I SA/Wr 1784/13

Wrocław, dnia 20 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 20 listopada 2013 r. ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. na poczet zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w punkcie drugim sentencji postanowienia z dnia 20 listopada 2013 r. w ten sposób, że miejsce błędnie wpisanego sformułowania "zwrócić K. P.", wpisać prawidłowe "zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz K. P.". Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jakkolwiek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia "oczywistej omyłki", uznać należy, że chodzi tu o błąd, który nie budzi wątpliwości co do jego znaczenia, wagi czy prawdziwości (za: Słownik języka polskiego PWN, opracowanym przez Elżbietę Sobol, Warszawa 2005). W postanowieniu z dnia 20 listopada 2013 r. Sąd omyłkowo wskazał, że należna K. P. kwota 357 zł, z tytułu zwrotu koszów sądowych, powinna być przyznana ze środków budżetowych pozostających w dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podczas, gdy zgodnie obowiązującymi przepisami, powinna zostać wypłacona ze środków organu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. art. 201 § 1 w zw. z art. 200 oraz 205 § 2 i 4 p.p.s.a., skarżącemu, w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., przysługuje od organu administracji publicznej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmujący wynagrodzenie i wydatki jednego doradcy podatkowego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Taka też podstawa prawna została wskazana przez Sąd w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów sądowych, w postanowieniu z dnia 20 listopada 2013 r. Nie może zatem budzić wątpliwości, że intencją Sądu było przyznanie skarżącemu kosztów postępowania i ich zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Wobec powyższego należało sprostować punkt drugi sentencji postanowienia z dnia 20 listopada 2013 r. i zastąpić użyte w nim sformułowanie "zwrócić K. P.", prawidłowym o treści "zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz K. P.". Należy jednocześnie wskazać, że sprostowanie w tym zakresie nie wpływa na treść rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, albowiem zmienia jedynie jednostkę budżetową, która ma wypłacić koszty sądowe, w ramach Budżetu Państwa. Wobec powyższego, w oparciu o art. 156 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.