I SA/Bd 849/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz R. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę [...] zł. Organ stwierdził, że wydatek na zakup dwóch samochodów osobowych marki [...] za kwotę [...] zł został poniesiony w celu podniesienia jakości i komfortu pracy dwóch pracowników objętych Indywidualnym Programem Rehabilitacji (dalej: "IPR") – L. I. oraz H. Ż. Zdaniem organu pierwszej instancji, taki wydatek nie jest wydatkiem eliminującym lub zmniejszającym ograniczenia zawodowe osób niepełnosprawnych. W złożonym odwołaniu skarżący podniósł, że obowiązujące przepisy pozwalają wykorzystać środki ZFRON na zakup oprzyrządowania stanowiącego wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej. Podatnik zaznaczył, że wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia musi być stosowne do potrzeb osoby niepełnosprawnej, a więc potrzeb niewynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności tej osoby, tylko z potrzeb osoby niepełnosprawnej w ogóle. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że wyposażenie stanowiska pracy w sprzęt niezbędny do wykonywania czynności zawodowych na danym stanowisku jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy i musi być sfinansowany ze środków obrotowych pracodawcy. Środek transportu, w który wyposaża stanowisko pracy dla osoby niepełnosprawnej w ramach dostosowania stanowiska pracy do jej potrzeb nie musi się różnić od środka transportu używanego przez osobę pełnosprawną, ponieważ wszystko zależy od rodzaju niepełnosprawności. Niektóre dysfunkcje nie wymagają zakupu specjalnych maszyn, urządzeń, czy środków transportu, co nie wyklucza finansowania standardowego wyposażenia stanowiska ze środków ZFRON. W ocenie strony, każdy wydatek należy rozpatrywać indywidualnie. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie Prezydent Miasta T. odmówił wydania zaświadczenia wskazując na brak związku przyczynowego pomiędzy zakupem samochodów, a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracowników: L. I. zatrudnionego na stanowisku zaopatrzeniowca oraz H. Ż. zatrudnionego na stanowisku specjalisty do spraw promocji i sprzedaży, odnosząc się zarówno do wykazanego stanu zdrowotnego tych pracowników i wynikających z niego ograniczeń zawodowych, jak i efektów uzyskanych poprzez dokonanie wydatku, w kontekście oceny jego zasadności w rozumieniu art. 4a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób nie pełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. nr 245 poz. 1810). Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że treść § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) powyższego rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że w przypadku dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, finansowanie tych wydatków może nastąpić ze środków funduszu rehabilitacji, tylko gdy wydatek na indywidualny program rehabilitacji ma na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych. Sam fakt opracowania IPR i zamieszczenie w nim określonych treści czy wskazań nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do uznania, że wydatek przeznaczony na realizacje tego programu jest wydatkiem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia. Opracowanie programu rehabilitacji jest warunkiem koniecznym wykorzystania środków funduszu rehabilitacji na wydatki, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12, nie oznacza to jednak, że organ właściwy do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis jest związany treścią IPR. W ocenie organu, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że zakup samochodów osobowych, jak twierdzi skarżący, będący dostosowaniem miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracowników L. I. oraz H. Ż., w żadnym razie nie zmniejsza ograniczeń zawodowych wskazanych osób niepełnosprawnych, a jedynie poprawia jakość i komfort pracy wyżej wymienionych osób. Ponieważ nie są to cele pozwalające na kwalifikowanie wydatku jako wydatku wchodzącego w zakres pomocy de minimis, organ pierwszej instancji słusznie odmówił wydania zaświadczenia. Organ stwierdził, że Prezydent Miasta T. prawidłowo zidentyfikował ramy niezbędnego postępowania wyjaśniającego, wzywając stronę do przedłożenia koniecznych dokumentów i informacji. Podzielając pogląd organu pierwszej instancji co do istnienia podstawy do odmowy wydania zaświadczenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przedłożone przez stronę dowody nie dały podstaw do ustalenia, że wydatek na zakup samochodów osobowych marki [...] za łączną kwotę [...] zł miał na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych niepełnosprawnych pracowników objętych IPR. Z materiału dowodowego wynika, że przyczyną niepełnosprawności L. I. jest nadciśnienie tętnicze, stan po usunięciu nerki lewej z powodu wodonercza oraz stan po operacji nerki prawej z powodu kamicy oraz zmiany w zakresie kręgosłupa lędźwiowego o charakterze zwyrodnieniowym. Pracownik korzysta ze stałej farmakoterapii, jednak nie ma utrudnień w samodzielnym poruszaniu się, nie wymaga zaopatrzenia ortopedycznego, czy pomocy drugiej osoby. Niepełnosprawność H. Ż. z kolei wynika z cukrzycy, otyłości oraz dyskopatii kręgosłupa lędźwiowego. Pracownik posiada możliwość samodzielnego poruszania się w pełnym zakresie w sytuacjach bez dużego napięcia nerwowego, nie wymaga zaopatrzenia ortopedycznego, czy pomocy drugiej osoby. W okolicznościach przedmiotowej sprawy organ zatem stwierdził, że wydatek na zakup samochodów osobowych dla pracownika zatrudnionego na stanowisku zaopatrzeniowca oraz pracownika zatrudnionego na stanowisku specjalisty do spraw promocji i sprzedaży nie może być poniesiony w ramach realizacji ustaleń poczynionych w IPR. Wskazane w IPR pracowników cele, zdaniem organu, nie mieszczą się w katalogu wydatków określonych w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia, w którym przewidziano wydatki na zmniejszenie ograniczeń zawodowych. W tym zakresie organ podkreślił, że w przedstawionych przez stronę IPR wskazano, że pracownicy nie mają problemów z poruszaniem się i przemieszczaniem się. W związku z powyższym zakup samochodów nie jest wydatkiem niezbędnym, umożliwiającym wykonywanie pracy przez osoby objęte IPR. Kolegium stwierdziło zatem, że całokształt schorzeń wskazanych pracowników nie pozwala na przyjęcie, że wydatek na zakup samochodu osobowego może zmniejszyć ograniczenia zawodowe niepełnosprawnych pracowników. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zarzucając mu naruszenie: 1) § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f) powołanego rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób nie pełnosprawnych, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że wydatki poniesione na zakup samochodów osobowych nie zawierają się w katalogu wydatków wymienionych w rozporządzeniu, które mogą być poniesione ze środków ZFRON; 2) art. 306a § 2 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z § 9 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie, skutkujące niewydaniem zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis, pomimo poniesienia wydatków ze środków ZFRON w ramach zasady de minimis; 3) art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 O.p. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że środki z ZFRON, wbrew stanowisku organu, zostały wydatkowane zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f) omawianego rozporządzenia na wyposażenie stanowisk pracy dwóch osób niepełnosprawnych tj. L. I. oraz H. Ż. Skarżący podniósł, że z IPR wymienionych pracowników wynika, iż wskazanym ze względu na ich rehabilitację oraz umiejętności i zaangażowanie w pracę było awansowanie pracowników na nowe stanowiska służbowe. Z awansem i zmianą stanowiska związana była z kolei konieczność jego wyposażenia w samochody służbowe, co również zostało wskazane w IPR, a także wynikało z charakteru nowych stanowisk służbowych pracowników niepełnosprawnych. W ocenie strony, zakup samochodu służbowego może zostać sfinansowany ze środków ZFRON, o ile został dokonany w jednym ze wskazanych w powołanych przepisach celów. Skarżący zarzucił, że organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie w całości skupiły się na możliwości wydatkowania środków ZFRON na zakup samochodów osobowych, w oparciu o IPR, na podstawie przepisu § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f) wskazanego rozporządzenia, całkowicie pomijając możliwość wydatkowania tych środków na podstawie innych przepisów rozporządzenia, w tym § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a). W ocenie strony, nawet w przypadku uznania, że wydatek na zakup samochodu osobowego nie może zostać poniesiony w ramach IPR, oczywistym jest że wydatek taki niewątpliwie może zostać poniesiony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Ponadto, zdaniem skarżącego, awansowanie pracownika niepełnosprawnego oraz wyposażenie jego nowego stanowiska pracy w samochód służbowy jest zgodne z wytycznymi zawartymi w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127 poz. 721 ze zm.), co również całkowicie pominął organ drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej stosując kryterium legalności. Decyzja, postanowienie lub inny akt administracyjny zostanie uchylony przez sąd tylko wtedy, jeżeli podczas kontroli sądowej zostanie stwierdzone naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie stanowiące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszenie przepisów procedury, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wówczas sąd, w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa ( art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. ) . Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że wydanemu postanowieniu można zarzucić naruszenie prawa materialnego , które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że skarga jako zasadna winna być uwzględniona a zaskarżone postanowienie winno zostać wyeliminowane z obiegu prawnego. Zgodnie z art. 306a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa", organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3) i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4). Z przepisów art. 306b § 1 i art. 306c Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że rozstrzygnięcie przez organ administracyjny sprawy, której istotą jest żądanie wydania zaświadczenia, może nastąpić w dwojaki sposób: po pierwsze - przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a więc potwierdzającego, zgodnie z żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, istnienie określonego stanu faktycznego lub stanu prawnego, po drugie - przez odmowę wydania zaświadczenia. Warunkiem uzyskania pomocy jako pomocy de minimis - zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245 poz. 1810 ze zm.) - jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. Jak stanowi § 9 ust. 3 rozporządzenia występując o wydanie zaświadczenia, przedsiębiorca przedstawia: 1) uzyskane zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy oraz dwa poprzedzające go lata kalendarzowe albo oświadczenie o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenie o nieskorzystaniu z pomocy de minimis w tym okresie; 2) informacje o każdej pomocy innej niż de minimis, jaką otrzymał w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się oraz na dany projekt inwestycyjny, z którym związana jest pomoc de minimis; 3) oświadczenie, że nie jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Cele, na jakie mogą być przeznaczone środki z Zakładowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych, w tym w ramach zasady de minimis, zostały wyszczególnione w § 2 rozporządzenia. Jak stanowi § 2 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia ze środków funduszu rehabilitacji można sfinansować w całości wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na zakup, modernizację, remont maszyn i urządzeń. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia ze środków funduszu rehabilitacji podlegają sfinansowaniu indywidualne programy rehabilitacji, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Na wstępie podkreślić należy, że z niespornych okoliczności stanu faktycznego wynika, że skarżący zakupił dwa samochody osobowe marki [...] za łączna kwotę [...] zł. dla dwóch niepełnosprawnych pracowników, zatrudnionych w jego firmie dla których opracowano Indywidualny Program Rehabilitacji (IPR), tj dla L. I. oraz dla H. Ż. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na wskazaną kwotę Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez SKO. Organy wskazały, że nie ma związku przyczynowego pomiędzy zakupem samochodów a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych, wynikających z niepełnosprawności ww. pracowników. Organy uznały, że efekty uzyskane przez sporny wydatek nie ma wpływu na stan zdrowotny i ograniczenia zawodowe ww. pracowników. Oznacza to, że wydatek ten jest niezasadny w rozumieniu § 4 a cyt. powyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Organy wskazały, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. 3 cyt. aktu , że można sfinansować taki wydatek na IPR gdy ma on na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych. W opinii organów zakwestionowany zakup poprawia jedynie jakość i komfort pracy w/w osób, które co podkreślono nie mają kłopotów z poruszaniem się. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Jak wykazano dla ww. osób opracowano IPR. Należy wskazać, że wymienieni pracownicy tj. L. I. zatrudniony jako zaopatrzeniowiec i H. Ż. zatrudniony jako specjalista do spraw promocji i sprzedaży zostali zatrudnieni na stanowiskach wymagających mobilności przestrzennej. Zdaniem Sądu, skoro są to osoby niepełnosprawne, to trudno sobie wyobrazić, że zaopatrzeniowiec z jedną nerką, nadciśnieniem tętniczym oraz ze zmianami w kręgosłupie porusza się komunikacją publiczną, bo jak twierdzi organ nie ma kłopotów z poruszaniem, gdyż nie korzysta z zaopatrzenia ortopedycznego czy pomocy osoby drugiej. W opinii Sądu, charakter pracy tego pracownika jako zaopatrzeniowca został przez organy pominięty. Drugi ze wskazanych osób H. Ż. jest specjalistą ds. promocji i sprzedaży i wg organów jest na tyle sprawny, że nie ma kłopotów z poruszaniem mimo stwierdzonej znacznej otyłości i dyskopatii. W tym miejscu należy wskazać, że cyt. przez organy przepisy rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007 w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f wskazują, że za wydatek ze środków funduszu rehabilitacji można uznać zakup związany ze stanowiskiem pracy. W sprawie mamy do czynienia z funkcjami takimi jak zaopatrzeniowiec czy specjalista ds. promocji i sprzedaży a zatem zakup pojazdów ma zdaniem Sądu na celu zmniejszenie uciążliwości wykonywania czynności zawodowych, spowodowanych niepełnosprawnością pracownika. W opinii Sądu możliwe jest dokonywanie wydatków, które służą zmniejszeniu ograniczeń zawodowych spowodowanych niepełnosprawnością , jak również takich, jak w niniejszej sprawie gdy podnoszą komfort i bezpieczeństwo pracy . Porównaj wyrok NSA z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 585/11, z którym to wyrokiem niniejszy skład orzekający się w pełni zgadza. W sprawie również chodziło o zakup samochodu dla niepełnosprawnej osoby, która podobnie jak wskazani pracownicy nie miała problemów z poruszaniem się. Zastosowano tu przepis mówiący o innych kosztach ponoszonych w ramach realizacji programów rehabilitacji . NSA wskazał, że ten przepis "należy rozumieć szeroko zakładając, że chodzi tu o wydatki , wcześniej nie wymienione w § 2 zfron finansujące pomoc zmniejszającą ograniczenia zawodowe pracownika, dla którego został utworzony IPR". Zatem w ramach przywołanego przepisu jest możliwe dokonywanie wydatków, które służą zmniejszeniu ograniczeń zawodowych spowodowanych niepełnosprawnością, jak też podnoszą komfort i bezpieczeństwo pracy. Dalej NSA wskazał, że : "czym innym jest finansowanie wydatków ze środków funduszu rehabilitacji , a czym innym jest wywiązywanie się pracodawcy z ciążącego na nim obowiązku zapewnienia pracownikowi odpowiedniego stanowiska pracy. Są to dwie niezależne od siebie rzeczy (...)". NSA wywiódł, że : " Z treści § 2 ust. 21 pkt 12 lit. f zfron nie wynika też, aby wydatkowanie z tego tytułu było uzależnione od stopnia niepełnosprawności". Podobnie wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie II GSK 668/09 , gdzie NSA sformułował następującą tezę: "Skoro Indywidualny Program Rehabilitacji pracownicy z 17 – letnim stażem i już nie młodej , ale doświadczonej i niełatwej do zastąpienia przewidywał konieczność zakupu dla niej samochodu, który umożliwi jej dalsza pracę, polegającą na częstych podróżach w celach handlowych, to uznać należy, że ani przepisy rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczególnych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, ani przepisy z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie sprzeciwiają się finansowaniu tego wydatku z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w ramach pomocy de minimis". Podobnie wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 633/10 : 1. " Opracowanie indywidualnego programu rehabilitacji nie zamyka pracodawcy możliwości zakwalifikowania wydatku na zakup samochodu do kategorii wydatków opisanych w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. 2. Uznanie, że w sytuacji objęcia niepełnosprawnego pracownika programem rehabilitacji niemożliwe jest przeznaczenie środków zakładowego funduszu rehabilitacji na wyposażenie stanowiska pracy przez zakup maszyn i urządzeń, nie znajduje żadnego oparcia w prawie. 3. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych dla realizacji rehabilitacji zawodowej niezbędny jest m.in. dobór odpowiedniego miejsca pracy i jego wyposażenie. Nie chodzi tu tylko o sprzęt specjalistyczny, ale o zakup wyposażenia, które ma stworzyć miejsce pracy dla niepełnosprawnego." Reasumując należy uznać, że nieuprawnione jest też stwierdzenie organu odwoławczego, że zatrudnienie osoby niepełnosprawnej nie może stanowić pretekstu do dokonywania inwestycji związanych z zakupem maszyn, narzędzi czy środków transportu nie mających ścisłego związku z niepełnosprawnością. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) dla realizacji rehabilitacji zawodowej niezbędny jest m.in. dobór odpowiedniego miejsca pracy i jego wyposażenie. Nie chodzi tu tylko o sprzęt specjalistyczny, ale o zakup wyposażenia, które ma stworzyć miejsce pracy dla niepełnosprawnego. Przy ponownym rozpatrywaniu odwołania organ podatkowy uwzględni zaprezentowaną argumentację wraz z linią orzeczniczą, potwierdzającą tezę, że podniesienie jakości i komfortu i wyposażenia stanowiska pracy jest wydatkiem o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O wykonalności orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., o kosztach na podstawie art. 200 cyt. ustawy. E. Kruppik – Świetlicka H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska