V SA/Wa 1472/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi G. R. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... kwietnia 2013 r. nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji; oddala skargę. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia ... maja 2010 r., nr ... odmówił Grupie Producentów ... "..." sp. z o. o. w S. (dalej: skarżąca) przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania Grupy Producentów Rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 w okresie od 12 sierpnia 2008 r. do 11 sierpnia 2009 r., za pierwszy rok korzystania z pomocy. Organ I instancji wydał tę decyzję na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych, z których wynikało, że w okresie od ... sierpnia 2008 r. do ... sierpnia 2009 r. tylko dwóch członków Grupy: "..." sp. z o.o. w S. oraz Z. P. G. dokonało sprzedaży produktów za pośrednictwem Grupy natomiast pozostałych trzech jej członków: [...] nie sprzedało w ogóle produktów do Grupy Producentów. Organ I instancji powołując się na treść art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2000 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz art. 2 ustawy z dnia 15 września 2005 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach stwierdził, że naruszone zostały istota i cel pomocy przyznawanej w ramach działania Grupy Producentów Rolnych gdyż dotyczy ona wsparcia wspólnej produkcji określonego produktu realizowanej za pośrednictwem grupy producentów przez wszystkich członków grupy. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia ... lipca 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Grupa Producentów ... "..." sp. z o.o. w sposób sztuczny stworzyła warunki wymagane do otrzymania pomocy w ramach działania Grupy Producentów Rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013, gdyż z ustaleń faktycznych wynika, że w pierwszym roku działalności grupy trzech jej członków nie produkowało w ogóle nasion roślin oleistych, dla którego to produktu Grupa została utworzona. Na powyższą decyzję Grupa Producentów ... "..." sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt V SA/WA 2298/10 oddalił skargę. W ocenie Sądu I instancji, z treści art. 3 ust. 1 pkt.1 i 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz.983, ze zm., dalej: ustawa o grupach), z § 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Grupy Producentów Rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550) oraz z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U.UE.L. 277/1, dalej: rozporządzenie nr 1698/2005) wynika, że pomoc może być udzielona wyłącznie grupie producentów, z których każdy wytwarza w swoim gospodarstwie ten sam co pozostali członkowie produkt a ich celem jest wspólne wprowadzanie tego towaru do obrotu. Sąd I instancji podkreślił, że uprawnionymi do otrzymania płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania grupy producentów rolnych są producenci jednego produktu. Ponadto grupa producentów rolnych może prowadzić działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, chyba że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego. Sąd I instancji po przeprowadzeniu wykładni wymienionych przepisów prawa podzielił argumentację organów i stwierdził, że warunkiem wsparcia finansowego w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 jest wytwarzanie przez każdego członka grupy w jego gospodarstwie tego samego co pozostali członkowie produktu w celu wspólnego wprowadzania tego towaru do obrotu. W ocenie Sądu I instancji Skarżąca tych warunków nie spełniła. Trzech członków Grupy Producentów ... w pierwszym roku działalności Grupy nie produkowało w swoich gospodarstwach ... i w konsekwencji nie mogło swego towaru wspólnie z pozostałymi członkami Grupy wprowadzić na rynek. Zdaniem Sądu I instancji ubieganie się przez Grupę o pomoc finansową w pierwszym roku działalności w sytuacji, gdy ... pochodził z gospodarstw tylko dwóch członków – stanowi, w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 7 grudnia 2006 r., nr 1975/2006, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wprowadzania procedur kontroli jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2006.368/74 dalej: rozporządzenie nr 1975/2006), sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2298/10, Grupa Producentów ... wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1596/11, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, uchylił powyższy wyrok WSA w Warszawie oraz decyzję Prezesa ARiMR z 22 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach i art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 5 rozporządzenia nr 1975/2006 poprzez jego błędne zastosowanie. NSA zauważył, że zarzuty te sprowadzają się do stwierdzenia, iż Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że okresowe niewytwarzanie produktu, ze względu na który to produkt grupa producentów rolnych została utworzona, przesądza o braku realizacji celu centralizacji sprzedaży, a także błędnym uznaniu, że kumulatywna realizacja celów wymienionych w tych przepisach jest warunkiem uzyskania wsparcia dla grup producentów rolnych. Sąd kasacyjny przypomniał, że kwestia dotycząca właściwego zastosowania art. 5 rozporządzenia nr 1975/2006 była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego np. w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1141/11, z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1316/10 (publ. na stronie internetowej – http://orzeczenia.nsa.gov.pl) . Naczelny Sąd Administracyjny podzielił poglądy tam wyrażone. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 przesłanką wstrzymania płatności jest: 1) stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania takich płatności oraz 2) wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Analiza postanowień art. 35 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1698/2005 pozwala na przyjęcie, że przepisy te regulują przesłanki udzielania wsparcia, a art. 35 ust. 2 odwołuje się do procesu produkcji, jednocześnie określając podstawę obliczenia pomocy. Podstawą tą jest roczna produkcja grupy, a nie każdego z członków grupy oddzielnie. Jednocześnie NSA stwierdził, że okoliczność, iż wysokość wsparcia zdeterminowana jest roczną produkcją grupy producenckiej skierowanej na rynek, która to produkcja stanowi sumę produkcji poszczególnych członków grupy, zainteresowanych wynikiem produkcyjnym i finansowym działalności grupy w kolejnych okresach referencyjnych, w których udzielana jest grupie producentów zryczałtowana pomoc w formie rocznych rat, nie stanowi dostatecznej podstawy do wyprowadzenia wniosku o bezwzględnej konieczności produkcji w każdym roku produktu, ze względu na który grupa ta została utworzona. Jest to bowiem tylko schemat obliczania wysokości wsparcia, uzależniony – co podkreślono – od globalnej produkcji wszystkich członków grupy. NSA zauważył, że w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 ze zm.), określono minimalne roczne wielkości produkcji towarowej, w tym także w zakresie nasion zbóż i nasion roślin oleistych, w odniesieniu do jednego podmiotu, a mianowicie grupy producenckiej. Gdyby rzeczywiście warunkiem uzyskania wsparcia było wytworzenie przez każdego z członków grupy, w każdym roku działalności, ziarna zbóż, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona, prawodawca z pewnością owe limity minimalnej produkcji odniósłby do poszczególnych członków grupy. Zdaniem NSA obowiązku wykonywania corocznie określonej produkcji przez każdego z członków grupy nie można domniemywać. Wspólna realizacja celów wskazanych w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, przez poszczególnych członków grupy producenckiej nie oznacza, że każdy z nich musi dokonywać wszystkie te czynności odrębnie, w tym także w zakresie czynności w postaci produkcji ziarna zbóż, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona. NSA stwierdził, że okoliczność, iż członek grupy producenckiej w danym roku nie wyprodukował ziarna zbóż, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona, nie oznacza, że traci on status producenta rolnego, iż działanie grupy producenckiej można każdorazowo zakwalifikować jako sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia. O tym, czy grupie można przypisać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności celem uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, decydują okoliczności konkretnej sprawy. Ponownie rozpatrując odwołanie od decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR – Prezes ARiMR decyzją z ... kwietnia 2013 r. nr ... uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że związany jest wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 2298/10 oraz wyroku NSA o sygn. akt II GSK 1596/11. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny przesądził w niniejszej sprawie, że w postępowaniu administracyjnym nie dokonano niezbędnych ustaleń faktycznych w kwestii tego, czy grupa producentów rolnych spełnia przesłanki określone w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 oraz w art. 2 ustawy o grupach. Sąd kasacyjny stanął na stanowisku, że organy skupiły się na stwierdzeniu okoliczności zaniechania wytworzenia przez niektórych członków grupy ... dla produkowania i sprzedaży którego grupa została utworzona, przyjmując jednocześnie taki stan jako uzasadniający odmowę wsparcia. Zdaniem NSA, uzyskanie wsparcia przez grupę producentów rolnych nie jest uzależnione od wytworzenia przez każdego z członków grupy w każdym roku działalności ... Podstawą udzielania takiego wsparcia jest bowiem roczna produkcja grupy, a nie każdego z członków oddzielnie. Oznacza to, że odmowa przyznania skarżącej środków finansowych z tytułu pomocy w ramach działania ,,Grupy producentów rolnych’’ powinna być poprzedzona wykazaniem istnienia przesłanek z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a) do uchylenia decyzji organu I instancji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ARiMR z ... kwietnia 2013 r. wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 12 § 1 k.p.a. poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, mimo że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, a ponadto ani organ poprzednio rozpatrując sprawę, ani NSA nie dostrzegły w sprawie takiej potrzeby, 2. art. 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez orzeczenie sprzeczne z oceną prawną wyrażoną w prawomocnym i wiążącym organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że w uzasadnieniu wyroku NSA nie wskazano, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w jakimkolwiek zakresie. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej podzielone w wyroku NSA dotyczyły błędnej wykładni i błędnego zastosowania prawa materialnego. Podniesiono również, że w myśl przepisów art. 138 § 2 k.p.a. zasadą jest wydanie przez organ II instancji decyzji merytorycznej, a tylko wyjątkowo dopuszczalne jest przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wynika to z systematyki przepisu art. 138 k.p.a. oraz z zasady szybkości postępowania, wynikającej z art. 12 § 1 k.p.a. Poza tym spór pomiędzy stronami dotyczył kwestii prawnych (a nie faktycznych), które zostały prawomocnie rozstrzygnięte wyrokiem NSA. Skarżąca podniosła, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wypacza sens uzasadnienia wyroku NSA. Z treści uzasadnienia wyroku NSA nie wynika wprost (ani nie daje się wyinterpretować), że w rozpatrywanej sprawie nie dokonano niezbędnych ustaleń faktycznych czy grupa producentów rolnych spełnienia przesłanki z art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005. Przeciwnie, z uzasadnienia wyroku wynika, że teza organu o rzekomym niespełnianiu tych przesłanek wynikała z błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Błędnie też wskazuje organ, że związany jest wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2298/10, ponieważ wyrok ten został w całości uchylony wyrokiem NSA. Podobnie zdaniem skarżącej organ usiłuje sugerować, jakoby z orzeczeń sądów wynikało, że brak realizacji jednej z dwóch czynności: produkcji lub sprzedaży produktu do grupy przesądzał o niespełnieniu przesłanki ,,wspólnego działania’’. Taka sugestja nie tylko nie wynika z wyroku NSA, ale też jest całkowicie sprzeczna z wnioskiem wypływającym z tego wyroku, że katalog zawarty w przepisie art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 ma charakter alternatywy, a nie koniunkcji. W ocenie skarżącej organ poprzez nakaz uzupełniania materiału dowodowego w zakresie, który pozostawał poza sporem między stronami, usiłuje obejść wynikającą z art. 153 p.p.s.a. zasadę związania oceną prawną zawartą w wyroku NSA. Ponadto organ powołując się na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), jednocześnie usiłuje de facto narzucić organowi pierwszej instancji treść rozstrzygnięcia, co uchybia tej zasadzie oraz wykracza poza zakres regulacji zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270, dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Badając niniejszą sprawę z uwzględnieniem powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nieuzasadnione są zarzuty skarżącej oparte na twierdzeniu, że Prezes ARiMR wydając zaskarżoną decyzję nie dostosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z 4 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1596/11. Przypomnieć należy, że powyższym wyrokiem uchylono wyrok WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 2298/10, którym oddalono skargę na decyzję Prezesa ARiMR z ... lipca 2010 r. o odmowie przyznania skarżącej pomocy finansowej ze środków unijnych. Jednocześnie NSA wyrokiem z 4 grudnia 2012 r. uchylił powyższą decyzję Prezesa ARiMR. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było podzielenie przez NSA zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze kasacyjnej, a dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach oraz art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 – poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 – poprzez jego błędne zastosowanie). NSA w powyższym wyroku stwierdził, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006, że przesłanką wstrzymania płatności jest: 1) stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania takich płatności oraz 2) wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. W ocenie sądu kasacyjnego okoliczność, iż członek grupy producenckiej w danym roku nie wyprodukował ziarna zbóż, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona, nie oznacza, że traci on status producenta rolnego, iż działanie grupy producenckiej można każdorazowo zakwalifikować jako sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia. Dodatkowo NSA wyjaśnił, że o tym czy grupie można przypisać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności celem uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, decydują okoliczności konkretnej sprawy. W świetle powyższego Prezes ARiMR wydając zaskarżoną decyzję z dnia ... kwietnia 2013 r. o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie naruszył art. 153 p.p.s.a. Związanie organu administracji publicznej w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem. Zauważyć należy, że organ orzekający nie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odmiennej oceny prawnej niż zaprezentowana w wyroku NSA z 4 grudnia 2012 r. o sygnaturze akt II GSK 1596/11. Powołując się na powyższy wyrok Prezes ARiMR w zaskarżonej decyzji stwierdził, że uzyskanie wsparcia przez grupę producentów rolnych nie jest uzależnione od wytworzenia przez każdego z członków grupy w każdym roku działalności ziarna zbóż, a podstawą udzielenia takiego wsparcia jest roczna produkcja grupy nie zaś każdego z członków oddzielenie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku skarżącej, nie zawiera sugestii, jakoby z orzeczenia NSA wynikało, że brak realizacji jednej z dwóch czynności: produkcji lub sprzedaży produktu przez jednego z członków grupy do grupy przesądzał o niespełnieniu przesłanki ,,wspólnego działania’’. Prezes ARiMR - uwzględniając stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 4 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1596/11 - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjął, że odmowa przyznania środków finansowych skarżącej w ramach działania ,,Grupy producentów rolnych’’ powinna być poprzedzona wykazaniem istnienia okoliczności określonych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006. Opierając się na ocenie NSA, dotyczącej błędnego zastosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 (związanego z nie ustaleniem indywidualnych okoliczności rozpatrywanej sprawy uzasadniających zastosowanie powyższego przepisu) organ orzekający wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a., nie naruszając przy tym art. 12 § 1 k.p.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz, że przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Uwzględniając zaistniałą w rozpatrywanej sprawie potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zbadania łącznego wystąpienia (lub nie wystąpienia) przesłanek z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006, interpretowanych zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA a także, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (decydujący o przyznaniu bądź nie wnioskowanej przez skarżącą pomocy finansowej) należało stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 12 § 1 k.p.a. Oceny Sądu w powyższym zakresie nie zmienia stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (co zostało podniesione w skardze), w zakresie przesądzenia przez NSA, że w postępowaniu administracyjnym nie dokonano niezbędnych ustaleń faktycznych w kwestii tego, czy grupa producentów rolnych spełnia przesłanki z art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005. Przypomnieć należy, że NSA w wyroku z 4 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1596/11 dokonał wykładni powyższego przepisu na gruncie okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, nie wypowiadając się w ogóle w kwestii ustalenia indywidualnych okoliczności sprawy odnoszących się do tego przepisu. Nieuzasadnione również jest powołanie się przez organ orzekający na związanie wyrokiem WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2298/10, który uchylony został wyrokiem NSA z 4 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1596/11. Uchybienia powyższe nie mogły jednak mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w związku z czym nie mogły doprowadzić do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem Sądu prawidłowe wykonanie decyzji Prezesa ARiMR z ... kwietnia 2013 r. przez organ I instancji powinno uwzględniać stanowisko zawarte w niniejszym wyroku (zgodne z oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA). Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.