IV SA/Gl 134/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego – stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. orzekł wobec A Sp. z o.o. z siedzibą w K. ul. [...] o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu oraz zatrzymaniu produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że stwarzają zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi. Przedmiotowa decyzja została wydana wyniku kontroli przeprowadzonej na wniosek Komendy Miejskiej Policji w B. w związku ze sprzedażą środków zastępczych w kontrolowanym sklepie w B. ul. [...]. Decyzja została wysłana na adres strony A Sp. z o.o. [...] i została awizowana dwukrotnie w dniach: 21.09.2012 r. i 1.10.2012 r. oraz nie została odebrana przez stronę. W dniu 27.09.2012r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu E.K. przez R.G. - Prezesa Spółki. Wobec powyższego przedmiotowa decyzja w dniu 4.10.2012 r. została wysłana do wiadomości pełnomocnikowi strony. Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione w dniu 30.10.2012 r. (data stempla pocztowego) bez wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik R.G. - Prezesa Spółki domagał się jej zmiany i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 81, art. 107 § 3 i art. 108 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nie zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 77 ust. 6, art. 79, art. 79a i art. 79 b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 44 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "K.p.a."), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 44 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. doręczenia dokonuje się w sposób zastępczy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 K.p.a., a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W niniejszej sprawie - skutki doręczenia należy oceniać w odniesieniu do przesyłki awizowanej w dniu 21.09.2012 r. i 1.10.2012 r., a nie według doręczenia do wiadomości decyzji pełnomocnikowi strony. Bieg terminu do wniesienia odwołania biegnie od doręczenia zastępczego. Z tych względów należało stwierdzić, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego R. G. - Prezesa Spółki wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w związku z art. 112 i art. 126 K.p.a. oraz odniósł się do daty doręczenia decyzji i uznał, że był to dzień 27 listopada 2012 r., kiedy to doręczono ją pełnomocnikowi, bowiem mocodawca nie otrzymał żadnego awiza. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w motywach kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego aktu, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała bowiem, że odpowiada on wymogom prawa. Na wstępie zważyć należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W takiej sytuacji merytoryczne kwestie związane z zasadnością tej decyzji nie mogły podlegać kontroli Sądu ani wpłynąć na treść wydanego wyroku. Sąd był bowiem uprawniony wyłącznie do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Problematyka związana z wnoszeniem środków odwoławczych od rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej została kompleksowo uregulowana w K.p.a. Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia był przepis art. 134 K.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przesłankę wydanego w tym trybie postanowienia stanowi ustalenie, że odwołanie wniesione zostało po upływie terminu. W rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia, było zatem określenie, w jakiej dacie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji. Fakt prawidłowego doręczenia decyzji ma doniosłe znaczenie prawne, gdyż związane są z nim skutki materialne i procesowe. Termin do złożenia odwołania biegnie bowiem od daty prawidłowego doręczenia decyzji. Ma więc istotne znaczenie dla ustalenia, czy odwołanie od tejże decyzji zostało wniesione w ustawowym terminie. Na zasadzie art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 43 K.p.a. operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Równocześnie, w myśl § 2 omawianego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w tym terminie, zgodnie z art. 44 § 3 K.p.,a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Ostatnio powołany przepis ustanawia tzw. fikcję prawną doręczenia. Przyjdzie zaakcentować, że taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została dwukrotnie awizowana w dniach 21.09.2012 r. i 1.10.2012r., co znajduje potwierdzenie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych i była skierowana na prawidłowy adres strony. W konsekwencji termin do wniesienia odwołania upłynął dnia 15 października 2012 r. Równocześnie jest poza sporem, że odwołanie od przywołanej decyzji organu pierwszej instancji zostało nadane przez pełnomocnika skarżącego pocztą dopiero w dniu 30 października 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano odwołanie), bez wniosku o przywrócenie terminu. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze i podnoszonych w niej okoliczności, należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło prawidłowo i od tej daty rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że postanowienie stanowiące przedmiot zaskarżenia jest zgodne z obowiązującym prawem, a organ administracyjny był związany bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa i stwierdzenia, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem ustawowego terminu. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.