II SA/Rz 770/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ SO del. Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r.nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budynku letniskowego -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. S.A. Oddział [...] (dalej: Spółka) jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budynku letniskowego, którą wydano w następującym stanie sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) 20 października 2011 r. z urzędu przeprowadził kontrolę legalności budowy budynku letniskowego należącego do W. R., usytuowanego na działce nr ewid. 401 w miejscowości C., gm. [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki. Uznając, że istnieje możliwość zalegalizowania w/w obiektu postanowieniem z [...] listopada 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 81c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., dalej: uPb z 1994), PINB nałożył na M. i B. Z. – pełnomocników W. R., obowiązek przedłożenia opinii technicznej stwierdzającej stan techniczny obiektu. W ocenie organu dokument ten pozwolić miał na ocenę, czy obiekt nadaje się do dalszego użytkowania i wymaga przeprowadzenia robót remontowych, czy też stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Wskutek rozpatrzenia zażalenia Spółki postanowieniem z [...] lutego 2012 r. nr [...] WINB uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej adresata obowiązku i tym zakresie orzekł, że osobą obowiązaną do wykonania obowiązku jest W.R. W pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy. Po otrzymaniu przedmiotowej opinii technicznej decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...], PINB umorzył postępowanie w sprawie legalności należącego do W. R. budynku letniskowego o wymiarach 2,54 m x 3,57 m, wraz z tarasem o wymiarach 1,15 m x 3,57 m /2,06 m x 2,54 m, usytuowanego na działce nr ewid. 401 miejscowości w C., gm. [...], własności Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym Spółki. Podstawą prawną rozstrzygnięcia były art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. dalej: "K.p.a."), art. 103 ust. 2 uPb z 1994 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm., dalej: "uPb z 1974"). Z ustaleń faktycznych organu I instancji wynika, że sporny obiekt oznaczony nr [...] wchodzi w skład budynków Ośrodka Wypoczynkowego Polskiego Związku Wędkarskiego (PZW) Koła "[...]" w U. Posiada konstrukcję drewnianą, wolnostojącą, parterową. Dwuspadowy drewniany dach krokwiowy pokryty jest papą. Ściany wewnątrz obite są boazerią, od zewnątrz deskami. Na wysokości 30 cm od poziomu terenu na ścianach wokół budynku wykonano pas obróbki blacharskiej. Obiekt posadowiony jest na prefabrykowanych elementach betonowych "trylinkach", na których ułożone są podwaliny wspierające całą konstrukcję. Wymiary obiektu wynoszą 2,54 m x 3,57 m, wysokość 3,20 m w kalenicy i 2,05 m w okapie. Obiekt składa się z jednego pomieszczenia, jednak dobudowano do niego zadaszone drewniane tarasy: od strony północnowschodniej o wym. 1,15 m x 3,57 m, a od strony północno-zachodniej o wym. 2,06 m x 2,54 m. Obiekt nie posiada wewnętrznej instalacji wod.-kan. Wyposażony jest natomiast w wewnętrzną instalację elektryczną, zasilaną przyłączem napowietrznym na zasadzie "podlicznika" z linii napowietrznej znajdującej się pomiędzy budynkami nr [...] i [...]. Budynek usytuowano przy brzegu Zalewu [...], 1,43 m od budynku letniskowego nr [...] oraz 7,40 m od budynku nr [...]. Wzniesiony został w 1975 r. przez B. R., ojca aktualnej właścicielki, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że z Uproszczonego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego decyzją z 10 grudnia 1974 r. nr [...] Naczelnika Powiatu [...] wynikało, iż wymieniony plan dopuszczał "zabudowę turystyczno-wypoczynkową" na terenie posadowienia kontrolowanego obiektu. Zatem dopuszczalne okazało się przeprowadzenie procedury legalizacyjnej. Ponadto prezes Koła Wędkarskiego "[...]" przedstawił decyzję Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego i Nadzoru Budowlanego z [...] maja 1981 r. nr [...] wraz z załącznikiem graficznym (mapą w skali 1:500), na podstawie której został zatwierdzony plan realizacyjny ośrodka campingowego w C., gm. [...]. Zatem w ocenie organu gdyby w/w plan miejscowy nie dopuszczał możliwości budowy spornego obiektu, to PZW Koło Wędkarskie "[...]" nie uzyskałoby dokumentów dopuszczających budowę obiektów ośrodka rekreacyjno-wędkarskiego. Z przedłożonej przez właścicielkę opinii technicznej wynika, że obiekt znajduje się w należytym stanie technicznym, wybudowano go zgodnie ze sztuką budowlaną i może być użytkowany bez zagrożenia dla środowiska i użytkowników. Przedłożyła ona również na wezwanie organu inwentaryzację geodezyjną powykonawczą obiektu wraz z przyległym terenem. Na tle zgromadzonego materiału dowodowego PINB stwierdził brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie rygoru wynikającego z dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 uPb z 1974, jak też wydania nakazu zmian lub przeróbek w trybie art. 40 cyt. ustawy. Stan techniczny obiektu i jego legalizacja nie powodują niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia ani nie pogarszają niedopuszczalnie warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia. Dodatkowo wskazano, że w postępowaniu dotyczącym legalności obiektów prowadzonym w trybie uPb z 1974 nie jest wymagane prawo do dysponowania terenem na cele budowlane. Te zaś ustalenia doprowadziły do oceny, że dalsze prowadzenie postępowania okazało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka. W ocenie odwołującej się zaskarżoną decyzję wydano niezgodnie z przepisami prawa, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz może ona naruszać jej prawa jako użytkownika wieczystego działki nr 401. W związku z tym wniosła o sprawdzenie merytorycznego toku postępowania przed organ I instancji. Działka nr 401 powstała w wyniku wydzielenia z części działki nr 1/2, która w ewidencji gruntów w całości opisana była symbolem "Ws" oznaczającym grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi. W 2011 r. Starosta [...] przeprowadził modernizację ewidencji gruntów obejmującą m. in. działkę nr 1/2, w wyniku której zmieniono klasy i użytki części terenów wydzielonej działki nr 401. Tym samym organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie legalności budynku, który został usytuowany na terenach znajdujących się wedle oznaczeń geodezyjnych pod wodami powierzchniowymi. Okoliczność ta może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ działka nr 401 stanowi część Zalewu [...]. Wskazano również na pobieżne ustalenie daty realizacji obiektu. Podkreślono, że właściciele obiektu nigdy nie posiadali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania powołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2013 r. WINB utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy uznał, że z uwagi na prawidłowo ustaloną przez organ I instancji datę budowy spornego obiektu zasadnie zastosowano w sprawie przepisy uPb z 1974. Nie ulega bowiem wątpliwości organu, że w świetle przepisów art. 28 uPb z 1974 i rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistycznego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późno zm.) na realizację spornego obiektu niezbędne było uprzednie uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał. Wykonany obiekt został zatem zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Zaś do usunięcia jej skutków niezbędne było rozważenie okoliczności wynikających z art. 37 ust. 1 i art. 40 uPb z 1974. W ocenie organu odwoławczego w odniesieniu do kontrolowanego obiektu nie zachodzą przesłanki do nakazania jego rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 uPb z 1974. Obowiązujący w dacie jego budowy plan miejscowy dopuszczał na tym terenie zabudowę turystyczno-wypoczynkową, a przedmiotowy budynek letniskowy przeznaczony jest do rekreacji i okresowego wypoczynku. Odpowiada przeto rodzajowi dopuszczonej w uproszczonym planie zabudowy i wyłącza przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 1 uPb z 1974. Nie ziściły się również warunki określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 uPb z 1974, ponieważ z przedłożonych opinii technicznych wynikało, że stan techniczny obiektu jest zadowalający. Został on wykonany zgodnie z przepisami oraz ze sztuką budowlaną i nadaje się do dalszego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie powoduje zatem niebezpieczeństwa dla ludzi ani mienia, ani też pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Brak wobec tego było podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki. Ustalenia faktyczne nie pozwoliły także na nałożenie na właściciela obowiązku wykonania określonych zmian lub przeróbek w obiekcie w myśl art. 40 uPb z 1974. Tym samym prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB stwierdził, że ewidencja gruntów nie wskazuje przeznaczenia działki, ponieważ decydują o tym ustalenia planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem inwestycja była zgodna z przepisami planu obowiązującego w dacie realizacji inwestycji. Skoro tak, to brak było podstaw do oceny zgodności lokalizacji inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie wydania decyzji. Ponadto, organ nie był właściwy do rozstrzygania w niniejszym postępowaniu kwestii własnościowych i sporów wynikłych na tym tle w odniesieniu do obiektów budowlanych, ponieważ właściwy w takich sprawach jest sąd powszechny. Zaskarżona decyzja stwierdza jedynie, że dany obiekt może nadal istnieć na danym terenie w świetle przepisów prawa budowlanego i nie przesądza o naruszeniu praw właściciela gruntu czy użytkownika wieczystego wynikających z przepisów odrębnych. Prowadząc postępowanie w przedmiocie obiektu budowlanego wybudowanego przed 1 stycznia 1995 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do badania, czy inwestorowi lub właścicielowi obiektu przysługiwało prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której popełniono samowolę. Z rozstrzygnięciem WINB nie zgodziła się Spółka, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domaga się uchylenia wydanych w sprawie decyzji i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji PINB skarżąca zarzuciła, że organy nadzoru budowlanego w wydanych decyzjach "nieprawidłowo stosują numer działki 401 w miejscowości C.". W 2011 r. Starosta [...] dokonał modernizacji ewidencji gruntów i budynków na terenie miejscowości C., gmina [...]. W ramach prac modernizacyjnych wieś C. podzielona została na dwie wsie: C. i O., w związku z tym zmianie uległy oznaczenia i numeracje działek. Z istniejącej działki nr 1/2 w miejscowości C. została wydzielona nowa działka o nr 401, na której obecnie usytuowany jest budynek letniskowy stanowiący przedmiot postępowania. Jednak rozstrzygnięcia Starosty [...] nie stały się prawomocne, ponieważ zostały zaskarżone przez Spółkę. Wypis z rejestru gruntów dla działki nr 401 datowany na 2 lipca 2013 r. zawiera uwagę: "wpłynęło odwołanie - dane nie są wiążące". Dlatego prawidłowym numerem działki powinien być nr 1/2 i przypisane dotychczas tej działce rodzaje i klasy użytku tj. WS - wody stojące. Okoliczność ta może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ sporny obiekt znajduje się na terenach, które według ewidencji gruntów znajdują się pod wodami stojącymi. Skarżący wnosi wobec tego o wyjaśnienie, czy użytkowanie obiektu usytuowanego według ewidencji na terenie pod wodami nie będzie powodowało zagrożenia niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, w odniesieniu do brzmienia art. 37 ust. 1 pkt 2 uPb z 1974. Działka nr 1/2 w miejscowości C. znajduje się na obszarze wywłaszczenia terenu wokół zbiornika dla potrzeb elektrowni, zaś zarządzeniem nr [...] z 20 września 1971 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] ustaliło strefę przybrzeżną dla zbiornika wodnego na rzece S. w S., której granicę stanowi linia wywłaszczenia terenu wokół zbiornika dla potrzeb elektrowni. W obszarze tym nie wolno składować żadnych substancji, które mogą szkodliwie zanieczyszczać wodę lub grunt, a wykonywanie obiektów i urządzeń związanych z odprowadzeniem ścieków i innych nieczystości jak też budowa plażowisk, kąpielisk, przystani, wszelkich obiektów nadbrzeżnych i urządzeń z nimi związanych wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Grunty te zostały wyłączone z innej działalności niż eksploatacja zbiornika dla potrzeb elektrowni i stanowią strefę zabezpieczenia przed zagrożeniem ze strony aktywnego oddziaływania spiętrzonych wód zbiornika. Zatem użytkowanie spornego obiektu powodować może niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalnie pogarsza warunki zdrowotne lub użytkowe dla otoczenia. Tymczasem w opinii technicznej i wydanych w sprawie decyzjach nie odniesiono się w żaden sposób do możliwości bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego znajdującego się na wodach, przez co nie wykluczono przesłanki wynikającej z art. 39 ust. 1 pkt 2 uPb z 1974. W ocenie Spółki organy nie wyjaśniły także, czy sporny obiekt nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 stycznia 2009 r., II OSK 4/8 (jak również z 18 stycznia 2008 r., II OSK 1893/06, z 11 listopada 2007 r., II OSK 1454/06, z 9 maja 2008 r., II OSK 528/07), stosując art. 37 ust. 1 pkt 1 uPb z 1974 w zw. z art. 103 ust. 2 uPb z 1994 organy nadzoru budowlanego powinny ustalić przeznaczenie przedmiotowego terenu według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy. Ponadto fakt nielegalnej zabudowy i użytkowanie tak powstałego obiektu może doprowadzić do zmiany i przekwalifikowania w użytkach gruntowych i klasyfikacjach bonitacyjnych części działki nr 1/2 w miejscowości C., co z kolei spowoduje niekorzystne dla Spółki skutki ekonomiczne związane z podniesieniem opłacanego podatku od nieruchomości oraz skutki gospodarcze związane ze zmianą klasyfikacji gruntów i zmianą gospodarowania wodami. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Rozpoznając sprawę Sąd zobowiązał WINB do wyjaśnienia, czy dla terenu, na którym zlokalizowany jest budynek objęty zaskarżoną decyzją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniając tę kwestię poinformowano, że na działce nr 401 w miejscowości C., w dacie wydawania decyzji przez organ nadzoru budowlanego nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga Spółki jest niezasadna. Przedmiotem kontroli poddana jest decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB umarzająca postępowanie w sprawie legalności budynku letniskowego wzniesionego w warunkach samowoli na działce nr 401 w miejscowości C. Bezsporne jest to, że budynek ten wzniesiono w 1975 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co do daty wzniesienia tego obiektu przeprowadzono niezbędne czynności dowodowe. Z mocy art. 103 ust. 2 uPb z 1994 przepisu art. 48 tej ustawy, który normuje kwestię samowoli budowlanej, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w sprawie trafnie organy obu instancji przyjęły, iż zastosowanie miały przepisy uPb z 1974. Wedle art. 37 uPb z 1974 "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" (ust. 1 ), "Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1" (ust. 2). Co się tyczy podnoszonej przez skarżącą Spółkę wątpliwości odnośnie ustalenia treści przepisów o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 uPb z 1974, to zauważyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 (niepubl.) wyjaśnił, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 uPb z 1974 w związku z art. 103 ust. 2 uPb z 1994 są "przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy". Z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania przez organy nadzoru budowlanego wynika, że przedmiotowy obiekt wzniesiono w ramach formalnej samowoli, albowiem pomijając uzyskanie niewątpliwie wymaganego pozwolenia na budowę, wzniesiono go zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie jego realizacji, warunkami technicznymi i zasadami sztuki budowlanej. Dowodem na to są ustalenia Uproszczonego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego decyzją Naczelnika Gminy [...] z 10 grudnia 1974 r., z których wynikało, że dla terenu, na którym zlokalizowany przedmiotowy budynek dopuszczalna była zabudowa turystyczno-wypoczynkowa. Taki charakter ma wzniesiony obiekt, skoro wzniesiono go przez członków Polskiego Związku Wędkarskiego, nadto służył on przez ponad trzydzieści lat celom rekreacyjno-wypoczynkowym. Niesporne jest także, że dla terenu, na którym zlokalizowano budynek letniskowy w dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego. Ze złożonej w trakcie postępowania przed organem I instancji opinii technicznej sporządzonej przez mgra inż. M. N. wynika, że budynek W. R. zlokalizowany na działce nr 401 w C. został wybudowany zgodnie ze sztuką budowlaną i może być użytkowany bez zagrożeń dla środowiska i jego uczestników. Obiekt ten istnieje od wielu lat, zarówno z ustaleń uczynionych przez same organy, jak i z treści samej skargi nie wynika przeto, aby zachodziła przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 uPb z 1974, która nakazywałaby orzeczenie o nakazie rozbiórki. Co się tyczy podnoszonej przez skarżącą Spółkę wadliwości w aspekcie posługiwania się nr 401 dla działki, na której zlokalizowano przedmiotowy obiekt oraz przypisane jej dotychczasowe oznaczenie klasyfikacyjne, to w ocenie Sądu nie ma to znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Niesporne jest, że taki nr ewidencyjny działce został nadany w wyniku modernizacji operatu ewidencji gruntów, nadto nie jest sporne, że działka ta nie jest pokryta wodami płynącymi (dowód: protokół oględzin - k. 9 akt I instancji oraz dokumentacja fotograficzna). Z faktu wzniesienia w tym miejscu przedmiotowego, jak i innych budynków wnioskować należy, że teren ten nigdy także nie był pokryty wodami. Nie zachodzą przeto przesłanki do orzekania o rozbiórce budynku w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 uPb z 1974. Oceny tej nie zmienia fakt, że uczestniczka nie dysponuje tytułem prawnym do gruntu, jak również i to, że skarżąca Spółka obawia się, że pozostawienie tego obiektu wywołać może niekorzystne dla niej skutki ekonomiczne. Skoro brak było podstaw do orzekania in merito w sprawie, trafnie organ I instancji uznał, że prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co winno prowadzić do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., a organ odwoławczy rozstrzygnięcie to zaakceptował. Z powyższych względów skargę, jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 Ppsa.