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) - dla budynku obory i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) - dla zamkniętego zbiornika na gnojowicę. Organ wskazał ponadto, że nieruchomości, których właścicielką jest J. W. (działka nr [...] i [...] położone we wsi [...]) nie sąsiadują z nieruchomością inwestora (działka nr [...], położona we wsi [...]). W. K. natomiast jest właścicielką działek o nr [...] i [...] , położonych we wsi [...], z których działka o nr [...] sąsiaduje z działką inwestora. W ocenie organu, jak wynika z analizy projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. budynek obory posadowiony został w odległości ok. 45 m od granicy działek o nr [...] i [...] stanowiących własność J. W. oraz w odległości 4 m i ok. 15 m od działek W. K. (odpowiednio nr [...] i [...]). Tym samym powyższe nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku obory wyznaczonym warunkami technicznymi, w szczególności wynikającym z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto, zgodnie z § 36 ust. 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej: 15 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych i 7,5 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Zdaniem organu, z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odległość ta wynosi ok. 33 m od granicy z działkami o nr [...] i [...] oraz ponad 30 m od granicy działek o nr [...] i [...]. Organ odniósł się także do regulacji zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zaznaczył, że zgodnie z § 6 ust. 3 tego rozporządzenia odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich i 4 m od granicy działki sąsiedniej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zbiornik na płynne odchody zwierzęce zaprojektowany został w odległości ok. 52 m od działek J. W. oraz ok. 26 m od działki o nr [...] i ponad 60 m od granicy działki o nr [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wprawdzie Wojewoda nie dokonał analizy obszaru oddziaływania spornej inwestycji, do czego zobowiązany był wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, to jednak w aktach sprawy znajduje się raport o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007 r. oraz aneks nr [...] do tego raportu z listopada 2007 r., z którego wynika, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora nr [...]. W związku z zarzutami skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że, co prawda, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2008 r. wskazał na nieprawidłowości zawarte w raporcie o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, jednak z postanowienia tego nie wynika, że nieruchomości skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Następnie organ dodał, że skarżące nie wykazały oraz nie udokumentowały naruszenia własnego, skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego ograniczającego lub utrudniającego prawo korzystania z ich nieruchomości, jakie nastąpiłoby poprzez realizację spornej inwestycji. W skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. J J. W. i W. K. zarzuciły naruszenie: art. 170 ppsa w związku z wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r. w sprawie II OSK 208/06 oraz z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie II OSK 84/07; art. 138 § 1 pkt 3 kpa, art. 28 kpa w zw. z art. 28 Prawa budowlanego; art. 10 kpa poprzez niezapewnienie czynnego udziału skarżącym w postępowaniu; art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 kpa oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, 7, 8, 9, i 12 kpa poprzez przyjęcie, że organ I instancji nieprawidłowo uznał skarżących, jako strony postępowania w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Skarżące zarzuciły tez naruszenie art. 139 kpa poprzez nietrafne przyjęcie, że W. K. nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1133/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. i W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej J. W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 2720/12 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1133/11 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rację ma skarżąca, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niewystarczająco wnikliwie ocenił materiał dowodowy sprawy. Sąd Naczelny podniósł, że po wydaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 683/10 po stronie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaistniał obowiązek ponownej, wnikliwej oceny stanu faktycznego sprawy oraz analizy - w kontekście art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego - obszaru oddziaływania inwestycji zatwierdzonej pozwoleniem z 2004 r. wydanym na rzecz A. H.. Ocena ta powinna być przeprowadzona także z uwzględnieniem wyroku II OSK 208/09, do którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraźnie nawiązał. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie sposób wykonania wskazań zawartych w wyroku VII SA/Wa 683/10 przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. budzi poważne zastrzeżenia, zaś ocena oddziaływania przedsięwzięcia A. H. dokonana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niewystarczająco zweryfikowana. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagi na fakt, że wątpliwości co do treści raportu zgłaszał już sam organ wskazując na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] znak [...]. W postanowieniu tym, na stronie 5, organ ten zwraca uwagę, że przedłożony raport "nie objął wszystkich obiektów realizowanych przez inwestora" oraz że ma to znaczenie dla oddziaływań związanych z inwestycją. Sąd nie odniósł się do tego postanowienia, natomiast zaakcentował, że to skarżąca "nie przedstawiła żadnego innego dokumentu lub dowodu, który mógłby uzasadniać jej twierdzenia o braku wiarygodności raportu". Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z akt zebranych w niniejszej sprawie wynika, że w postępowaniach dotyczących oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia na działce nr [...] wiele kwestii przedstawionych przez inwestora w raporcie budziło zastrzeżenia, o czym świadczy chociażby powołane wyżej postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2008 r., a także postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...], w którym podważono wartość dowodową raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko właśnie w zakresie przedstawionych w nim oddziaływań na sąsiednie nieruchomości. Na prawidłowość raportu rzutują także inne, przedstawiane przez skarżącą w postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji rozstrzygnięcia organów Inspekcji Sanitarnej oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd I instancji do dokonania oceny wartości dowodowej raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz odniesienia się i oceny znaczenia dla podejmowanego rozstrzygnięcia innych wyroków sądów administracyjnych powiązanych ze sprawą, w szczególności wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 84/08, w którym Sąd ten uznał legitymację skargową J. W., pomimo, że kwestionowała ona właśnie sposób przeznaczenia działki nr [...] . Naczelny Sąd Administracyjny nakazał zatem wyjaśnić w jakim postępowaniu raport ten został wykorzystany, czy był przez uprawnione organy kwestionowany, czy stwierdzono z nim jakiekolwiek braki, a także - co najistotniejsze - zweryfikować, czy odnosi się on do całości inwestycji w kształcie określonym w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] znak [...] oraz czy jest on wyczerpujący, zwłaszcza w zakresie sprecyzowania w nim charakterystyki oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie. Dopiero takie ustalenia mogą być podstawą do uznania, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma walor dowodowy i pozwala określić zakres ujemnego oddziaływania przedsięwzięcia na działce [...] na nieruchomości sąsiednie, ewentualnie wykluczyć istnienie takiego oddziaływania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie z kolei do treści art. 190 ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając na nowo sprawę Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 153 ppsa, poprzez niedokonanie właściwych i wnikliwych ustaleń dotyczących legitymacji procesowej J. W. i W. K. w postępowaniu wznowionym z urzędu w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego A. H. W wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 2720/12 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykonał w sposób prawidłowy wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 683/10 a kwestia zakresu oddziaływania inwestycji A. H. w kontekście przepisów z zakresu ochrony środowiska, na które to oddziaływanie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 208/09 powołanym następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 683/10, została rozważona zaledwie w kilku zdaniach uzasadnienia zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji (na stronie 3 i 4). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał analizy obszaru oddziaływania spornej inwestycji, lecz oparł się o raport o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007 r. oraz aneks nr [...] do w/w raportu z listopada 2007 r., z którego wynika, że oddziaływanie omawianej inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora nr ew. [...]. Organ przyznał wprawdzie, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] znak [...] wskazał na nieprawidłowości zawarte w tym raporcie, jednak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że z rozstrzygnięcia (postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. nie wynika, że nieruchomości skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Analizując prawidłowość stwierdzeń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na treść prawomocnych wyroków zapadłych w niniejszej sprawie. W wyroku z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że organ w ogóle nie wyznaczył terenu w otoczeniu obiektów budowlanych na podstawie przepisów z zakresu ochrony środowiska, wprowadzających związane z tymi obiektami ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, a w szczególności w ogóle nie odniósł się do raportu oddziaływania inwestycji na środowisko i nie poddał tego raportu ocenie. Tymczasem - jak podkreślił Sąd Naczelny - obiekty budowlane objęte pozwoleniem na budowę, ze względu na ich rodzaj, należą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co powoduje, że obszar ich oddziaływania może wykraczać poza nieruchomość inwestora i obejmować nieruchomości sąsiadujące, w tym nieruchomość skarżącej. Dlatego wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko oraz określenie warunków, których spełnienie minimalizuje skutki oddziaływania. Stąd też nie można z góry założyć, że właściciel nieruchomości sąsiedniej nie ma interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę takiego obiektu, gdyż jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Może to bowiem zależeć od spełnienia szeregu warunków, których wyjaśnienie jest przedmiotem postępowania, w którym ma prawo brać udział właściciel sąsiedniej nieruchomości, jeżeli inwestycja jest tego rodzaju, że może oddziaływać na inne nieruchomości. Z kolei w wyroku z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 683/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ nie prowadził szczegółowej analizy obszaru oddziaływania o jakiej mówił NSA w wyroku, jak również nie wypowiedział się co do argumentów i zarzutów podnoszonych w pismach i odwołaniu. Obowiązkiem organu było zatem dokonanie takiej analizy przy uwzględnieniu nie tylko przepisów Prawa budowlanego ale także stanowiących podstawę ograniczeń w zagospodarowaniu innych nieruchomości ze względu na potrzeby związane z ochroną środowiska. W związku z powyższym obowiązkiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego było ustalenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji w celu jednoznacznego wskazania, czy nieruchomości należące do skarżących znajdują się w ww. obszarze i – w konsekwencji – ustalenia istnienia interesu prawnego J. W. i W. K. do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym. Obowiązkowi temu organ nie sprostał, gdyż oparł się jedynie w sposób bardzo skrótowy i lakoniczny na raporcie oddziaływania na środowisko z kwietnia 2007 r. oraz aneksie nr [...] do ww. raportu z listopada 2007 r., z którego wynika, że oddziaływanie omawianej inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora nr ew. [...] . Tymczasem nie można przyjąć wartości dowodowej wspomnianych dokumentów ze względu na stwierdzone w nich nieprawidłowości, a w konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł oprzeć swojego rozstrzygnięcia całkowicie na ww. dokumentach bez dokonania własnej , samodzielnej analizy wspomnianego obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Podkreślenia wymaga, że w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał na szereg nieprawidłowości zawartych raporcie oddziaływania na środowisko z kwietnia 2007 r. W postanowieniu tym uchylającym postanowienie organu I instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia organ zauważył m. in., że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało oparte na Aneksie nr 2 do raportu przedmiotowej inwestycji, który "zawiera błędy wpływające na ocenę jego wiarygodności w przedmiocie objętym właściwością rzeczową organów sanitarnych". Ponadto nie podano szeregu informacji dotyczących lokalizacji poszczególnych obiektów i ich wpływu na sąsiednie nieruchomości , w tym nie podano lokalizacji zbiornika na gnojowicę, nie podano ilości powstających odpadów, czy też nie omówiono oddziaływania wybiegu dla bydła jeżeli taki istnieje. Organ stwierdził zatem, że Raport nie obejmuje całego przedsięwzięcia i nie może być dopuszczony przez organ decyzyjny jako dowód przed organami współuczestniczącymi w postępowaniu. Z kolei w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] utrzymującym w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdzającym nieważność postanowienia tego organu z dnia [...] czerwca 2008 r. w przedmiocie uzgodnienia przedsięwzięcia polegającego na budowie obory wolnostanowiskowej, bezściółkowej dla krów mlecznych wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] położonej we wsi [...], organ stwierdził jednoznacznie, że przedłożony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przepisami prawa. W rezultacie nie można było przyjąć, że może on stanowić podstawę wydania postanowienia uzgadniającego. W świetle powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był do dokonania własnej, samodzielnej oceny i wytyczenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji w cleu jednoznacznego ustalenia istnienia legitymacji procesowej skarżących J. W. i W. K., przy czym organ będzie miał na uwadze, że ww. obszar powinien zostać ustalony przy uwzględnieniu wszystkich przepisów prawa wprowadzających ograniczenia w zabudowie a zatem także z zakresu ochrony środowiska, a nie tylko w oparciu o przepisy regulujące warunki techniczno-budowlane. Ocena ta powinna zostać dokonana bez odniesienia do Raportu przedłożonego przez inwestora oraz Aneksu nr 2 do tego Raportu, których wartość dowodowa został podważona. W zależności od wyników dokonanej oceny obowiązkiem organu będzie wydanie decyzji uwzględniającej istnienie ww. legitymacji procesowej skarżących lub jej braku, przy rygorystycznym przestrzeganiu reguł sporządzania uzasadnienia określonych w art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.