II SAB/Łd 57/14

Dnia 17 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. do załatwienia pkt 4 wniosku skarżącego z dnia [...] w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. na rzecz A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie i wniósł o: zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z punktem 4 wniosku z dnia 25 lutego 2014 r.; wymierzenie organowi grzywny; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi A. B. wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 25 lutego 2014 r. zwrócił się do Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. o udostępnienie informacji publicznych. W punkcie 4 wniosku prosił o wydanie kserokopii dokumentu wypowiedzenia stosunku pracy nauczycielki M. S. Strona przeciwna nie udzieliła informacji w tym zakresie twierdząc, że w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. nr 133, poz. 883) w dniu 6 marca 2014 r. zwróciła się do M. S. o wyrażenie pisemnej zgody na przetwarzanie jej danych osobowych w tym sporządzenie i wydanie kserokopii dokumentu wypowiedzenia stosunku pracy. Do momentu uzyskania zgody lub jej braku zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych organ nie może wydać tego dokumentu wnioskodawcy. Pismem z dnia 14 marca 2014 r, skarżący ponowił prośbę o udzielenie informacji w zakresie punktu 4 wniosku z dnia 25 lutego 2014 r. podnosząc, że trudno się zgodzić z poglądem, iż imię i nazwisko nauczyciela znajdujące się w dokumencie rozwiązania stosunku pracy podlega nieujawnieniu ze względu na ustawę o ochronie danych osobowych. Nauczyciel jest bowiem w pewnym zakresie funkcjonariuszem publicznym zajmującym określone stanowisko w szkole publicznej i - jego zdaniem - dane pracownika w zakresie w jakim wiążą się ze sferą jego życia zawodowego, a do takich należy niewątpliwie zaliczyć jego imię i nazwisko są jawne. Potwierdza to zresztą Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 1999 r. (sygn. akt II SA 686/99). Według skarżącego nauczyciel podejmując pracę w szkole godzi się na fakt, iż dane dotyczącego jego osoby znajdują się w arkuszu organizacyjnym szkoły, który jest dokumentem jawnym. Również informacja o wypowiedzeniu stosunku pracy jest zawarta w takim arkuszu organizacyjnym szkoły, a więc jest dostępna dla wszystkich Zresztą taki arkusz skarżący otrzymał. Ponadto, nauczyciel dobrowolnie podejmuje pracę w instytucji publicznej jaką jest szkoła. Pismem z dnia 20 marca 2014 r. Dyrektor Szkoły w P. nie zważając na argumentację skarżącego ponownie odmówił wydania kserokopii wypowiedzenia stosunku pracy nauczycielki M.S., uzasadniając to brakiem zgody na przetwarzanie danych osobowych ze strony nauczycielki. Zdaniem skarżącego przedmiot żądania dotyczy podstawowej informacji jaką jest dokument określający sposób wykonywania zadań przypisanych do podmiotu publicznego - zatem informacji publicznej. Jedyną wątpliwość jaką ma strona przeciwna to, że żądany dokument zawiera dane osobowe chronione ustawą o ochronie danych osobowych. Ograniczenia wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej nie odwołują się do pojęcia dane osobowe, a do pojęcia prywatność. W tej sytuacji jeżeli dana informacja jest informacją publiczną, to pozostaje nią, niezależnie od tego, czy ktoś wyraża na to zgodę, czy nie. Dyrektor szkoły odmawiając wydania informacji zasłonił się ochroną danych osobowych nie wydając w tym zakresie decyzji administracyjnej odmownej, jak też nie podając, jakie to dane osobowe znajdują się w wypowiedzeniu stosunku pracy nauczycielki, które podlegają szczególnej ochronie. Odpowiadając na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej w P. wniósł o jej oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, wyjaśniając, że wnioskiem z dnia 25 lutego 2014 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. o wydanie mu w ramach przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.): 1) arkuszy organizacyjnych Szkoły Podstawowej w P. wraz ze wszystkimi załącznikami za rok szkolny 2007/8, 2008/9, 2010/11, 2013/14, 2) aneksów wraz ze wszystkimi załącznikami do arkuszy organizacyjnych Szkoły Podstawowej w P. za rok szkolny 2007/8, 2008/9, 2010/11, 2013/14, 3) pełnomocnictwa od Burmistrza S. dla Dyrektor I.M. do występowania przed sądem oraz udzielenia pełnomocnictwa procesowego radcy prawnemu K. B., 4) dokumentu wypowiedzenia stosunku pracy nauczycielce M. S. W powyższym wniosku skarżący poprosił również o udzielenie odpowiedzi: 1) czy opłacona faktura Vat nr 19/11/2012 z kancelarii radcy prawnego K. B. obejmuje także swoim kosztem uczestnictwo w postępowaniu przez Sądem Najwyższym i ewentualnym ponownym postępowaniu przed Sądem Okręgowym w tej sprawie ?, 2) jakie składniki wynagrodzenia wzięto pod uwagę przy obliczaniu odprawy dla M. S. ?, 3) czy opłacona faktura Vat nr 12/04.2013 w sprawie o sygn. akt IV P 143/13 z kancelarii radcy prawnego K. B. obejmuje także swoim kosztem uczestnictwo w następnych rozprawach przed Sądem Rejonowym, oraz postępowaniu przed Sądem Okręgowym, Sądem Najwyższym i ewentualnym ponownym postępowaniu przed Sądem Okręgowym w tej sprawie ? Skarżący poprosił również o podanie wykazu nagród dla wszystkich pracowników Szkoły Podstawowej w P. w latach 2007, 2008, 2009, 2010, 2011. Pismem z dnia 7 marca 2014 r. Dyrektor odpowiedział na wniosek skarżącego podając żądane informacje publiczne w posiadaniu których się znajduje. Jednocześnie wskazał, iż zwrócił się do M. S. o wyrażenie zgody na sporządzenie i wydanie kserokopii dokumentu wypowiedzenia jej stosunku pracy. Wydanie tego dokumentu uzależnił od uzyskania zgody M. S. M. S. (będąc niepracującym, emerytowanym byłym nauczycielem Szkoły Podstawowej w P.) nie wyraziła zgody na udostępnienie osobom trzecim jej danych znajdujących się w dokumentacji szkoły. Skarżący w swoim piśmie z dnia 14 marca 2014 r. ponownie wniósł o udostępnienie mu kopii dokumentu wypowiedzenia stosunku M. S., wyrażając zgodę na zakorektorowanie jej danych osobowych prawnie chronionych. Pismem z dnia 20 marca 2014 r. Dyrektor odmówił wydania z akt osobowych dokumentu wypowiedzenia stosunku M.S. wskazując na fakt, iż nie wyraziła ona zgody na przetwarzanie jej danych osobowych. Jednocześnie wskazał, iż w dniu 29 maja 2012 r. wypowiedziano M.S. stosunek pacy. M. S. w dniu 31 maja 2012 r. potwierdziła odbiór wypowiedzenia, a od 1 września 2012 r. jest na emeryturze. Według organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną. Jako informacja nie będąca informacją publiczną mogłaby zostać udostępniona tylko w przypadku wyrażenia zgody osoby której ona dotyczy i dane której zawiera. Skoro M. S. nie wyraziła zgody na jej udostępnienie, to pismo Dyrektora Szkoły z dnia 20 marca 2014 r. należy uznać za wyczerpującą odpowiedź udzieloną skarżącemu, co zarzut bezczynności organu czyni bezzasadnym. W definicji informacji publicznej oraz przykładowym katalogu informacji publicznych nie mieszczą się dokumenty wytwarzane w ramach łączącego strony: organ (działający jako pracodawca) i pracownika stosunku pracy. Dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, iż pewne informacje dotyczące pracowników - nauczycieli są informacją publiczną. Zalicza się do nich informacje związane z pełnioną przez nauczyciela funkcją, takie jak: wykształcenie, kwalifikacje, karalność, wynagrodzenie. Są to informacje jakie wiążą się z nauczycielem pełniącym funkcje publiczną. Podlegają zatem udostępnieniu z uwagi na wymogi stawiane takim osobom. Do tych informacji można również zaliczyć także datę zatrudnienia i datę ustania stosunku pracy. Nie jest natomiast informacją publiczną sam dokument wypowiedzenia stosunku pracy. Nie jest to dokument stanowiący o spawach publicznych. Jest to dokument ze sfery pracownik - pracodawca, który prowadzi do rozwiązania stosunku pracy. Z tego też względu brak jest podstaw do postawienia Dyrektorowi Szkoły Podstawowej w P. zarzutu bezczynności. W piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2014 r. skarżący ustosunkowując się do otrzymanej odpowiedzi na skargę stwierdził, że nauczyciel pełni funkcję publiczną i jest wynagradzany ze środków publicznych, wobec czego jego dane osobowe podlegają ograniczonej ochronie. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dostęp do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, ale nie dotyczy to informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji. Dla skarżącego niezrozumiały jest fakt, że Dyrektora Szkoły w Podstawowej w P. udostępnił mu w trybie wspomnianej ustawy dokument wypowiedzenia swojego stosunku pracy, który otrzymał pełniąc funkcję Dyrektora Szkoły Podstawowej w K., zaś obecnie gdy skarżący wnosi o udostępnienie dokumentu wypowiedzenia stosunku pracy nauczycielki M. S. organ mu odmawia zasłaniając się ochroną danych osobowych. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. skarżący poparł skargę, zaś pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, składając pismo o wypowiedzeniu stosunku pracy z Panią A. B. z dnia 29 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej dla swej dopuszczalności nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. Przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, w zakresie punktu 4 wniosku z dnia 25 lutego 2014 r., a więc udostępnienia kserokopii dokumentu wypowiedzenia stosunku pracy nauczycielki M. S. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. W przypadku, gdy podmiot wezwany uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej, sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwana dalej "ustawą", stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). W myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Katalog danych publicznych, o których stanowi wspomniany art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy ma również charakter otwarty. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialnotechnicznej, jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w myśl art. 16 ust. 1 ustawy w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Jasnym jest również, że jeżeli podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej żądaną informacją nie dysponuje, powinien wówczas powiadomić o tym wnioskodawcę pisemnie. Podobnie winien zachować się organ, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu, bądź w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2, w sytuacji gdy ma do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Go 31/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał udostępnienia kserokopii dokumentu wypowiedzenia stosunku pracy nauczycielki M. S., która bez wątpienia jest osobą pełniącą funkcje publiczne. Wobec powyższego bezspornym jest, że informacje żądane przez A. B. są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś Dyrektor Szkoły Podstawowej w P., która jest szkołą publiczną (gospodarującą między innymi majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne w zakresie edukacji), do którego został skierowany ów wniosek jako podmiot reprezentujący Szkołę Podstawową w P. należy do kategorii podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy. Dyrektor Szkoły pismami z dnia 7 marca 2014 r. i 20 marca 2014 r. odmówił skarżącemu udostępnienia kopii dokumentu wypowiedzenia nauczycielce stosunku pracy, argumentując iż nie wyraziła ona zgody na przetwarzanie jej danych osobowych. Udzielając zaś odpowiedzi na skargę organ stanął na stanowisku, którego skład orzekający w tej sprawie nie podzielił, że żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną. Według sądu prywatność osoby fizycznej może co do zasady stanowić podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej, jednakże ograniczenie prawa do prywatności nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (art. 5 ust. 2 ustawy). Jeśli więc Dyrektor Szkoły, nie udostępnił informacji wskazanej w punkcie 4 wniosku, pozostając w błędnym przekonaniu, że nie stanowi ona informacji publicznej i co więcej podlega ograniczeniu ze względu na ochronę danych osobowych nauczycielki, to odmowa udzielenia informacji publicznej w formie zwykłego pisma oznacza, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego zgodnie z przepisami powołanej ustawy w wymaganym terminie, a zatem dopuścił się bezczynności. Dyrektor Szkoły w P. zobowiązany był bowiem do rozstrzygnięcia wniosku w sposób przewidziany ustawą, czyli mówiąc inaczej albo udzielić informację albo wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej. W ocenie sądu powyższej bezczynności nie sposób jednak uznać za rażącą, skoro organ w pismach z dnia 7 i 20 marca 2014 r., wyraził swoje stanowisko w tym zakresie, a nieudzielenie informacji wynikało jedynie z błędnej interpretacji przepisów prawa co do tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną. Zwłoka nie ma zatem cech lekceważącego traktowania skarżącego i obowiązków nałożonych ustawą. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tego też powodu skargę należało uwzględnić i, w oparciu o przepis art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., zobowiązać organ do załatwienia wniosku w zakreślonym terminie, o czym sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku, nie przesądzając jednocześnie o sposobie załatwienia wniosku. W punkcie drugim sentencji wyroku sąd na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i z tego też powodu odstąpił od wymierzenia Dyrektorowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu, sąd orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. k.ż.