VI SA/Wa 2383/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] września 2012 r., którą cofnął M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej skarżąca) zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w części dotyczącej punktu znajdującego się w J. przy ul. M. dz. nr [...]. Jako podstawę skarżonej decyzji wskazano art. 233 § 1 pkl 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.), dalej o.p. w zw. z art. 8 oraz art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540, ze zm.), dalej u.g.h. W czerwcu 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] m.in. w punkcie znajdującym się w J. przy ul. M. W dniu [...] lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w [...] poinformował Dyrektora Izby Celnej w [...], że w ww. punkcie gier skarżąca zaprzestała wykonywania działalności objętej przedmiotowym zezwoleniem w dniu 28 lutego 2010 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w [...] z urzędu wszczął wobec skarżącej postępowanie w sprawie cofnięcia jej ww. zezwolenia w części wskazanego punktu gier. Po przeprowadzeniu tego postępowania Dyrektor Izby Celnej w [...] cofnął zezwolenie, gdyż ustalił, że istotnie skarżąca nie wykonywała działalności objętej tym zezwoleniem w ww. punkcie przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, począwszy od 1 marca 2010 r. Nadto podniósł, że niewykonywanie owej działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym w jego ocenie świadczy dokonane przez skarżącą zgłoszenia z [...] lutego 2010 r., dotyczące zawieszenia eksploatacji automatu. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zaistniała więc przesłanka określona w art. 59 pkt 4 u.g.h., skutkująca cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu. Skarżąca do powyższej decyzji w terminie odwołała się i wniosła o jej uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 52 pkt 2 ppkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.), dalej u.g.z.w. poprzez przyjęcie, że przepis ten ma w tej części zastosowanie do działalności prowadzonej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i nie uwzględnienie tego, że odpowiednie stosowanie art. 59 u.g.h. prowadzi do wniosku, iż pkt 4 tego artykułu nie powinien być stosowany w zakresie, o którym mowa w art. 138 ust. 2 u.g.h., zwłaszcza wobec treści art. 135 ust. 2 u.g.h. i wobec faktu, że pozostawienie, tzw. "martwych punktów" nie powoduje w żadnej sferze żadnych negatywnych skutków, które uzasadniałyby potrzebę korzystania przez organ z instytucji cofnięcia zezwolenia; 2. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 poprzez przyjęcie, że zaprzestanie lub niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem ogranicza się tylko i wyłącznie do eksploatacji automatów (stanowiącej prowadzenie działalności) do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy treść zezwolenia jest znacznie szersza i sprowadza się do urządzania i prowadzenia działalności; 3. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 o.p. w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji treści zastosowanej przez organ normy, w tym między innymi znaczenia określenia zaprzestanie lub niewykonywanie prowadzenia działalności, poprzez niezweryfikowanie wszystkich przejawów prowadzenia działalności przez skarżącą w zakresie, w którym cofnięto zezwolenie i ograniczenie tych przejawów tylko i wyłącznie do faktu czynnej eksploatacji automatów do gier; 4. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zaprzestania ewentualnie niewykonywania działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w sytuacji, gdy prowadziła ona działalność; 5. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez przyjęcie, że jedynym przejawem prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, może być czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności mogą być znacznie szersze co prowadzi do wniosku, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu prowadzenia działalności; 6. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez przyjęcie, że zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, ewentualnie zawieszenia prowadzenia działalności jest równoznaczne z zaprzestaniem lub niewykonywaniem działalności objętej zezwoleniem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odnosząc się do wniosku dowodowego dotyczącego przesłuchania świadka, organ uznał, że przeprowadzenie ww. dowodu z zeznań świadka nie było potrzebne, gdyż ewentualne zeznania nie miałyby znaczenia dla sprawy. Organ stwierdził, że dowody, na których zapadło rozstrzygnięcie były dowodami, które pochodziły od samej skarżącej. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że na podmiocie, który uzyskał zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych spoczywa obowiązek prowadzenia tej działalności zgodnie z przepisami prawa, uzyskanym zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem gier na automatach o niskich wygranych. Wskazał, że przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. jest skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności i jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności było następstwem siły wyższej. Organ stwierdził zatem, że ustawodawca nie przewidział żadnego innego wyjątku np. w postaci nieopłacalności prowadzenia działalności w niektórych punktach gier, bądź problemów natury technicznej. Na potwierdzenie takiego stanowiska przywołano wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 25 maja 2011 r., sygn. akt IISA/Ke 242/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 43/12. Dyrektor zwrócił uwagę, że pojęcie niewykonywania działalności w zakresie gier oznacza sytuację, która wystąpiła w niniejszym przypadku, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że skarżąca faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w ww. punkcie, a przerwa ta była dłuższa niż sześć miesięcy i nie została spowodowana siłą wyższą Podobna do art. 59 pkt 4 u.g.h. regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych, z tym że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności. Dlatego w ocenie organu zarzuty przedstawione przez skarżącą są pozbawione podstaw, gdyż użyte w przepisie art. 59 pkt 4 u.g.h. pojęcia: "zaprzestania", "niewykonywanie", "prowadzenie działalności" i "urządzania gry" są jasne i niewymagające interpretacji. Jednocześnie skoro skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie ww. zezwolenia, to nie miała ona możliwości prowadzenia innej działalności w ww. punkcie gier, aby mogła uchronić się przed sankcją wynikającą z przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. Ponadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, że skarżąca już w momencie ubiegania się o ww. zezwolenie powinna była mieć świadomość tego, że zaprzestanie przez nią prowadzenia ww. działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, skutkowałoby cofnięciem tego zezwolenia. Organ wyjaśnił, że nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres (z trzech do sześciu miesięcy), po który organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Wobec tego stwierdził, że norma zawarta w art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Mając na względzie treść art. 59 u.g.h. w związku z art. 138 ust. 2 u.g.h. organ uznał, że w jego ocenie wykładnia, zarówno systemowa, jak i celowościowa omawianych przepisów wskazuje, iż należy je stosować bezpośrednio dla zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Na poparcie tego twierdzenia przywołał wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 15 października 2012 r., sygn. akt VISA/Wa 1371/12 oraz z 28 listopada 2012 r. sygn. akt VISA/Wa 1202/12; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach: z 25 maja 2011 r., sygn. akt IISA/Ke 242/11; z 4 lipca 2012 r., sygn. akt IISA/Ke 343/12 oraz z 31 maja 2012 r., sygn. akt IISA/Ke 179/12, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 marca 2012 r., sygn. akt IIISA/Gd 43/12. Zdaniem organu stwierdzenie zatem zaistnienie przesłanki określonej w art. 59 ust. 4 u.g.h., polegającej na niewykonywaniu w danym punkcie gry działalności objętej zezwoleniem, obliguje do cofnięcia tego zezwolenie w części dotyczącej danego punktu gry. Na powyższą decyzję skarżąca w terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 8 w zw. u.g.h. poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie zawnioskowanego przez nią w toku postępowania dowodu z przesłuchania świadka w szczególności na okoliczność, iż realizowała ona działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w ww. punkcie gier, tj. w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia, iż zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia działalności w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu tego postępowania; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż: a. użyte w art. 59 pkt 4 u.g.h. określenie "zaprzestanie" oznacza "zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych", b. użyte w art. 59 pkt 4 u.g.h. określenie "niewykonywanie" oznacza "nie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych", podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia wskazanego rozróżnienia, gdyż zarówno określenie "zaprzestanie", jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w ogólności; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności", do czego ograniczył je organ rozpoznający sprawę; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, iż art. 59 pkt 4 u.g.h. powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., podczas gry prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem konieczności jego "odpowiedniego stosowania" prowadzi do wniosku, iż art. 59 ust. 4 u.g.h. nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. Z ostrożności skarżąca zarzuciła również: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, iż art. 59 pkt 4 u.g.h. stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 o.p. w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. wskutek braku wskazania oraz wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia sposobu odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie obu ww. decyzji Dyrektora w całości i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zawnioskowany dowód z przesłuchania świadka należało dopuścić oraz przeprowadzić, gdyż miał on przedstawić i opisać czynności, które skarżąca podejmowała, a które świadczą o tym, że realizowała ona działalność w punkcie gier będącym przedmiotem tego postępowania. Następnie skarżąca przywołując brzmienie art. 59 pkt 4 u.g.h. i art. 35 ust. 1 u.g.z.w. stwierdziła, że w ich świetle nie ma podstaw, żeby przyjmować - jak to zrobił organ, iż zaprzestanie dotyczy działalności, natomiast niewykonywanie - urządzania gier. Te dwa określenia dotyczą oraz mieszczą się w ramach pojęcia działalności objętej zezwoleniem (por. art. 59 pkt 4 u.g.h.). Na potwierdzenie przywołała treść wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. akt IIGSK 480/08, z którego wnioskując a contrario wywiodła, że skoro rozpoczęcie działalności dotyczy jednego punktu, to zaprzestanie lub niewykonywanie prowadzenia działalności dotyczy bierności, która ma miejsce we wszystkich punktach objętych zezwoleniem. Podniosła, że fakt taki nie miał w niniejszej sprawie miejsca, w związku z czym zaskarżone rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe. Zdaniem skarżącej w zaskarżonym rozstrzygnięciu błędnie zatem przyjęto, iż zaprzestanie lub niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem ogranicza się tylko i wyłącznie do eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych. Należy mieć bowiem na uwadze, że sama treść zezwolenia - zgodnie z art. 35 ust. 1 u.g.z.w., jest znacznie szersza i sprowadza się do urządzania i prowadzenia działalności, nie natomiast do eksploatacji automatów o niskich wygranych oraz, że automaty do gier o niskich wygranych nie stanowią elementu zezwolenia. W sprawie brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż zaprzestała lub nie wykonywała (urządzania i prowadzenia) działalności objętej zezwoleniem. Skarżąca powołała się na wyrok Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt IIUK 377/10, dotyczący analizy art. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodne działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 220, poz. 1447 ze zm.). Skarżąca podniosła, że art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. stosowany odpowiednio, nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. z uwagi na treść art. 135 ust. 2 u.g.h. Istniejące "faktycznie niewykorzystywane punkty" z uwagi na treść art. 135 ust. 2 u.g.h. nie powodują żadnych negatywnych konsekwencji, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że ustawodawca wprowadził regulację sprowadzająca się do konieczności ich eliminacji. Cofanie zezwolenia w konkretnych punktach na podstawie art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. nie może niczemu służyć w świetle powyższej regulacji. Należy mieć na uwadze, iż w znacznej części wypadków podmioty nadal są zainteresowane prowadzeniem działalności, pomimo iż mogą zdarzyć się przypadki przerw w aktywności w tym zakresie. W ocenie skarżącej brak jest w świetle wykładni funkcjonalnej argumentów, w świetle których stosowanie na podstawie art. 138 ust. 2 u.g.h. odpowiednio art. 59 u.g.h. powinno sprowadzać się do stosowania pkt 4 tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej nazywanej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpoznając skargę w oparciu o powołane wyżej kryteria Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Stosownie do art. 8 u.g.h. obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej. W związku z powyższym, przepisami mającymi zastosowanie w sprawie są przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. Natomiast w myśl art. 129 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 138 ust. 2 u.g.h. stanowi, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się skarżąca, co bezsporne, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w [...]. W myśl art. 59 u.g.h., organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych, w tym w przypadku, o którym mowa w pkt 4 tj. zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W rozpatrywanej sprawie organ ustalił (w związku z pismem Naczelnika Urzędu Celnego II w [...] z [...] lipca 2012 r.) że skarżąca w przedmiotowym punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się J. przy ul. M. nie wykonywała od dnia 1 marca 2012 r. działalności objętej zezwoleniem. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy ww. pismo Naczelnika Urzędu Celnego II, z którego wynika, że strona w przedmiotowym punkcie zaprzestała działalności. Deklaracja wycofania automatu o niskich wygranych z przedmiotowego punktu została zawarta w zgłoszeniu z [...] lutego 2010 r., zaś wniosek o wznowienie działalności został złożony w dniu 20 czerwca 2012 r., zatem po upływie ponad dwóch lat od zgłoszenia wyłączenia z eksploatacji przedmiotowego automatu z punktu znajdującego się w J. przy ul. M. Niewątpliwie skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy od dnia zaprzestania eksploatacji automatu, zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym okresie. Okres sześciomiesięczny niewykonywania działalności w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, wynikający z art. 59 pkt 4 u.t.d., rozpoczął swój bieg z dniem 1 marca 2010 r. zatem upłynął w dniu 1 września 2010 r. Nawiązując do zarzutów skargi słuszne jest stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 59 ust. 4 u.g.h. stanowi niewiele zmienioną wersją poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Z treści tego "starego" przepisu wynikało, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej. Z mocy art. 138 ust. 2 u.g.h. znajduje on zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Tak więc racje ma organ zauważając, że już w momencie ubiegania się przez Spółkę o zezwolenie, miała ona świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące będzie skutkować cofnięciem zezwolenia. Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Ponadto przepis obecnie obowiązujący zamiast terminu "zawieszenie działalności" posługuje się terminami "zaprzestanie" i "niewykonywanie działalności". W nowym prawie wydłużeniu uległ okres, po którym następuje cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności (z 3 do 6 miesięcy). W poprzednio obowiązującym unormowaniu, podobnie jak w obecnie obowiązującym jest mowa o "sile wyższej". Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony chociażby ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności. Niezasadne są zarzuty skargi, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Sąd podziela stanowisko organu. że skoro skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie ww. zezwolenia, to nie miała ona możliwości prowadzenia innej działalności w ww. punkcie gier, aby mogła uchronić się przed sankcją wynikającą z przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. W ocenie Sądu nietrafne są zarzuty skargi, że omawiana regulacja z art. 59 ust. 4 u.g.h. nie znajduje zastosowania do skarżącej. Wywody prawne skargi w tym zakresie nie dają sie w żaden sposób pogodzić z podstawowymi regułami interpretacji norm prawnych. Wbrew twierdzeniom strony treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej. Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie przy wykładni dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów ustawy o grach hazardowych wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowanie zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych. Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1201/13). Przywołany przepis jest w tym zakresie klarowny: zaprzestanie lub niewykonywanie działalności dotyczy działalności wynikającej z udzielonego zezwolenia. Natomiast udzielone zezwolenie obejmowało prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] m.in. w punkcie znajdującym się w J. przy ul. M. W konsekwencji organ zasadnie uznał, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka nie było potrzebne, gdyż ewentualne zeznania świadka nie miałyby znaczenia dla sprawy skoro wnioskowany dowód miał dotyczyć realizowania przez skarżącą w ww. punkcie gier działalności innej niż urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.