III SAB/Gd 80/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. J. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 728/12). Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia warunkujących dopuszczalność skargi. Wskazał przy tym, że organ nie pozostawał w bezczynności po wydaniu ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; t.j.: z 2013 r., poz. 267). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, wobec którego organem wyższego stopnia jest Komendant Główny Policji (art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). W tej sytuacji przed wniesieniem skargi do Sądu powinna była złożyć zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji do Komendanta Głównego Policji. Złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia jest formalnym wymogiem wniesienia skargi. W aktach administracyjnych brak pisma, które można potraktować jako opisane powyżej zażalenie, a zatem należy uznać, że skarżąca nie wniosła określonego w art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia. Zaniechanie przez skarżącą wypełnienia tego wymogu powoduje, że złożona przez nią skarga na bezczynność musi zostać oceniona jako niedopuszczalna, gdyż została złożona z naruszeniem trybu określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a., tj. bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia. W przypadku natomiast, gdy złożona skarga nie jest dopuszczalna zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który obliguje Sąd do odrzucenia skargi (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, W-wa 2011, s. 217). Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. - odrzucił skargę jako niedopuszczalną.