I SA/Ke 263/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi S. sp. z .o.o. w Z. na interpretację indywidualną Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości; 3. zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz S.sp. z .o.o. w Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Przebieg postępowania przed organem administracji publicznej. 1.1. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 24 stycznia 2014 r. nr (...) Wójt Gminy S. stwierdził, że stanowisko S. sp. z o.o. z siedzibą w Z. ("Spółka"), przedstawione we wniosku z dnia 18 listopada 2013 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości budynku gospodarczego będącego własnością wnioskującego, który jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego, będzie sklasyfikowany jako budynek gospodarczy oraz będzie wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw wytworzonych przez członków grupy, jest nieprawidłowe. 1.2. Opisując zdarzenie przyszłe w ww. wniosku z dnia 18 listopada 2013 r. Spółka wskazała, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której udziałowcami są wyłącznie osoby fizyczne prowadzące gospodarstwa rolne zarejestrowane w ewidencji gospodarstw rolnych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wnioskodawca jest również zarejestrowany w ewidencji producentów tego systemu jako grupa producentów owoców i warzyw ("Grupa"), o której mowa w art. 103a i 125e rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. UE L z dnia 16 listopada 2007 r.). W stosunku do wnioskodawcy Marszałek Województwa Świętokrzyskiego wydał w dniu 20 kwietnia 2011 r. decyzję o dokonaniu wstępnego uznania Grupy oraz zatwierdzeniu planu dochodzenia do uznania tej Grupy za organizację producentów owoców i warzyw. Szczególny status Grupy wynika z faktu, że choć organizacyjnie działa w formie spółki z o.o. czyli podmiotu prawa odrębnego od jej udziałowców, to w rzeczywistości jej celem jest służenie właśnie działalności wspólników. Istotą działalności Spółki jest bowiem odpowiednie ulokowanie na rynku i zdobycie pozycji wiarygodnego dostawcy owoców i warzyw produkowanych przez udziałowców w ich indywidualnych gospodarstwach rolnych, jakiej nie byłby w stanie uzyskać każdy z członków Grupy działając samodzielnie. Spółka jest właścicielem gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 1 ha, w tym działek położonych w Z. o łącznej powierzchni 1,0235 ha sklasyfikowanych jako sady. W przyszłości zamierza nabywać dalsze grunty w celu prowadzenia swojej działalności. Spółka będzie właścicielem co najmniej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowego gruntów rolnych zajętych na prowadzenie działalności rolniczej. Na obecnie posiadanych gruntach Spółka wznosi budynek, który będzie służył do przechowywania, magazynowania, sortowania i przygotowywania owoców wyprodukowanych przez członków Grupy, tj. udziałowców Spółki. Budynek ten na obecnym etapie w dokumentacji budowlanej jest klasyfikowany jako budynek handlowo-usługowy, jednak Spółka zamierza dokonać zmiany sposobu jego użytkowania, a w konsekwencji jego kwalifikacji w ewidencji na budynek gospodarczy, gdyż taka będzie jego podstawowa funkcja użytkowa. Docelowo zamiarem Spółki jest ujawnienie budynku w ewidencji gruntów i budynków jako budynku gospodarczego dla rolnictwa. W budynku Spółka zamierza przechowywać jedynie produkty wytworzone przez członków Grupy. Wynika to z faktu, że wydatki na budowę budynku są zaliczane do kwalifikowanych kosztów inwestycji, ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania Grupy za organizację producentów owoców i warzyw, w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania ( Dz. U. Nr 98, poz. 822). Powyższe zaliczenie oznacza, że Spółka jest zobowiązana do dostosowania inwestycji do wielkości produkcji owoców i warzyw sprzedawanych przez Grupę i wyprodukowanych przez jej członków, nieprzekraczającej wielkości planowanej na ostatni rok realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania (§ 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia o kosztach kwalifikowanych). Zgodnie z § 1 ust. 3 Rozporządzenia o kosztach kwalifikowanych, Spółka co do zasady nie może udostępniać hali innym podmiotom niż członkowie Grupy, nie może zatem prowadzić działalności usługowej w odniesieniu do tego budynku (wyjątkiem są sytuacje nadzwyczajne, gdy w wyniku np. powodzi, pioruna itp. nastąpił spadek wartości produkcji Grupy). Na potrzeby działalności handlowej czy usługowej Spółka będzie posiadać i wykorzystywać inne budynki. W praktyce zatem budynek będzie służył przechowywaniu wyłącznie płodów rolnych (owoców i warzyw) wyprodukowanych przez członków Grupy w ramach prowadzonej przez nich działalności rolniczej i przygotowaniu ich do sprzedaży. 1.3. W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym Spółka zadała pytanie: czy w sytuacji, gdy budynek będzie ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek gospodarczy dla rolnictwa i będzie wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw wytworzonych przez członków Grupy, będzie on podlegał zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. "b" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2010 r. nr 95 poz. 613; dalej zwana "u.p.o.l.")? 1.4. Zdaniem wnioskodawcy w sytuacji, gdy Spółka będzie właścicielem co najmniej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowego użytków rolnych, a budynek będzie ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek gospodarczy dla rolnictwa i będzie wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw wytworzonych przez członków grupy, będzie podlegał zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka wskazała, że ustawy podatkowe nie zawierają definicji budynku gospodarczego Przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odsyła w zakresie definicji budynku do ustawy Prawo budowlane. Ustawa ta również nie zawiera bezpośrednio takiej definicji. Zawierają ją natomiast przepisy rangi podstawowej, tj. § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z kolei w § 65 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Infrastruktury z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) wskazano, że budynki dzieli się na poszczególne rodzaje ze względu na podstawową funkcję użytkową (w § 1 pkt 9 wymieniono budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa), zaś zgodnie z § 2 tego artykułu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. W klasyfikacji tej, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. (Dz. U. Nr 242, poz. 1622), budynki gospodarcze dla rolnictwa zostały sklasyfikowane w rodzaju 108. Rodzaj ten obejmuje m.in. budynki w gospodarstwach rolnych oraz pozostałe budynki przeznaczone dla działalności rolniczej, np. obory, stajnie, budynki inwentarskie dla trzody chlewnej, owczarnie, przemysłowe fermy drobiu, stodoły, pomieszczenia do przechowywania sprzętu, płodów rolnych, np. spichlerze, itp. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się również uwagę na znaczenie potoczne określenia "budynek gospodarczy". Zgodnie ze swoim przeznaczeniem przedmiotowy budynek służył będzie przechowywaniu płodów rolnych, owoców i warzyw wyprodukowanych przez członków Grupy, rolników - będących jednocześnie wspólnikami Spółki. Zdaniem Spółki jeżeli w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowy budynek wskazany będzie jako budynek gospodarczy, to klasyfikacja taka będzie wiążąca dla celów podatkowych. Spółka wskazała ponadto na definicję gospodarstwa rolnego zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym i podniosła, że skoro przedmiotowy budynek położony jest na gruntach sklasyfikowanych jako użytki rolne (sady) o powierzchni przekraczającej 1 ha, stanowiących własność osoby prawnej, jaką jest Spółka, należy uznać, że jest on położony na gruntach gospodarstwa rolnego. Odnośnie określenia "służący wyłącznie działalności rolniczej" Spółka wskazała na definicję działalności rolniczej zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. oraz w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku rolnym oraz znaczenie terminu "służyć" według internetowego Słownika Języka Polskiego, PWN. Podniosła, że budynek będzie używany w celu przechowywania owoców i warzyw wyprodukowanych przez członków Grupy, a zatem będzie służył wyłącznie działalności rolniczej (produkcji warzywniczej i sadownictwu). Budynek ten w istocie nie może służyć innej działalności (zwłaszcza działalności usługowej czy handlowej) z uwagi na fakt ujęcia wydatków związanych z jego budową w kwalifikowanych kosztach inwestycji. Jednym z warunków przyznania pomocy finansowej związanej z tymi wydatkami jest zobowiązanie Grupy do niezbywania i nieudostępniania innemu podmiotowi inwestycji objętej dofinansowaniem przed upływem 10 lat od dnia nabycia lub oddania do użytku budynku. Zgodnie z § 1 ust. 4 Rozporządzenia o kosztach kwalifikowanych, jeżeli zbycie budynku nastąpi przed upływem powyższego okresu, lub inwestycja zostanie udostępniona w przypadkach innych niż określone w ust. 3 tego Rozporządzenia, Grupa zwraca kwotę w wysokości 100 % pomocy finansowej przyznanej na inwestycję, zwiększoną o odsetki ustawowe liczone od dnia zbycia tej inwestycji lub udostępnienia jej innemu podmiotowi do dnia zwrotu przyznanej pomocy finansowej. 1.5. Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe Wójt wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. "b" u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zdaniem interpretatora, budynek należący do Spółki nie będzie budynkiem gospodarczym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tym zakresie wskazał i przeanalizował definicję budynku gospodarczego zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i stwierdził, że przedmiotowy budynek nie może być uznany za budynek gospodarczy, ponieważ nie spełnia żadnego kryterium "budynku gospodarczego". Kwestię zakresu zastosowania w sprawie podatkowej na podstawie art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przepisów prawa budowlanego rozstrzygnięto w uchwale NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, a w odniesieniu do definicji "budynku gospodarczego" w uchwale z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 158/08. Ponadto w ocenie Wójta wysoki stopień ogólności klasyfikacji obowiązującej w ewidencji gruntów budynków sprawia, że planowane przez wnioskodawcę zakwalifikowanie budynku do grupy kategorii "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa", a nawet kwalifikowanie go do klasy "budynek składowy w gospodarstwie rolnym" nie będzie przesądzało o tym, że budynek będący własnością Grupy stanie się budynkiem gospodarczym w rozumieniu ustawy. Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są w sprawie podatkowej wiążące jedynie dla gruntów, zaś dla budynków są w świetle art. 7a tej ustawy jednym ze źródeł informacji dla prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości. 1.6. Drugim warunkiem omawianego zwolnienia określonego jest położenie budynku gospodarczego na gruncie gospodarstwa rolnego. Według interpretatora nie budzi wątpliwości, że w przypadku, gdy Spółka jako osoba prawna jest właścicielem użytków rolnych, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, jej grunty stanowią gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz.1381), a Spółka będzie podatnikiem podatku rolnego. Decydujące znaczenie w przypadku gruntów mają dane z ewidencji gruntów i budynków, w której posiadane przez Spółkę grunty są sklasyfikowane jako sady. Zgodnie z opisanym przez wnioskodawcę zdarzeniem przyszłym organ podatkowy przyjął, że użytki rolne należące do Spółki nie będą zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli będą wykorzystywane przez Spółkę zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolniczą. 1.7. Trzecim warunkiem zwolnienia zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. "b" u.p.o.l. jest "służenie" budynków gospodarczych "wyłącznie działalności rolniczej". Organ wskazał przy tym na definicję działalności rolniczej zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku rolnym. W ocenie Wójta określenie zakresu działalności rolniczej prowadzonej przez Grupę jest jednak problematyczne. Niewątpliwie działalność rolniczą prowadzą udziałowcy Grupy, którzy są osobami fizycznymi prowadzącymi gospodarstwa rolne. Spółka jednak ma inne cele i przedmiot działalności niż prowadzenie produkcji roślinnej i sadownictwo. Istotą działalności Spółki, zgodnie z opisem wnioskodawcy, jest natomiast odpowiednie ulokowanie na rynku i zdobycie przez Spółkę pozycji wiarygodnego dostawcy owoców i warzyw produkowanych przez udziałowców w ich indywidualnych gospodarstwach rolnych. Na handlowy charakter Spółki, wspierający działalność rolniczą prowadzoną przez członków Grupy, wskazuje także przedmiot działalności Spółki uwidoczniony w KRS. Również opis planowanego wykorzystania budynku na przechowywanie owoców i warzyw wytworzonych przez członków Grupy świadczy o tym, że produkcją roślinną i sadownictwem będą zajmować się członkowie Grupy, zaś Spółka będzie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej będzie skupiała się na przechowywaniu płodów rolnych, ich sortowaniu, pakowaniu i zbycie. Oznacza to, że budynek będzie służył prowadzeniu działalności gospodarczej przez Spółkę i jako taki nie może być uznany za "służący wyłącznie działalności rolniczej". 1.8. Na brak możliwości skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. “b" u.p.o.l. przez wstępnie uznaną grupę producentów owoców i warzyw, którą jest Spółka, wskazuje także pośrednio fakt wprowadzenia z dniem 1 stycznia 2007 r. do ustawy odrębnego zwolnienia dla budynków i budowli należących do zbliżonych do Spółki prawnie i funkcjonalnie podmiotów, czyli grup producenckich. Zwolnienie wprowadzone od 2007 r. byłoby zbędne, gdyby przyjąć, że użytkowane przez grupę producentów rolnych budynki są "budynkami gospodarczymi, położonymi na gruntach gospodarstw rolnych i służącymi wyłącznie działalności rolniczej", czyli mieszczą się w dyspozycji zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Analogia jest o tyle uzasadniona, że faktyczna działalność grupy producentów rolnych oraz wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, którą jest Spółka, jest bardzo zbliżona, a różnicują je jedynie kwestie formalnoprawne, zakres finansowego wsparcia i źródło finansowania. 1.9. Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. Spółka wezwała Wójta do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą interpretację Wójta Gminy S. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. “b" u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie nie ma zastosowania do opisanego przez Spółkę budynku; - art. 1a ust. 3 i art. 7a ust. 1 u.p.o.l. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. Z 2010 r. nr 193 poz. 1287) oraz art.120 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę zastosowania danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków na potrzeby ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. 2.2. Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom organu, zasadne jest odwołanie się do potocznego określenia budynku gospodarczego z uwagi na zawarty w definicji zabudowy zagrodowej zwrot “w szczególności". W ocenie skarżącej dla potrzeb wymiaru podatku zasadnicze znaczenie ma ponadto klasyfikacja budynku dokonana na potrzeby wymiaru podatku, co wynika wprost z art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zmiana brzmienia przepisów Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Infrastruktury z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i i budynków wprowadzona z dniem 1 stycznia 2014 r. nie wpłynęła przy tym znacząco na kwalifikację budynków na potrzeby tej ewidencji. Zmiana ta ma głównie charakter porządkowy. 2.3. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu w zakresie przesłanki służenia budynku wyłącznie działalności rolniczej skarżąca wskazała, że brak wykazania jakiegoś typu działalności w KRS nie przesądza o niemożliwości jej wykonywania. Po drugie zaś, w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. “b" u.p.o.l. nie wskazano wymogu, aby była to działalność prowadzona przez właściciela nieruchomości. Przepis ten ma zastosowanie do budynków, które służą wyłącznie działalności rolniczej w ogóle i nie wprowadza w tym zakresie dodatkowych wymogów. W związku z tym, nawet gdyby przedmiotowy budynek służył działalności rolniczej członków Grupy, a nie samej Spółki, to nadal byłby on wykorzystywany wyłącznie do działalności rolniczej. 2.4. Skarżąca zakwestionowała także stanowisko organu, w świetle którego dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są w sprawie podatkowej wiążące jedynie dla gruntów. Zdaniem Spółki takie stwierdzenie pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Z kolei fakt, że w art. 1a ust. 3 u.p.o.l. odwołano się wprost w sensie definicyjnym do tej ewidencji jedynie w zakresie gruntów nie oznacza, że w zakresie budynków organy podatkowe posiadają dowolność co do oparcia się lub nie na danych zawartych w tej ewidencji. Wniosek taki nie wynika też z art. 7a u.p.o.l. Przepis ten wskazuje jedynie jakie dane i z jakich źródeł powinny znaleźć się w ewidencji podatkowej nieruchomości prowadzonej w systemie elektronicznym; w żadnym wypadku nie wyłącza natomiast zastosowania art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Podkreśla się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka powołała orzeczenia sądów administracyjnych. 2.5. Skarżąca uznała też za chybiony argument, że przeciwko możliwości omawianego zwolnienia przemawia zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l. Po pierwsze, zwolnienie przewidziane w tym przepisie ma zastosowanie również do niektórych grup producentów owoców i warzyw, a mianowicie tych utworzonych i wpisanych do rejestru przed 1 maja 2004 r. Po drugie, zwolnienie z pkt 4 ma charakter przedmiotowy, podczas gdy zwolnienie z pkt 13 jest zwolnieniem podmiotowym. 2.6. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja narusza prawo. 3.2. W myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Systemowe odczytanie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. oraz art. 14b - art. 14h Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: (a) stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, (b) stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz (c) zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2011 r., II FSK 497/10 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego, gdyż wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b – art. 14h Ordynacji podatkowej prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Szczególnie istotna jest dyspozycja normy zawartej w art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpoznania. W rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, opatrzonym tytułem "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", brak zatem przepisu, który nadawałby organom podatkowym uprawnienie do uzupełniania wniosku o elementy prawne lub faktyczne. Słusznie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowano zatem pogląd, że na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego ani też do udzielania jej w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyroki NSA: z dnia 7 stycznia 2009 r., II FSK 1408/07, z dnia 10 marca 2010 r., II FSK 1557/08, z dnia 29 lipca 2010 r., II FSK 944/10 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz zaaprobowane w orzecznictwie stanowisko piśmiennictwa: zob. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 61). Jednakże w sytuacji, gdy we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego podatnik wskaże określoną okoliczność faktyczną, lecz w sposób nieprecyzyjny lub powodujący wątpliwości organu interpretacyjnego, to w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej należy wezwać wnioskodawcę do dokonania stosownych uzupełnień i dookreśleń kwestii faktycznych, które warunkują prawidłowe rozpatrzenie wniosku pod kątem wykładni prawa podatkowego. 3.3. Przedmiot zaskarżonej interpretacji dotyczy zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. "b" u.p.o.l. Zgodnie z powołaną regulacją zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Z powyższego wynika, że dla zastosowania omawianego zwolnienia podatkowego konieczne jest spełnienie trzech przesłanek: 1. dany budynek musi być budynkiem gospodarczym, 2. musi być położony na gruncie gospodarstwa rolnego i 3. musi służyć wyłącznie działalności rolniczej. W niniejszej sprawie poza sporem jest druga z ww. przesłanek. Spółka, będąca osobą prawną, jak wskazała we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, jest właścicielem użytków rolnych o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako sady. Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 (grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza), o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Spór dotyczy kwestii gospodarczego charakteru przedmiotowego budynku oraz rodzaju działalności na jaką będzie wykorzystywany. W ocenie skarżącej wskazane przesłanki zostały spełnione ponieważ jak przedstawiono w stanie faktycznym sprawy sporna nieruchomość została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków jako budynek gospodarczy dla rolnictwa i będzie wykorzystywana wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw, wytworzonych przez członków Grupy. Zdaniem Wójta natomiast omawiany budynek nie jest budynkiem gospodarczym, ponieważ nie spełnia żadnego kryterium wynikającego z definicji budynku gospodarczego, określonej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, a dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków nie są w sprawie podatkowej wiążące dla budynków. Według interpretatora ponadto sporny budynek nie będzie służyć wyłącznie działalności rolniczej ponieważ Spółka (co wynika z jej KRS) prowadzi działalność gospodarczą. Działalność rolniczą natomiast prowadzą jedynie członkowie Grupy tworzonej przez Spółkę. 3.4. Sąd stwierdził, że Wójt dokonując interpretacji spornych przesłanek omawianego zwolnienia podatkowego w sposób niedopuszczalny wyszedł poza przedstawiony we wniosku stan faktyczny naruszając obowiązujące w procesie interpretacji reguły prawne przedstawione w pkt 3.2. W zakresie przesłanki dotyczącej charakteru przedmiotowego budynku organ dokonał samodzielnych ustaleń (pkt 1.5.), pomijając wskazany przez skarżącą w stanie faktycznym i pytaniu fakt, że gospodarczy charakter budynku wynika z ewidencji gruntów i budynków. Takiego postępowania nie usprawiedliwia wyrażony przez interpretatora pogląd, zgodnie z którym dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są w sprawie podatkowej wiążące jedynie dla gruntów. Pogląd ten jest bowiem nieprawidłowy. Stosownie do art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z treścią powołanej regulacji, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tylko powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09 oraz wyroki NSA z dnia 20 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2565/11 i z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 1410/07; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 3.5. Wbrew również opisanym wyżej regułom procesu interpretacyjnego, Wójt dokonał samodzielnych ustaleń, w zakresie przesłanki dotyczącej rodzaju działalności do jakiej ma być wykorzystywany przedmiotowy budynek. W tym celu wykorzystał dane wynikające z KRS Spółki, wskazujące na przedmiot prowadzonej przez Spółkę działalności. Istotne przy tym jest, że skarżąca w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację nie wskazywała na te dane lecz podała wprost, że budynek nie będzie służył działalności handlowej czy usługowej lecz będzie wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw. Wymaga wyjaśnienia, że do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które zapewnia możliwość skorzystania przez organ z różnych środków dowodowych (np. z dokumentów) dla ustalenia stanu faktycznego i następnie dokonania jego kwalifikacji prawnej, może dojść wyłącznie w ramach postępowania podatkowego (wymiarowego), a nie w postępowaniu interpretacyjnym, jak uczynił to w niniejszej sprawie Wójt, analizując odpis KRS Spółki. Jednocześnie należy wskazać, że dla spełnienia przesłanki zwolnienia dotyczącej wykorzystania budynku wyłącznie do działalności rolniczej nie ma żadnego znaczenia rodzaj działalności prowadzonej przez jego właściciela, w tym wypadku Spółkę. Zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. "b" u.p.o.l. jest bowiem zwolnieniem przedmiotowym. Z przedmiotowego charakteru zwolnienia wynika, że nie ma znaczenia, kto jest właścicielem lub posiadaczem takiego budynku. Zwolnienie to obejmuje budynki związane z działalnością rolniczą, bez względu na to, czyją one stanowią własność lub w czyim posiadaniu się znajdują. Warunkiem zasadniczym jest wyłączny związek budynku lub jego części z działalnością rolniczą i związek ten w tym przypadku występuje (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 525/10 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporny budynek będzie zaś, jak wskazała wnioskodawczyni, wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw wytworzonych przez członków Grupy, a więc do działalności rolniczej. Dodatkowo należy wskazać, że ustalając zakres działalności prowadzonej przez skarżącą organ popadał w sprzeczność stwierdzając raz, że użytki rolne należące do Spółki będą wykorzystywane przez Spółkę zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolniczą, by w następnym akapicie poddać w wątpliwość prowadzenie działalności rolniczej przez Spółkę. 3.6. Ponownie rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji, uwzględniając powyższe (pkt 3.2.- 3.5.) organ zobowiązany będzie wziąć pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku, a jeśli uzna, że konieczne jest jego uzupełnienie dla potrzeb zajęcia prawidłowego stanowiska, wezwie Spółkę o podanie brakujących elementów stanu faktycznego. Ponadto organ zobowiązany będzie zająć stanowisko własne wyłącznie w zakresie objętym stanowiskiem Spółki oraz poddać ocenie stanowisko Spółki i wyjaśnić w sposób wyczerpujący stanowisko własne, chyba że stanowisko Spółki uzna za prawidłowe. 3.7. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1, art. 152 oraz art. 200 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.