I SA/Ol 175/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji przyznającej pomoc na zalesianie gruntów rolnych z naruszeniem prawa I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego W dniu 29 grudnia 2004r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "ARiMR") wpłynął wniosek M. P. (dalej powoływana jako "skarżąca", "strona") o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych. We wniosku strona deklarowała jedną działkę rolną o powierzchni 10,69 ha, położoną na trzech działkach ewidencyjnych. W planie zalesienia przewidziano stosowanie repelentów, w tym na terenach o korzystnej konfiguracji o powierzchni 2,06 ha oraz na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopi na powierzchni 8,63 ha. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2005r. organ przyznał stronie płatności na zalesienie gruntów rolnych: wsparcie na zalesienie w wysokości 58.937 zł płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, premię pielęgnacyjną w wysokości 10.935 zł płatną corocznie przez 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia oraz premię zalesieniową w wysokości 14.966 zł płatną corocznie przez 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W dniach 25-26 kwietnia 2013r. oraz 4 czerwca 2013r. przeprowadzona została kontrola wykonanego zalesienia. Ustalono, że faktyczna powierzchnia zgłoszonej do zalesienia działki jest zgodna z powierzchnią zadeklarowaną. Stwierdzono natomiast brak zakupu repelentów. W konsekwencji powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2013r., na podstawie art.145 §1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013r. poz.267), dalej jako "K.p.a.", wznowił postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych na podstawie decyzji z dnia 8 marca 2006r. wydanej w dniu 4 sierpnia 2005r. Decyzją z dnia 9 września 2013r. organ I instancji stwierdził, że jego decyzja z dnia 8 marca 2006r. o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych została wydana z naruszeniem prawa. Wskazał, że od dnia doręczenia decyzji ostatecznej upłynęło 5 lat, a zatem organ ograniczył się do stwierdzenia wydania jej z naruszenia prawa, stosownie do art.146 §1 i art.151 §2 K.p.a. Stwierdzi, że opisana decyzja jest nieprawidłowa, a w konsekwencji wypłacone na jej podstawie płatności z tytułu stosowania repelentów należy uznać za nienależne. Według organu I instancji, decyzja wydana została z naruszeniem §13 ust.2b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 187, poz.1929 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie". Przepis ten stanowi, że premia pielęgnacyjna w części przeznaczonej na zastosowanie repelentów podlega zwrotowi za cały okres jej pobierania, jeżeli producent rolny ich nie zastosował lub nie posiada dowodu zakupu, a ich zastosowanie zostało przewidziane w planie zalesienia. W związku z powyższym jako podstawę naliczenia płatności organ przyjął, że w ramach premii pielęgnacyjnej płatność powinna zostać naliczona jak dla upraw zakładanych bez zastosowania repelentów dla całej zgłoszonej powierzchni działki rolnej. Wysokość wsparcia na zalesienie oraz premii zalesieniowej nie ulega natomiast zamianie, gdyż wysokości te nie są uzależnione od zastosowania repelentów. W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że przez trzy lata stosowała repelenty zakupione na faktury, a następnie, przez dwa lata repelenty zastępcze. Repelenty zastępcze zalecił jej stosować pracownik Nadleśnictwa W. Na dowód wykonanych zabiegów posiada zeszyt poświadczony pieczątka i podpisem tego pracownika Nadleśnictwa. Nadto wskazała, że w dniu 11 lipca 2007r. przeprowadzona została u niej kontrola przez inspektorów ARiMR i nie stwierdzono uchybień. Podobnie rekontrola z Ministerstwa Rolnictwa przeprowadzona w tym samym okresie. Zdaniem strony organ nie zebrał całego materiału dowodowego – winien przesłuchać pracownika Nadleśnictwa na okoliczność stosowania przez nią repelentów. Zaznaczyła także, że faktury VAT ma obowiązek przechowywać przez okres 5 lat, a więc nie musiała przechowywać faktur z lat 2005-2007. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 grudnia 2013r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 11 maja 2006r. strona został poinformowana, że wypełniając formularze należy posługiwać się numerem decyzji z dnia 8 marca 2006r., który został nadany po wprowadzeniu wniosku do systemu PROW 0.2. W związku z powyższym ta decyzja obowiązuje jako decyzja pierwotna. Organ zaznaczył, że w dniu 17 lipca 2007r. w gospodarstwie rolnym strony została przeprowadzona kontrola na miejscu, która nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości. Następnie w dniach 25-26 kwietnia 2013r. oraz w dniu 4 czerwca 2013r. przeprowadzono kolejną kontrolę zalesienia wykonanego przez stronę. Kontrola ta wykazał, że zakup repelentów jest potwierdzony fakturami za lata 2005 i 2006. Plan zalesienia z 14 grudnia 2004r. obligował natomiast stronę do stosowania repelentów do roku 2009 włącznie. Strona wskazała, że w pozostałych latach zalesienie zabezpieczone było preparatami zakupionymi w 2006r. oraz zastosowaniem wełny. Powołując treść §13 ust.2b oraz §12 rozporządzenia, organ stwierdził, że strona w sposób nieuprawniony otrzymała premię pielęgnacyjną naliczoną z uwzględnieniem stawki dla gruntów zalesionych z zastosowaniem repelentów. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą wznowienia postępowania było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (tj. powzięcia informacji o braku dowodów zakupu repelentów za wszystkie lata ich stosowania). Zaznaczył, że art.145 §1 pkt 5 K.p.a. odnosi się do sytuacji, gdy organ prowadzący pierwotne postępowanie nie miał pełnego obrazu stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy. Podkreślił, że wznowienie postępowania powinno następować, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne, a ich ujawnienie się może być rezultatem przeprowadzenia dowodów po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie podejmowania decyzji. Uzyskanie przez organ I instancji informacji wskazujących na fakt nieposiadania dowodu zakupu repelentów za wszystkie lata ich stosowania, obligowało do wznowienia postępowania. Za prawidłowe uznał przy tym organ II instancji, zastosowanie art.151 §2 K.p.a., wobec tego, że od dnia doręczenia decyzji ostatecznej upłynęło ponad 5 lat. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że dowodu zakupu repelentów nie stanowią odręczne zapisy beneficjenta dotyczące daty i ilości zastosowania repelentu na gruncie zalesionym. Na wynik sprawy nie wpływa także nie stwierdzenie nieprawidłowości przez kontrole, który miały miejsce w 2007r., gdyż kontrole te odbyły się przed terminem stosowania repelentów wskazanym w planie zalesienia, a strona posiadała dowody zakupy środków ochrony za lata 2005 i 2006. Za niezasadny uznał organ zarzut nie zebrania całego materiału dowodowego – przesłuchanie pracownika Nadleśnictwa W. oraz powołanie biegłego jest niezasadne, bowiem kwestią zasadniczą jest brak dowodów zakupu repelentów na wszystkie lata ich stosowania. Nadto organ zaznaczył, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące podatku od towarów i usług, bo obowiązek przechowywania dowodów zakupu wynika z §12 rozporządzenia. Reasumując organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji zarzuciła naruszenie: - art.145 §1 pkt 5 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, wskutek czego doszło do nieuzasadnionego wznowienia postępowania, - art.7 w związku z art.77 §1 w związku z art.78 §1 K.p.a, poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy polegających na pominięciu dowodu z zeznań świadka (pracownika nadleśnictwa), zaniechania oceny użycia repelentów oraz zaniechania ustalenia pochodzenia użytych repelentów zastępczych, - art.8 K.p.a., poprzez działanie organu w sposób, który prowadził do przyjęcia przez skarżącą, że jej działania były w pełni prawidłowe, a mianowicie wydanie zaświadczenia o prawidłowym wykonaniu planu zalesienia oraz przedstawienia protokołów pokontrolnych, które nie wskazywały żadnych uchybień, w sytuacji gdy organ kwestionuje treść ustalonego w nich stanu faktycznego, - §12 pkt 1 w związku z §13 ust.1 pkt 2 rozporządzenia w związku z art.75 §1 K.p.a., polegającym na przyjęciu, że dowodem w rozumieniu tych przepisów może być tylko faktura VAT, podczas gdy w rzeczywistości może to być dowolny dowód, jeśli tylko pozwoli na wykazanie zakupu repelentów w ciągu 5 lat od zakończenia planu zalesienia oraz, że użyte repelenty pochodzić muszą z umowy sprzedaży, gdy w rzeczywistości sposób ich nabycia jest dowolny. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wynik kontroli przeprowadzonej w 2013r. nie może być podstawą do zastosowania art.145 §1 pkt 5 K.p.a., gdyż nie obejmuje on stanu na dzień wydania decyzji ostatecznej. Skarżąca zaznaczyła, że kontrola przeprowadzona w 2007r. nie wykazała żadnych uchybień. Organ od początku postępowania miał pełny obraz sprawy, a fakty ujawnione w konsekwencji kontroli z 2013r. nie można uznać za nowe. Zarzuciła także, że §12 pkt 2 rozporządzenia nie określa co może być dowodem, a ratio legis wskazuje, że może to być dowolny dowód, jeżeli będzie on przydatny dla przeprowadzenia kontroli w 5 lat po zakończeniu zalesienia. Z okoliczności, że repelenty zostały użyte, wyprowadzić można wniosek, że zostały one nabyte. Organ powinien przeprowadzić dowód z zeznań świadka (pracownika nadleśnictwa) oraz z prowadzonego zeszytu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kolejnym piśmie procesowym skarżąca podniosła, że dokonanie ustaleń w oparciu o protokół kontroli z 2013r., na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia kasacyjne, co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne, bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność. Stanowią o tym art. 3 i art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.270) cytowanej dalej jako "p.p.s.a.". Sąd badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy pod względem jej zgodności z przepisami procedury administracyjnej, jak i normami prawa materialnego, doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja rażąco narusza obowiązujące przepisy prawa procesowego. Organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie przyznania stronie płatności na zalesienie gruntów rolnych zakończonej decyzją ostateczną z dnia 8 marca 2006r. Jako podstawę wznowienia organ wskazał art.145 §1 pkt 5 K.p.a. Organ stwierdził bowiem, że w wyniku przeprowadzonej w dniach 25-26 kwietnia 2013r. oraz 4 czerwca 2013r. kontroli na miejscu wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna dotycząca braku dowodów zakupu repelentów. Powołany przepis stanowił również jedną z podstaw wydanej przez organ I instancji decyzji stwierdzającej, że decyzja z dnia 8 marca 2006r. o przyznanie stronie płatności na zalesienie gruntów rolnych została wydana z naruszeniem prawa. W tym miejscu należy podnieść, że postępowanie o wznowienie jest odrębnym, obok postępowania o stwierdzenie nieważności oraz postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej, trybem wzruszenia decyzji ostatecznych. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Zauważyć jednak należy, iż omawiane postępowanie nie stanowi kolejnej "trzeciej instancji", w której bada się sprawę ponownie w jej całokształcie. Wspomnianą kontrolę wyznaczają określone przepisami przesłanki, wystąpienie których dopiero otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Jednocześnie należy zauważyć, że instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej (art.16 K.p.a.). Oznacza to, że korzystanie z tego nadzwyczajnego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w K.p.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Omawiany tryb służy rozwiązaniu sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Ustawodawca w art.145 §1 i art.145a §1 K.p.a. wymienił istotne wady postępowania, których wystąpienie obliguje organ do wznowienia postępowania w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art.145 §1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Dokonując wykładni tego przepisu należy stwierdzić, że wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia trzech warunków. Po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, zatem nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłaszane przez stronę. Podkreślić należy, że w tej przesłance występują dwa odrębne człony – jeden dotyczy ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, a drugi nowych dowodów. Tym samym na gruncie omawianego przepisu nie można utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samodzielną podstawę wznowienia postępowania. W toku wznowionego postępowania organ, jest obowiązany ustalić, czy podana nowa okoliczność faktyczna występowała w chwili wydania decyzji ostatecznej. W tym też celu organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Nadto nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, czyli mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Chodzi zatem o taką okoliczność faktyczną, która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (vide: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. I OSK 429/06, publ. LEX Nr 348005; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2006 r., sygn. V SA/Wa 2510/05, publ., LEX Nr 202375). Drugą i trzecią przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który wydał decyzję. Istotne jest, iż nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie mogą dotyczyć jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, ale sprawy tożsamej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną. Tak w doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że przy ocenie wskazanych przesłanek najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. O ile powstały one po dacie wydania decyzji ostatecznej, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania lecz tylko podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. W wyroku z dnia 20 listopada 1984 r., sygn. akt I SA 1111-1112/84 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął : "Wadą nieważności jest dotknięta decyzja administracyjna wydana na podstawie art.151 §1 pkt 2 K.p.a. w związku z uznaniem wystąpienia przesłanek z art.145 §1 pkt 5 K.p.a., jeżeli wznowienie postępowania nastąpiło na skutek wystąpienia nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, które powstały po wydaniu uchylonej decyzji ostatecznej" (publ. GAP 1987r. nr 6, s.46). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że podstawę wznowienia postępowania stanowiły okoliczności związane z brakiem dowodów zakupu przez skarżącą repelentów za lata 2007-2009. Okoliczności te ujawnione zostały w toku kontroli na miejscu, która odbyła się w dniach 25-26 kwietnia 2013r. oraz 4 czerwca 2013r. Tym samym stwierdzić należy, że okoliczność braku dowodów zakupu repelentów w latach 2007-2009 nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej (w roku 2005). Okoliczność ta miała miejsce już po wydaniu tej decyzji. Powyższe skutkuje stwierdzeniem, że nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania określona w art.145 §1 pkt 5 K.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ, wznawiając postępowanie, na podstawie okoliczności faktycznej, która nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, w sposób rażący naruszył wymieniony przepis. Przepis ten w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych stanowi, że okoliczności faktyczne musiały istnieć w chwili wydawania decyzji ostatecznej. W tym stanie rzeczy bezsprzecznie uznać należy, iż wymienione powyżej okoliczności faktyczne (które miały miejsce w latach 2007-2009), na które powołuje się organ nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. A zatem w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona jedna z przesłanek określonych w art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. - nowe okoliczności faktyczne musiały istnieć w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Podnieść przy tym należy, że zgodnie z dominującym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa administracyjnego poglądem - nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania na podstawie okoliczności faktycznych powstałych po wydaniu decyzji ostatecznej (por. B.Adamiak w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H.Beck Warszawa 2012r., s.561, M.Jaśkowska w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. Lex, Warszawa 2009r, s. 719, P.Przybysz w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. LexisNexis Warszawa 2012r., s.385, Cz.Martysz w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. Zakamycze 2005r., tom II, s.312-313). W wyroku z dnia 29 marca 1985 r., sygn. akt III SA 1051/84 (publ. GAP 1987, nr 6. s. 46) Naczelny Sąd Administarcyjny przyjął: "Przyczyna określona w art.145 §1 pkt 5 k.p.a. należy do grupy przyczyn, które istniały przed wydaniem decyzji, a mianowicie ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ administracji publicznej wznowił postępowanie na podstawie okoliczności mu znanych w dniu wydania decyzji bądź też okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, to takie przekroczenie prawa, wbrew jasnym i określonym w sposób jednoznaczny przesłankom tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 §1 pkt 2 k.p.a., w wyniku czego powstały skutki, które nie powinny być tolerowane z punktu widzenia wymogu praworządności" (podobnie powołany wcześniej wyrok NSA z dnia 20 listopada 1984 r., sygn. akt I SA 1111-1112/84 ). Poglądy te w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. W konsekwencji stwierdzenia, że organy obu instancji naruszyły art.145 §1 pkt 5 K.p.a. w sposób rażący, na obecnym etapie postępowania nie ma konieczności odnoszenia się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Stwierdzenie nieważności decyzji czyni zbędną potrzebę dokonania przez Sąd merytorycznej oceny zarzutów zawartych we wniesionej przez stronę skardze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2011r., sygn. akt II GSK 777/10, publ. CBOIS). Na marginesie wskazać należy, że w §13 ust. 2b rozporządzenia, przewidziano odrębną podstawę określenia zwrotu premii pielęgnacyjnej w części przeznaczonej na zastosowanie repelentów, jeżeli producent rolny ich nie zastosował lub nie posiada dowodu ich zakupu, a ich zastosowanie zostało przewidziane w planie zalesienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia o niewykonalności zaskarżonej decyzji (pkt II) uzasadnia art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania (pkt III) wydano na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Przy czym na koszty postępowania w kwocie 457 zł złożyły się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, określone na podstawie § 14 ust.2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).