II FSK 1150/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1724/13 w sprawie ze skargi A na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie zakończenia postępowania kontrolnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 1. Postanowieniem z 23 stycznia 2014 r., I SA/Gd 1724/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z 26 lipca 2006 r. w przedmiocie zakończenia postępowania kontrolnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 26 lipca 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku zakończył postępowanie kontrolne prowadzone wobec skarżącej w części dotyczącej prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. oraz z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 1999 r. do listopada 2000 r. Pismem z 24 września 2013 r. skarżąca wezwała Dyrektora UKS w Gdańsku do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie w całości postanowienia z 26 lipca 2006 r. (z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych) oraz określenie kwoty różnicy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 1999 r. do listopada 2000 r. Pismem z 17 października 2013 r. Dyrektor UKS w Gdańsku odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej. W dniu 20 listopada 2013 r. skarżąca wniosła do WSA w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora UKS w Gdańsku z 26 lipca 2006 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie wydane na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm.; dalej jako: "u.k.s.") jest ostateczne i stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, termin na wniesienie skargi w takim przypadku wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Skoro postanowienie Dyrektora UKS w Gdańsku z 26 lipca 2006 r. doręczono stronie skarżącej w dniu 1 sierpnia 2006 r. ustawowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 31 sierpnia 2006 r. Tym samym, składając skargę w dniu 20 listopada 2013 r., strona skarżąca uczyniła to po terminie. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, WSA w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a., odrzucił skargę. 2. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., art. 52 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., art. 53 § 2 P.p.s.a., art. 24 ust. 1 pkt 3 u.k.s. w brzmieniu obowiązującym od 21 sierpnia 2004 r. do 30 lipca 2010 r., poprzez błędne uznanie, iż wniesienie skargi do WSA w Gdańsku na postanowienie Dyrektora UKS w Gdańsku z 26 lipca 2006 r. nie powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcie naruszenia prawa, a konsekwencji uznanie, iż termin do wniesienia skargi upłynął 31 sierpnia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna jest niezasadna a jej istota się sprowadza do zakwestionowania stanowiska sądu pierwszej instancji, że wniesienie skargi do WSA w Gdańsku na postanowienie Dyrektora UKS w Gdańsku z 26 lipca 2006 r. nie powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4a. Istotne jest zatem określenie co stanowiło przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie było postanowienie Dyrektora UKS w Gdańsku z 26 lipca 2006 r., którym to organ zakończył postępowanie kontrolne prowadzone wobec A w części dotyczącej prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. oraz z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 1999 r. do listopada 2000 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowa skarga wniesiona przez stronę do sądu pierwszej instancji podlegała odrzuceniu gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało objęte dyspozycją normy art. 3 § 2, a w szczególności nie można uznać, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Właściwość sądów administracyjnych do orzekania w sprawach skarg na postanowienia (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.) wyznaczona jest pojęciem postępowania administracyjnego. Natomiast o przyjęciu w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. pojęcia prawnego postępowania administracyjnego w znaczeniu postępowania administracyjnego nadanego regulacją k.p.a. i Ordynacji podatkowej przesądza wprowadzenie do określenia zakresu zaskarżalności postanowień pojęcia postępowania administracyjnego, a nie określenia tylko formy działania "postanowieniem" bez wyznaczenia trybu, w którym postanowienia są wydawane. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem, którego przedmiotem jest przede wszystkim rozstrzygnięcie sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej. Jego przedmiotem jest zatem władcze działanie, przez autorytatywną konkretyzację normy prawa administracyjnego przez przyznanie (odmowę przyznania) uprawnienia, lub nałożenie obowiązku na jednostkę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2014., II GPS 3/13). Nie można zatem twierdzić, że zaskarżone do sądu w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie posiada wyżej wymienione cechy. W konsekwencji nie podlega ono kontroli sądowoadministracyjnej. Z uwagi na powyższe skarga kasacyjna podlega oddaleniu gdyż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.