II SA/Sz 976/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] umarzającej postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie zgłoszenia podejrzenia choroby -utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w związku ze zgłoszeniem podejrzenia choroby, R.P. został zbadany w Ośrodku Medycyny Pracy i otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby, tj. przewlekłej choroby, spowodowanej nadmiernym, trwającym co najmniej [...] - wtórne zmiany, , wymienioną w poz. 15 pkt 2, 3 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego wskazano, że R. P. pracował kolejno w: Liceum Ogólnokształcącym ( ) Z. E. T. O., ( ) Liceum Ogólnokształcącym (); następnie w Zespole Szkół (w wymiarze), Szkole Podstawowej i () PKP (), Liceum Ogólnokształcącym ( ), Zespole Szkół i Gimnazjum ( w wymiarze ), Zespole Szkół w wymiarze (), Zespole Szkół ( ), - w Zespole Szkół ( ) oraz w Zespole Szkół ( ). Z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego wynika ponadto, że R.P. konsultowany był przez specjalistów foniatrę i laryngologa w Ośrodku Medycyny Pracy Centrum Leczenia i Profilaktyki. W przeprowadzonym badaniu stwierdzono, że:, nieznacznie, prawy, lewy, podczas fonacji szczelina zwarcia na całej długości ok. fałdy rzekome, zaleganie. Głos, ściszony, średnio położenie głosu ok. Hz, drgania. Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, że u R. P. rozpoznano: porażenie, , przerost, przewlekły,. Jednocześnie i Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, że na podstawie badania wideolaryngostroboskopowego brak jest podstaw do rozpoznania u R. P. choroby zawodowej. Natomiast rozpoznane porażenie i przewlekły nie mogą być uznane jako choroba zawodowa, ponieważ takie jednostki chorobowe nie zostały uwzględnione w wykazie chorób zawodowych. Występująca i przerost, w ocenie Ośrodka, jest następstwem porażenia fałdu głosowego. Ponadto nasilenie dolegliwości po zakończeniu aktywności zawodowej jako nauczyciel (tj.) świadczy o pozazawodowej etiologii schorzenia. Podsumowując, Ośrodek Medycyny Pracy podniósł, że po przeanalizowaniu narażenia zawodowego oraz po uwzględnieniu badań specjalistycznych - laryngologicznego i foniatrycznego uznano brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej: wtórne zmiany, niedowład mięśni i trwałą (nr wykazu chorób zawodowych 15 pkt. 2, 3). Nie zgadzając się z treścią powyższego orzeczenia R. P. zwrócił się z prośbą o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce orzeczniczej II stopnia, tj. w Instytucie Medycyny Pracy, który na podstawie przeprowadzonych badań w dniu [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia Instytut Medycyny Pracy podał, że w wyniku przeprowadzonych badań u R. P. rozpoznano, stan po zabiegu (brak karty informacyjnej). Nie wykazano natomiast zmian w obrębie głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci, wtórnych zmian przerostowych, bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z fonacyjną i trwałą, których to stwierdzenie daje podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Zmiany morfologiczno-czynnościowe w obrębie krtani nie są bowiem ujęte w wykazie chorób zawodowych. Ponadto, jak zaznaczył Instytut Medycyny Pracy, całkowite porażenie jednego fałdu głosowego, bez względu na to czy nie ma, bądź ma charakter neurogenny, nie jest charakterystyczne dla skutków nadmiernego wysiłku głosowego. Wobec powyższego Instytut Medycyny Pracy wskazał na pozazawodową etiologię powstania zmian chorobowych, a tym samym na brak podstaw do rozpoznania u R. P. choroby zawodowej. Powiatowy Inspektor Sanitarny, w trakcie zbierania materiału dowodowego, ustalił że Miejski Inspektor Sanitarny w dniu [...] wydał decyzję znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u R. P. choroby zawodowej. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] znak: [....] oraz o wynik badania specjalistycznego i orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy Morskiej i Tropikalnej z dnia [...] na pozazawodową etiologię powstania zmian chorobowych. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wskazał między innymi, że w przeprowadzonych badaniach specjalistycznych laryngologicznych i foniatrycznych rozpoznano u R.P. przewlekłe, oraz. W opinii laryngologa pacjent wymagał systematycznego leczenia i obserwacji w ramach czynnego poradnictwa. Podniesiono również brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w wydanym wówczas orzeczeniu wskazał, że: nos, jama nosowo-gardłowa, gardło, uszy -. Krtań -, widoczna okolica z tchawicą. Fałdy głosowe. Tendencje do fonacji fałdami rzekomymi. Głos,. Rtg klatki piersiowej -, sylwetka serca. Podsumowując, orzeczono. Podniesiono również, że powyższe choroby nie figurują w spisie chorób zawodowych. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor decyzją [...] ,nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u R. P., uznając je za bezprzedmiotowe. Nie zgadzając się z powyższą decyzją R. P. wniósł od niej odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W odwołaniu podniósł między innymi, że umorzenie postępowania, wszczętego na podstawie zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej z dnia [...], przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 110 K.p.a., jest bezzasadne w związku ze zgłoszonym podejrzeniem, a także z treścią § 2 tego artykułu. Zdaniem odwołującego się twierdzenie, że w myśl art. 110 K.p.a., wniosek dotyczył już sprawy rozstrzygniętej prawomocną decyzją, jest nieprawdziwe z tego powodu, że był to wniosek Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, któremu znana była decyzja Miejskiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], a który mimo wszystko dokonał zgłoszenia podejrzenia choroby. Dodatkowo R. P. podniósł, że nie zgadza się z orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] oraz z orzeczeniem lekarskim nr [...] Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...]. W dalszej części przytaczanego stanu faktycznego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że w związku z zarzutami strony zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z prośbą o wyjaśnienie kwestii, czy jednostki chorobowe wymienione w poz. 7 wykazu, stanowiącego załącznik do obowiązującego wówczas rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983r., nr 65, poz. 294 ze zm.), tj. przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowład strun głosowych, zmiany przerostowe) tożsame są z tymi, które znajdują się pod poz. 15 pkt 2 i poz. 15 pkt 3 w wykazie obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 859 ze zm.), tj. wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych oraz niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie znak: [...] z dnia [...] wyjaśnił, że przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowład strun głosowych, zmiany przerostowe) można uznać za tożsame z przewlekłymi chorobami narządu głosu spowodowanymi nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat (guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą. Organ odwoławczy podał dalej, że w celu dokładnego rozpatrzenia sprawy, jak również uzyskania szczegółowych wyjaśnień kilkukrotnie zwracał się do obydwu jednostek orzeczniczych (pisma z dnia [...]., [...]., [...]). Jednostki orzecznicze I i II stopnia podtrzymały treść swoich orzeczeń lekarskich wyjaśniając, że nie ma podstaw do zmiany wcześniejszego stanowiska, a przedłożone przez R.P. dokumenty w postaci wyników badań nie wnoszą nic nowego do sprawy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w rozważaniach prawnych wyjaśnił, że zgodnie z art. 2351 oraz art. 2352 Kodeksu pracy podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Oceniając wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie, organ ten stwierdził, że w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości jednostki orzecznicze I oraz II stopnia wykazały brak przesłanek do przyjęcia istnienia u R. P. choroby zawodowej. Organ odwoławczy wskazał nadto, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny słusznie ustalił, iż postępowanie administracyjne prowadzone w związku z podejrzeniem choroby zawodowej u R. P. dotyczy już sprawy rozstrzygniętej decyzją Miejskiego Inspektora Sanitarnego . z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Tym samym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie mógł po raz drugi wydać decyzji opartej o istniejący stan faktyczny i prawny pomiędzy tymi samymi stronami bez wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Miejskiego Inspektora Sanitarnego. W związku z powyższym, w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie miał podstaw do powtórnego merytorycznego rozpatrywania niniejszej sprawy, bowiem nie zaszły żadne podstawy uzasadniające wzruszenie zakończonego już postępowania. Zatem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny słusznie postąpił umarzając postępowanie na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po przeprowadzeniu własnego postępowania uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość sprawy zarówno co do podmiotu, jak i przedmiotu, tj. podstawy prawnej, stanu faktycznego i treści żądania. Odnosząc się do kwestii tożsamości podstawy prawnej, organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zmiana stanu prawnego nie miała wpływu na zmianę przedmiotu sprawy, albowiem jak wyjaśnił Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowład strun głosowych, zmiany przerostowe) wymienione w pozycji 7 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), obowiązującego w momencie wydania przez Miejskiego Inspektora Sanitarnego decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u R. P. choroby zawodowej można uznać za tożsame z przewlekłymi chorobami narządu głosu spowodowanymi nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej lat (guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjna głośni i trwałą dysfonią), znajdującymi się w wykazie obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 859 ze zm.). W związku z powyższym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że dopóki rozstrzygająca sprawę decyzja Miejskiego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej sprawy jest bezprzedmiotowe, bowiem organ administracji publicznej, który wydał decyzję, od chwili jej doręczenia jest nią związany. Oznacza to, że decyzja zostaje wprowadzona do obrotu prawnego i jej wzruszenie jest dopuszczalne w granicach wyznaczonych stosownymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, bądź na podstawie przepisów szczególnych. R. P. zakwestionował powyższą decyzją w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja jest sprzeczna z treścią art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., na który to przepis powołał się także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu swej decyzji. R. P. wskazał, że decyzja z [...] o nieuznaniu choroby zawodowej narządu głosu nie może być ostateczną, ponieważ każdy dodatkowy rok pracy po wydaniu tej decyzji, pogłębiał występujące dolegliwości. Dodatkowo podniósł, że szczególnie trudne warunki pracy w ZS w roku szkolnym [...] oraz ZS nr w roku szkolnym [...] nasiliły istniejące u niego, trwałą i okresowo trwające zaniki głosu. Skarżący podał również, że z początkiem [...] okresowe zaniki głosu przybrały trwały charakter, uniemożliwiający całkowicie porozumiewanie się, a lecząca go laryngolog wypisała "skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej". R. P. wskazał ponadto, że po zapoznaniu się z nieprawdziwymi informacjami w Kartach oceny narażenia zawodowego z wyżej wymienionych szkół, a także z LO , wystąpił o ich sprostowanie. Strona zarzuciła również, że umorzenie postępowania administracyjnego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego po pół roku od jego wszczęcia i po zgłoszonych uwagach dotyczących nieprawdziwych ocen narażenia zawodowego bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do nich jest "zamieceniem sprawy pod dywan". W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2014 r. skarżący wniósł o powołanie biegłego lekarza foniatry w celu wdania opinii w sprawie. Do pisma dołączył 6 kart kserokopii dokumentacji medycznej z początku [...] tj. po nasileniu się u niego dolegliwości narządu głosu. Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. R. P. oświadczył, że podtrzymuje wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego foniatry, a ponadto wniósł o sprawdzenie dzienników lekcyjnych w szkołach, w których uczył w latach [...], ponieważ w ocenie narażenia zawodowego szkoły te podały niezgodne ze stanem faktycznym liczby godzin jego zatrudnienia oraz nazwy nauczanych przez niego przedmiotów ( nie uwzględniono informatyki i matematyki). Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., w toku tej kontroli sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak z powyższego wynika, sąd administracyjny nie wydaje decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę administracyjną, gdyż do tego powołane są właściwe organy administracji publicznej. Rolą sądu nie jest też prowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do dokonania ustaleń faktycznych w zastępstwie tych organów. Dlatego wnioski dowodowe zawarte w skardze nie mogły zostać uwzględnione. Jeśli bowiem kontrola zgodności z prawem wykazuje, że zaskarżona decyzja oparta jest na niepełnych lub błędnych ustaleniach faktycznych lub dotknięta jest innymi istotnymi wadami prawnymi, to sąd ma obowiązek decyzję taką, w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa, uchylić lub stwierdzić jej nieważność. Zgodnie zaś z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle tego przepisu niedopuszczalne jest przeprowadzenie przez Sąd administracyjny dowodu z opinii biegłych, z zeznań świadków lub przesłuchania stron. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu ma charakter wyjątkowy. W sytuacji, gdy w niniejszej sprawie wydano decyzję niezawierającą merytorycznego rozstrzygnięcia, przeprowadzenie przez sąd postulowanego przez skarżącego dowodu z dzienników lekcyjnych dla ustalenia faktycznego zakresu narażenia zawodowego skarżącego jako nauczyciela nie znajduje oparcia prawnego w wyżej przywołanym art. 106 § 3 P.p.s.a, co nie zwalnia organów orzekających w sprawie od obowiązku rozważenia potrzeby przeprowadzenia takiego dowodu w toku postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten jest niezgodny z prawem w stopniu uzasadniającym jego uchylenie a także uchylenie decyzji organu I instancji, aczkolwiek nie do końca z tych przyczyn, które zostały wskazane w zarzutach skargi. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu, na podstawie art. 105 § 1 Kodeksy postępowania administracyjnego, postępowania wszczętego na wniosek strony w przedmiocie choroby zawodowej. Rozstrzygniecie umarzające postępowanie administracyjne nie stanowi merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ponieważ nie stwierdza istnienia określonej choroby zawodowej ani nie odmawia jej stwierdzenia. Stąd przedwczesne byłoby zajęcie przez Sąd stanowiska w kwestiach merytorycznych podnoszonych w skardze. Umorzenie postępowania administracyjnego ma charakter rozstrzygnięcia proceduralnego, jest bowiem wyrazem stwierdzenia, że z przyczyn określonych w ustawie procesowej postępowanie administracyjne nie może się toczyć. Zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, powołanym w podstawie prawnej decyzji organu I instancji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje pojęcia bezprzedmiotowości postępowania, ale jego znaczenie wypracowały doktryna i orzecznictwo, które przyjmują, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 tego kodeksu. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ ten bezprzedmiotowość postępowania w niniejszej sprawie wyprowadził z ustaleń dokonanych w toku postępowania, a mianowicie z faktu wydania przez Miejskiego Inspektora Sanitarnego w dniu [...] decyzji nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u R. P. choroby zawodowej. Organ ten uznał, że z uwagi na to, że decyzja z dnia [...] jest decyzją ostateczną i pozostająca w obrocie prawnym, to jest nią związany w rozumieniu art. 110 Kpa., ponieważ istnieje tożsamość podmiotowa oraz tożsamość stanu faktycznego i prawnego sprawy. Stanowisko to zaakceptował organ odwoławczy utrzymując decyzję organu I instancji w mocy. Takie rozumowanie organów obu instancji orzekających w sprawie byłoby zgodne z prawem, bowiem z uregulowanej w art. 110 k.p.a. zasady związania organu wydawanymi przez siebie w sprawie decyzjami wynika obowiązek powstrzymania się przez organ od formułowania w tożsamym stanie faktycznym i prawnym odmiennych poglądów niż uprzednio przez niego przyjęte. Jednakże w sprawie rozpatrywanej na skutek następnego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej obejmującego dalsze lata zatrudnienia, w świetle ustaleń przyjętych w zaskarżonej decyzji, żadną miarą nie można stwierdzić istnienia tożsamości stanu faktycznego ze stanem faktycznym objętym decyzją z dnia 3 sierpnia 2001 r. Pomijając w tym momencie kwestię zmiany stanu prawnego wywołaną wejściem w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 859 ze zm.), która- jak trafnie ustalił to organ I instancji- co do schorzeń zawodowego uszkodzenia narządu głosu nie wprowadziła zmian w stosunku do rozporządzenia obowiązującego poprzednio, należy zwrócić uwagę na ujawnienie nowych okoliczności faktycznych w stosunku do objętych decyzją ostateczną z [...], zaistniałych po wydaniu tej decyzji. Jak bowiem wynika z ustaleń zaskarżonej decyzji, skarżący po tej dacie był zatrudniony w latach [...] w szkolnictwie, a z zaskarżonej decyzji nie wynika aby w tych okresach nie pracował w warunkach narażenia na zawodowe uszkodzenie narządu głosu. Te okoliczności nie mogły być objęte i nie były objęte decyzją [...], a zatem hipotetycznie rzecz ujmując, co do tych okoliczności, które wystąpiły po dniu [...] istniała podstawa faktyczna do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia czy rodzaj stwierdzonego u strony schorzenia narządu głosu w powiązaniu z wynikami dochodzenia epidemiologicznego stanowi podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej, czy takiej podstawy nie daje. Okoliczność bowiem, że przed tą datą nie było podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia choroby zawodowej nie wyklucza sama przez się wystąpienia przesłanek do jej rozpoznania i stwierdzenia w związku z późniejszym zatrudnieniem skarżącego. W świetle tych okoliczności stwierdzenie istnienia tożsamości stanu faktycznego sprawy ze sprawą rozstrzygniętą w [...] nie może być uznane za prawidłowe. Dlatego w ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia w całości postępowania administracyjnego. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem art. 105 § 1 Kpa i jako takie nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Sprawa wymaga zatem ponownego rozpatrzenia i merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie w jakim dotyczy okoliczności zaistniałych po dniu [...]. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie uwzględnienie powyższych zapatrywań prawnych Sądu oraz rozważenie potrzeby przeprowadzenia dowodów, o których przeprowadzenie skarżący wnosił w skardze. Z tych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 135 P.p.s.a. orzec jak w pkt I oraz na podstawie art. 152 jak w pkt II sentencji wyroku.