II SAB/Kr 129/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędzia WSA Krystyna Daniel Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. do dokonania czynności lub wydania aktu w sprawie z wniosku skarżącego K. W. z dnia 22 marca 2014 r. w terminie czternastu dni; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na rzecz skarżącego K. W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. K. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w K. (dalej także jako Komitet Konkursowy) w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia 22 mara 2014 r. zwrócił się do Komitetu Konkursowego o udostępnienie skanów wszystkich rachunków i faktur sfinansowanych przez Biuro Komitetu Konkursowego [...] ze środków publicznych. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 17 marca 2014 r. za pomocą poczty elektronicznej wysłał na adres [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej we wskazanym powyżej zakresie. W dniu 18 marca 2014 r. z adresu: [...] otrzymał odpowiedź, podpisaną "R. D., Dyrektor Biura", w której poinformowano go, że udostępnienie informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku (wysłanie skanów na adres e-mail) jest niemożliwe do zrealizowania ze względu na ograniczone możliwości sprzętowe oraz technologiczne (rozmiar załącznika wyklucza wysłanie go przy użyciu poczty elektronicznej). Natomiast w kolejnym e-mailu z dnia 21 marca 2014 r. skarżący został poinformowany, że istnieje możliwość przesłania przez Komitet Konkursowy żądanych dokumentów w formie elektronicznych plików (skanów) umieszczonych na nośniku danych (płycie DVD). W związku z powyższym w dniu 22 marca 2014 r. skarżący złożył ponowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując jako sposób udostępnienia informacji umieszczenie skanów w postaci plików na płycie DVD. Jako adres doręczenia płyty skarżący podał adres "poste restante". Skarżący podniósł, że do dnia złożenia niniejszej skargi nie otrzymał żądanej informacji publicznej. Zaznaczył, że w prowadzonej korespondencji, Komitet Konkursowy kilkukrotnie próbował wykazać, iż żądaną informację skarżący może otrzymać wyłącznie po podaniu Dyrektorowi Komitetu Konkursowego [...] swojego adresu zamieszkania. Nadto skarżący wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2014 r. wezwał Komitet Konkursowy do usunięcia naruszenia prawa i bezzwłocznego udostępnienia żądanej informacji publicznej w formie podanej we wniosku. W odpowiedzi uzyskał informację, że wobec braków formalnych wniosku, Komitet Konkursowy pozostawia wniosek bez rozpoznania. W tej sytuacji skarżący wniósł o zobowiązanie Komitetu Konkursowego do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 22 marca 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Do skargi załączono korespondencję mailową prowadzoną pomiędzy skarżącym, a Dyrektorem Biura Komitetu Konkursowego R. D.. W odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie Komitet Konkursowy [...] wniosło o jej oddalenie. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Ol 33/12, Komitet Konkursowy wskazał, że organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma pełne prawo domagać się danych, które pozwolą na należyte określenie podmiotu, wobec którego mają być podjęte czynności związane z realizacją wniosku. Stwierdzono, że jakkolwiek postępowanie w sprawie o udostępnienie informacji publicznej jest skrajnie odformalizowane, to jednak stanowi odmianę postępowania administracyjnego, a zatem podlega regułom wyrażonym w k.p.a. W szczególności skoro umorzenie i odmowa udzielenia informacji publicznej wymaga formy decyzji administracyjnej, zastosowanie znajdzie art. 107 k.p.a. Wynika z niego, iż decyzja administracyjna winna zawierać m.in. oznaczenie stron. Konsekwencją braku wskazania imienia i nazwiska, a także adresu zamieszkania jest naruszenie prawa, gdyż decyzja taka uznana być powinna za nieistniejącą. Ponadto, konsekwencją braku posiadania przez organ danych w postaci adresu zamieszkania uniemożliwia doręczenie decyzji administracyjnej, w zgodzie z art. 42 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, doręczeń dokonuje się w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy. Odbiór przesyłki w trybie "poste restante" nie sposób zaś uznać za prawidłowy na gruncie przepisów rozdziału 8 k.p.a. W ocenie Komitetu Konkursowego, brak wskazania adresu zamieszkania wnioskodawcy uznać należy za brak formalny wniosku, który w konsekwencji uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Zaznaczono, że w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej, organ nie badał merytorycznych przesłanek dopuszczalności udzielenia dostępu do informacji wnioskodawcy. Stąd niemożliwym było, a priori ustalenie czy faktycznie nastąpi udzielenie informacji publicznej. Wskazano nadto, że wniosek skarżącego obejmował "rachunki i faktury sfinansowane przez Biuro Komitetu Konkursowego [...]", które mogły zawierać informacje zawierające dane osobowe. Te zaś podlegają ochronie na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych. Stąd zatem istnieje prawdopodobieństwo, że Komitet Konkursowy miałby podstawy do wydania decyzji o odmowie udzielenia dostępu do informacji publicznej. Do rozpoznania wniosku jednak nie doszło, wskutek nieuzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 22 marca 2014 r. W konsekwencji, posiadanie wiedzy w postaci adresu zamieszkania było konieczne, gdyż na wstępnym etapie niemożliwe było jednoznaczne przesądzenie, co do rozpoznania wniosku. Podsumowując, Komitet Konkursowy stwierdził, że nie sposób podzielić opinii skarżącego, iż to Komitet pozostaje w bezczynności. Komitet Konkursowy dokonał bez zbędnej zwłoki wszystkich wymaganych czynności, w szczególności zbadał wniosek pod względem uchybień formalnych. Brak merytorycznego rozpoznania wniosku nie nastąpił zatem z winy Komitetu Konkursowego, lecz z zaniedbania wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując kontroli przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w K. pozostawało w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 22 marca 2014 r., dotyczącego udzielenia informacji publicznej, a zatem skarga jest w pełni uzasadniona. Na wstępnie wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy, przy czym zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. I tak w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi natomiast, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są w szczególności władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmiotach (reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne), które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Nadto w orzecznictwie wskazuje się, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10) W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w K., którego założycielami są Gmina Miejska, Miasto [...] oraz Województwo [...] i które powołane zostało w związku z przygotowaniem kandydatury [...] jako organizatora Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2022 r. podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 22 marca 2014 r., przesłanym drogą mailową, zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wszystkich rachunków i faktur zapłaconych przez Komitet Konkursowy ze środków publicznych. Równocześnie skarżący zaznaczył, aby żądaną informację przesłać w postaci plików komputerowych (skanów) umieszczonych na płycie DVD na podany w mailu adres Poste Restante - Urząd Pocztowy [...] ul. G.. Ze znajdujących się w aktach sprawy wydrukach z korespondencji mailowej skarżącego z Dyrektorem Biura Komitetu Konkursowego oraz z treści odpowiedzi na skargę wynika, że zasadniczym powodem nierozpoznania wniosku skarżącego był brak wskazania przez niego danych teleadresowych (w szczególności adresu zamieszkania). Komitet Konkursowy stanął na stanowisku, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w sposób wskazany przez skarżącego tj. poprzez przesłanie skanów dokumentów na płycie DVD, nie jest możliwe w sytuacji podania przez skarżącego adresu poste restante, zamiast adresu zamieszkania. Powyższe stanowisko Komitetu Konkursowego jest błędne, z przyczyn które zostaną przedstawione poniżej. Przede wszystkim wskazać należy, że intencją ustawodawcy w zakresie udostępnienia informacji publicznej było maksymalne odformalizowanie postępowania w tym przedmiocie, co jest ściśle związane z realizacją konstytucyjnej zasady jawności życia publicznego. Jeśli chodzi o formę wniosku (e-mail), wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę (w tym także formę elektroniczną), o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony m.in. w wyrokach z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Skoro zatem złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało obwarowane żadnymi szczególnymi wymogami formalnymi, w szczególności nie wymaga uzasadnienia faktycznego ani prawnego, jak również dokładnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz miejsca i sposobu dostarczenia tych informacji, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nadawał się do rozpoznania. Spełniał bowiem dwa podstawowe elementy formalne pozwalające na jego rozpoznanie - wskazywał zakres żądanych informacji oraz sposób i miejsce ich dostarczenia. Odnosząc się do stanowiska Komitetu Konkursowego wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stanowi odmianę postępowania administracyjnego, a zatem podlega regułom zawartym w k.p.a. stwierdzić należy, iż stanowisko to jest błędne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się jednoznacznie, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, wniosek o udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 k.p.a., a zatem nie wszczyna postępowania administracyjnego. Sposób załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej przez organy władzy publicznej omawiana ustawa przewiduje wyłącznie w art. 16 ust. 1, według którego odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w jej art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie. Stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej zostało zatem wyraźnie ograniczone do wyjątków wskazanych w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05). Gdyby ustawodawca dopuszczał możliwość stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w szerszym zakresie, niż to wynika z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., to uczyniłby to w sposób wyraźny. W przedmiotowej sprawie Komitet Konkursowy nie wydał decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznej, czy też o umorzeniu postępowania i jak wynika z treści korespondencji prowadzonej ze skarżącym nie zamierzał takiej decyzji wydawać. Należy zwrócić uwagę, że w e-mailu z dnia 18 marca 2014 r. Komitet Konkursowy (odpowiadając na pierwotny wniosek skarżącego z dnia 17 marca 2014 r.) poinformował skarżącego, że udostępnienie żądanych przez niego informacji drogą mailową nie jest możliwe z uwagi na objętość dokumentacji objętej wnioskiem, która wyklucza techniczną możliwość przesłania jej za pośrednictwem poczty elektronicznej. Jednocześnie Komitet Konkursowy zaproponował, że żądane informacje mogą zostać udostępnione w inny sposób przewidziany w ustawie. W e-mailu z dnia 21 marca 2014 r. Komitet Konkursowy poinformował z kolei skarżącego, że żądane informacje mogą zostać udostępnione poprzez wyłożenie ich w siedzibie Stowarzyszenia, wraz z możliwością ich kopiowania, a także, że istnieje możliwość przesłania żądanych dokumentów w formie elektronicznych plików umieszczonych na płycie DVD (w konsekwencji powyższych informacji skarżący wystąpił z wnioskiem z dnia 22 marca 2014 r., który zainicjował kontrolowane obecnie postępowanie). W sytuacji, w której Komitet Konkursowy informował skarżącego o możliwości udostępnienie żądanych informacji na płycie DVD, podanie adresu poste restante należy uznać za w zupełności wystarczające. Zaznaczyć w tym miejscu należy także, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma przepisów dotyczących zasad stwierdzania braków formalnych wniosku o udzielenie takiej informacji, procedury jego uzupełniania, oraz doręczania pism. Jak już wskazano do przepisów k.p.a. należy sięgać jedynie w sytuacjach, gdy ustawa odsyła do ich stosowania. Ewentualne uzupełnianie braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. mogłoby więc nastąpić jedynie w sytuacji, gdyby zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej organ zamierzał wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji bądź o umorzeniu postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1002/09). Jak już wskazano, z korespondencji mailowej nie wynika, by Komitet Konkursowy zamierzał wydać decyzję. W tym zakresie należy w szczególności zwróć uwagę na korespondencję pomiędzy stronami, która miała miejsce w dniach 26.03.2014 – 28.03.2014r. W korespondencji z dnia 26.03.204r. strona przeciwna do skarżącej wskazała wnioskodawcy m.in., iż ewentualne rozstrzygnięcie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej, stąd też winna ona dysponować danymi teleadresowymi wnioskodawcy w tym jego adresem zamieszkania. Zaznaczono także, iż zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma oraz decyzje administracyjne doręcza się osobie fizycznej na adres jej zamieszkania. W odpowiedzi na to stanowisko Komitetu Konkursowego w korespondencji mailowej z dnia 27 marca 2014r. wnioskodawca postawił Komitetowi Konkursowemu jednoznaczne pytanie, czy zamierza on udostępnić żądaną informację publiczną czy też wydać jakąś decyzję administracyjną. Jednocześnie K. W. zaznaczył, iż od tej odpowiedzi zależy, czy jego dane teleadresowe są Komitetowi Konkursowemu potrzebne czy też nie. W odpowiedzi na tak zadane pytanie, w korespondencji z dnia 28 marca 2014r. strona przeciwna do skarżącej wskazała m.in., iż w przypadku nie uzupełnienia wniosku o adres zamieszkania wnioskodawcy postępowanie zostanie umorzone, a w przypadku zaś jego uzupełnienia wnioskodawcy zostaną udostępnione żądane przez niego informacje. Mając na uwadze powyższe z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż strona przeciwna do skarżącej przed wniesieniem skargi nie awizowała wnioskodawcy zamiaru wydania decyzji o odmownie udzielenia informacji publicznej, a w ręcz przeciwnie uzależniała, uwzględnienie wniosku poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej od podania adresu zamieszkania wnioskodawcy. Jak już to zostało zasygnalizowane powyżej wniosek K. W. w zakresie udostępnienia informacji publicznej był kompletny, gdyż przekazanie informacji publicznej mogło odbyć się także pod wskazanym adresem poste restante i nie wymagało po stronie Komitetu Konkursowego znajomości miejsca zamieszkania wnioskodawcy, gdyż w zakresie realizacji wniosku poprzez jego uwzględnienie nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także regulacji art. 42 k.p.a.. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać następujące formy: czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; pisma informującego, że wezwany podmiot nie dysponuje żądaną informacją albo nie jest to informacja publiczna, bądź też nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; decyzji; w sytuacji odmowy udostępnienia informacji względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji adresat wniosku zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje natomiast, załatwienia sprawy poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania, tak jak uczynił to Komitet Konkursowy. Podsumowując, stwierdzić należy, że Stowarzyszenie "[...]" zobowiązane było do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 22 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w jednej z przewidzianych prawem form, wskazanych powyżej. Równocześnie stwierdzić należy, że wniosek skarżącego był wystarczająco precyzyjny i zawierał dane, które w realiach niniejszej sprawy, pozwalały na jego rozpoznanie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Skoro skarżący nie otrzymał żądanej informacji, jak również w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych dokumentów, to stwierdzić należy, że Komitet Konkursowy pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku K. W. z dnia 22 marca 2014 r. Z tego względu Sąd w pkt I wyroku działając na zasadzie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w K. do dokonania czynności lub wydania w terminie 14 dni aktu w sprawie z wniosku K. W. z dnia 22 marca 2014r. W tym miejscu należy podkreślić, iż wobec oświadczenia skarżącego złożonego podczas rozprawy w dniu 17 czerwca 2014r. do protokołu, strona przeciwna do skarżącej dysponuje adresem skarżącego (podanym w skardze) , który pozwala jej na doręczenie ewentualnej decyzji. Równocześnie w pkt II wyroku Sąd na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, że bezczynność Komitetu Konkursowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie Sąd wziął pod uwagę okoliczność, iż Komitet Konkursowy do dnia wyrokowania w sprawie pozostawał stosunkowo krótko w bezczynności, gdyż okres ten wyniósł ok. 2,5 miesiąca. Bezczynność w rozpoznaniu wniosku nie wynikała także z oczywistego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz z błędnego przekonania Komitetu Konkursowego, że udzielnie informacji publicznej nie jest możliwe w sytuacji podania przez skarżącego adresu poste restante. Nadto jak wynika z akt sprawy Komitet Konkursowy na bieżąco odpowiadał na kierowane przez skarżącego e-maile. Z tego też względu Sąd odstąpił także od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwości wymierzenia grzywny. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś w ocenie Sądu bezczynność nie miała szczególnie nagannego charakteru, który uzasadniałby zastosowanie tego środka dyscyplinującego. O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. .