VII SA/Wa 2322/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...]na rzecz Wspólnoty w P. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...]decyzją z dnia [...] kwietnia na podstawie art. 82 ust. 2, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zmianami) - zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. Sp. z o.o. i Spółka, Spółka Komandytowa, pozwolenia na budowę centrum handlowego M. z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...]obr. [...] (przy ul. [...]) w P.. Organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje działki: nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...], dz. nr [...] obr. [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta [...]wskazał, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 k.p.a., zawiadomił w dniu 13.03.2013 r., strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, złożenia wniosków dowodowych, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Z aktami sprawy zapoznali się: przedstawiciel S., pełnomocnik firmy "J." Sp. z o.o. inwestycja [...] S.K., pełnomocnik Wspólnoty w P., przedstawiciel firmy H. i Wspólnicy. Żadna ze stron postępowania nie złożyła wniosków. Dalej organ wskazał, że w obecnie przedłożonym projekcie budowlanym ilość kondygnacji została zmniejszona i jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012r. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdził: zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenie o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponieważ spełniono wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, to brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W. w P., wniosła odwołanie od decyzji Starosty [...]z dnia [...].04.2013r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę centrum handlowego M. z częścią mieszkalną i garażem. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie przepisów Prawa budowlanego, tj. art. 82 ust. 2, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36. Wskazano, że minimalny wymagany czas nasłonecznienia mieszkań w budynkach osiedla [...] wynosi 3 godziny w dniach równonocy. W projekcie budowlanym osiedla [...] zawarto analizę nasłonecznienia budynków A i B wykonaną przez projektanta osiedla. Wszystkie mieszkania spełniały wymagania § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do minimalnego czasu nasłonecznienia mieszkań – czas nasłonecznienia nie krótszy niż 3 godziny w dniach równonocy. W planie miejscowym teren objęty inwestycją, przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami wbudowanymi w budynki oraz ustalono, że jest to teren zabudowy śródmiejskiej. Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ograniczające minimalny czas nasłonecznienia mieszkań do 1 godziny 30 minut, dotyczą śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. Natomiast projektowana zabudowa nie jest zabudową uzupełniającą, (plombową), a wolnostojącą, realizowaną na wydzielonej nieruchomości. Poza tym zdaniem odwołujących się, ograniczenie czasu nasłonecznienia (w zabudowie sródmiejskiej uzupełniającej) dotyczy wyłącznie mieszkań we własnej inwestycji, a nie mieszkań na działkach sąsiednich. Projektowany budynek centrum handlowego ogranicza minimalny czas nasłonecznienia mieszkań skarżącej Wspólnoty poniżej wymaganych 3 godzin. Z analizy zacieniania zamieszonej w projekcie budowlanym centrum handlowego "M." wynika, że projektowana zabudowa ograniczy nasłonecznienie w wielu, położonych na pierwszej kondygnacji, mieszkaniach zachodnich, budynku A przy ul. [...] a (mieszkania jednostronne w układzie korytarzowym ) do 1 – 1h 30 minut, co jest niezgodne z minimalnym czasem wynikającym z przepisów i z oświadczeniem projektanta o spełnieniu wymogów wynoszących min. 1 h 30 minut nasłonecznienia dla śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej: lokal nr [...]- 1 godzina 00 minut lokal nr [...]- 1 godzina 45 minut lokal nr [...]- 1 godzina 45 minut lokal nr [...]- 2 godziny 00 minut - w budynku B przy ul. [...]: lokal nr [...]- 1 godzina 15 minut lokal nr [...]- 1 godzina 15 minut lokal nr [...]- 1 godzina 30 minut Zatem analiza zacieniania wskazuje, że projektowany budynek ograniczy czas nasłonecznienia sąsiednich mieszkań poniżej minimalnego czasu nasłonecznienia, a także poniżej deklarowanego czasu - 1 godziny 30 minut. Ze względu na dominującą handlową funkcję projektowanej zabudowy i jej powierzchnię - ok.16.750 m2 w tym 11.500 m2, powstaną uciążliwości związane z ruchem ok. 50 ciężarówek na dobę dowożących zaopatrzenie. Zastrzeżenia odwołujący się budziła także kwestia ilości miejsc postojowych dla klientów centrum handlowego i przyszłych mieszkańców części mieszkaniowej, tak aby parkujące poza niewystarczającym garażem podziemnym samochody nie zakorkowały całej okolicy. Wskazywali ponadto, że po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor powróci do wysokości z pierwotnej wersji projektu budowlanego (6 i 8 kondygnacji nadziemnych) zacieniając jeszcze bardziej mieszkania w budynkach Wspólny przy ul. [...]. Argumentowali, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wyznaczono lokalizacji tak dużego obiektu handlowego. Brak w planie miejscowym przeznaczenia przedmiotowego obszaru pod lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży większej niż 2.000 m2, wyklucza możliwość realizacji centrum handlowego o powierzchni ok. 16.750 m2, w tym 11.500 m2 powierzchni sprzedaży. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty w P., Wspólnoty w P., Wspólnoty w P., od decyzji Starosty [...]z dnia [...] kwietnia 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce M. Sp. z o. o. i Spółka, Spółka Komandytowa pozwolenia na budowę centrum handlowego M. z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] (przy ul. [...]) w P. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 25 stycznia 2012 r. Spółka M. Sp. z o. o. i Spółka, Spółka Komandytowa złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę centrum handlowego M. z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] (przy ul. [...]) w P.. Postanowieniem z dnia [...]lutego 2012 r. Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie usytuowania budynku względem obowiązującej linii zabudowy. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę centrum handlowego M. z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku na dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] (przy ul. [...]) w P.. Decyzją z dnia [...]sierpnia 2012 r. Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując na niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie liczby kondygnacji, nieprawidłowość sporządzenia projektu zagospodarowania terenu oraz brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Ponownie rozpatrując sprawę, Starosta [...]postanowieniami z dnia [...] września 2012 r., [...] października 2012 r. i [...]grudnia 2012 r., nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wyjaśnienia wątpliwości dotyczących tego dokumentu. Inwestor uzupełnił wskazane braki. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę centrum handlowego M. z częścią mieszkalną i garażem w bryle budynku. W ocenie Wojewody [...]organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zadaniem organu I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę było sprawdzenie: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobą posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. ". Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Złożył prawidłowo wypełnione świadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor legitymuje się decyzją Prezydenta Miasta [...]Nr [...]z dnia [...]października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającą brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji inwestycji Centrum Handlowe M. z częścią mieszkalną i garażem podziemnym, polegającej na budowie garażu podziemnego na terenie działek nr ew. [...],[...],[...] obręb [...]i modernizacji parkingu naziemnego w pasie ul. [...] na terenie działki nr ew. [...]obręb [...]w P.. Przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego miasta [...]- obszar [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...]Nr [...]z dnia [...]września 2010 r. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczących niewyznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru dla centrum handlowego – organ II instancji wskazał, iż projektowana inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] - teren zabudowy usługowej i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza w tym obszarze realizacji centrum handlowego. Wytyczne wynikające z przepisu art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dotyczą postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej, lecz postępowania w sprawie sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Są to wytyczne dla organów samorządu terytorialnego. W postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej badają, czy planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - to znaczy, czy nie znajduje się w katalogu przedsięwzięć, których realizacji plan zakazuje na danym obszarze, oraz czy spełnia warunki w nim określone. W sytuacji, gdy zamierzone przedsięwzięcie budowlane nie jest wykluczone przepisami aktu prawa miejscowego, należy uznać, że jest ono dopuszczalne. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego niewystarczającej liczby miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji, to zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor powinien zapewnić 20 miejsc parkingowych na każde 1000 m powierzchni usług, pomieszczeń technicznych gospodarczych i magazynowych, natomiast dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - 1 miejsce parkingowe dla lokalu mieszkalnego o powierzchni do 60 m2 i 1,2 miejsca parkingowego dla lokalu mieszkalnego o powierzchni powyżej 60m . Zatem inwestor powinien zapewnić przynajmniej 329 miejsc parkingowych, natomiast projekt budowlany przewiduje realizację 476 miejsc parkingowych w garażach podziemnych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich Wojewoda wskazał, iż z analizy warunków hydrogeologicznych (tom X B projektu budowlanego) wynika, że realizacja przewidzianego odwodnienia roboczego wykopu nie wywoła negatywnego oddziaływania na tereny przyległe do granic działki, nie stwarza zagrożenia dla roślin i obiektów budowlanych. Odnosząc się do zarzutu zacienienia sąsiednich budynków - wskazał, iż jak wynika z analizy zacieniania i analizy przesłaniania (tom IX projektu budowlanego), przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Odnośnie zarzutu, iż projektowany budynek nie stanowi śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej - zauważył, iż w przepisach brak jest definicji śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. Jedynie w § 3 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawodawca podał definicję legalną dla potrzeb rozporządzenia, zgodnie z którą, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie śródmiejskiej - należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Rejon ulicy [...] w P. spełnia wymogi tej definicji. Dla spełnienia cech śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej nie ma znaczenia, czy w wyniku uzupełnienia dotychczasowej zabudowy, wybudowany zostanie nowy budynek, tworząc jedną pierzeję z budynkami dotychczas istniejącymi, czy też nowo wybudowany budynek zagęści dotychczas istniejącą luźną zabudowę w głębi działek (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt: IV SA/Po 1078/10). Co do obaw dotyczącyh zmiany wysokości projektowanego budynku w sytuacji zmiany ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to wskazał, że organy nie mogą odnosić się do hipotetycznych zmian. Wspólnota w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...]z dnia [...]sierpnia 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie kontroli projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi, - art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - § 60 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że projektowany obiekt stanowi śródmiejską zabudowę uzupełniającą. Skarżąca Wspólnota domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ I instancji uchylił się od obowiązku kontroli projektu budowlanego, a organ odwoławczy to zaakceptował. Uznał także że, planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo Wojewoda [...] uznał projektowany budynek za śródmiejską zabudowę uzupełniającą, czym w oczywisty sposób naruszył warunki nasłonecznienia istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem plan ten w ogóle nie przewiduje lokalizacji obiektu wielkopowierzchniowego. Organy przyjęły, że inwestycja nie jest sprzeczna z planem bo nie znajduje się w katalogu przedsięwzięć których realizacji plan zakazuje, i możliwa jest jej realizacja. Należało jednak zbadać czy jest zgodna z planem miejscowym, a nie czy jest przez plan zakazana. Sądy administracyjne (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) stoją na stanowisku, że do budowy obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży ponad 2.000 m. kw konieczne jest wskazanie w planie miejscowym jego lokalizacji. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26.10.2011 roku (II OSK 1531/10, LEX nr 1084643). Dla obszaru objętego projektem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].09.2010) nie przewiduje lokalizacji wielkopowierzchniowego obiektu handlowego. Tym samym nie było dopuszczalne wydanie pozwolenia na budowę obiektu o powierzchni sprzedaży ponad 2.000 m. kw. Nieuwzględnienie w planie miejscowym budowy obiektu wielkopowierzchniowego, powoduje brak możliwości jego budowy. Nadto Wojewoda [...] w ogóle nie odnosił się do zarzutu naruszenia przepisów w zakresie wymaganego nasłonecznienia mieszkań sąsiednich budynków. Skarżona decyzja narusza § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że projektowany obiekt stanowi śródmiejską zabudowę uzupełniającą, która może ograniczać nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w istniejącej zabudowie na działkach sąsiednich. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wprowadzono pojęcie zabudowy śródmiejskiej w 2 aspektach związanych z lokalizacją nowej zabudowy: w § 13 ust. 4 w którym dla "zabudowy śródmiejskiej" dopuszcza się zmniejszenie o połowę minimalnych odległości pomiędzy budynkami określonych w ust. 1 oraz nasłonecznienia w § 60 ust. 2, w którym dla "śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej" dopuszcza się zmniejszenie o połowę minimalnego czasu nasłonecznienia określonego w ust. 1. Wynika z powyższego, że rozporządzenie rozróżnia zabudowę śródmiejską od śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, stopniując zmniejszanie wymogów dla określonego rodzaju zabudowy śródmiejskiej. Projektowana zabudowa CH M. nie jest zabudową uzupełniającą, gdyż nie nosi cech, które charakteryzują ten rodzaj zabudowy wynikający wyłącznie z usytuowania jej jako plombowej w istniejącej pierzei lub wypełniającej wolny teren w drugiej linii istniejącej zabudowy. Samo usytuowanie nowej inwestycji w funkcjonalnym śródmieściu miasta nie pozwala na zdefiniowanie jej jako śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. Co więcej z brzmienia § 60 ust. 2 wynika wprost, że ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia dopuszcza się w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. W postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono dostatecznie najistotniejszej z punktu widzenia skarżących okoliczności, to jest naruszenia przepisów w zakresie minimalnego czasu nasłonecznienia mieszkań w budynkach Wspólnoty, co skarżący podnosili w toku postępowania przed organem I instancji jak i w odwołaniu od decyzji tego organu. Ponadto uzasadnienie decyzji organu II instancji w tym zakresie, nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Stosownie do jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jaką jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Również zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ odwoławczy, obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Tylko w takiej sytuacji organ orzekający w sprawie może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest zaś rozstrzygać w konkretnej sprawie w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Oznacza to, że jest on zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz, że powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Ponadto wskazać należy, iż w myśl art. 107 k.p.a. decyzja administracyjna wydana przez organ powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym organ powinien zająć stanowisko wobec wszystkich istotnych aspektów sprawy oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. W niniejszej sprawie organ odwoławczy w odniesieniu do zarzutów zacienienia sąsiednich budynków - wskazał, iż "jak wynika z analizy zacieniania i analizy przesłaniania (tom IX projektu budowlanego), przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.)." Tymczasem z treści odwołania skarżącej Wspólnoty wynikało, że projektowany budynek centrum handlowego ogranicza minimalny czas nasłonecznienia mieszkań skarżącej Wspólnoty poniżej wymaganych 3 godzin. Wspólnota podnosiła, że analiza zacieniania zamieszona w projekcie budowlanym centrum handlowego "M." przewiduje, że projektowana zabudowa ograniczy nasłonecznienie w wielu, położonych na pierwszej kondygnacji, mieszkaniach zachodnich, budynku A przy ul. [...] (mieszkania jednostronne w układzie korytarzowym) do 1 – 1h 30 minut, co jest niezgodne z minimalnym czasem, wynikającym z przepisów i z oświadczeniem projektanta o spełnieniu wymogów wynoszących min. 1 h 30 minut nasłonecznienia dla śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. Podniesiono, że nasłonecznienie wyniesie: w lokalu nr [...]- 1 godzina 00 minut w lokalu nr [...]- 1 godzina 45 minut w lokalu nr [...]- 1 godzina 45 minut w lokalu nr [...]- 2 godziny 00 minut - w budynku B przy ul. Targowej 2 a: w lokalu nr [...]- 1 godzina 15 minut w lokalu nr [...]- 1 godzina 15 minut w lokalu nr [...]- 1 godzina 30 minut Wspólnota wskazała, że analiza zacieniania dowodzi, że projektowany budynek ograniczy czas nasłonecznienia sąsiednich mieszkań poniżej minimalnego czasu nasłonecznienia, a także poniżej deklarowanego czasu - 1 godziny 30 minut. W tym miejscu wskazać należy, że wartość dowodowa twierdzeń stron o sprzecznych interesach jest jednakowa. Wobec czego twierdzenie jednej strony nie może przemawiać za automatycznym odrzuceniem przez organ twierdzenia strony przeciwnej. Podkreślić też trzeba, iż w postępowaniu odwoławczym organ ponownie rozstrzyga sprawę orzekając merytorycznie. Zgodnie z art. 140 k.p.a. organ odwoławczy tak samo, jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył powyższe przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1754/13, LEX nr 1364252, wskazano - kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem, musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej, dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu. Podjęcie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę powinno być poprzedzone wnikliwą analizą okoliczności warunkujących spełnienie wskazanych przesłanek prawem przewidzianych. W szczególności organ powinien dokonać własnej oceny przedsięwzięcia pod względem jego zgodności z przepisami art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym z przepisem określonym w pkt 9 art. 5 ust. 1, nakazującym zapewnić przy projektowaniu i budowie obiektu budowlanego ochronę interesów osób trzecich. Wszechstronne rozważenie przez organ odwoławczy, kwestii czy inwestycja spełnia wskazany wymóg było szczególnie ważne skoro wniosek inwestora dotyczył budowy dużego obiektu handlowo-mieszkalnego w bliskości z sąsiednimi budynkami mieszkalnymi, natomiast decyzja organu I instancji była zupełnie pozbawiona uzasadnienia merytorycznego w tym zakresie. Organ rozpoznając sprawę dotyczącą budowy obiektu wywołującego kontrowersje z uwagi na swoje rozmiary i charakter przyszłej w nim działalności, powinien mieć na uwadze zasady ogólne wyrażone w art. 8 i 11 k.p.a., wymagające przekonywania stron o zgodności inwestycji z przepisami prawa, to z kolei przekłada się na ocenę społeczną działalności organów administracji. Przytoczone powyżej uwagi oraz przywoływane przez skarżącą Wspólnotę w odwołaniu i skardze, argumenty i przepisy prawa, uzasadniają w ocenie Sądu przekonanie o braku dokonania przez organ odwoławczy wszechstronnej analizy spornego zamierzenia inwestycyjnego, przez co organ naruszył w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepisy postępowania zawarte w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wszystkich tych istotnych elementów zabrakło w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji, co przesądziło o konieczności ponownego wyjaśnienia sprawy. Zdaniem Sądu wobec wyłaniających się z akt sprawy wątpliwości co do zacienienia i nasłonecznienia oraz zastosowanych przepisów prawnych z tym związanych, uzasadnionym jest ponowne wnikliwe zbadanie tej kwestii przez organ odwoławczy. Ujawnione naruszenie przepisów postępowania powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Na mocy art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.