II SA/Wa 1676/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Anna Mierzejewska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej jako Prezes WAM) decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 i art. 24 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1, 2, 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] orzekającej o odmowie wydania decyzji przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w W., na wniosek J. K. z dnia [...] września 2012 r. o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji w całości. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes WAM wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2008 r. Zastępca [...] Dowództwa Wojsk Lądowych w W. złożył wniosek w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na rzecz [...] J. K.. W dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). W wyniku dokonanej nowelizacji prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym stało się prawem do zakwaterowania, a żołnierz zawodowy uzyskał uprawnienie do składania wniosku o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego lub innej formy realizacji prawa do zakwaterowania. J. K., będąc żołnierzem służby stałej pełniącym zawodową służbę wojskową w [...] w W. na stanowisku służbowym zaszeregowanym do stopnia etatowego podporucznik, w dniu [...] grudnia 2011 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z wnioskiem o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony złożonego w dniu [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] odmówił J. K. wydania decyzji przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w W.. Od przedmiotowej decyzji J. K. wniósł odwołanie do Prezesa WAM, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] stwierdził, że odwołanie od wskazanej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia i w związku z tym odwołanie to jako bezskuteczne organ odwoławczy pozostawił bez rozpatrzenia. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. rozpatrzył wniosek Zastępcy [...] Dowództwa Wojsk Lądowych złożony w dniu [...] czerwca 2008 r. i decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] orzekł o odmowie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na rzecz J. K.. Strona nie zaskarżyła przedmiotowej decyzji. Następnie w dniu [...] września 2012 r. wpłynął do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. ponowny wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. J. K. został bowiem decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wyznaczony z dniem [...] listopada 2011 r. na stanowisko służbowe – [...] w Wydziale [...] z okresem kadencji od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. odmówił J. K. wydania na jego wniosek z dnia [...] września 2012 r. decyzji przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w W.. Pełnomocnik strony w odwołaniu zarzucił organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a., bez rozważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony, którego sytuacja jest wyjątkowa i nie wpisuje się w pełni w zastosowane przez organ przepisy. Ponadto zarzucił naruszenie art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez błędną jego wykładnię i stwierdzenie, że skarżący skorzystał z jednej z form pomocy mieszkaniowej, podczas gdy nabycie przez niego z bonifikatą lokalu mieszkalnego od Gminy M. nie spowodowało powstania po stronie skarżącego żadnej korzyści majątkowej. W związku z powyższym pełnomocnik J. K. wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz orzeczenie przydziału skarżącemu kwatery albo innego lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w W.. Prezes WAM rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji w całości. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego określa art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Natomiast przepis art. 21 ust. 6 tej ustawy, określa katalog przesłanek negatywnych, których zaistnienie powoduje, że żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania. Jedną z nich jest nabycie przez żołnierza zawodowego lub jego małżonka lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia (pkt 3). Rozstrzygając wniosek J. K. o realizację prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, złożony w dniu [...] grudnia 2011 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. orzekł o odmowie wydania decyzji przydziału ww. kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w W.. Decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...] lutego 2012 r. i z dniem [...] marca 2012 r. stała się ostateczna. Następnie J. K. wystąpił z ponownym wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. do organu I instancji o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. Rozpatrując merytorycznie sprawę w zakresie realizacji prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. wydał decyzję z dnia [...] marca 2013 r. orzekającą ponownie o odmowie wydania decyzji przydziału J. K. wnioskowanej kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. W ocenie Prezesa WAM w zaistniałej sytuacji należało stwierdzić, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Podmiotem decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., jak i decyzji z dnia [...] marca 2013 r., jest J. K., przedmiotem - realizacja prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Nie uległ zmianie ani stan faktyczny sprawy ani też stan prawny, w którym jest ona rozpatrywana. Zatem w rozpatrywanym przypadku zachodzi tożsamość sprawy - a więc kwalifikowana wada, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W przypadku, gdy organ odwoławczy ustali, że decyzja organu I instancji jest dotknięta jedną z wad wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., może jedynie uchylić i zmienić decyzję (np. w razie rażącego naruszenia prawa, czy gdy wykonanie decyzji powodowałoby czyn zagrożony karą, czy gdyby zawierała wadę powodującą nieważność z mocy prawa) lub uchylić decyzję i umorzyć postępowanie I instancji (np. wydanie decyzji bez podstawy prawnej, z naruszeniem przepisów o właściwości, res iudicata, czy gdy decyzję skierowano do osoby niebędącej stroną w sprawie – patrz wyrok NSA z 12 marca 1981 r. sygn. akt SA 472/81 (publik. ONSA 1981, Nr 1, poz. 20). W zaistniałym stanie sprawy Prezes WAM był zobligowany do uchylenia decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z dnia [...] marca 2013 r. orzekającej o odmowie - po rozpatrzeniu wniosku o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego z dnia [...] września 2012 r. - wydania decyzji przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w W. i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości. Decyzja Prezesa WAM z dnia [...] czerwca 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z dnia [...] marca 2013 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez rozważenia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, którego sytuacja jest wyjątkowa i wymaga od organu należytego rozważenia okoliczności sprawy, bowiem nie wpisuje się w pełni w zastosowane przez organ przepisy. Nadto strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez błędną jego wykładnię i stwierdzenie, że skarżący skorzystał z jednej z form pomocy mieszkaniowej, podczas gdy nabycie przez niego z bonifikatą lokalu mieszkalnego od Gminy M. nie spowodowało powstania po stronie skarżącego żadnej korzyści majątkowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony wskazał, iż skarżący mieszkał w woj. [...]. W czasie służby wojskowej nigdy nie korzystał z zakwaterowania gwarantowanego przez WAM. Dopiero wyznaczenie stanowiska służbowego w W., czyli w miejscu oddalonym o ponad 500 km od miejsca zamieszkania, w którym przebywa jego rodzina, spowodowało konieczność ubiegania się o przydział kwatery. Faktem jest, że skarżący nabył z bonifikatą od Gminy M. lokal mieszkalny, jednakże główną przyczyną udzielenia bonifikaty na lokal był jego zły stan techniczny i budowlany, a co za tym idzie konieczność jego natychmiastowego remontu. Kwota remontu mieszkania była niemal takiej samej wysokości co kwota, za która zakupiono lokal. W takich okolicznościach nie można mówić o skorzystaniu przez skarżącego z przywileju, za jaki ustawa uznaje nabycie lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą. Decyzja organu zapadła bez rozważenia okoliczności sprawy, które mają szczególny charakter. Skarżący zdecydował się na kupno lokalu, który wymagał kapitalnego remontu, aby być bliżej rodziny. Nadto istotny jest fakt, że lokal ten został zakupiony przeszło 10 lat temu, kiedy skarżący nie wiedział, że będzie zmuszony do pełnienia służby daleko od miejsca zamieszkania. Wbrew twierdzeniu Prezesa WAM nie należy zrównywać ze sobą obu decyzji wydanych na wniosek strony z dnia [...] grudnia 2011 r. i z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie zakwaterowania. Bowiem o ile podmiot sprawy jest tożsamy, to zmianie ulega stan faktyczny sprawy - w okresie pomiędzy kolejnymi wnioskami znacząco zmieniła się sytuacja zawodowa jak i mieszkaniowa skarżącego. Powodem złożenia kolejnego wniosku z dnia [...] września 2012 r. o przydział kwatery był awans skarżącego na nowe, wyższe stanowisko służbowe. W opinii strony skarżącej jest to nowa okoliczność, która wymusza na organie ponowne zbadanie sprawy pod kątem pozytywnego rozpoznania wniosku o przydział kwatery. Wraz ze zmianą stopnia służbowego zmieniają się okoliczności sprawy i postępowanie winno toczyć się od nowa lub zostać przeprowadzone w ramach całkiem nowej sprawy jako osobne postępowanie niezależne od poprzedniego. Organ rozpoznając drugi wniosek nie zbadał sytuacji mieszkaniowej skarżącego, w całości polegając na ustaleniach poczynionych podczas rozpoznawania pierwszego wniosku o przydział kwatery. Organ dopuścił się uchybienia, bowiem nie ocenił indywidualnie sprawy oraz interesu skarżącego w uzyskaniu kwatery, a poprzestał na nieaktualnych ustaleniach. W oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym dane i na ich podstawie wydał krzywdzące dla skarżącego rozstrzygnięcie. Nadto organ WAM niewłaściwie zinterpretował zapis ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP czytając je literalnie, a nie systemowo. Skoro bowiem zamiarem ustawodawcy było niemnożenie przywilejów dla żołnierzy i sprawiedliwe traktowanie ich przy rozdziale mieszkań, to oczywistym jest że skarżący powinien otrzymać dla siebie i rodziny przydział mieszkania, bo de facto żadnej ulgi przy zakupie zrujnowanego mieszkania nie dostał. Przedstawiciele organu nigdy nie zbadali okoliczności zakupu mieszkania, a przecież rzeczywista przyczyna udzielenia obniżki przy jego zakupie była od początku w sposób klarowny i wyraźny sygnalizowana przez skarżącego. Podczas postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. skarżący podjął kroki zmierzające do sprzedaży mieszkania w Gminie M., do czego ostatecznie doszło. Wobec tego, że skarżący przestał być właścicielem lokalu mieszkalnego uznać należy, iż w świetle art. 21 ust. 6 powołanej ustawy, nie zachodzą żadne przesłanki uniemożliwiające przydzielenie mu kwatery. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, iż stosunek służbowy żołnierzy zawodowych jest stosunkiem administracyjnoprawnym, określonym przepisami ustawy dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Podstawowymi elementami stosunku służbowego żołnierzy zawodowych jest obowiązek bezwzględnego podporządkowania się wymogom służby i dyspozycyjności, co oznacza konieczność zmiany, w zależności od potrzeb Sił Zbrojnych, miejsca pełnienia służby oraz obowiązek natychmiastowego stawiennictwa w miejscu pełnienia służby. Państwo wiążąc żołnierza wymogiem dyspozycyjności, zapewnia mu lokal mieszkalny, lub przyznaje prawo do świadczenia rekompensującego brak lokalu mieszkalnego. Wynika to wprost z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), zgodnie z którym, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Żołnierz służby stałej wybiera, na swój wniosek, jedną z ww. form zakwaterowania (ust. 3). Ustawodawca określił również przesłanki negatywne, których spełnienie pozbawia żołnierza zawodowego podstawowego prawa do zakwaterowania oraz uprawnienia ekwiwalentnego. Zgodnie z art. 21 ust. 6 pkt. 3 powołanej ustawy, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. NSA w wyroku z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 1139/12 (wszystkie przywołane orzeczenia są publikowane na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, iż "Podstawowym sposobem zapewnienia prawa do lokalu mieszkalnego jest przydział kwatery stałej, a prawo to może być również zabezpieczone w inny sposób określony w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu". W świetle powyższej regulacji prawnej nie może być wątpliwości, iż skorzystanie przez żołnierza zawodowego z uprawnienia określonego w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP niesie za sobą utratę uprawnień do kwatery lub innego lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej i to niezależnie od posiadanego stopnia wojskowego, miejsca pełnienia służy, czy zbycia lokalu mieszkalnego zakupionego z bonifikatą. W analizowanym przypadku ustalony przez organ stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżący nie neguje, iż ubiegał się o przyznanie prawa do kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w W., choć nabył on na własność od Gminy M. lokal mieszkalny położony w M. przy ul. [...] (Akt Notarialny Repertorium [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r.). Wniosek w tej sprawie skarżący złożył w dniu [...] grudnia 2011 r. oraz ponownie w dniu [...] września 2012 r. Pierwszy wniosek skarżącego został rozpatrzony ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM z dnia [...] lutego 2012 r. o odmowie wydania decyzji przydziałowej. Drugi zaś wniosek z dnia [...] września 2012 r. został rozpatrzony przez ww. organ WAM decyzją z dnia [...] marca 2013 r. ponownie odmawiającą wydania wnioskodawcy decyzji o przydziale kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. W świetle powyższych ustaleń za prawidłowe należy uznać stanowisko Prezesa WAM, iż w analizowanym przypadku zachodzi tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. To z kolei wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji zawartej w skardze, iż nie występuje tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. i z dnia [...] marca 2013 r., albowiem zmienił się stan faktyczny sprawy z powodu awansu skarżącego (zmiany stopnia służbowego) oraz zamiaru sprzedaży nieruchomości nabytej z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego, co też nastąpiło, należy stwierdzić, iż zarzut ten jest niezasadny. Tożsamość sprawy jest wyznaczana przez element podmiotowy (ta sama strona lub strony postępowania) i elementy przedmiotowe - niezmieniony stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia. W analizowanym przypadku nie może być wątpliwości, iż występuje tożsamość podmiotowa sprawy, albowiem wniosek o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego został złożony przez tę samą osoby. Także występuje tożsamość przedmiotowa sprawy w części odnoszącej się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, występuje tu także przedmiotowa tożsamości sprawy w zakresie stanu faktycznego odnoszonego do podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Okoliczności przywoływane przez skarżącego, w istniejącym niezmiennym stanie prawnym (art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP), nie moją znaczenia dla wydania orzeczenia w sprawie przydziały kwatery czy lokalu mieszkalnego, nie są to bowiem fakty prawotwórcze. Podkreślić należy, że w piśmiennictwie i orzecznictwie wielokrotnie odnoszono się do relacji stanu faktycznego, podstawy prawnej decyzji i tożsamości sprawy administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09 stwierdził, iż: "dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami, tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o istnieniu tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym". Stan faktyczny sprawy musi być brany pod uwagę w ocenie, czy ma miejsce tożsamość sprawy, lecz tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych. Nie wydaje się ani możliwe, ani potrzebne oczekiwanie, iż stan faktyczny będzie trwał długi czas niejako zamrożony we wszystkich jego elementach i szczegółach. Elementy prawnie obojętne, niewpływające niczym na załatwienie sprawy, powinny być pominięte w ocenie tożsamości sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 8, str. 747 i 74). W tych warunkach Prezes WAM, rozpoznając sprawę i wydając decyzję w drugiej instancji na podstawie art. 138 k.p.a., dostrzegając jednocześnie wadliwość decyzji zaskarżonej w zakresie określonym w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji. W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).