I SA/Bk 124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej M. P. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. P. (dalej jako Skarżąca) dnia [...] września 2013 r. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku wskazała, że [...] marca 2012 r. wspólnicy spółki cywilnej wnieśli do majątku spółki wkład niepieniężny w postaci działki zabudowanej z czterokondygnacyjnym budynkiem murowanym – figurującym w rejestrze zabytków. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. został zatwierdzony projekt budowlany oraz udzielono spółce jawnej pozwolenia na budowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku. W rezultacie zmian w strukturze podmiotowej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. przeniesiono decyzję o pozwoleniu na budowę z poprzedniego inwestora - spółki jawnej na rzecz nowego inwestora – spółki cywilnej. W pozostałym zakresie decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. pozostała aktualna. W oparciu o ww. rozstrzygnięcia dokonano przebudowy istniejącej kamienicy mieszkalnej wybudowanej pod koniec XIX w., a obecnie figurującej w rejestrze zabytków, na budynek usługowy oraz wykonano roboty budowlane polegające na dobudowie lukarn, remoncie elewacji kamienicy oraz rozbudowie kamienicy o 3-kondygnacyjną część usługową z tarasem widokowym o powierzchni zabudowy 84,77 m² i kubaturze 840 m² wraz z wewnętrzną instalacją gazową i rozbiórką kabla elektrycznego oraz budową ściany fasadowej. W trakcie prowadzonych prac doszło do rozebrania części starych ścian, wzmocnienia konstrukcji budynku, odbudowy ścian i stropów, remontu elewacji, remontu dachu oraz wykonania na nowo wszystkich instalacji budynku (elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, gazowej, klimatyzacyjnej). Ponadto wybudowano windę oraz dokonano kompleksowego wykończenia wnętrz, polegającego między innymi na ułożeniu posadzek i wykończeniu ścian. Przeprowadzenie prac nastąpiło zgodnie z założeniami konserwatora zabytków, który wskazał na konieczność zachowania ścian w jak największym stopniu oryginalnych, tj. z IX wiecznej cegły. W efekcie obiekt zmienił swoją funkcję z mieszkalnej na usługową oraz przeszedł gruntowną modernizację, polegającą na jego znaczącym ulepszeniu. Wartość budynku przed dokonaniem nakładów wynosiła 1.427.000,00 zł, natomiast obecnie, po przeprowadzonej modernizacji wynosi ona 7.799.139,87 zł. W porównaniu z wartością początkową nastąpiło zwiększenie wartości budynku o kwotę 6.372.139,87 zł. Wartość poczynionych nakładów znacząco przekroczyła 30% wartości początkowej budynku. Podkreślenia wymaga, że prace wykonywane były od [...] sierpnia 2010 r. do [...] marca 2013 r. W okresie od [...] sierpnia 2010 r. do [...] marca 2012 r. nakłady dokonywane były na składnik majątku nie wchodzący w skład majątku spółki. Od [...] marca 2012 r. do [...] marca 2013 r. budynek ten stanowił już składnik majątku spółki. Oddanie budynku do użytku jako budynku usługowego (hotelu) nastąpiło [...] marca 2013 r. W tym samym dniu nastąpiło rozpoczęcie wykonywania w nim działalności gospodarczej, polegającej na prowadzeniu hotelu oraz wprowadzenie do ewidencji środków trwałych. Przedmiotowy budynek nigdy wcześniej nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych podatnika. Ww. środek trwały był wykorzystywany przed jego nabyciem przez ponad 60 miesięcy na cele mieszkaniowe oraz jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, co zgodnie z art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", kwalifikuje go jako środek trwały używany. Dodatkowo budynek ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych podatnika jako budynek usługowy symbol KŚT 109. W związku z powyższym Skarżąca sformułowała pytanie: czy istnieje możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynku wprowadzonego po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych podatnika, z zastosowaniem indywidualnej stawki amortyzacji w wysokości 10 % rocznie na podstawie art. 22j u.p.d.o.f.? W ocenie Skarżącej istnieje możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% rocznie, ponieważ budynek został wprowadzony do ewidencji środków trwałych podatnika po raz pierwszy. Ponadto, został on ulepszony w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. Wartość wydatków poczynionych na ulepszenia znacznie przekracza 30 % wartości początkowej budynku. Z uwagi na zabytkowy charakter budynku wysoce prawdopodobnym jest, że okres jego eksploatacji będzie krótszy niż przewidziany przez stawki amortyzacyjne dla tego rodzaju obiektu. W wydanej [...] grudnia 2013 r. interpretacji indywidualnej nr [...], działający w imieniu Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W pierwszej kolejności organ przywołał regulacje art. 22 ust. 1 i 8, art. 22a ust. 1, art. 22c, art. 22d ust. 2, art. 22h ust. 1 pkt 1, art. 22i ust. 1, art. 22j ust. 1 pkt 3 i ust. 3, art. 22g ust. 17 oraz art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. Zdaniem organu z treści wniosku wynika, że wykonane prace modernizacyjne w budynku dotyczyły zmiany jego przeznaczenia (z mieszkalnego na niemieszkalny), a także modernizacji i dostosowania dla potrzeb hotelu, który ostatecznie jest w nim prowadzony. Ogół prac polegał więc na nadaniu budynkowi nowej funkcji, której dotychczas nie pełnił. Nową funkcję niemieszkalną i stan umożliwiający prowadzenie hotelu przedmiotowy budynek uzyskał dopiero po zakończeniu prac budowlanych. Z tej przyczyny poniesione nakłady inwestycyjne nie mogą być kwalifikowane jako ulepszenie środka trwałego, lecz jako wytworzenie środka trwałego, posiadającego cechy wskazane w definicji ustawowej, tj. kompletnego i zdatnego do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania. Przeprowadzone prace polegające m.in. na dobudowie lukarn, remoncie elewacji kamienicy, rozbudowie kamienicy o 3-kondygnacyjną część usługową z tarasem widokowym, budowie ściany fasadowej, wybudowaniu windy nie stanowiły ulepszenia, o którym mowa w art. 22 g ust. 17 u.p.d.o.f. Budynek, o którym mowa we wniosku, przed dokonaniem nakładów nie był kompletny i zdatny do użytku. Wymagał bowiem rozbudowy i adaptacji do nowej funkcji. Nabyty budynek mieszkalny zaczął pełnić funkcję hotelową dopiero po poniesieniu szerokich nakładów inwestycyjnych o charakterze wytwórczym, a nie ulepszeniowym. Przeprowadzenie poszczególnych prac doprowadziło, więc do wytworzenia nowego środka trwałego, tylko z wykorzystaniem elementów wcześniejszego budynku. W konsekwencji poniesione nakłady nie mogą być uznane za ulepszenie uprawniające do skorzystania z indywidualnej metody amortyzacji. W ocenie organu przedmiotowego budynku nie można również uznać za środek trwały używany. Wytworzony środek trwały jest nowym środkiem trwałym, który przed nabyciem nie był używany. "Używanie" dotyczyło kamienicy mieszkalnej, które stanowi jedynie element wytworzonego środka trwałego. Tym samym organ doszedł do wniosku, że nie jest możliwe uznanie, iż w opisanym stanie faktycznym podanym we wniosku budynek niemieszkalny stanowi używany lub ulepszony środek trwały. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżąca wniosła o uchylenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w całości zarzucając naruszenie: 1) art. 22j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22j ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f poprzez błędną interpretację przepisu polegającą na przyjęciu, że poniesione nakłady inwestycyjne są kwalifikowane jako wytworzenie nowego środka trwałego, jedynie z wykorzystaniem elementów wcześniejszego budynku, ponadto organ błędnie nie uznał środka trwałego za używany, a w konsekwencji uznał brak możliwości ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej; 2) art. 22j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22j ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. poprzez błędną interpretację przepisu polegającą na przyjęciu, że działka zabudowana wniesiona do majątku spółki zgodnie z unormowaniami ustawowymi, jak i orzecznictwem sądowym może być traktowana również jako obiekt ulepszony. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że możliwość skorzystania z indywidualnej stawki amortyzacyjnej zależy od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze może ona być zastosowana tylko względem środków, które to zostały po raz pierwszy wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych danego podatnika. Drugą przesłanką jest, aby środki trwałe względem, których mają być stosowane indywidualne stawki, były albo używane, albo zostały ulepszone przez podatnika. Wnioskodawca spełnia powyższe warunki. Organ podatkowy błędnie przyjął, iż założeniem prac modernizacyjnych było wytworzenie nowego środka trwałego, jakim jest prowadzony do chwili obecnej hotel. We wniosku został podany zakres prac, który w żaden sposób nie oznacza, że dążono do wytworzenia nowego środka trwałego. Dobudowanie lukarn, remont elewacji, rozbiórka kabla elektrycznego oraz budowa ściany fasadowej są to elementy stanowiące ulepszenie budynku. Nie zostały natomiast wykonane nowe fundamenty, ani ściany. Skarżąca wykazała również, że środek trwały w postaci działki zabudowanej, który trafił do spółki był wykorzystywany, co najmniej przez okres 60 miesięcy przed jego nabyciem, gdyż w budynku tym mieściła się kamienica mieszkalna. Dodatkowo nieruchomość ta została po raz pierwszy wprowadzona do ewidencji środków trwałych przez spółkę. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w wydanej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem prawa. Spór w sprawie dotyczy możliwości zastosowania przez Skarżącej indywidualnej stawki amortyzacyjnej do budynku, który przed wprowadzeniem go po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych podatnika został poddany robotom budowlanym w zakresie przebudowy, rozbudowy, dobudowy, remontu i wykończenia. Według Skarżącej dokonane prace mieszczą się w pojęciu ulepszenia środka trwałego, co przy spełnieniu pozostałych przesłanek uprawnia zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Nadto należy zakwalifikować ten budynek jako używany środek trwały. Natomiast Minister Finansów twierdzi, że poniesione przez Skarżącą nakłady inwestycyjne nie mogą być kwalifikowane jako ulepszenie środka trwałego, lecz jako wytworzenie środka trwałego - budynku niemieszkalnego. Nie ma też podstaw do uznania go za używany środek trwały. Oceniając te zagadnienie w pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem: (a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, (b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że ustawodawca uzależnił możliwość indywidualnego ustalenia stawki amortyzacyjnej dla danego środka trwałego w zasadzie od spełnienia dwóch przesłanek: 1) musi to być środek trwały używany lub ulepszony; 2) musi być po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Trzeba zauważyć, że przepis art. 22j ust. 3 u.p.d.o.f. wskazuje, że środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za: (1) używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub (2) ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Ustalając pojecie "ulepszenia środka trwałego" należy odwołać się do kryteriów zawartych w art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, środki trwałe uznaje się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Stąd między innymi w orzecznictwie wskazuje się, że do celów podatkowych ulepszenie środka trwałego obejmuje: przebudowę, adaptację, rozbudowę, modernizację oraz ich rekonstrukcję (por. wyrok NSA z 16 czerwca 2000 r., III SA 1025/99, LEX nr 47004). Pod pojęciem ulepszenia, o którym mowa w art. 22j ust. 1 w związku z art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. należy zatem rozumieć: 1) przebudowę środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych; 2) adaptację środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie go do wykorzystania go do innych celów niż jego pierwotne przeznaczenie, albo nadaniu mu nowych cech użytkowych; 3) rozbudowę środka trwałego, tj. wykonanie prac, które powodują powiększenie środka trwałego; 4) modernizację, tj. unowocześnienie środka trwałego; 5) rekonstrukcję, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego stanu poprzedniego. Zakres prac ulepszeniowych wyraża się więc zmianą dotychczasowej funkcji środka trwałego, zmianą jego standardu i przeznaczenia, w tym przystosowania go do potrzeb wynikających z danego rodzaju działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2003 r., I SA/Gd 357/01, LEX nr 103495, wyrok NSA z 14 marca 2005 r., FSK 1508/04, LEX nr 154730). Jednocześnie należy zgodzić się, że nie jest możliwe ustalenie indywidualnej stawki amortyzacyjnej, jeżeli nakłady poczynione na dany środek trwały nie mieszczą się w opisanym wyżej zakresie prac. Dotyczy to w szczególności działań przekraczających przetworzenie istniejącego środka trwałego, a polegających na wytworzeniu zupełnie nowego środka trwałego z wykorzystaniem tylko jako jego składników elementów wcześniej nabytych budynków lub budowli. Wskazuje się, że oceniając, czy nastąpiło ulepszenie, czy też wytworzenie nowego środka trwałego należy brać pod uwagę zakres prac wykonanych w całym obiekcie, a nie w poszczególnych jego częściach. Istotny jest zakres wykonanych prac, jak też poziom poniesionych wydatków (por. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., II FSK 2011/09, LEX nr 1079998). Trzeba też zauważyć, że w świetle art. 22j ust. 1 u.p.d.o.f. sam fakt zakupienia środka trwałego, który wymaga jeszcze dodatkowych prac, nie pozwala na wpisanie go do ewidencji środków trwałych, pomimo to ustawodawca traktuje taki budynek jako środek trwały. Przepis ten przewiduje możliwość indywidualnego ustalenia stawki amortyzacyjnej dla ulepszonego środka trwałego w przypadku, gdy jako kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania zostanie on po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji danego podatnika i rozpocznie się dokonywanie odpisów amortyzacyjnych (por. przywoływany wyżej wyrok NSA z 25 marca 2011 r.). Minister Finansów wyrażając pogląd, że opisany we wniosku stan faktyczny wskazuje na wytworzenie nowego środka trwałego nie przedstawił w tym zakresie przekonywujących argumentów. Organ podniósł jedynie, że zamierzoną przez Skarżącego nową funkcję niemieszkalną zakupiony budynek osiągnął dopiero po zakończeniu prac budowlanych. Stąd poniesione nakłady inwestycyjne nie mogą być kwalifikowane, jako ulepszenie środka trwałego, lecz jako wytworzenie środka trwałego, posiadającego cechy wskazane w definicji ustawowej, tj. kompletnego i zdatnego do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania. Zdaniem Sądu przytoczone twierdzenie nie podważa stanowiska Skarżącej. Samo uzyskanie przez budynek w wyniku dokonanych prac nowej funkcji nie tylko nie wyklucza tego, że doszło do ulepszenia tego środka trwałego, a wręcz przeciwnie wskazuje, że ulepszenie to miało miejsce. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że sporny budynek – jako stanowiący budynek mieszkalny został poddany pracom polegającym na przebudowie na budynek usługowy. Skarżąca przedstawiła następujący opis wykonanych prac. Polegały one na dobudowie lukarn, remoncie elewacji kamienicy, rozbudowie kamienicy o 3-kondygnacyjną część usługową z tarasem widokowym, rozbiórce kabla elektrycznego, budowie ściany fasadowej. W trakcie prac doszło do wzmocnienia konstrukcji budynku, dobudowy ścian i stropów, remontu elewacji, remontu dachu oraz wykonania na nowo wszystkich instalacji budynku, wybudowania windy oraz kompleksowego wykończenia wnętrz. W ich efekcie budynek przeszedł gruntowną modernizację. Przedmiotowy budynek nigdy wcześniej nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych podatnika. Ponadto wskazano, że był wykorzystywany przed jego nabyciem ponad 60 miesięcy, zarówno na cele mieszkalne, jak i jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Niewątpliwie opisane poszczególne prace inwestycyjne mieszczą się w przedstawionym rozumieniu ulepszenia środka trwałego. Są to prace prowadzące do przekształcenia środka trwałego, podnoszące jego wartość techniczną, użytkową, mające na celu przystosowanie danego składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż jego pierwotne przeznaczenie, albo nadania takiemu składnikowi nowych cech użytkowych. W przedstawionym stanie faktycznym należało natomiast ocenić, czy w wyniku przeprowadzonych prac nastąpiło wyłącznie ulepszenie tego środka trwałego, czy też wytworzenie nowego środka trwałego, jedynie z wykorzystaniem elementów wcześniejszego budynku. Jak wskazano powyżej, w tym zakresie trzeba wziąć pod uwagę zakres prac wykonanych w całym obiekcie, jak też poziom poniesionych wydatków. Organ jednak nie dokonał w skarżonej interpretacji indywidualnej takiej oceny. Nie wskazał jakichkolwiek argumentów pozwalających uznać, że nakłady poczynione na środek trwały wykraczały poza prace, które można określić ulepszeniem. Trudno wymaganej oceny doszukiwać się w zdaniu, iż: "Przeprowadzenie poszczególnych prac doprowadziło do wytworzenia przez Panią nowego środka trwałego tylko z wykorzystaniem elementów wcześniejszego budynku". Organ interpretacyjny powinien odnieść się do zakresu prac wykonanych w całym obiekcie. Ewentualnie może wziąć pod uwagę poziom poniesionych wydatków, co wymaga jednak wezwania Skarżącej do uzupełnienia w tym zakresie wniosku. W dokonaniu wskazanej oceny organ nie może zostać zastąpiony przez sąd administracyjny, który jest uprawniony jedynie do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W skarżonej interpretacji organ stwierdził także, że przedmiotowego budynku nie można uznać za środek trwały używany odwołując się do twierdzenia, że jest to nowy środek trwały, a "używanie" dotyczyło kamienicy mieszkalnej, która stanowi jedynie element wytworzonego środka trwałego. Rozważając te kwestię organ winien mieć na uwadze, że zgodnie z art. 22j ust. 3 u.p.d.o.f. środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane – jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy. Istotne znaczenie ma także art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., według którego amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzona przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do użytkowania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Organ powinien zatem odnieść się do wskazanych regulacji, czego w wydanej interpretacji nie uczynił. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 22j ust. 1 pkt 3 związku z art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że uzyskanie przez budynek nowej funkcji w wyniku przeprowadzonych prac budowlanych, wyklucza możliwość zakwalifikowania tych prac jako ulepszenia środka trwałego. Brak pełnej oceny stanowiska Skarżącej oraz uzasadnienia prawnego tej oceny przemawia także za stwierdzeniem naruszenia art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Odnośnie oddalonego na rozprawie wniosku dowodowego trzeba wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżąca, działając za pośrednictwem pełnomocnika, wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii technicznej w zakresie ustalenia przewidywanej trwałości obiektu kamienicy wykorzystywanego na cele hotelowo – gastronomiczne. Wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony ze względu na szczególne reguły dotyczące wydawania interpretacji indywidualnych. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14e § 1 zd. 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Z regulacji tych wynika, ze organ interpretacyjny nie może prowadzać postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Konsekwentnie także sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie może przeprowadzać dowodów uzupełniających mających na celu wyjaśnienie ocenianego w sprawie stanu faktycznego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 146 § 1, art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną.