I SA/Ol 191/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi K. T. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej – działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżona interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 440 (czterysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 sierpnia 2013 r. K. T. (dalej jako: "strona", "skarżący") na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej jako "O.p.", zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. W związku z powziętymi wątpliwościami dotyczącymi stawki podatku od towarów i usług na usługi montażu stałej zabudowy kuchennej w obiektach budownictwa mieszkaniowego, skarżący przedstawił stan faktyczny, z którego wynikało, że prowadząc działalność gospodarczą wykonuje usługi polegające na projektowaniu, dopasowaniu oraz montażu zabudowy meblowej, która projektowana jest według niepowtarzalnych wymagań i dopasowana jest do wymiarów pomieszczeń klientów. Montaż polega na złączeniu poszczególnych elementów, które w pomieszczeniu klienta stanowią docelowo jedną całość. Zabudowa połączona jest niepodzielnymi elementami uniemożliwiającymi zastosowanie ich w innych pomieszczeniach. Kompleksowość usług polega na dopasowaniu do pomieszczenia i zabudowy meblowej odpowiedniego sprzętu AGD. Usługi skarżącego polegają na zakupie materiałów w stanie surowym np. płyt MDF, odpowiedniego przecięcia, docięcia materiałów, bądź na zakupie komponentów u podwykonawców zabudowy meblowej, którzy według projektu otrzymanego od strony przygotowują części składowe zabudowy meblowej. Po realizacji zamówienia skarżący wystawia faktury dokumentujące świadczone usługi, które określane były jako "meble pod zabudowę", "meble na wymiar", "kuchnia wg specyfikacji", "zabudowa nietypowa z płyty meblowej". Skarżący dla wykonywanych usług, niezależnie czy były one wykonywane w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, czy też w lokalach użytkowych, stosował stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %. Skarżący podał, iż po zapoznaniu się z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13, w której Sąd uznał ww. usługi jako modernizację opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zamierza sporządzić korekty wystawionych faktur oraz korekty podatku VAT należnego, jak również wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, wynikającej z korekty faktur w części dotyczącej zabudowy meblowej. Przyszłe zlecenia zamierza potwierdzić fakturami, na których zabudowa meblowa będzie opodatkowana stawką podatku 8%. Na gruncie przedstawionego stanu faktycznego strona zadała pytanie: czy prawidłowym postępowaniem będzie sporządzenie faktur korygujących dla wykonanych usług montażu zabudowy meblowej w budynkach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stosując stawkę podatku 8%, korygując tym samym stawkę podatku z 23% na 8% oraz dokonać korekty deklaracji VAT i wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za okres od dnia wykonania pierwszej takiej usługi, jak również czy można wystawić bieżące faktury już ze stawką 8% w części ww. usług, dotyczącej zabudowy meblowej? Zdaniem wnioskodawcy, w myśl aktualnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego oraz treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, świadczone przez niego usługi w części dotyczącej zabudowy meblowej podlegają opodatkowaniu stawką podatku 8%, a tym samym ma on prawo sporządzić korekty i złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres objęty korektami. Jak również każdą przyszłą usługę powinien poświadczyć fakturą ze stawką podatku 8%, w części dotyczącej zabudowy meblowej. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 5 listopada 2013r. uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Powołując brzmienie art. 2 pkt 12, art. 5 ust 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust 1, art. 8 ust.1, art. 41 ust 1 i ust 2 oraz art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) dalej jako "ustawa o VAT", organ wskazał, że obniżoną stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Stosownie zaś do art. 41 ust. 12a ustawy przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Organ wskazał również, iż na podstawie § 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 247 ze zm. ze zm.), stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniżono do wysokości 8% również w odniesieniu do robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy lub ich części (...). Warunkiem zastosowania 8% stawki, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć budowy, remontu, modernizacji, temomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części. Po drugie, budynki lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku. Mając na uwadze powyższe, organ wyprowadził definicje pojęć budowy, przebudowy, remontu, modernizacji, robót konserwacyjnych. Biorąc zaś pod uwagę przedstawiony przez skarżącego opis stanu faktycznego oraz powołane wyżej przepisy prawa, organ interpretujący stwierdził, że świadczonych przez wnioskodawcę czynności w zakresie montażu zabudowy meblowej, nie można uznać za budowę, remont, modernizację, czy przebudowę, a także konserwację, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Stałą zabudowę meblową, montowaną w sposób opisany przez wnioskodawcę, należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia np. do ścian, podłoża bądź sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu). Organ podniósł, że do opisanych w stanie faktycznym czynności, polegających na montażu trwałej zabudowy meblowej w budynkach mieszkalnych, zastosowanie ma stawka 23%, bowiem czynności te nie stanowią czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również robót, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem organu wnioskodawca nie ma prawa stosować do usług opisanych we wniosku 8% stawki podatku VAT. Odnosząc się do powołanej przez stronę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013r. sygn. I FPS 2/13, organ stwierdził, że dotyczy ona zastosowania obniżonej 8% stawki podatku VAT dla usług modernizacji wykonywanych w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a polegających na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową. W ocenie organu w stosunku do skarżącego powołana uchwała NSA nie znajduje zastosowania, bowiem wnioskodawca nie świadczy usług modernizacji, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, a jedynie usługi wyposażenia budynku (lokali) w zabudowę meblową. Obniżoną stawkę można stosować tylko wtedy, gdy zabudowa meblowa zostałaby trwale związana z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, gdyż dopiero wtedy posiada cechy modernizacji lokalu czy domu. Z treści wniosku wynika natomiast, że wnioskodawca dokonuje montażu stolarki meblowej. Organ wskazał, iż nawet trwałe przymocowane elementów zabudowy do ścian, czy podłogi, nie przesądza o trwałym związaniu z elementami konstrukcyjnymi lokalu czy budynku. W odpowiedzi z dnia 2 stycznia 2014 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzuciła jej naruszenie: art. 41 ust. 2 w związku art. 41 ust. 12, art. 41 ust. 12a w związku z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do transakcji montażu trwałej zabudowy kuchennej nie ma zastosowania obniżona stawka opodatkowania w wysokości 8% oraz poprzez niezastosowanie powyższych przepisów, co doprowadziło do przyjęcia, że do usługi skarżącego polegającego na montażu trwałej zabudowy kuchennej nie ma zastosowania obniżona stawka opodatkowania w wysokości 8%, a zastosowanie znajduje podstawowa stawka opodatkowania 23 %. Naruszenie przepisów art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, poprzez ich błędne zastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, że do transakcji montażu trwałej zabudowy kuchennej nie ma zastosowania obniżona stawka opodatkowania w wysokości 8%, a zastosowanie znajduje stawka podstawowa 23%. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że istotne jest, że wykonuje usługi polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu trwałej zabudowy meblowej, która stanowi element stały budynku (lokalu). Wskazał, iż zabudowa jest dopasowana do jednego konkretnego pomieszczenia, przymocowana jest trwale do jego konstrukcji. W ramach świadczonej usługi wykonywana jest zabudowa na stałe, bez możliwości przeniesienia jej w inne miejsce. Ma też indywidualne wymiary, wyposażenie oraz wykończenie przystosowane do miejsca, w którym jest montowana. Wewnętrzną część zabudowy stanowią listwy niwelujące krzywizny ścian, składające się na szkielet konstrukcji przymocowanej na stałe do ścian mieszkania. Zdaniem skarżącego świadczone przez niego usługi stanowią modernizację lokalu opodatkowaną obniżoną stawką podatkową. Ponownie powołując się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 wskazał, iż odnosi się ona do niniejszego przedmiotu sprawy. We wniosku skarżący wnosił bowiem o interpretację w zakresie opodatkowania trwałej zabudowy kuchennej, która po zamontowaniu, zdaniem skarżącego, stanowi element konstrukcyjny obiektu budowlanego. Skarżący podniósł ponadto, iż uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego ma ogólnie obowiązującą moc wiążącą. Została bowiem podjęta w następstwie wystąpienia przez Naczelny Sąd Administracyjny z wnioskiem o rozstrzygnięcie w składzie poszerzonym zagadnienia prawego budzącego poważne wątpliwości. Dodał, że ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Reasumując skarżący stwierdził, iż przedstawiona przez niego sytuacja faktyczna spełnia przesłanki zastosowania obniżonego opodatkowania świadczonych przez niego usług. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest stawka podatku od towarów i usług dla świadczonych przez skarżącego czynności obejmujących montaż trwałej zabudowy meblowej. Określona w powyższy sposób istota sporu w sprawie wiązała się z zarzutami naruszenia prawa materialnego. W ich ramach strona wskazywała na nieprawidłowość stanowiska organu interpretującego, co do uznania, że usługi montażu trwałej zabudowy meblowej objęte są stawką podatku w wysokości 23%. Skarżący uzasadniał swoje stanowisko co do właściwości preferencyjnej stawki tego podatku w wysokości 8% tym, że taka kompleksowa usługa spełnia warunek modernizacji, która została wymieniona w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Organ interpretujący zajął stanowisko, że opisane przez wnioskodawcę czynności opodatkowane są stawką podstawową podatku w wysokości 23%, uznając m.in., że montaż trwałej zabudowy meblowej nie mieści się w wymienionym w art. 41 ust. 2 ustawy pojęciu modernizacji. Uchylając zaskarżoną interpretację podatkową, Sąd miał na uwadze pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, do czego był zobowiązany z uwagi na treść unormowań ustanowionych w art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis ten ustanawia zasadę, zgodnie z którą, uchwała NSA wykazuje tzw. rozszerzoną moc wiążącą w odniesieniu do mocy wiążącej uchwały bezpośrednio w sprawie, w której została podjęta (art. 187 § 2 p.p.s.a.). Ustanowiona w art. 269 § 1 p.p.s.a. zasada ogólnej mocy wiążącej uchwał nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA (p. postanowienie NSA z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 824/10, Lex nr 1274250). W świetle tej zasady, skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego – do jakich zalicza się ww. uchwała NSA o sygn. akt I FPS 2/13 – w istocie dotyczy nie tylko danej sprawy, ale także wszystkich spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Wiąże ona bowiem sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany w uchwale NSA przepis prawa (p. wyrok NSA z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2758/11, opubl.: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla rozstrzygnięcia sporu w kwestii właściwej stawki podatku przy opodatkowaniu usług wykonywanych przez skarżącego, zasadnicze znaczenie ma zatem stanowisko NSA przedstawione w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. I FPS 2/13. Przypomnieć w związku z tym należy, że w ww. uchwale NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Odwołując się do uzasadnienia tej uchwały, wskazać należy, że NSA uznał, iż od 1 stycznia 2011 r. jedynym przepisem, który może dawać podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, do czynności polegających na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, wykonywanej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. NSA zauważył, że w ustawie nie zostały zdefiniowane rodzaje usług wymienionych w ww. przepisie, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku. W związku z tym, czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim zaś znaczeniu, modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. Odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, NSA wskazał również, że świadczenia kompleksowe (złożone) obejmują szereg działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość. O tym, czy będą one stanowić dostawę towarów, czy świadczenie usług, powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący. W dalszej kolejności NSA wskazał na przedstawione w postanowieniu składu zwykłego czynności składające się na świadczenie kompleksowe, polegające na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, które polega na montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały. NSA w ww. uchwale stwierdził, że jeśli czynności te polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, lub jego części, trwałą zabudowę meblową, to mają one charakter usługi. W ocenie NSA: " elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego); zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe, nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu, do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową". Tylko bowiem w ww. zakresie można – zdaniem NSA – mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. NSA podkreślił wyraźnie, że "montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie korzysta z obniżonej stawki, przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu". Ponadto, dla spełnienia hipotezy normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, konieczne jest również, by modernizacja dotyczyła obiektów budowlanych lub ich części, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wówczas, do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w 41 ust. 2 ustawy. Odnosząc przedstawione wyżej w obszerny sposób stanowisko NSA, które wiąże Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, a w dalszej kolejności zobowiązany będzie respektować również organ interpretujący, do przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynności (projektowanie zabudowy, wytwarzanie z zakupionych w tym celu materiałów elementów stałej zabudowy kuchennej i szaf wnękowych i jednoczesny montaż wraz z meblami sprzętu AGD), Sąd stwierdza, że jeśli czynności te polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów zabudowy w sposób wykazujący istotny, trwały związek z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, to mają one charakter usługi. W świetle bowiem cyt. wyżej uchwały NSA, ocena możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku, a zatem możliwości sklasyfikowania wyżej wymienionych czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy, została uzależniona od tego, czy w wyniku świadczonych przez stronę usług, nastąpiło konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu). Ze stawki tej nie może natomiast korzystać montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu). Taka czynność nie przynosi bowiem skutku w postaci ulepszenia lub unowocześnienia samego obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego) i, jako taka, nie jest objęta hipotezą art. 41 ust. 12 ustawy. Rozpoznając niniejszą sprawę, organ interpretujący przyjął odmienną niż NSA wykładnię przepisów dotyczących opodatkowania tego rodzaju czynności. Analizując stan prawny obowiązujący od 1 stycznia 2011 r., uznał, że czynności polegające na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej nie stanowią usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy, a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23% stosownie do art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 tej ustawy. Uzasadniając swe stanowisko w zakresie odmowy uznania montażu trwałej zabudowy meblowej za czynność mieszczącą się w pojęciu modernizacji, na s. 5 zaskarżonej interpretacji, wskazał na brak związku tej zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku. Ocena ta, jako zupełnie sprzeczna z przedstawionym wyżej stanowiskiem NSA, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. W świetle interpretacji wyprowadzonej przez NSA, wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Dlatego też, nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Uwzględniając, że decydujące znaczenie dla oceny kwestii spornej ma związek trwałej zabudowy meblowej (jaką skarżący, w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego, wykonuje) z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części) lub lokalu mieszkalnego, Sąd podzielił jej stanowisko, że czynności polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób trwały do elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a ustawy, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według stawki podatku określonej w art. 41 ust. 12 w zw. art. 41 ust. 2 ustawy o VAT. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ interpretujący naruszył art. 41 ust. 12 ustawy o VAT poprzez jego wadliwą wykładnię. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., Sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Przy czym na koszty postępowania w kwocie 440 zł złożyły się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, określone na podstawie § 14 ust.2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).