II SA/Kr 504/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz NSA Anna Szkodzińska Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skarg K.S. i innych , na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 lutego 2014 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. odrzuca skargi: K.S. , T.R. i J.R. ; II. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących W.S. , małżonków K.K. i K.K. , małżonków H.K. i H.K. , małżonków P.I. i A.I. kwoty po 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania a na rzecz skarżących małżonków Z.N. i B.N. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania. Prezydent Miasta decyzją z 19.01.2011 r. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) na wniosek "U" Sp. z o.o. w K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (3 budynki) wraz z garażami podziemnymi na działkach nr [...], [...], [...] obr [...] wraz z infrastrukturą techniczną i układem drogowym, zjazdem i urządzeniami towarzyszącymi na działkach nr [...], [...], [...] obr. j.w. przy ul. W. w K.". Organ wskazał, że załączniki: Nr 1 - Warunki zabudowy terenu (część tekstowa), Nr 2-Linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie, Nr 3 - Wyniki analizy urbanistyczno –architektonicznej (część tekstowa), Nr 4 - Wyniki analizy urbanistyczno -architektonicznej, stanowiące część graficzną decyzji stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji wpłynął w dniu 25.06.2009 r. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano następujące uzgodnienia: postanowienie Marszałka Województwa z 08.04.2010 r. znak: [...] w odniesieniu do terenów przeznaczonych na realizację celu publicznego w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, postanowienie Wojewody z 31.03.2010 znak: [...] w odniesieniu do terenów przeznaczonych na realizację celu publicznego w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, opinię Zarządu Dróg i Transportu w K. z 07.09.2009 r. znak: [...] w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił zamierzenie inwestycyjne pozytywnie. Ponadto uzyskano opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UM z 03.09.2009, znak: [...] w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UM z 19.08.2009 r., znak: [...], opinię Rady Dzielnicy IV Miasta Krakowa - Uchwała nr 551/XLII/09 z 25.08.2009 r. Organ ustalił, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia. W toku postępowania strony wniosły uwagi i zastrzeżenia, wskazując, że planowana inwestycja charakteryzuje się dużą intensywnością zabudowy i nie nawiązuje do zabudowy na sąsiadujących działkach, nie zostały ujęte przepisy dotyczące zacienienia oraz niedopuszczalnego zbliżenia do granicy. Podniesiono również zastrzeżenia dotyczące lokalizacji drogi wewnętrznej, jak również, że prace rozbiórkowe mogą spowodować uszkodzenie budynków przy ul. S., a nawet spowodować katastrofę budowlaną, nadto inwestycja będzie wiązała się z usunięciem drzew i krzewów porastających działki. Ustosunkowując się do zastrzeżeń organ wskazał, że ustalenie warunków zabudowy to jedynie pierwszy etap realizacji inwestycji, wydanie pozwolenia na budowę następuje po przeprowadzeniu odrębnego postępowania administracyjnego, w którym wnioskodawca winien wykazać się prawem do terenu. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest wymagana zgoda współwłaścicieli terenu objętego wnioskiem, nie jest również wymagana zgoda współwłaścicieli nieruchomości sąsiednich. Równocześnie w myśl art. 64 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 3 w/w ustawy - nie można uzależnić wydania decyzji od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń i warunków. Decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, parametry techniczne inwestycji oraz warunki, jakim winna odpowiadać inwestycja, wynikające z analizy urbanistyczno - architektonicznej oraz z przepisów odrębnych. Natomiast wszelkie zagadnienia techniczno budowlane nie są badane na etapie postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy. Zagadnienia te będą mogły być szczegółowo rozpatrywane dopiero na etapie odrębnego postępowania w/s udzielenia pozwolenia na budowę. Wtedy to, bowiem bada się lokalizacje danego obiektu pod katem zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym również przepisami dot. odległości usytuowania obiektów od granic sąsiednich nieruchomości, przesłaniania i zacieniania, a także ustala się krąg stron postępowania, którego wyznacznikiem jest obszar oddziaływania obiektu. W odniesieniu do kwestii ustalenia szerokości elewacji frontowej oraz wysokości projektowanych budynków organ wyjaśnił, że ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne, wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, której wiedza ma dać gwarancję właściwego stosowania przepisu art. 61 ust. 1 i następnych ustawy. Wykonana analiza urbanistyczno -architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, (po wykonaniu wizji w terenie - dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy), że przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno pod względem funkcji w obszarze analizowanym, jak i formy spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi rozporządzenia wykonawczego. Zarzuty dotyczące ewentualnego ograniczenia dostępu światła nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy, ponieważ ich rozpatrywanie na tym etapie jest przedwczesne. W odniesieniu do kwestii ochrony środowiska oraz rosnących na terenie inwestycji drzew i krzewów poiformowano, iż w toku postępowania w/w zamierzenie inwestycyjne zostało pozytywnie zaopiniowane przez Wydział Kształtowania Środowiska - opinia z 03.09.2009 r., znak: [...], natomiast warunki dotyczące ochrony środowiska zostały ujęte w załączniku nr 1 do decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyli osobnymi pismami: T. i J. R., L. J. i T. C., A. i P. I., H. i J. K., B. i Z. N., W. S., K. S.. T. i J. R. zarzucili, że analiza nie odniosła się do konsekwencji, jakie niesie ze sobą powstanie budynku o wymiarach zawartych we wniosku zarówno w kierunku bezpieczeństwa otoczenia jak i jego użytkowania. Przy ustalaniu warunków zabudowy nie wzięto pod uwagę najbliższego otoczenia znajdującego się w bezpośrednim otoczeniu planowanej inwestycji, tj. działek nr [...] oraz [...], [...] i [...], gdzie występuje zabudowa niska 1, 2 i 3 kondygnacyjna, a przyjęto do analizy budynki znajdujące się na dalszych działkach, gdzie występują budynki 5 kondygnacyjne. Wskazano na fakt, że nie wzięto pod uwagę znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie drukarni, która wykorzystuje materiały do swej produkcji zarówno szkodliwe dla zdrowia jak i niebezpieczne z punktu widzenia zabezpieczenia pożarowego. Zarzucono błędne określenie szerokości elewacji frontowej która powinna być analizowana od strony ulicy wewnętrznej. Zdaniem odwołujących przyjęta wysokość elewacji frontowej 13m w sposób rażący odbiega od budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie i będzie zaciemniać budynki od strony ul. W. Powoływanie się na istniejącą wyższą zabudowę wielorodzinną w zakresie linii zabudowy nie jest zasadne bez obniżenia wysokości budynków projektowanych do wysokości trzech kondygnacji tj. 9m i na pewno nie jest dopełnieniem blokowym osiedla "[...]". Odległość projektowanych budynków od istniejących budynków przy ul. S. wynosi około l0 m, a do budynków blokowych około 60 m. W ocenie Odwołujących zaskarżona decyzja wydana została bez dogłębnej analizy, a organ powinien nawiązać do budynków niskich. Przedstawiony projekt narusza interesy wszystkich sąsiadów. L. J. i T. C. zarzucili naruszenie art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. poprzez nierozpoznanie całości materiału dowodowego skutkujące błędnym ustaleniem gabarytów planowanej inwestycji, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ustalenie kręgu nieruchomości sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji ustalenie zbyt szerokiego obszaru analizowanego, naruszenie prawa materialnego, tj. § 7 ust.1 rozporządzenia wykonawczego - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji ustalenie niewłaściwej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji w stosunku do nieruchomości sąsiednich. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ nie dokonał dokładnej analizy możliwości przeznaczenia działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] ponad zabudowę trzema budynkami wielorodzinnymi, chociaż w toku postępowania sygnalizowano szczególną sytuację nieruchomości sąsiednich, związaną z pracami prowadzonymi na działkach objętych wnioskiem. Pominięto negatywną Uchwałę Rady Dzielnicy IV Prądnik Biały. Organ I instancji pominął nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z planowaną inwestycją (zespół nieruchomości przy ul. S., nieruchomości położone na działkach [...], [...], [...], [...]. Ponadto uznanie przez organ działek nr [...], [...], [...], [...] jako działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, a co za tym idzie uznanie, że planowana inwestycja ma spełniać warunki, takie jak istniejąca zabudowa wielorodzinna, stoi w rażącej sprzeczności z przepisami prawa i istniejącym stanem faktycznym. Bloki osiedla "[...]" położone na przedmiotowych działkach posiadają bowiem dojazd od ul. S., nie zaś od ul. W., jak planowana inwestycja. Wyznaczony przez organ obszar analizowany przekracza w sposób znaczny wynikające z przepisów rozporządzenia wielkości, tj. trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem oraz 50 m. Zwrócono uwagę, że określona w zaskarżonej decyzji na poziomie 13 m wysokość górnej krawędzi elewacji planowanej inwestycji nie jest przedłużeniem istniejącej zabudowy na sąsiednich działkach. Działki bezpośrednio graniczące z obszarem objętym wnioskiem zabudowane są zabudową jednorodzinną i szeregową o wysokości nieprzekraczającej 7m. Tymczasem organ przyjął w decyzji jako punkt odniesienia nieruchomości położone dalej zabudowane blokami wielorodzinnymi jedynie po to, aby wydać decyzję zgodną z oczekiwaniami inwestora, naruszając przepisy oraz ład przestrzenny w okolicy. A. i P. I. zarzucili, że w załączniku nr 1 ustosunkowano się jedynie do dalszego otoczenia, gdzie występują budynki 5 kondygnacyjne. Błędnie określono szerokość elewacji frontowej od strony ul. W. Jest to zabudowa pierzejowa i elewacja frontowa powinna być analizowana od strony ulicy wewnętrznej, tak jak jest to wykonywane przy ul. S. Wykorzystanie § 6 ust.2 rozporządzenia jest w tym przypadku nieuzasadnione i wprowadza niebezpieczeństwo użytkowania planowanych i istniejących budynków. Podkreślono, że zaakceptowano wniosek o wysokości elewacji 13m, mimo że będzie zaciemniać sąsiadujące budynki od strony ul. W. Powoływanie się na istniejącą wyższą zabudowę wielorodzinną w zakresie linii zabudowy nie jest zasadne bez obniżenia wysokości budynków projektowanych do wysokości trzech kondygnacji tj. 9m i na pewno nie jest dopełnieniem blokowym osiedla "[...]". Odległość projektowanych budynków od istniejących budynków przy ul. S. wynosi około 8m, a do budynków blokowych około 50m. W ocenie odwołujących, zaskarżona decyzja wydana została bez dogłębnej analizy, a organ powinien nawiązać do budynków niskich. Zarzucono organowi I instancji, że w toku niniejszego postępowania nie przeanalizował akt z rozpraw sądowych z poprzedniej zatrzymanej inwestycji. H. i J. K. wskazali, że organ I instancji pobieżnie potraktował uprzednio złożone zastrzeżenia, nie ustosunkowano się do niskiej zabudowy na działkach nr [...], [...] i [...]. Pominięto w analizie funkcję usługową, do czego zobowiązywał poprzedni plan miejscowy. Zakwestionowano ustalenia w zakresie szerokości elewacji frontowej. Podkreślono, że powoływanie się na istniejącą wyższą zabudowę wielorodzinną w zakresie linii zabudowy nie jest zasadne bez obniżenia wysokości budynków projektowanych do wysokości trzech kondygnacji tj. 9m i na pewno nie jest dopełnieniem blokowym osiedla "[...]". Odległość projektowanych budynków od istniejących budynków przy ul. S. wynosi około 10 m, a do budynków blokowych około 5O m. W ocenie odwołujących zaskarżona decyzja wydana została bez dogłębnej analizy, a organ powinien nawiązać do budynków niskich. Zarzucono, że w toku postępowania nie przeanalizował akt z rozpraw sądowych z poprzedniej zatrzymanej inwestycji. B. i Z. N. zarzucili naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ parametry dotyczące wysokości, szerokości elewacji frontowej oraz powierzchni zabudowy zostały określone jedynie w wielkościach maksymalnych. Zarzucono naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w zakresie rodzaju map będących podstawą zaskarżonej decyzji, naruszenie § 4 ust. 1 tego rozporządzenia poprzez nieprawidłowe określenie obowiązującej linii zabudowy, jak również poprzez bezpodstawne wyłączenie części zamierzenia inwestycyjnego spod stosowania przepisu. Zarzucono naruszenie art. 104 K.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia dotyczącego nieustalenia kryteriów dla wyznaczenia ilości miejsc parkingowych, jak również w zakresie ochrony przed hałasem. Zarzucono naruszenie § 6 ust.2 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie. Zarzucono ponadto naruszenie § 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. Zarzucono również naruszenie § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, a także stwierdzono, że istnieje sprzeczność wewnętrzna decyzji w zakresie ustalania geometrii dachu polegająca na rozbieżnościach pomiędzy określeniem geometrii w warunkach zabudowy terenu (załączniku nr l do decyzji) oraz w części tekstowej wyników analizy architektoniczne -urbanistycznej (załączniku nr 3). W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem wyjaśnienia przytoczonych w niniejszym piśmie nieścisłości i błędów w zakresie ustaleń faktycznych. W szerokim uzasadnieniu umotywowano przedstawione wyżej zarzuty. W. S. zwrócił uwagę, że wniosek będący przedmiotem postępowania nie posiada żadnych istotnych i nowych cech w stosunku do projektu i wniosku tego samego inwestora, dla którego uchylone zostało wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.11.2003r. pozwolenie na budowę. Podkreślono ponadto, że w dniu 16.05.2008 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt SA/Kr 1074/5 uchylone zostały postanowienia organów administracji publicznej dotyczące wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na wniosek spółki "U’ Sp. z o.o. K. S. zarzuciła, że decyzja wydana została w sposób powierzchowny i nie wzięto pod uwagę bezpośredniego sąsiedztwa, tj. działek nr [...], [...], [...], [...] gdzie występuje zabudowa niska l i 2 kondygnacyjna. Wynikiem tego jest zaakceptowanie wniosku o wysokości elewacji 13m, co w konsekwencji będzie prowadzić do zacieniania budynków przy ul. S. Decyzją z dnia 26.04.2011 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z 17.11.2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 1056/11 zawiesił postępowanie w sprawie. SKO w [...] decyzją z 26.06.2012 r., znak: [...] orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji własnej znak: [...] z 26.04.2011 r., albowiem jeden z odwołujących - tj. T. C. zmarł [...].04.2011 r. Tym samym z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji z udziałem następców prawnych zmarłego T. C. tj. L. J., M. C. oraz R. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 4,.02.2014 r., znak: [...], na podstawie na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z 19.01.2011 r. W uzasadnieniu organ II instancji podał, sporządzona analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Przedmiotowa analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry. Kolegium nie kwestionuje zakresu obszaru analizowanego, tym bardziej, że istniejąca zabudowa wzięta pod uwagę przez urbanistę usytuowana jest w bezpośrednim albo bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, po tej samej stronie od ulicy W. W obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności działki nr [...], [...], [...], [...]. Ponadto analiza została uzupełniona zdjęciami okolicznych zabudowań. Kolegium analizując zgromadzony materiał dowodowy nie podzieliło zarzutów dotyczących niedbałości sporządzonej analizy. Zwłaszcza szczegółowo odniesiono się do istniejącej zabudowy (opisy budynków) ujętej w formie tabelki. Powyższa tabela w szczególności opisuje istniejącą zabudowę na terenie analizowanym, wskazując gabaryty budynków takie jak: szerokość elewacji frontowej, wysokość budynku, geometrię dachu, układ kalenicy oraz funkcję budynku i jego wskaźnik powierzchni zabudowy. W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego, szczególnie w kontekście tego, że występująca w obszarze analizowanym zabudowa jest zróżnicowana i dopuszcza zabudowę zarówno o funkcji mieszkaniowej, jak i usługowej. W obszarze tym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jak również zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna szeregowa. Organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 41 m od granicy z działką drogową nr [...] obr. [...] (ul. W.) działając na podstawie zasad ogólnych, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono na poziomie do 35 %, czyli na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, t.j. w oparciu o średni wskaźnik w obszarze analizowanym, a zatem również zgodnie z zasadami ogólnymi wyznaczania tego rodzaju wskaźników. Szerokość elewacji frontowej ustalono do 14,5m, opierając się w tym zakresie na treści § 6 ust. 2 rozporządzenia. Z wyników analizy architektoniczne - urbanistycznej wynika, że podstawę do wyznaczenia szerokości elewacji frontowych wnioskowanych budynków powinny stanowić szerokości elewacji frontowych budynków istniejących na działkach sąsiednich, współtworzących południową pierzeję ul. C. oraz północną pierzeję ul. W. Szerokości bloków osiedlowych nie przekraczają 14,5m, a nowa zabudowa również nie może być szersza. Zwrócono uwagę, że wielkości te będą limitowane możliwościami lokalizacyjnymi budynków, a w szczególności warunkami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji umotywował zatem w zaskarżonej decyzji, dlaczego odstąpił w tym przedmiocie od zasad ogólnych nawiązując do tzw. wyników analizy. W wynikach analizy architektoniczno - urbanistycznej podkreślono, że wnioskowana zabudowa zlokalizowana jest pomiędzy zabudową jednorodzinną o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej około 6,5 m (poziom okapów) i osiedlową zabudową wielorodzinną o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie przekraczającej 15,5 m. Projektowane obiekty stanowić będą gabaryt pośredni (13 m) pomiędzy istniejącą zabudową wielorodzinną i zabudową jednorodzinną szeregową. Złożony charakter zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie uzasadnia zarówno ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, jak również uzasadniałby wydanie decyzji pozytywnej dla zabudowy jednorodzinnej szeregowej. Ponadto usytuowany od południowej strony terenu inwestycji bezpośrednio przy ul. W. budynek drukarni (działki nr [...], [...], [...]) posiada wysokość do elewacji frontowej właśnie 13m, a zamierzenie objęte wnioskiem stanowić będzie pod względem przyjętych parametrów wysokościowych jego kontynuację. W zakresie geometrii dachu jednoznacznie stwierdzono w załączniku nr 1 do decyzji, który z uwagi na swój imperatywny charakter wiąże inwestora, że nowa zabudowa powinna być przekryta dachem płaskim z wykształconą attyką lub gzymsem; postanowienia załącznika nr 1 i załącznika nr 3, dotyczące konstrukcji dachu planowanej inwestycji są tożsame. Dalej Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja zawiera ponadto prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczno - urbanistycznej oraz załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Wszystkie załączniki graficzne do decyzji jak i do analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Przedmiotowe zamierzenie ma zapewniony dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z uwagi na dojazd drogą wewnętrzną bezpośrednio do ulicy W. W toku prowadzonego postępowania, organ I instancji uzyskał opinię Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. Kolegium znak: [...], w której ZIKiT pozytywnie zaopiniował planowaną inwestycję wraz ze wskazaniami jakie winy być spełnione przy projektowaniu zjazdu oraz dotyczącymi całokształtu obsługi komunikacyjnej (uwagi te zostały wyszczególnione w decyzji). Nie budzi również wątpliwości spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. W trakcie postępowania organ I instancji uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia. Ponadto Kolegium odwołało się do orzecznictwa sądów administracyjnych stwierdzono, że organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu z wentylacji klimatyzacji itp., a kwestie te są brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę, nie ma również podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać minimalną liczbę miejsc parkingowych. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: K. S., W. S., K. K. i K. K., H. K. i J. K., T. R. i J. R., P. I. i A. I., Z. N. i B. B.. W. S. zarzucił naruszenie art. 7, art. 10, art. 75 i art. 77 k.p.a. oraz nie uwzględnienie art., 6 ust 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniósł o uchylenie decyzji w całości. W uzasadnieniu wskazał, że w analizie znajdują się błędne dane odnośnie możliwości dojazdu do planowanej inwestycji. Nie zwrócono jednak uwagi, że jest to dostęp tylko do czoła pierwszego budynku (bez wejścia do budynku) - a dalszy dojazd (dojście) do wszystkich 3 budynków zgodnie z wnioskiem, ma przebiegać poprzez wewnętrzną drogę dojazdową wzdłuż budynków, bezpośrednio wzdłuż ogrodzenia zabudowy szeregowej przy ul. J.. Już w roku 2003 Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. nie wyraził zgody na tą drogę (postanowienie znak: [...] z 13.06.2003 r.). Ponadto nie można nazwać drogą tego "pasa", gdyż ma on szerokość ok. 2 m, czyli nie mieści się w żadnych kategoriach dróg dojazdowych (tym bardziej pożarowych). Skarżący podkreślił, iż przebieg tej drogi nie był nigdy przedstawiony a tym samym uzgodniony z mieszkańcami ul. S. (bezpośrednie działki). Wskazał, że identyczna sprawa była rozpatrywana przez WSA w Krakowie w sprawie do sygn. akt II SA/KR 1074/05 - wyrok z 16 maja 2008 roku (ten sam inwestor, taka sama problematyka, ten sam teren, te same działki). Realizacja w/w dojazdu wymaga uzyskania odrębnej decyzji WZiZT, o którą inwestor winien wystąpić przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę planowanego budynku. Skarżący podniósł również, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, formułując warunki uzgodnienia będące podstawą do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zupełnym oderwaniu od istniejącego stanu faktycznego a nadto zupełnie pominięto zastrzeżenia wyrażone przez strony w ich zażaleniach, tylko je skrótowo opisano. K. K. i K. K. zarzucili naruszenie art. 7, art. 10, art. 75 i art. 77 k.p.a. oraz nie uwzględniono art. 6 ust 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu wskazali, że dostęp tylko do czoła pierwszego budynku( bez wejścia do budynku) - a dalszy dojazd (dojście) do wszystkich 3 budynków zgodnie z wnioskiem, ma przebiegać poprzez wewnętrzną drogę dojazdową wzdłuż budynków, bezpośrednio wzdłuż ogrodzenia zabudowy szeregowej przy ul. S. Powyższa droga, dwukierunkowa, ma zjazdy do garaży podziemnych, gdzie mogą być jedyne miejsca garażowe (na pewno nie może być ich 100, tylko dużo mniej, co wynika ze stosownych przepisów i norm), nie możliwym do zrealizowania są miejsca postojowe naziemne dla tych budynków, mimo, że jest to zapisane w załączniku Nr 1 z uwagi na brak terenu - zbyt wąska działka. Przebieg tej drogi nie był w ogóle przedstawiony a tym samym uzgodniony z mieszkańcami ul. S. (bezpośrednie działki). Skarżący zakwestionowali prawidłowość ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jak również ustalenie, że na terenie planowanej inwestycji rosną drzewa i krzewy poniżej 5 lat. Nie ma również możliwości zrealizowania miejsca rekreacji dla mieszkańców, co przewidziano w decyzji. W przedstawionym obszarze analizowanym, część działek nie posiada dostępu z tej samej drogi publicznej, tj. z ul. W., lecz z ul. S. i tym sposobem nie powinny być brane pod uwagę (dot. [...], [...], [...]). Obszar przyjęty do analizy został specjalnie tak dobrany, aby było jak najwięcej budynków wielorodzinnych po stronie zachodniej na działkach będącymi przecież w dużej odległości od działek przedmiotowych. Ponadto nie uwzględniono negatywnej opinii Rady Dzielnicy IV Miasta Krakowa Uchwała 551/XLI1/09 z 25.08.2009r. Wnieśli o dopuszczenie jako dowód w sprawie: akt sprawy sygn. akt II SA/KR 1074/05 oraz akt sprawy sygn. Akt II SA/Kr 2488/02. H. K. i J. K. zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a., art. 12 wskazując, że organ nie dołożył starań i nie zapoznał się z dokumentacją procesową zarówno postępowania administracyjnego (wyrok NSA - II SA/Kr 2488/02 oraz PINB i WINB np. [...] z decyzją nr [...]) dotyczącej realizacji przedmiotowej budowy w latach ubiegłych a także z dokumentacją postępowania karnego ([...]). Zwrócili uwagę że przedmiot sporu nie zmienił się i istnieje w stanie nienaruszonym do dzisiejszego dnia (mimo decyzji PINB o doprowadzeniu do stanu pierwotnego). Inwestycja w przyjętych parametrach będzie zacieniać sąsiednie budynki i powodować inne zagrożenia zarówno w stosunku do nowobudowanego obiektu jak i istniejących np. z tytułu braku drogi pożarowej, dostępu do drogi pożarowej i tym samym pogarszać zasady dobrego sąsiedztwa i należy to do kompetencji organu ustalającego warunki zabudowy (cechy obiektu). P. I. i A. I. podnieśli te same argumenty co H. K. i J. K.. Dodatkowo wskazali, że organ niezasadnie brał pod uwagę przy ustaleniu wysokości budynku budynek drukarni. Powstał on z pominięciem zasad budowlanych w czasie trwających rozpraw sądowych przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto pominięto że w drukarni znajduje się pomieszczenie lakierni zagrożone wybuchem. Z. N. i B. N. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Prezydenta Miasta oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 107 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnoszonych przez skarżących zarzutów; -art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem parametry dotyczące wysokości i szerokości elewacji frontowej oraz powierzchni zabudowy zostały określone jedynie w wielkościach maksymalnych; -§ 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w zakresie rodzaju map będących podstawą zaskarżonej decyzji; - § 4 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe określenie obowiązującej linii zabudowy, jak również poprzez bezpodstawne wyłączenie części zamierzenia inwestycyjnego spod stosowania przepisu, -art. 104 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia polegający na nieustaleniu kryteriów dla wyznaczenia ilości miejsc parkingowych, jak również w zakresie ochrony przed hałasem; - § 6 ust. 2 rozporządzenia ustalającego poprzez jego błędne zastosowanie; - § 6 ust. 1 rozporządzenia ustalającego poprzez jego niezastosowanie; - § 7 ust. 1 rozporządzenia ustalającego poprzez jego niezastosowanie; - sprzeczność wewnętrzną decyzji w zakresie ustalenia geometrii dachu polegającą na rozbieżnościach pomiędzy określeniem geometrii w warunkach zabudowy terenu (zał. nr 1 do decyzji) oraz w części tekstowej wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej (załącznik nr 3). Zarządzeniami z 8.04.2014 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie brakujących odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Natomiast zarządzeniem z 10.04.2014 r. skarżący zostali wezwani stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 500 zł. Pisma zawierały pouczenie, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenia Sądu przez K. S., T. R. i J. R., nie zostały wykonane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargi zasługują na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty są zasadne. Zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz.647 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.p.z.p.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Stosownie do przepisu art. 61 cyt. ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełnia wszystkie warunki w wskazane w pkt. 1-4: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Na podstawie delegacji ustawowej z przepisu art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej w skrócie rozporządzeniem), określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust.2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną, którą sporządza osoba uprawniona, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, a zatem osoba o odpowiednim przygotowaniu zawodowym. W pierwszej kolejności zadaniem uprawnionego urbanisty lub architekta jest zanalizowanie prawidłowe wyznaczenie obszaru analizy, a następnie wyznaczenie cech, parametrów i wskaźników nowej zabudowy – stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w kontekście zachowania ładu przestrzennego oraz kontynuacji funkcji i parametrów istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy już na wstępie wskazać na wątpliwości związane z prawidłowością wyznaczenia obszaru analizy przez mgr inż. architekta G. S. wpisanego na listę sam. zaw. urbanistów nr KT-374. Zastrzeżenia budzi bowiem objęcie granicami analizy obszaru znacznie przekraczającego wymogi przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w kierunku zachodnim (tj. aż do ul S.) a także w kierunku wschodnim. Jak bowiem wynika z tekstowej części analizy "w przedmiotowej sprawie obszar ten należy wyznaczyć w odległości min. 79 m", podczas gdy granice obszaru w kierunku zachodnim zostały wyznaczone w odległości ok. 170-200 m, a w kierunku wschodnim w odległości ok. 170 m, natomiast w kierunku południowym i północnym w odległości 75-80 m. W ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć, że teren rozciągający się na wschód i zachód od terenu wnioskowanego przedsięwzięcia wymagał przekroczenia min. odległości wymaganej w § 3 ust. 1 rozporządzenia, to analizator nie wykazał uzasadnienia dla tak znaczącego powiększenia obszaru analiz ponad wielkość minimalną. Nie uzasadnia tego wskazanie, że "dwa budynki wielorodzinne nr [...] i [...] w rzeczywistości dostępne są od ul. W. poprzez sięgacz komunikacyjny" ponieważ w szeroko zakreślonym obszarze analizy znajdują się działki zabudowane jedenastoma budynkami, które są dostępne od innych ulic niż ul. W. oraz są znacznie bardziej oddalone od terenu planowanej inwestycji niż ww. budynki nr [...] i nr [...]. Nie negując możliwości poszerzenia obszaru analizowanego ponad min. wymiary wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia trzeba wskazać, że zawsze wymaga to szczegółowego i logicznego opisania i uzasadnienia, którego w przedmiotowej analizie zabrakło. Obszar analizy nie może być natomiast dowolnie wyznaczony, tak aby znalazły się nieruchomości zabudowane w określony sposób, w szczególności gdy nie są one dostępne z tej samej drogi publicznej . Należy przy tym podkreślić, że jak wynika z załącznika nr 1 (warunki zabudowy) analizator wskazał, iż "planowana zabudowa będzie stanowić kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich w szczególności nr [...] i [...], [...] [...] " przy czym jedna z tych działek (nr [...]) jest niezabudowane, a z pozostałych 10- ciu działek - 5 znajduje się w dużej odległości od terenu wnioskowanego do ustalenia przedmiotowych warunków tj. w odległości co najmniej 100 m. Dotyczy to w szczególności działek nr [...], [...], [...], [...]. Konkludując, nie sposób uznać że prawidłowe jest takie powiększenie granic obszaru analizowanego, aż znajdzie się w nim pożądana, z punktu widzenia zamiarów inwestora, zabudowa mieszkaniowa o parametrach pozwalających na określenie wnioskowanych warunków zabudowy. Trzeba się także zgodzić, z zarzutem podniesionym w skardze Z. i B. N., że załącznik graficzny do analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz załącznik nr 4 do decyzji I instancji stanowiący część graficzną decyzji zostały sporządzone z naruszeniem treści § 3 ust. 2 rozporządzenia w zw. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., gdyż co prawda granice obszaru analizy zostały wyznaczone na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, ale brak na nich oznaczenia o przyjęciu przedmiotowej kopii mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie wiadomo również czy załącznik graficzny został sporządzony na aktualnej mapie, co ma istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy. W tym miejscu należy podkreślić, że zastrzeżenia związane z wyznaczeniem granic obszaru analizowanego przekładają się na zastrzeżenia dotyczące prawidłowości wyznaczonych cech, parametrów i wskaźników nowej zabudowy. W rozpatrywanej sprawie zastrzeżenia te dotyczą przede wszystkim parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz szerokości elewacji frontowej. Pierwszy z tych wskaźników został wyznaczony na poziomie "13 m do attyki lub gzymsu" w oparciu o § 7 ust. 3 rozporządzenia ( pkt II 1. lit. d załącznika nr 1 – warunki zabudowy), jednak brak szczegółowego uzasadnienia, wymaganego przy zastosowaniu przepisu § 7 ust. 3, który stanowi, że: jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Analizator poprzestaje na wskazaniu (w załączniku nr 3 zawierającym wyniki analizy), że "zabudowa jest lokalizowana pomiędzy zabudową jednorodzinną o wys. krawędzi elewacji frontowej ok. 6,5 m (poziom okapów) i osiedlową zabudowa o wys. górnej krawędzi elewacji frontowej nie przekraczającej 15,5 m (poziom kalenicy)". Odnosząc się do powyższego trzeba przede wszystkim zauważyć, że średnia z tych dwóch parametrów nie wynosi 13 m jak ustalono w warunkach zabudowy , ale jest niższa. Niejasne są także ustalenia w zakresie wysokości, które w załączniku nr 1 odnoszą się raz do kalenicy, a raz do gzymsu lub attyki. W ocenie Sądu jeśli pomiędzy wysokością elewacji frontowej do gzymsu lub attyki, a wysokością kalenicy występują różnice należy oba parametry ustalić w warunkach zabudowy. Wątpliwości budzi także wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej na poziomie 14, 5 m w sytuacji gdy średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizy obejmującej działki zabudowane 56 budynkami wynosi 11,13 m, przy czym budynki o najdłuższych elewacjach frontowych znajdują się w większości znacznej odległości od terenu planowanej inwestycji. Nadto brak szczegółowego uzasadnienia dla zastosowania przy ustalaniu tego parametru § 6 ust.2 rozporządzenia wykonawczego. Należy się zgodzić, iż w przedmiotowych warunkach zabudowy nieprawidłowo ustalono w punkcie II 1. lit. a "nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 41 m od granicy z działka drogową nr [...]", zgodnie bowiem z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego na działce objętej wnioskiem ustala się obowiązującą linię zabudowy, a zatem w decyzji przesądza się w jakiej skonkretyzowanej odległości należy lokować zabudowę, co nie zachodzi w sytuacji gdy linia zabudowy zostaje wyznaczona jako dopuszczalna linia zabudowy. W tym drugim przypadku pozostawia się bowiem inwestorowi możliwość lokowania budynku także większej odległości od drogi – ul. W. niż zostało to wyznaczone. Powodem uchylenia decyzji organu I i II instancji obok wskazanych wyżej uchybień i nieprawidłowości polegających na naruszenia ww. przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa jest nieprawidłowe ustalenie w zakresie wymagań dotyczących ilości miejsc parkingowych. Zasadne są zatem zarzuty podniesione w skargach K. K. i K. K. oraz Z. N. i B. N.. Zgodnie bowiem z treścią art. 54 pkt 2 lit. c w zwz. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przy ustalaniu warunków zabudowy określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Powyższe - w ocenie Sądu- stanowi nie tylko podstawę, ale obowiązek dokonania ustaleń odnoszących się do miejsc parkingowych/postojowych. W tym względzie Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 12 . 10. 2012 r. (sygn. akt II OSK 812/11, Lex 1234145), w którym wyrażono pogląd, że kwestia ilości wymaganych miejsc postojowych nie może być pozostawiona do rozstrzygnięcia na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Koniecznym jest ustalenie ilości tych miejsc już w decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze, że wnioskowane do ustalenia warunków zabudowy przedsięwzięcie obejmuje 3 budynki mieszkalne wielorodzinne nie można uznać za wystarczające ustalenia o treści: "na terenie własnym zapewnić miejsca postojowe w ilości dostosowanej do programu zabudowy" ( punkt II , 4. lit. f załącznika nr 1- warunki zabudowy). Ustalenie takie jest bowiem zupełnie nieczytelne w szczególności ze względu na użycie w nim niesprecyzowanego i wykraczającego poza język prawny pojęcia "programu zabudowy" . Niezależnie od powyższego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy należy uwzględnić fakt, iż decyzja Prezydenta M. K. z 19 stycznia 2011 r. ustalająca warunki zabudowy jak i zaskarżona decyzja organu odwoławczego zostały wydana dla przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego dla wnioskodawcy, którym był "U" Sp. z o.o. z siedzibą w K., natomiast zgodnie z przedłożoną w aktach administracyjnych sprawy decyzją z 14 czerwca 2012 r. Nr [...]. Prezydent Miasta przeniósł na rzecz [...] Sp. z o. o. przedmiotową decyzję organu I instancji z 19 stycznia 2011 r. , co nie zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Reasumując w świetle poczynionych uwag należy wskazać, że nie można uznać, iż ustalone warunki zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (3 budynki) wraz z garażami podziemnymi na działkach nr [...], [...], [...] obr [...] wraz z infrastrukturą techniczną i układem drogowym, zjazdem i urządzeniami towarzyszącymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. j.w. przy ul. W. w K." nie naruszają zasady dobrego sąsiedztwa od czego uzależniona jest zmiana zagospodarowania terenu. Zmiana zagospodarowania jest bowiem dopuszczalna w świetle art. 2 pkt 1 i cyt. wyżej art. 61 u.z.p.z. gdy tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W świetle dokonanej analizy nie można uznać, iż powyższe warunki w odniesieniu do wnioskowanego przedsięwzięcia zostały spełnione. Zasada "dobrego sąsiedztwa", ma gwarantować zachowanie ładu przestrzennego, oznacza bowiem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan funkcji i cech dotychczasowej, co nie oznacza, że nowa zabudowa musi być tożsama z już istniejącą. Organ powinien jednak ocenić, mając na uwadze funkcje i cechy dotychczasowej zabudowy, jaki wpływ będzie miało wprowadzenie na analizowanym obszarze wnioskowanych rozwiązań. W tym zatem kontekście słuszne są zarzuty skarżących, iż wnioskowane przedsięwzięcie o parametrach, wskaźnikach i cechach ustalonych w kwestionowanych decyzjach nie tworzy harmonijnej całości z istniejącą już zabudową na działkach sąsiednich. W konsekwencji oznacza to konieczności bardziej szczegółowego zbadania czy wnioskowane przedsięwzięcie może być realizowane na terenie inwestora w sytuacji gdy bezpośrednio sąsiaduje (od strony zachodniej) z zabudową jednorodzinną. Na koniec należy wskazać, że pozostałe zarzuty podniesione w skargach nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości prawidłowość ustaleń w zakresie bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, którą stanowi ul . W. w sytuacji, gdy inwestor jest właścicielem działki nr [...] bezpośrednio przylegającej do działki drogowej nr [...], a ustalenie to jest zgodne z opinią ZIKiT. Co do zarzutów dotyczących ewentualnego przebiegu drogi dojazdowej po terenie inwestora, wzdłuż ogrodzenia zabudowy szeregowej przy ul. S. – na co właściciele działek przy ul S. nie wyrażają zgody, podnosząc, iż droga ta będzie zbyt wąska - trzeba wskazać, że zarzut ten jest przedwczesny, gdyż na etapie ustalania warunków zabudowy organ nie przesądza jakie będzie precyzyjne określenie odległości poszczególnych budynków od granicy sąsiedniej działki, nie wypowiada się również o sytuowaniu układu komunikacyjnego na działce inwestora i jego parametrach. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę i zatwierdzający projekt budowlany rozstrzygnie czy przedmiotowe zamierzenie odpowiada warunkom prawa budowlanego i przepisów szczególnych. Analogicznie zarzuty dotyczące zacienienia sąsiednich budynków , zagrożenia p-poż., czy naruszenia innych zasad dobrego sąsiedztwa. Mogą one być skutecznie podnoszone w kolejnym etapie inwestycyjnym. Nadto trzeba wskazać, że w punkcie II, 5. załącznika nr 1 do decyzji I instancji ustalono, iż realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza , wody i gleby. Odnośnie środowiska, krajobrazu i ochrony przyrody (drzew i krzewów) na terenie wnioskowanym do ustalenia warunków zabudowy prawidłowo ustalono warunki w punkcie II , 2. lit. a załącznika nr 1. Przy ustalania warunków zabudowy negatywna opinia Rady Dzielnicy IV Miasta Krakowa przyjęta uchwałą nr 551/XLI1/09 z 25.08. 2009 r., na którą powołują się K. i K. K. nie ma mocy wiążącej dla organów, inwestor może wielokrotnie występować o ustalenie warunków zabudowy na ten sam teren, modyfikując składany wniosek. Organ ponownie rozpoznający sprawę uwzględni wszystkie wskazane wyżej wady i uchybienia. Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jak wskazano wyżej K. S. oraz T. R. i J. R. mimo prawidłowego wezwania nie uiścili wpisów, a zatem skargi ich należało odrzucić. Mają powyższe na uwadze w punkcie I sentencji orzeczono na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a W punkcie II sentencji orzeczono w parciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. W punkcie III sentencji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a O kosztach orzeczono w punkcie IV w oparciu o art. 200 p.p.s.a.