II SA/Po 1301/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P. H. na akt Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzania lasów oddala skargę P. H., działając za pośrednictwem pełnomocnika procesowego, w dniu 5 listopada 2013 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na akt Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] wydany "w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzania (urządzenia) lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa położonych na terenie wsi wskazanych w wymienionym akcie na okres od 1.01.2008 do 31.12.2017, błędnie zatytułowany jako »decyzja«". Domagał się uchylenia zaskarżonego aktu w całości i zasądzenia kosztów postępowania, a także dopuszczenia dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, które strona powołała na uzasadnienie twierdzeń co do stanu faktycznego sprawy, żądań i argumentacji skargi, a ponadto przedstawienia przez organ dekantacji związanej z zatwierdzeniem przedmiotowego planu oraz wezwaniem organu przez skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżonemu aktowi zarzucił naruszenie: 1. art. 22 ust. 2 w zw. z art. art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie dotyczącym działek nr [...] i [...] obręb [...], [...] , gmina [...]), mimo że ówcześni właściciele nieruchomości objętych tymi działkami - A. i W. H. nie zostali zawiadomieni na piśmie o wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, co uniemożliwiło im złożenie zastrzeżeń i wniosków w sprawie planu; 2. art. 22 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach poprzez zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu obejmującego działki nr [...] i [...], mimo że działki te nie zostały przeznaczone do produkcji leśnej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ani w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 3. art. 22 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach poprzez zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu dla nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...], których powierzchnie wynoszą odpowiednio [...] ha i [...] ha, a ich łączny obszar wynosi 9.[...] ha, natomiast sporządzenie uproszczonego planu urządzenia lasu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku lasu o obszarze co najmniej 10 ha. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Starosta [...] aktem z dnia [...] października 2008 r. nr [...], błędnie oznaczonym jako decyzja, zatwierdził plan urządzenia lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa dla miejscowości wymienionych w tym akcie; przedmiotowy plan objął w szczególności działki nr [...] i [...], położone w obrębie ewidencyjnym [...]. Właścicielami nieruchomości stanowiących wymienione działki w chwili sporządzenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu byliA. I W. H., natomiast obecnie nieruchomości te stanowią przedmiot własności skarżącego. Powołując się na brzmienie art. 21 ust. 4 zd. drugie ustawy o lasach, skarżący stwierdził, że ówcześni właściciele nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...] nie zostali jednak zawiadomieni o wyłożeniu do publicznego wzglądu (o miejscu i terminie wyłożenia) uproszczonego planu urządzenia lasu. Ponadto wskazał na znaczenie indywidulanego zawiadomienia właścicieli nieruchomości objętych projektem uproszczonego planu uprzedzenia lasu, wynikające z art. 21 ust. 5 powołanej ustawy. Brak tego rodzaju indywidulanego zawiadomienia przepisów uznał za istotne naruszenie prawa, bowiem mogło ono mieć doniosły wpływ na ostateczną treść uproszczonego planu. Odwołując się do treści art. 6 ust. 1 pkt 7 i art. 19 ust. 2 zd. drugie ustawy o lasach, skarżący stwierdził, że grunt objęty uproszczonym planem urządzenia lasu musi spełniać m.in. kryterium przeznaczenia określone w art. 3 ustawy o lasach – powinien być przeznaczony do produkcji leśnej (art. 3 pkt 1 lit. a ustawy), chyba że stanowi rezerwat przyrody, wchodzi w skład parku narodowego albo jest wpisany do rejestru zabytków (art. 3 pkt 1 lit. b i lit. c tej ustawy). Odwołując się do stanowiska orzecznictwa, podniósł, że ustalenie przeznaczenia gruntu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w jego braku przeznaczenie nieruchomości do produkcji leśnej powinno nastąpić w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stwierdził, że "nieruchomości objęte działkami nr [...] i 4" nie są aktualnie objęte planem miejscowym ani decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w konsekwencji grunty te nie stanowią lasu w rozumieniu przepisu art. 3 ustawy o lasach, a zatem sporządzenie i zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu dla tych działek było niedopuszczalne. Wskazując na art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach, skarżący podniósł, że lasem, o którym mowa w tym przepisie, jest zwarty kompleks leśny o obszarze co najmniej 10 ha znajdujący się na jednej nieruchomości w znaczeniu wieczystoksięgowym i należący do jednego właściciela, co potwierdza zestawienie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 19 ust. 2 i art. 19 ust. 3 tej ustawy. W innej sytuacji, gdy obszar ten wynosi mniej niż 10 ha, należy przyjąć, że jest to las rozdrobniony, do którego znajduje zastosowanie przepis art. 19 ust. 3 ustawy o lasach. Wskazał, że działki nr [...] i [...] w czasie sporządzania i zatwierdzania uproszczonego planu urządzenia lasu stanowiły odrębne nieruchomości w znaczeni wieczystoksięgowym, o powierzchni odpowiednio [...] ha i [...] ha, a ich łączna powierzchnia wynosi 9,[...] ha, wobec tego sporządzenie i zatwierdzenie uproszczonego planu było dla tych nieruchomości niedopuszczalne. Wykazując swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowego aktu, strona podniosła, że jest właścicielem nieruchomości o nr KW [...] (działka nr [...]) i [...] (działka nr [...]), których dotyczy zaskarżony akt, wobec czego interes prawny wywodzi z przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego, bowiem na podstawie zaskarżonego aktu Starosta [...] zmienił oznaczenie nieruchomości skarżącego w ewidencji gruntów i budynków - z gruntów rolnych na leśne. Ponadto, odwołując się do art. 7 ust. 1 i ust,. 2 pkt 5 w zw. zart. 4 pkt 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stwierdził, że w wyniku wydania zaskarżonego aktu został istotnie ograniczony w wykonywaniu swojego prawa własności. Skarżący przywołał również stanowisko orzecznictwa na uzasadnienie twierdzenia, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, lecz stanowi inny akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.). Potwierdza to, zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie również fakt, że w zaskarżonym akcie nie został oznaczony jego adresat. W konsekwencji uznał, że przedmiotowy akt polega zaskarżeniu do tutejszego Sądu w trybie przepisów art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. Na uzasadnienie wyczerpania wymogów formalnych w niniejszej sprawie podniósł, że o zaskarżonym akcie dowiedział się z pism Starosty [...] z dnia 21 sierpnia 2013 r. i w terminie 14 dni od dowiedzenia się o tym akcie wezwał w dniu 4 września 2013 r. (data wysłania pisma na adres Starosty) organ do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czego do dnia wniesienia skargi organ nie uczynił. Podkreślił, że wcześniej nie miał możliwości dowiedzenia się o wydaniu zaskarżonego aktu, bowiem zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków, polegająca na oznaczeniu działek nr [...] i [...] jako grunty leśne, nastąpiła dopiero w dniu 21 sierpnia 2013 r. Przed wniesieniem skargi strona na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. (pismo z dnia 4 września 2013 r.; data wpływu do organu: 15 września 2013 r.) organ do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając naruszenie przepisów art. 22 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 4 ustawy o lasach ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach i wnosząc na podstawie art. 23 ust., 1 tej ustawy o jego zmianę w ten sposób, że planem tym nie będą objęte działki nr [...] i [...], obręb [...], położone w [...] w gminie T. Skarżący podniósł, że zatwierdzenie uproszczonego planu w zakresie dotyczącym działek nr [...] i [...] nastąpiło z naruszeniem prawa, ponieważ ówcześni właściciele przedmiotowych działek nie zostali zawiadomieni na piśmie o wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu do publicznego wglądu, który to obowiązek wynikał z przepisu art. 21 ust. 4 zd. drugie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, w konsekwencji czego zostali pozbawieni prawa do składania zastrzeżeń i wniosków do projektu tegoż planu. W odpowiedzi na skargę Starosta [...], reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł o jej oddalenie i dopuszczenie dowodu z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi. W ocenie organu zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy o lasach i zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane przepisami prawa. Podniósł, że zlecił w 2008 r. wykonanie uproszczonych planów urządzenia lasu na podstawie art. 19 ustawy o lasach, a opracowanie zostało przekazane do zaopiniowania Nadleśnictwu [...] i pozytywna opinia została uzyskana. Wyjaśnił, że w piśmie z dnia 30 lipca 2008 r. przekazał projekt uproszczonego planu urządzenia lasu do Urzędu Miasta i Gminy T. celem jego wyłożenia do publicznego wglądu na okres 60 dni, z informacją o konieczności powiadomienia właścicieli lasów przez burmistrza. Podniósł, że ze względu na fakt, iż nie wpłynęły uwagi co do treści przedmiotowych planów, plany te po upływie ustawowego terminu zostały zatwierdzone przez Starostę w dniu 20 [...] 2008 r. zaskarżoną decyzją. Wobec powyższego organ uznał, że zachowane zostały procedury określone w ustawie o lasach. Nadto podniósł, że brak ustawowego obowiązku sprawdzania przed zatwierdzeniem planów urządzenia lasu, czy gmina poinformowała właścicieli lasów, a zatwierdzenie uproszczonego planu odbyło się zgodnie z prawem. Starosta zwrócił także uwagę na to, że przepisy ustawy o lasach nie określają formy, w jakiej miałoby być zatwierdzone uproszczone plany uprzędzenia lasu, a zdaniem organu forma decyzji daje większą kontrole poprzez możliwość odwołania się od takiego rozstrzygnięcia, stąd też za chybiony jest zarzut co do niewłaściwej formy zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu. Za niesłuszny organ uznał także zarzut dotyczący zatwierdzania planu dla lasu o obszarze 9,[...] ha. Powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach, organ stwierdził, że plan jako podstawowy dokument gospodarki leśnej został zgodnie z przepisami ustawy opracowany dla całej wsi, a nie dla poszczególnych właścicieli gruntów. W tym zakresie wyjaśnił, że we wsi [...] urządzony jest las, którego powierzchnia wynosi 20,[...] ha - w tym las na działkach nr [...] i [...] należących do skarżącego, spełniony jest zatem wymóg powierzchni lasu powyżej 10 ha. Organ dodał, że sadzonki drzew zostały posadzone z przeznaczeniem do produkcji leśnej. Nadto, odwołując się do art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), stwierdził, że "brak jest podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji ponieważ [...] w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej, bowiem na przedmiotowych działkach od 15 lat rośnie las i w wyniku nowego postępowania Starosta ponownie zatwierdziłby uproszczony plan na przedmiotowych działkach. Organ stwierdził także, że istotną okolicznością jest również fakt, że skarżący w [aktach] notarialnych w dniu [...] lipca 2013 r. oświadczył, że znany jest mu nie tylko ich stan prawny, ale i faktyczny stan nieruchomości, wobec czego w momencie nabycia nieruchomości wiedział,, że na przedmiotowych działkach rośnie około 15-letni las. Przy tym organ podniósł, że las nie wyrósł samoistnie, lecz został posadzony przez poprzedniego właściciela (przed państwem H.) - J. W. , który dokonał dobrowolnego zalesienia, co zostało potwierdzone przez Nadleśnictwo [...] w piśmie z dnia 30 października 2013 r. Organ podniósł również, że zdaniem organu skarżący naruszył art. 52 p.p.s.a., gdyż w dniu 24 października 2013 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu i, nie czekając na rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, wniósł skargę do tutejszego Sądu skargę na tę decyzję. W konsekwencji Starosta uznał, że strona nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia i skarga jest przedwczesna. W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu urzędowego w postaci zaświadczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy T. na okoliczność, że nieruchomości objęte działkami nr [...] i [...] nie zostały przeznaczone na cele produkcji leśnej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ani w decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem strony przedmiotowy dokument wskazuje na zasadność zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 22 ust. 2 ustawy o lasach. Pełnomocnik organu w piśmie procesowym z dnia 28 marca 2014 r. wniósł o przeprowadzenie dowodów z protokołu wizji lokalnej z dnia 9 grudnia 2013 r. oraz uwag skarżącego z dnia 11 grudnia 2013 r. do tego protokołu; opinii Nadleśnictwa [...] z dnia 14 stycznia 2014 r. potwierdzającej fakt zalesienia gruntu rolnego na działkach nr [...] i [...] w 1999 r. przez ówczesnego właściciela tych gruntów - Z. W.; ekspertyzy "z dnia 25.03.014 r." [błędne oznaczenie ekspertyzy, która datowana jest na 21 marca 2014 r.] w sprawie opisu stanu powierzchni działek nr [...] i [...]. Ponadto organ wskazał na wszczęcie przez skarżącego procedur w podobnym przedmiocie przed innymi organami (postępowania z zakresu ewidencji gruntów i budynków oraz postepowań nadzwyczajnych w odniesieniu do "decyzji Starosty [...] nr [...] z [...]10.2008 o zatwierdzeniu uproszczonego planu urządzenia lasów"), w związku z którymi organ uzyskał dokumenty załączone do pisma z dnia 28 marca 2014 r. W piśmie z dnia 31 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że przedstawiona przez Starostę ekspertyza z dnia 21 marca 2014 r. – wykonana poza jakimkolwiek postępowaniem administracyjnym lub sądowym – nie może stanowić dowodu w postepowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż jest to niezgodne z art. 106 § 3 p.p.s.a., na uzasadnienie czego powołał stanowisko orzecznictwa i piśmiennictwa. Ponadto wskazał na nieprzydatność przedmiotowej opinii w zakresie oceny prawnej, bowiem biegły z dziedziny leśnictwa może wypowiedzieć się jedynie na temat tego, czy drzewostan rosnący na danym gruncie jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, a nie w znaczeniu prawnym. Pełnomocnik podniósł również, że organ w odpowiedzi na skargę w istocie przyznał, że poprzednicy prawni skarżącego nie zostali poinformowani na piśmie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Podtrzymał także stanowisko, że zaskarżony akt zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu, mimo błędnego oznaczenia jako "decyzja", jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, o którym stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. Sąd przeprowadził dowód z zaświadczenia nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia 16 grudnia 2013 r. oraz ekspertyzy z dnia 21 marca 2014 r. dotyczącej opisu stanu powierzchni działek nr [...] i [...]. Pełnomocnik organu podtrzymał wnioski i argumentację przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Ponadto Sąd zobowiązał pełnomocnika organu do "przedłożenia dowodów potwierdzających zawiadomienie A. i W. małż. H. o wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu przez Wójta Gminy T. i to w terminie publikacyjnym poza rozprawą". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest wydany przez Starostę [...] w dniu 20 [...] 2008 r. znak [...] akt (nazwany przez organ "decyzją") zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu. W pierwszej zatem kolejności należy rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), a mianowicie, czy skarżący wyczerpał ustawowy tryb wniesienia skargi, a następnie, czy przedmiotowa skarga została wniesiona w terminie. To z kolei wymaga oceny charakteru prawnego zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu, o którym to akcie mowa w art. 6 ust. 1 pkt 7 i art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2011 r. nr 12, poz. 59, z późn. zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko skarżącego, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu nie jest decyzją administracyjną, lecz innym aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wobec tego, po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. taki akt może być zaskarżony do sądu administracyjnego. Nazwanie tego aktu decyzją przez organ zatwierdzający plan urządzenia lasu nie ma znaczenia dla oceny prawnej tego dokumentu. Okolicznością prawnie indyferentną w tym zakresie jest również to, że skarżący w stosunku do tego aktu uruchomił procedury dotyczące nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej. Kwestie dotyczące możliwości wzruszenia przedmiotowego aktu jako "decyzji" należą do zagadnień, które właściwe organy ocenią, rozważając dopuszczalność wznowienia postępowania lub stwierdzania nieważności takiej "decyzji". Zdaniem Sądu, do aktu zatwierdzania uproszczonego planu urządzenia lasu nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a jego wzruszenie może nastąpić właśnie w drodze zaskarżenia takiego aktu do sądu administracyjnego w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Za takim poglądem przemawia analiza przepisów ustawy o lasach oraz stanowiska orzecznictwa w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach uproszczony plan urządzenia lasu to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1883/06 (niepubl.), uproszczony plan urządzenia lasu odznacza się dużą swoistością wynikającą z konieczności uwzględnienia w nim elementów, przewidzianych w art. 18 ustawy o lasach [z odpowiednią modyfikacją wynikającą z faktu, że przepis ten w swym pełnym zakresie dotyczy planu urządzenia lasu, zdefiniowanego w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach]. Uproszczony plan urządzania lasu, sporządzany na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, kształtuje sytuację prawną ich właścicieli, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem, a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania. Stanowi on ponadto podstawę wpisów w ewidencji gruntów i budynków (art. 20 ust. 2 ustawy), które z kolei stanowią podstawę do ustalania wysokości podatku rolnego. Na znaczenie ustaleń zawartych w uproszczonych planach urządzenia lasu zwrócił uwagę NSA w kolejnym orzeczeniu z 2007 r., a mianowicie w wyroku z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 454/06 (LEX nr 362471) stwierdził, że ustalenia takie uwzględnia się w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, nałożony przepisem art. 20 ust. 2 ustawy o lasach obowiązek uwzględniania zapisów uproszczonych planów urządzenia lasu oznacza, iż nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych, wbrew planom urządzenia lasów. Trzeba również dodać, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych (art. 20 ust. 1). Za B. Rakoczym (patrz B. Rakoczy [w:] Komentarz do ustawy o lasach, Lex 2011, komentarz do art. 18) warto również podnieść, że interesujący pogląd na naturę planu urządzenia lasu przedstawił również NSA w wyroku z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 1077/07 (LEX nr 496231), w uzasadnieniu którego stwierdzono: "Obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków, podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzania lasów, które stanowią szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Plan urządzania lasu zawiera bowiem, nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia (art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy z 1991 r. o lasach)". NSA wskazał zatem na to, że plan urządzenia lasu jest szczególnego rodzaju planem zagospodarowania przestrzennego, ale zarazem nie stwierdził, że jest to akt prawa miejscowego. Pogląd ten dotyczy jednak stricte planu urządzenia lasu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach. Z kolei NSA w uzasadnieniu wcześniej przywołanego orzeczenia z dnia 2 lutego 2007 r. (sygn. akt II OSK 1883/06) stwierdził również, że zapisy uproszczonego planu urządzenia lasu uzyskują moc obowiązywania po jego zatwierdzeniu przez właściwy organ administracji publicznej (art. 22 ust. 2 ustawy), kształtując sytuację prawną właścicieli lasu w zakresie sposobu wykonywania prawa własności, jednak z uwagi na tryb dokonania omawianego zatwierdzenia nie może być ono utożsamione z decyzją w indywidualnej sprawie w rozumieniu art. 104 k.p.a. Natomiast spełnia ono jedno z podstawowych kryteriów przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, tj. dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem nadanie przez zatwierdzenie mocy obowiązywania zapisom uproszczonego planu urządzenia lasu przesądza o prawach i obowiązkach właścicieli lasów położonych na terenie objętym tym planem, determinując tym samym uprawnienia w sferze wykonywania prawa własności. Zatwierdzenie to niewątpliwie ma też charakter publicznoprawny, albowiem następuje w sprawie z zakresu administracji publicznej i jest władczym aktem organu administracji publicznej, co odpowiada kolejnej przesłance wymienionej w powołanym przepisie. Nie jest zaś aktem prawa miejscowego posiadającym walor przepisu prawnego powszechnie obowiązującego. Uproszczony plan urządzenia lasu nie mieści się w kryteriach tego rodzaju aktu, skoro – jak wynika z art. 21 ustawy o lasach – jest on sporządzany na zlecenie starosty przez wyspecjalizowany podmiot. Dopiero po sporządzeniu projektu planu (po jego wyłożeniu do publicznego wglądu) zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia oraz wnioski w sprawie i dopiero na typ etapie organ w formie decyzji rozstrzyga o uznaniu lub nie uznaniu zastrzeżeń lub wniosków. Uproszczony plan urządzenia lasu nie ma zatem charakteru normatywnego i nie zawiera przepisów powszechnie obowiązujących, a nadto nie jest podawany do powszechnej wiadomości, czyli nie posiada tych cech, których łączne występowanie jest niezbędne dla możliwości zakwalifikowania go jako aktu prawa miejscowego (tak NSA w wyżej przywołanym postanowieniu sygn. akt II OSK 1883/06). Podsumowując to zagadnienie, stwierdzić należy, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu, o jakim mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o lasach, jest aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i, jak już wspomniano, zaskarżenie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu, a tym samym zakwestionowanie jego ustaleń poprzez zaskarżenie tego aktu do sądu administracyjnego, wymaga przed wniesieniem skargi, wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarga winna być skierowana przeciwko organowi, który uproszczony plan urządzenia lasu zatwierdził. Idąc dalej, trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy o lasach zainteresowani właściciele lasu mogą składać po wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zastrzeżenia i wnioski, które podlegają rozpoznaniu w formie decyzji przez starostę, a po wyczerpaniu toku instancyjnego zaskarżenia otwarta jest droga do wniesienia w tym przedmiocie skargi do sądu administracyjnego. Niemniej jednak przewidziane w tym przepisie uprawnienie do kwestionowania projektu planu przed jego zatwierdzeniem, nie stoi na przeszkodzie w poszukiwaniu przez właściciela lasu ochrony na gruncie wymienionego uprzednio art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a właśnie poprzez zaskarżenie samego aktu zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu do sądu administracyjnego. Możliwość skorzystania z tej formy ochrony sądowej może okazać się niezbędna szczególnie w tych przypadkach, w których nie dochowano wymogu zawiadomienia na piśmie właściciela lasu o wyłożeniu projektu planu (taką okoliczność przywołuje wnoszący skargę wśród innych zarzutów) i został on pozbawiony możliwości zgłoszenia uwag i zarzutów, a w konsekwencji nie mógł uzyskać decyzji wydanej przez starostę, otwierającej właścicielowi lasu, po wyczerpaniu toku instancyjnego zaskarżenia, poszukiwania ochrony swych praw przed sądem administracyjnym (tak NSA w wyżej przywołanym postanowieniu z dnia 2 lutego 2007 r.). Pogląd ten jest trafny, bowiem koresponduje z treścią art. 21 ust. 4 ustawy o lasach, który stanowi, że projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. Należy podkreślić, że obowiązek informacyjny w odniesieniu do właścicieli gruntów objętych planem urządzenia lasu ciąży na właściwych organach wykonawczych gminy, a nie dotyczy starosty jako organu zatwierdzającego uproszczony plan urządzenia lasu. W tym też zakresie trzeba zgodzić się z organem w niniejszej sprawie. Dodać należy, że właśnie analiza przepisów art. 22 w powiązaniu z art. 21 ust. 4 i 5 oraz art. 23 ustawy o lasach prowadzi do wniosku, iż przedmiotowy akt nie ma charakteru i nie przybiera postaci decyzji administracyjnej. Omawiana ustawa formę decyzji przewiduje w sytuacjach wprost przewidzianych w jej przepisach, jak m.in. w już przywołanym wyżej art. 21 ust. 5 - w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków zainteresowanych właścicieli lasów do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, czy też w sytuacjach uregulowanych w art. 9 ust. 2 i art. 24 tej ustawy (nakazanie wykonania określonych obowiązków i zadań związanych z ochroną, utrzymaniem i pielęgnacją lasów) oraz w art. 19 ust. 3 powołanej ustawy, który dotyczy określenia zadań zakresu gospodarki leśnej dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa. Również w art. 23 ustawy o lasach, w którym uregulowane zostały kwestie zmiany planów urządzenia lasu nie przewiduje się formy decyzji, bowiem plan urządzenia lasu, jak i uproszczony plan urządzenia lasu może być zmieniony w formie aneksu, co raczej sugeruje nawiązanie do zmiany treści stosunku cywilnoprawnego niż indywidulanego rozstrzygnięcia w postaci decyzji administracyjnej. Zmiana taka wymaga jednak zatwierdzenia w trybie art. 22 powołanej ustawy. Uwzględniając wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że skargę do sądu administracyjnego na akt zatwierdzenia uproszczonego planu lasu można było w niniejszej sprawie wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu (w tym przypadku Starosty [...]) – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o zatwierdzeniu uproszczonego planu urządzenia lasu – do usunięcia naruszenia prawa, jak tego wymaga art. 52 § 3 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 53 § 3 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa Należy przy tym podkreślić, że dopuszczalność złożenia skargi do sądu administracyjnego na akt zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu nie jest uwarunkowana uprzednim udzieleniem odpowiedzi przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia, lecz jedynie od złożenia takiego wezwania, co w rozpatrywanej sprawie zostało spełnione. Skarżący niewątpliwie spełnił powyższe wymogi. W braku przeciwnych dowodów i twierdzeń skarżonego organu należy uznać za wiarygodne stanowisko skarżącego, że o fakcie zatwierdzenia przez Starostę w dniu 20 [...] 2008 r. uproszczonego planu urządzenia lasu dla działek, których jest właścicielem, dowiedział się w dniu 22 sierpnia 2013 r. ze skierowanych do niego przez Starostę pism w sprawie zmiany danych ewidencyjnych co do tych działek. Wobec tego, wnosząc do organu w dniu 4 września 2013 r. (data wpływu do organu: 15 września 2013 r.) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dochował trybu i terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji, uwzględniając niekwestionowaną przez organ datę wpływu przedmiotowego wezwania z dnia 4 września 2013 r. do siedziby organu i fakt, że organ nie udzielił stronie odpowiedzi na to wezwanie, stwierdzić należy, że strona, wnosząc w niniejszej sprawie skargę z dnia 31 października 2014 r. (z datą wpływu do organu: 5 listopada 2013 r.) dochowała również terminu do jej złożenia, określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skoro przedmiotowa skarga czyni zadość warunkom formalnym jej wniesienia, gdyż skarżący wyczerpał tryb z art. 52 § 3 p.p.s.a. i termin do wniesienia skargi przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a., przeciwne stanowisko organu co do dopuszczalności wniesienia skargi w niniejszej sprawie okazało się nietrafne. Interes prawny P. H. jako właściciela działek nr [...] i [...] w obrębie [...], dla której to wsi został zatwierdzony uproszczony plan urządzenia lasu, w zaskarżeniu przedmiotowego planu – ale jedynie w zakresie, w jakim plan dotyczy jego nieruchomości – również nie może budzić zastrzeżeń. Plan ten niewątpliwie wpływa na sposób wykonywania prawa własności (stanowi organicznie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości), a ponadto może być przedmiotem nałożenia na skarżącego określonych obowiązków w trybie art. 24 ustawy o lasach. Wobec powyższego należało merytorycznie rozpatrzyć wniesioną w niniejszej sprawie skargę, w tym ocenić przedstawione w niej zarzuty. Oceniając merytorycznie zaskarżony akt, należy mieć na uwadze, że stosownie do przywołanego już przepisu art. 19 ust. 2 ustawy o lasach ustawy, którego treść nie uległa zmianie od czasu wydania zaskarżonego aktu, dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa sporządza się uproszczony plan urządzenia lasu. Natomiast z art. 19 ust. 3 tej ustawy wynika, że dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych - na zlecenie starosty. O możliwości zastosowania powołanych przepisów w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie decyduje rozstrzygnięcie, czy przedmiotowy akt Starosty dotyczył lasu w rozumieniu przepisów tej ustawy, co skarżący zakwestionował w skardze, a także później w tracie oględzin jego nieruchomości w dniu 9 grudnia 20013 r. i w zastrzeżeniach do tego protokołu (pismo z dnia 11 grudnia 2013 r.). Otóż, zgodzić się należy z poglądem, że to, iż dany grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza samo przez się, że jest lasem w znaczeniu prawnym. Nie zawsze bowiem faktyczny charakter "leśny" danego gruntu przesądza o jego kwalifikacji jako lasu (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1307/11, LEX nr 1291903). Niemniej jednak przepis art. 3 ustawy o lasach stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Intepretując ten przepis należycie, należy nie tylko oprzeć się na wykładni językowej oraz funkcjonalnej, ale również celowościowej i systemowej. Zdaniem Sądu, uwzględnić w konsekwencji wskazówki interpretacyjne wynikające z generalnej zasady ochrony ustroju leśnego, którą można wyinterpretować z łącznie czytanych przepisów interpretowanej ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach oraz ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r., poz.1205, z późn. zm.) i ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju. (Dz.U. nr 97, poz. 1051, z późn. zm.). Przepisy ustawy o lasach mają na celu zachowanie lasów, ich ochronę oraz powiększanie zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową, jak to wynika z art. 1 tej ustawy. I co szczególnie istotne, przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności (art. 2). Jak przewiduje przepis art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących celów: zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą (pkt 1); ochrony lasów, zwłaszcza lasów i ekosystemów leśnych stanowiących naturalne fragmenty rodzimej przyrody lub lasów szczególnie cennych ze względu na bliżej opisane w tym przepisie wartości (pkt 2). Dodać też należy, że – jak stanowi art. 8 tej ustawy –gospodarkę leśną prowadzi się według następujących zasad: powszechnej ochrony lasów (pkt 1); trwałości utrzymania lasów (pkt 2); ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów (pkt 3); powiększania zasobów leśnych (pkt 4). Z kolei ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych reguluje zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów (art. 1), przewidując, że gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: 1) określone jako lasy w przepisach o lasach; 2) zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; 3 pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych (art. 2 ust. 2). Ochrona gruntów leśnych polega zaś m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze (art. 3 ust. 2 pkt 1). Natomiast ustawa z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju, która w art. 1 pkt 3 wymienia lasy państwowe, jako jeden z rodzajów zasobów naturalnych, stanowi, że gospodarowanie tymi zasobami jest prowadzone zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w interesie dobra ogólnego (art. 3), a dla osiągniecia tego celu właściwe organy administracji publicznej oraz inne podmioty, sprawujące na podstawie odrębnych przepisów zarząd nad zasobami naturalnymi wymienionymi w art. 1, mają obowiązek utrzymać, powiększać i doskonalić zasoby odnawialne (art. 4 pkt 1). Przy czym skoro użyte w tej ustawie pojęcie "lasy państwowe" nie zostało zdefiniowane na gruncie tej ustawy, należy posłużyć się przy definiowaniu pojęcia "las" użytego w art. 1 pkt 3 tej ustawy pojęciem "las" użytym w ustawie z 1991 r. o lasach (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt IV CSK 41/12, Lex nr 1232472). W świetle, interpretowanego zgodnie z powyższymi zasadami wykładni, przepisu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, której przepisy mają na celu właśnie zachowanie lasów, ich ochronę oraz powiększanie zasobów leśnych (jak to wynika z art. 1 tej ustawy), za las należy uznać zatem każdy grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b, i c tej ustawy (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków). Dodatkowe kryteria dotyczą bowiem tylko gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej. Takie rozumienie pojęcia lasu jest też konsekwentnie zajmowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (patrz: wyrok SN z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt IV CSK 353/08, OSNC-ZD 2009/4/99, Lex nr 527250; postanowienie SN z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt IV CSK 41/12; wyrok SN z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I CSK 258/09 - niepubl.). Wobec tego za nietrafny należy uznać prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko to zostało przy tym sformułowane na gruncie przepisów prawa podatkowego (por. wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2006 r.: sygn. akt II FSK 842/05, Lex nr 242985, sygn. akt II FSK 1506/05, Lex nr 270321; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 984/11, Lex 1364168), stąd też nie może mieć wprost zastosowania do spraw rozstrzyganych stricte na gruncie ustawy o lasach. Trzeba też mieć na uwadze, że w ustawie o lasach nie ma odpowiednika art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518), który przy braku planów miejscowych zezwala posłużyć się formułą wykorzystywania gruntu na określony cel według zapisu w ewidencji. Przeciwnie, jak już wspomniano, to właśnie ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasów uwzględnia się w ewidencji gruntów i budynków i z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach wynika, że nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych wbrew planom urządzenia lasów. Prowadzi to do wniosku, że nie można przypisać wcześniejszemu – sprzed zmiany z dnia 21 sierpnia 2013 r. – oznaczeniu w ewidencji spornej nieruchomości jako użytków rolnych – klasa użytku RVI (działki nr [...] jako gruntów ornych, a działki nr 46 jako gruntów ornych i użytków rolnych zabudowanych - B-RVI) gruntów rozstrzygającego znaczenia. Przeciwnie, decyduje rzeczywisty stan gruntu, rzeczywisty cel, na który grunt jest wykorzystywany (por. wyrok SN sygn. akt IV CSK 353/08 - jw.). O tym zaś, czy dany grunt jest lasem w sensie faktycznym można w niniejszej sprawie wywnioskować z całokształtu okoliczności sprawy. W tym również z dowodów przeprowadzonych przez Sąd w niniejszej sprawie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w postępowaniu sądowym sąd administracyjny orzeka – jak o tym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. – na podstawie akt sprawy, co oznacza, że bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z akt administracyjnych oraz akt sądowoadministracyjnych, w których znajdują się określone wnioski i twierdzenia stron oraz innych uczestników postępowania, wsparte przedstawionymi przez strony dokumentami. W ocenie Sądu przeprowadzenie dowodów wskazanych w postanowieniu wydanym na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. mieści się w granicach zakreślonych w art. 106 § 3 p.p.s.a., skoro było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, jakie wyniknęły ze spornego stanowiska stron postępowania, co do tego, czy zaskarżony akt dotyczył lasu w sensie przyrodniczym i prawnym, czy też użytków rolnych. Tym bardziej w sytuacji, gdy nie jest przedmiotem oceny Sądu decyzja administracyjna poprzedzona postępowaniem dowodowym prowadzonym przez organ administracyjny, lecz szczególnego rodzaju akt administracyjny będący specyficzną konstrukcją prawną. Przeprowadzony dowód z zaświadczenia nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia 16 grudnia 2013 r. pozwolił na stwierdzenie, że dla spornego gruntu od 1 stycznia 2008 r. nie obowiązywał i nie obowiązuje nadal miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. działki te objęte są jednostka B, podstrefa Rᶟ - obszar rolnictwa ekstensywnego, dla tego terenu studium przewiduje m.in. zachowanie dotychczasowych from użytkowania rolniczego, jak i wprowadzenie zalesień na terenach nieprzydatnych rolniczo. Studium, jak to wprost wynika z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm. - dalej: u.p.z.p.), nie jest w przeciwieństwie do planu miejscowego (art. 14 ust. 8 powołanej ustawy) aktem prawa miejscowego. Jest to natomiast akt polityki przestrzennej gminy, który wiąże wewnętrznie gminę, przy uchwalaniu planu miejscowego (art. 20 ust. 1 tej ustawy). Z przedmiotowego zaświadczenia wynikała istotna informacja co do tego, że nie obowiązuje akt planistyczny, który przesądzałby o przeznaczeniu spornego gruntu (działek nr [...] i [...]). Natomiast co się tyczy przeprowadzonego przez Sąd dowodu z ekspertyzy z dnia 21 marca 2014 r. stwierdzić należy, że dowód ten dotyczył jedynie opisu stanu powierzchni działek nr [...] i [...]. Stąd też stanowisko skarżącego nie jest w tym zakresie zasadne. Sąd nie kierował się poglądami prawnymi zawartymi w tym dokumencie, lecz dysponował dodatkowym dowodem, niejako podsumowującym wnioski wynikające z innych dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie - co do faktycznego stanu zagospodarowania tego gruntu. Należy przy tym zaznaczyć, że Sąd potraktował ekspertyzę z dnia 21 marca 2014 r. jako dowód z dokumentu prywatnego i odniósł ją wyłącznie do opisu stanu faktycznego na gruncie objętym spornym planem urządzenia lasu. Przedmiotowa ekspertyza nie została sporządzona na potrzeby postępowania w przedmiocie kwestionowanego uproszczonego planu urządzenia lasu, wobec czego Sąd na jej podstawie nie ustalał okoliczności w zastępstwie organu administracyjnego, a jedynie zweryfikował twierdzenia stron co do rzeczywistego charakteru zalesionego gruntu, którego dotyczy zaskarżony akt. Tak przeprowadzonego dowodu nie można uznać, za przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i prowadzenie ustaleń faktycznych wbrew dyspozycji przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Przeciwnie, przeprowadzony dowód uzupełniający pozwala na prawidłowe rozstrzygnięcie co do zasadności skargi, gdyż służy należytej ocenie twierdzeń stron co do stanu spornego gruntu. Po rozstrzygnięciu, jaki jest stan powierzchni spornych działek, możliwe jest ocenie, czy zaskarżony plan został zatwierdzony dla lasu w sensie prawnym. Z informacji uzyskanych z Nadleśnictwa [...] (pismo z dnia 14 stycznia 2014 r.), które podsumowuje niejednokrotnie wcześniej wyrażane przez tę instytucję stanowisko w zakresie stanu zalesienia i przebiegu zagospodarowania gruntu, wynika, że zalesienie spornego gruntu miało miejsce już wiosną 1999 r., nasadzenia nastąpiły na cele zalesieniowe sadzonkami ze szkółki leśnej Nadleśnictwa i ówczesny właściciel Z. W. korzystał z doradztwa Nadleśnictwa w tym zakresie (zakładanie upraw na gruntach porolnych i sposób pielęgnacji w uprawach leśnych), które też sprawuje nadzór na tą zalesioną powierzchnią. Poprzedni zapis w ewidencji gruntów co do klasy gruntów - RVI również uprawdopodobnia przeznaczenie gruntów na cele porolne. Z okoliczności sprawy wynika, że już w dniu 1 stycznia 2008 r. w wyniku przeprowadzonej taksacji lasu ustalono, iż sporne grunty porasta las młodnik złożony z drzew lasotwórczych: brzozowy brodawkowatej, modrzewia europejskiego i świerka pospolitego – składający się na drzewostan rosnący na siedlisku boru mieszanego świeżego w wieku 9 lat (ze zinwentaryzowanym samosiewem sosny pospolitej), przy 100% pokrycia powierzchni drzewami. Sporządzony opis stanu powierzchni działek nr [...] i [...], jak i pozostałe informacje zawarte w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, nie wskazuje również na to, że zalesiona powierzchnia miałaby stanowić plantację drzew szybko rosnących. Dodać należy, że również sam skarżący w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 września 2013 r. ani w skardze nie twierdził, że przedmiotowe zalesienie miałoby stanowić plantację drzew szybko rosnących i taki miałby być cel zalesienia gruntu w 1999 r., a omawiane stanowisko zajął dopiero w związku z wykonaną wizją terenową w dniu 9 grudnia 2013 r. Podsumowując te część rozważań, stwierdzić należy, że stan powierzchni spornego gruntu (działek nr [...] i [...]) niewątpliwie wskazuje, że jest to powierzchnia biologicznie czynna i porośnięta drzewami tworzącymi las w ujęciu przyrodniczym, faktycznym. Omawiając zarzut dotyczący naruszenia art. 22 ust. 2 w zw. z art. art. 21 ust. 4 ustawy o lasach, stwierdzić należy, że nie jest on zasadny i nie może doprowadzić do uchylenia planu urządzenia lasu na podstawie art. 150 p.p.s.a. Skarżący twierdzi, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie dotyczącym działek nr [...] i [...] nastąpiło, mimo że ówcześni właściciele nieruchomości objętych tymi działkami (A. i W. H.) nie zostali zawiadomieni na piśmie o wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, co uniemożliwiło im złożenie zastrzeżeń i wniosków w sprawie planu. Otóż nawet jeżeli tak faktycznie było, to okoliczność ta nie ma w ocenie Sądu doniosłego znaczenia dla na oceny zaskarżonego aktu. Jak to już zostało wyjaśnione, z uwagi na tryb dokonania zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu nie może być ten akt utożsamiony z decyzją w indywidualnej sprawie w rozumieniu art. 104 k.p.a., jakkolwiek przesądza o prawach i obowiązkach właścicieli lasów położonych na terenie objętym tym planem. Zatwierdzenie to ma charakter publicznoprawny i jest władczym aktem organu administracji publicznej. Nie stosuje się jednak do niego przepisów ogólnych postępowania administracyjnego przewidzianych dla rozstrzygnięcia administracyjnego w indywidulanej sprawie, jakim jest decyzja administracyjna. Ustawa o lasach, regulując procedurę zatwierdzania uproszczonego planu urządzenia lasu, nie przewiduje po stronie starosty zatwierdzającego uproszczony plan poinformowania właścicieli lasów (podmiotów prywatnych) o sporządzeniu i wyłożeniu do publicznego wglądu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, mimo że zostaje on wyłożony do publicznego wglądu w urzędzie gminy na okres 60 dni. To właściwy wójt gminy (burmistrz lub prezydent miasta) ma obowiązek zawiadomić na piśmie właścicieli lasów o tym, że taki projekt planu został sporządzony i wyłożony do publicznego wglądu. Informacja w tym przedmiocie powinna także zawierać pouczenie, że przyjęty projekt takiego planu będzie podstawą naliczania podatku leśnego. Co szczególnie istotne, ustawodawca w żaden sposób nie uzależnia skuteczności jakiejkolwiek czynności starosty w sprawie zatwierdzenia uproszczonego planu od dokonania przez właściwego wójta takiego poinformowania. Powiadomienie, o którym mowa w przepis art. 21 ust. 4 ustawy o lasach, pełni zatem jedynie rolę pomocniczą, a nie wiodącą. Co więcej, ustawa w art. 21 ust. 5 wskazuje, że 30-dniowy termin do złożenia przez zainteresowanych właścicieli lasów zastrzeżeń i wniosków w sprawie planu biegnie od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Jest to zatem jeden termin dla wszystkich zainteresowanych właścicieli lasów, nie zaś osobny termin biegnący odrębnie dla każdego z poszczególnych właścicieli lasów, liczony od dnia pisemnego zindywidualizowanego zawiadomienia każdego z tych podmiotów. Stąd też termin ten, niezależnie do oceny trafności i funkcjonalności takiego stanu rzeczy, jest w swej istocie niezależny od zawiadomienia właścicieli lasów o wyłożeniu planu do publicznego wglądu, co zresztą koresponduje z subsydiarnym charakterem powiadomienia, o którym mowa w art. 21 ust. 4 omawianej ustawy. Wobec powyższego, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie miało istotnego znaczenia stwierdzenie, czy poprzednicy prawni skarżącego zostali poinformowani przez Burmistrza Miasta i Gminy T. o fakcie wyłożenia do publicznego wglądu uproszczonego projektu urządzenia lasu. Z akt postępowania wynika, że Starosta [...] w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy T. o wyłożenie do publicznego wglądu na okres 60 dni przedmiotowego projektu planu, jak i poinformował Burmistrza o konieczności pisemnego poinformowania właścicieli lasów o tym fakcie, połączonego z zaznaczeniem, że uproszczony plan będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. Starosta dopełnił zatem w tym zakresie swoich obowiązków. Skoro zaś nie wpłynęły do tego organu uwagi (wnioski i zastrzeżenia), mógł – przy spełnieniu pozostałych przesłanek – zatwierdzić uproszczony plan urządzenia lasu, co nastąpiło w dniu [...] października 2008 r. Zainteresowany właściciel, który nie został poinformowany o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu uproszczonego planu i wniósł uwag (wniosków lub zastrzeżeń) w tym zakresie nie jest mimo to pozbawiony ochrony prawnej, bowiem – jak już o tym była mowa – po wydaniu aktu w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu otwarta jest droga do poszukiwania przez właściciela lasu ochrony na gruncie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a właśnie poprzez zaskarżenie samego aktu zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu do sądu administracyjnego. Idąc dalej, odnieść się należy do zarzutu skargi, że uproszczony plan urządzenia lasu został w niniejszej sprawie zatwierdzony dla działek, które nie zostały przeznaczone do produkcji leśnej w planie miejscowym ani w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla spornego gruntu nie obwiązuje i nie obowiązywał w dacie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu plan miejscowy. Jak już wspomniano, sprawa jest rozstrzygana na gruncie ustawy o lasach, która stanowi realizację zasady ochrony ustroju leśnego (zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową). Na gruncie tej ustawy, o czym też już była mowa, brak odpowiednika przepisu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który pozwalałby na ustalenie charakteru nieruchomości, jako wykorzystywanej na cele rolne i leśne, na podstawie zapisów w katastrze nieruchomości opisujących daną nieruchomość jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak takiego przepisu w ustawie o lasach jest w pełni zrozumiały, skoro to właśnie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych (art. 20 ust. 1 ustawy o lasach), a co więcej - w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu (art. 20 ust. 2 ustawy o lasach). W konsekwencji, dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu w postaci uproszczonego planu urządzenia już niewątpliwie istniejącego w 2008 r. lasu nie ma doniosłego znaczenia to, że o przeznaczeniu tego gruntu na zalesienie w 1999 r. nie rozstrzygnął wcześniej plan miejscowy. Ustawa o lasach nie wymaga również, aby dla zatwierdzenia planu urządzenia lasu było konieczne uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Sąd dostrzega wprawdzie, że omawiana ustawa o lasach w art. 14 ust. 3 przewiduje, że grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, trzeba jednakże podkreślić, że przedmiotowy uproszczony plan urządzenia lasu z 2008 r. dotyczył nie zalesienia terenu wcześniej użytkowanego w inny sposób (i pozbawionego roślinności leśnej), lecz istniejącego od kilku już lat lasu. W dacie wydania zaskarżonego aktu w dniu [...] października 2008 r., na spornym terenie istniał (szczegółowo zinwentaryzowany) las w rozumieniu przepisów ustawy o lasach (definicja ustawowa lasu zawarta w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach). Z kolei art. 14 ust. 3 ustawy o lasach w przywołanym brzmieniu obwiązuje od dnia 5 września 1997 r. (zmiana wprowadzona ustawą z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw; Dz.U. nr 54, poz. 349). Ówcześnie obowiązująca ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139, z późn. zm.), która w art. 2 stanowiła, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach (ust. 1), zarazem wskazywała, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, określenie przeznaczenia i ustalenie warunków zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw (ust. 2). Jak wynikało z treści art. 40 tej ustawy, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przede wszystkim art. 39-43, prowadzi do wniosku, że sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ orzekał, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych (art. 40). Zatem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w tej ustawie miała zasadniczo odmienny charakter od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Dodać należy, że aktualnie obowiązująca ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym posługuje się tym pojęciem na określenie dwóch odrębnych decyzji, które są wydawane wyłącznie w razie braku obowiązującego planu miejscowego, a mianowicie decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (art. 50 i nast. u.p.z.p.) i decyzja o warunkach zabudowy (art. 59 i nast. u.p.z.p.). Skoro zaskarżony akt w odniesieniu do gruntów skarżącego dotyczył lasu, a gruntów przewidzianych dopiero pod zalesienie, to przed jego wydaniem nie zachodziła konieczność uchwalenia planu miejscowego ani tym bardziej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Na koniec omawiania zarzutów skargi należy odnieść się do kwestii charakteru lasów, dla których został wydany uproszczony plan urządzenia lasów z dnia [...] października 2008 r. Przedmiotowy akt dotyczył, jak to wprost wynika z jego nazwy oraz treści, urządzenia lasów niepaństwowych położonych na terenach kilkunastu wsi położonych w gminie [...], w tym lasów położonych na terenie wsi [...] o łącznej powierzchni 20,[...] ha. Stąd też całkowicie niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 22 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach poprzez zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu dla nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...], których łączny obszar wynosi 9,[...] ha, w sytuacji gdy sporządzenie uproszczonego planu urządzenia lasu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku lasu o obszarze co najmniej 10 ha. Ustawa o lasach w art. 19 ust. 3 dotyczy zadań z zakresu gospodarki leśnej w lasach rozdrobnionych. Przepisy tej ustawy nie określają pojęcia las rozdrobniony, jednak omawiany przepis znajduje zastosowanie jedynie do lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha. Zatem w przypadku lasów rozdrobnionych o powierzchni większej niż 10 ha zastosowanie znajdą reguły ogólne określone art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o lasach. Z treści kwestionowanego planu urządzenia lasów jednoznacznie wynika, że dotyczy on m.in. lasów we wsi [...] w powierzchni łącznej 20,[...] ha. Nawet zatem, gdyby lasy te były lasami rozdrobnionymi, to ich powierzchnia w pełni uzasadniała objęcie ich procedurą zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Konkludując dotychczasowe rozważania, stwierdzić należy, że Starosta [...] dochował procedury zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu, którą – w odniesieniu do działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...] – zastosował do gruntów będących czasie sporządzenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu i zatwierdzenia tego planu (planów dla kilkunastu wsi położonych na obszarze gminy [...]), na których istniały lasy, o łącznej powierzchni przekraczającej 10 ha. Projekt planu został sporządzony przez wykwalifikowany podmiot - A, co do którego brak podstaw do stwierdzenia, że nie spełnia wymogów z art. 19 ust. 5 ustawy o lasach. Sporządzony uproszczony plan z 2008 r. zawiera elementy wymienione w ówcześnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz.U. z 2005 r. nr 256, poz. 2151) wydanym na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy 1991 r. o lasach. W szczególności uproszczony plan uwzględnia wymogi określone w § 1 tego rozporządzenia, w tym został sporządzony na okres 10 lat [okres zgodny z postanowieniem art. 18 ust. 1 ustawy o lasach] - od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2017 r. (§ 1 ust. 2), a ponadto jego postanowienia odzwierciedlają tryb sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu określony § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Projekt uproszczonego planu urządzenia lasu został przy piśmie Starosty za dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] przedstawiony do zaopiniowania właściwemu terytorialnie nadleśnictwu, zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o lasach. Zgodnie z opinią Nadleśnictwa [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak spr. [...], która wpłynęła do organu w dniu 8 września 2008 r. nie wniosło zastrzeżeń do przedstawionych opracowań dotyczących lasów w poszczególnych wsiach na terenie gminy [...], w tym zaaprobowało część merytoryczną dotyczącą opisów taksacyjnych oraz wskazówek gospodarczych zwartych w planach dotyczących odrębnie każdej z wymienionych w tym piśmie wsi. Fakt, że zaskarżony akt zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu został nazwany przez Starostę decyzją i zawarto w nim pouczenie o prawie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu nie mógł zmienić zasadniczego charakteru ani oceny pranej tego aktu, skoro nie został on skierowany do właścicieli nieruchomości objętych przedmiotowym planem jako indywidulanie oznaczonych adresatów aktu administracyjnego. Uchybienie organu w tym zakresie nie miało żadnego istotnego wpływu na ocenę zgodności przedmiotowego aktu z prawem. W szczególności nie doprowadziło do zmniejszenia gwarancji procesowych dla poszczególnych zainteresowanych właścicieli lasów. Sąd nie doszukał się po stronie organu tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, które mogłoby doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego aktu w całości – a tym bardziej w zakresie odnoszącym się do nieruchomości skarżącego, tj. gruntów stanowiących działki nr [...] i [...] położone w obrębie [...] – z obrotu prawnego. W szczególności powołanych przez skarżącego przepisów art. 22 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a i art. 21 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach. Jeżeli skarżący nie zgadza się z zapisami przedmiotowego planu lub też ma inne zamiary gospodarcze względem swojego gruntu powinien ubiegać się o zmianę przedmiotowego planu – w odniesieniu do jego nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...] w obrębie [...] – w odpowiednim trybie, tj. przewidzianym przepisami art. 23 ust. 1 w zw. z art. 22 i ustawy o lasach. Skoro Starosta, zatwierdzając przedmiotowy uproszczony plan urządzania lasu dla wsi [...], obejmujący należące aktualnie do skarżącego grunty - działki nr [...] i [...], nie naruszył w sposób istotny przepisów prawa, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji.