II SA/Bk 239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi P. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty podwyższonej za składowanie odpadów na składowisku w braku zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska w I i II półroczu 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Marszałka Województwa P. z dnia [...] stycznia 2012 roku numer [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego P. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w A. kwotę 9.643,00 (słownie: dziewięć tysięcy sześćset czterdzieści trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa P. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr[...], którą organ ten: I. wymierzył Przedsiębiorstwu T. "N." Sp. z o.o. w A. opłatę z tytułu składowania odpadów stanowiącą różnicę między opłatą należną a wynikającą z wykazu w: • I półroczu 2007 r. w kwocie 225.652,00 zł wyliczoną w następujący sposób: opłata należna 277.892,00 zł - opłata wynikająca z wykazu 52.240,00 zł = 225.652,00 zł będącą jednocześnie w wymiarze 225.652,00 zł opłatą podwyższoną należną w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. z tytułu składowania odpadów bez instrukcji zatwierdzającej eksploatację składowiska, • II półroczu 2007 r. w kwocie 258.756,00 zł wyliczoną w następujący sposób: opłata należna 313.084,00 zł – opłata wynikająca z wykazu 54.328,00 zł = 258.756,00 zł będącą jednocześnie w wymiarze 258,756,00 zł opłatą podwyższoną należną w okresie od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. z tytułu składowania odpadów bez instrukcji zatwierdzającej eksploatację składowiska, II. określił Przedsiębiorstwu T. "N." Sp. z o.o. w A. wysokość zaległości w opłatach za korzystanie ze środowiska, o których mowa w pkt I niniejszej decyzji w łącznej wysokości 484.408,00 zł, III. zobowiązał Przedsiębiorstwo T. "N." Sp. z o.o. w A. do wpłaty zaległości w opłacie za składowanie odpadów w I i II półroczu 2007 r. w łącznej wysokości 484.408,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 1 sierpnia 2007 r. - w stosunku do opłaty za I półrocze 2007 r. oraz od dnia 1 lutego 2008 r. - w stosunku do opłaty za II półrocze 2007 r. do dnia uregulowania określonej tą decyzją zaległości włącznie z tym dniem na rachunek: Województwo P., Bank O. Ś. S.A. Oddział w B., Nr[...]. W przypadku braku uregulowania określonej niniejszą decyzją zaległości zostanie ona ściągnięta wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] stycznia 2003 r. Starosta A. decyzją nr [...]zatwierdził przedłożoną w dniu [...] grudnia 2002 r. przez Przedsiębiorstwo T. "N." Sp. z o.o. w A. (dalej: przedsiębiorstwo) instrukcję eksploatacji istniejącego składowiska odpadów stałych w A. Decyzję wydano na czas określony, tj. do dnia 31 grudnia 2006 r. Dnia [...] marca 2008 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w celu wymierzenia opłaty stanowiącej różnicę między opłatą należną a wynikającą z wykazu, będącą jednocześnie opłatą podwyższoną z tytułu składowania odpadów w I i II półroczu 2007 r. Organ stanął na stanowisku, że brak jest decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, gdyż dokument z dnia [...] stycznia 2003 r. stracił ważność 31 grudnia 2006 r. Wraz ze wszczęciem przedmiotowego postępowania organ wezwał stronę do przedłożenia danych dotyczących ilości i rodzaju odpadów zeskładowanych na składowisku zgodnie z datą ich przyjęcia (za każdą dobę) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. oraz od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. W odpowiedzi, w dniu [...] kwietnia 2008 r., przedsiębiorstwo dostarczyło żądane dane, nie dołączając natomiast informacji o ilości odpadów składowanych na składowisku zgodnie z datą ich przyjęcia, czyli dobowo. Dnia [...] maja 2008 r. Marszałek Województwa P. wymierzył spółce opłaty podwyższone z tytułu składowania odpadów w I i II półroczu 2007 r. z uwagi na brak decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska. Wymiary przedmiotowych opłat wynosiły odpowiednio: 265.226,00 zł i 299.282,00 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Przedsiębiorstwo T. "N." Sp. z o.o. w A. SKO w B. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr[...], uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu II instancji, należało zbadać okoliczność przedłużenia terminu obowiązywania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, albowiem na etapie postępowania odwoławczego pojawiła się w obrocie prawnym kopia decyzji, z której wynikało, że decyzję wydaje się na czas określony, tj. do dnia 31 grudnia 2009 r. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego w powyższej kwestii, organ powiadomił Prokuraturę Rejonową w A. o możliwości sfałszowania decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. Następnie toczyło się postępowanie w sprawie karnej [...]przed Sądem Rejonowym w S., w którym w dniu [...] maja 2010 r. zapadł wyrok skazujący D.B. - prezesa Przedsiębiorstwa T. "N." Sp. z o.o. w A., za m.in. użycie jako autentycznego, podrobionego uprzednio w całości przez ustaloną osobę dokumentu w postaci decyzji Starosty A. nr [...]z dnia [...] grudnia 2004 r. zmieniającej decyzję nr [...]z dnia [...]stycznia 2003 r. w sprawie zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska odpadów komunalnych w A. Z uwagi na powyższe organ zawiesił postępowanie w sprawie. Po podjęciu postępowania w sprawie, organ w dniu [...] listopada 2011 r. wezwał ponownie stronę do przedłożenia danych dotyczących ilości i rodzaju odpadów zeskładowanych na składowisku zgodnie z datą ich przyjęcia (za każdą dobę) w omawianych okresach wraz z dokumentami, z których wynikałaby faktyczna ilość złożonych w tych okresach odpadów, tj. kart przekazania odpadu. Strona w dniu [...] listopada 2011 r. dostarczyła wszystkie karty ewidencji odpadu i wyjaśniła jednocześnie, że nie prowadziła ewidencji dobowej przyjmowanych odpadów, a karty ewidencji odpadu sporządzane były elektronicznie, gdzie dane o masie przyjmowanych odpadów wprowadzane były sumarycznie na koniec każdego miesiąca. W dniu [...] stycznia 2012 r. Marszałek Województwa P. wydał decyzję, nr[...], którą wymierzył Przedsiębiorstwu T. "N." Sp. z o.o. w A. wyliczone przez siebie opłaty, określił wysokość zaległości z tytułu tych opłat i zobowiązał przedsiębiorstwo do ich uiszczenia w zakreślonym terminie. W uzasadnieniu organ wskazał, że skoro do naliczenia opłaty za składowanie odpadów bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska niezbędne są dane o ilości składowanych w poszczególnych dobach danego okresu odpadów, co nawet zaproponowała sama strona, w zaistniałej sytuacji jedyną metodą ustalenia masy przyjętych dobowo odpadów jest podzielenie sumarycznej wielkości odpadów z danego miesiąca przez liczbę dni roboczych w nim występujących. Ponadto organ wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. Delegatury w S. o przesłanie zarządzenia pokontrolnego wraz z protokołem z przeprowadzonej w ostatnim czasie kontroli przedmiotowego przedsiębiorstwa. Z nadesłanego protokołu kontroli Nr [...]wynika, że ewidencja odpadów prowadzona była na obowiązujących drukach w układzie miesięcznym, a w związku z tym Delegatura WIOS w B. nie dysponuje danymi, z których można by było ustalić ilości odpadów dostarczanych na składowisko w poszczególnych dobach. Zdaniem więc organu, z uwagi na brak wymaganej prawem w okresie I i II półrocza 2007 roku decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, zachodzą przesłanki do orzeczenia opłat podwyższonych zgodnie z art. 293 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów, a wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu ich składowania. Organ poczynił stosowne wyliczenia i ustalił, że opłata podwyższona za I półrocze 2007 r. winna być w kwocie 225.652,00 zł, opłata łączna w kwocie 277.892,00 zł, opłata za składowanie w kwocie 52.240,00 zł, a opłata podwyższona za II półrocze 2007 r. winna być w kwocie 258.756,00 zł, opłata łączna w kwocie 313.084,00 zł, opłata za składowanie w kwocie 54.328,00 zł. Dalej organ wyjaśnił, że z dokumentów przedłożonych w niniejszej sprawie, jak również wykazu zawierającego informacje o składowanych odpadach oraz wysokości należnych opłat za I i II półrocze 2007 r. wynika, iż na składowisku odpadów komunalnych w A., nie posiadającym decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, zeskładowano odpowiednio: 3325,26 ton (I półrocze 2007 r.) i 3458,19 ton (II półrocze 2007 r.) niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych. W oparciu o dane zawarte w zestawieniach oraz stosowne przepisy określono, iż prawidłowa wysokość opłaty za składowanie odpadów w I półroczu 2007 r. wynosi 277,892,00 zł (w tym opłata podwyższona wynosi 225.652,00 zł), natomiast w II półroczu 2007 r. wynosi 313.084,00 zł (gdzie opłatę podwyższoną stanowi kwota 258.756,00 zł). Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Przedsiębiorstwo T. "N." Sp. z o.o. w A., w którym zarzuciło organowi l instancji naruszenie art. 288 i 293 Prawa ochrony środowiska, naruszenie art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. oraz niewłaściwe naliczenie odsetek za zwłokę. Spółka stwierdziła, że składowisko odpadów prowadziła zgodnie z obowiązującymi przepisami, a o fakcie nieposiadania aktualnej instrukcji eksploatacji składowiska organy administracji wiedziały. Strona uważa również, że "uśrednienie" dobowych ilości przyjmowanych na składowisko odpadów nie mogło być podstawą do naliczenia opłat podwyższonych, jako że na organie administracji ciążył obowiązek określenia rzeczywistych wielkości i wymiaru opłat na podstawie własnych ustaleń, a nie na podstawie średnich wielkości zaproponowanych przez stronę. Odwołująca się zarzuciła również, iż organ administracji określił opłaty podwyższone na podstawie ilości odpadów wyrażonej w tonach, podczas gdy spółka przyjmując odpady określała ich wielkość w metrach sześciennych. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa P. z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że organy administracji nie znalazły podstaw do negowania prawdziwości danych zawartych w przedłożonej przez stronę dokumentacji, w związku z czym za "własne ustalenia organu l instancji" należało uznać okoliczności ustalone w oparciu o wiarygodny materiał dowodowy przedłożony przez spółkę. Powyższe wyjaśnienia pozwalają na ocenę zasadności metody obliczenia opłat podwyższonych za okres rozliczeniowy objęty zaskarżoną decyzją. Dalej organ wskazał, że w sprawie niesporne jest, iż podmiotem korzystającym ze środowiska i zarazem zobowiązanym do zapłaty opłat za składowanie odpadów jest "N." sp. z o.o. Niesporny jest również fakt braku decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji odpadów, gdyż decyzja ta wygasła z końcem 2006 r. W tych okolicznościach zastosowanie miały art. 276 ust. 1 i art. 293 ust 1 Prawa ochrony środowiska. Wymiaru opłat dokonano w oparciu o obowiązujące w okresie rozliczeniowym stawki opłat oraz z zastosowaniem współczynnika 0.05. Przepisy ustawy o odpadach nie nakładały obowiązku prowadzenia dobowej ewidencji przyjmowanych odpadów. Strona rozliczała się z należnych opłat w systemie "półrocznym" (zgodnie z art. 285 ust 2 Prawa ochrony środowiska). Informacje niezbędne do określenia opłat uznano więc za zgodne ze stanem rzeczywistym i na żadnym etapie postępowania ani strona, ani organ administracji, nie negowały ich prawdziwości. Zgodnie z art. 36 ust. 9 ustawy o odpadach dopuszczalne było sporządzanie zbiorczych (miesięcznych) kart przekazania odpadu. Można więc uznać, że spółka przedkładała organowi administracji wymagane prawem wykazy zawierające dane wykorzystane przez nią do obliczenia należnych opłat zwykłych. Skoro strona nie posiadała ważnej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów, ciążył na niej obowiązek uiszczania opłat podwyższonych za każdą dobę (a nie półrocze) składowania. Do obliczenia opłat podwyższonych ("dobowych") przekazywane przez stronę informacje nie były jednak wystarczające. W tej sytuacji organ l instancji wezwał spółkę do przedłożenia stosownych informacji, których spółka nie mogła przedłożyć, gdyż ich nie posiadała. Za dowód w sprawie uznano więc dostarczone przez stronę "Dane dotyczące ilości i rodzaju odpadów umieszczanych na składowisku" opracowane dla każdego miesiąca okresu rozliczeniowego. Obejmują one dzienne ilości przyjmowanych odpadów i organy przyjmują je jako wystarczające do wymiaru opłat podwyższonych. Spółka złożyła wymagane prawem wykazy, a dane w nich zawarte nie nasuwały żadnych zastrzeżeń co do zgodności ze stanem rzeczywistym. Nie było więc ani potrzeby, ani możliwości, dokonywania pomiarów przez organy administracji czy też wykorzystywania jakichkolwiek danych technicznych lub technologicznych. W ocenie organu, skoro dane dostarczone przez stronę nie pozwalały na określenie opłat podwyższonych za każdą dobę składowania, organ administracji miał prawo zastosować art. 23 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Zastosowano tu metodę proponowaną przez spółkę ("uśrednienie"), ponieważ inne metody (wskazane w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej), z uwagi na specyfikę działalności w zakresie składowania odpadów, nie dałyby się "zaadoptować" na potrzeby wymiaru opłat. Dalej organ zauważył, powołując się na wyrok NSA z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie III OSK 192/10, że w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie przedłoży informacji niezbędnych do wymiaru opłat podwyższonych za składowanie odpadów, zasadne jest przyjęcie, iż składował wszystkie odpady ujawnione w zbiorczej informacji złożonej za dany okres rozliczeniowy już od pierwszego dnia tego okresu rozliczeniowego. Ponieważ jednak pogląd ten jest zdecydowanie mniej korzystny dla strony niż prezentowany przez organy administracji w niniejszej sprawie, z uwagi na treść art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie uchylił decyzji organu l instancji, gdyż wiązałoby się to z podjęciem rozstrzygnięcia reformatoryjnego na niekorzyść strony. Organ ponadto wskazał, że organ l instancji nie naliczał żadnych odsetek za zwłokę, a jedynie pouczał o obowiązku zapłaty zaległości z tytułu opłat wraz z odsetkami za zwłokę. Odsetki te powinna obliczyć strona według zasad opisanych w art. 53, 54, 55 i 56 Ordynacji podatkowej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosło Przedsiębiorstwo T. "N." Sp. z o.o. w A., której zarzuciło naruszenie prawa, tj.: 1. Przepisów prawa materialnego w sposób, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: • art. 276 ust. 1 i art. 293 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001| r. Prawo ochrony środowiska poprzez błędne przyjęcie, że spółka składując odpady bez ważnej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów ponosi opłatę za składowanie, na którą składa się opłata za umieszczenie odpadów na składowisku oraz oplata podwyższona za składowanie odpadów, co spowodowało naliczenie zbyt wysokiej opłaty za korzystanie ze środowiska; • art. 277 ust. 1 i art. 284 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędne zobowiązanie skarżącej do wniesienia opłat za składowanie odpadów na rachunek Województwa P., podczas gdy opłaty za korzystanie ze środowiska należy wnosić na rachunek urzędu marszałkowskiego; • art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez brak legalności do ustalenia przez organy administracji pierwszej i drugiej instancji opłaty za korzystanie ze środowiska przez skarżącą w drodze oszacowania; • art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 53 § 1, art. 54 i art. 56 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak orzeczenia w przedmiocie odsetek. 2. Przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: • art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 272 pkt 1, art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 275, art. 276 ust. 1, art. 277 ust. 1, art. 279 ust. 2, art. 281 ust. 1, art. 282, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2 , art. 293 ust. 1 i art. 297 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 23 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji bez powołania właściwej podstawy prawnej; • art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uzasadnienia prawnego, • art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sprzeczność sentencji uzasadnienia decyzji z jej uzasadnieniem poprzez orzeczenie w sentencji decyzji, że spółka "składowała odpady bez instrukcji zatwierdzającej eksploatację składowiska", natomiast z uzasadnienia decyzji nie wynika ww. okoliczność; • art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny i zupełny okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności nieustalenie dokładnej masy odpadów umieszczonych na składowisku w poszczególnych dniach oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; • art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co spowodowało nieuzasadnione i błędne ustalenie i rozstrzygnięcie, że skarżąca "składowała odpady bez instrukcji zatwierdzającej eksploatację składowiska"; • art. 8 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji przyczyn, dla których organ uznał, że skarżąca umieszczając odpady na składowisku, które nie ma instrukcji zatwierdzającej eksploatację składowiska, ponosi opłatę za składowanie, na którą składa się opłata za umieszczenie odpadów na składowisku oraz opłata podwyższona za składowanie odpadów. W oparciu o powyższe podstawy skargi, strona skarżąca wniosła o: 1) Uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 2) Zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania skargowego według norm przepisanych. 3) Wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ I instancji nie powołał w swojej decyzji art. 273 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, tylko art. 293 ust. 1 tej ustawy, a organ II instancji powołał dodatkowo art. 276 ust. 1 ustawy. Oba organy nie wyjaśniły także podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie przytoczyły przepisów prawa. W ocenie skarżącej, niezasadnie obciążono spółkę podwójnymi opłatami, tj. opłatą za umieszczenie odpadów na składowisku i opłatą podwyższoną. W przypadku obciążenia opłatą podwyższoną brak jest podstaw do wymierzenia opłaty zwykłej. Dalej zarzucono, że organy nie wskazały w wyliczeniach decyzji konkretnych dat umieszczenia odpadów na składowisku. Nie wyjaśniono także, dlaczego w sprawie organ II instancji zastosował art. 23 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej dopuszczający szacowanie, skoro nie wspomniał o tym organ I instancji. Stanowi to naruszenie art. 138 k.p.a. i art. 15 k.p.a. W ocenie skarżącej, naruszono także art. 7 k.p.a i art. 107 k.p.a., gdyż nie wyjaśniono podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, a także nie dokonano wszechstronnej oceny dowodów. Organy nie badały też, czy spółka posiadała instrukcję zatwierdzającą eksploatację składowiska, czy też instrukcję eksploatacji składowiska. Czym innym jest instrukcja eksploatacji składowiska odpadów, a czym innym decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. W okresie objętym zaskarżoną decyzją spółka posiadała instrukcję eksploatacji składowiska odpadów i odpady składowała zgodnie z tą instrukcją. Skarżąca spółka zarzuciła także organom, że nie orzekły w przedmiocie odsetek. Wprawdzie pkt 3 orzeczenia zawiera rozstrzygnięcie o odsetkach, ale nie wskazuje ich wysokości. Ponadto, organy wskazały rachunek Województwa P. zamiast rachunek Urzędu Marszałkowskiego, co jest sprzeczne z art. 284 ust. 1 cyt. ustawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr[...], działając na podstawie art. 54 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, SKO w B.uwzględniło skargę i uchyliło w całości własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz decyzję Marszałka Województwa P. z dnia [...] stycznia 2012 r. (pkt 1 decyzji). W pkt 2 decyzji określono kwotę 173412 zł jako opłatę stanowiącą różnicę pomiędzy należną opłatą podwyższoną za składowanie odpadów na składowisku w braku zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska w I półroczu 2007 r. a opłatą wynikającą z wykazu złożonego przez stronę, a w pkt 3 określono kwotę 204428 zł jako opłatę z tego samego tytułu w II półroczu 2007 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyło Przedsiębiorstwo T. "N." Sp. z o.o. w A. WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 lipca 2013 r. w sprawie II SA/Bk 3/13 uchylił zaskarżoną decyzję w całości, a w uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, że organ jedynie w części uwzględnił stanowisko strony skarżącej, a zatem nie mógł wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W przypadku nie podzielenia przez organ poglądu strony skarżącej w całości, powinien on zrezygnować z trybu autokontroli. Po otrzymaniu akt administracyjnych z WSA w Białymstoku, SKO w B. w dniu 28 lutego 2014 r. sporządził odpowiedź na skargę z dnia 4 maja 2012 r., w której wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że analiza danych dostarczonych przez spółkę potwierdziła, że strona podała średnie wielkości uzyskane po podzieleniu masy odpadów przyjętych w całym miesiącu przez liczbę dni roboczych w tymże miesiącu i organy przyjęły je jako wystarczające do wymiaru opłat podwyższonych. Dostarczone dane nie pozwalały jednak na określenie opłat podwyższonych za każdą dobę składowania i w tej sytuacji organy miały prawo zastosować art. 23 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu, niezrozumiały jest zarzut skarżącej, że spółka w okresie objętym zaskarżoną decyzją posiadała ważną instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. Za ważną instrukcję należało bowiem uznać tę, która byłaby zatwierdzona stosowną decyzją organu administracji. W braku decyzji zatwierdzającej instrukcję strona zobowiązana była ponosić opłaty podwyższone za składowanie odpadów, a z obowiązku tego nie zwalniało uprzednie dobrowolne uiszczanie opłat podstawowych. Obowiązek zapłaty opłaty podstawowej i podwyższonej są niezależne od siebie. Jako niejasny organ potraktował zarzut skarżącej odnośnie braku wskazania w decyzjach wysokości odsetek. W jego ocenie zasadą jest, że odsetki od zaległości podatkowych nalicza podatnik, a organy podatkowe wypowiadają się w tej kwestii wyjątkowo i w sprawie niniejszej nie zaszła żadna z wyjątkowych okoliczności wskazany w Ordynacji podatkowej. Organ jako niezasadny uznał także zarzut rzekomego błędnego wskazania rachunku bankowego, na który należy dokonać wpłaty opłat. Zdaniem organu, strona nie wskazuje żadnych dowodów świadczących o tym, że rachunkiem wskazanym w decyzji "nie dysponuje" Urząd Marszałkowski. Zwrot "na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska" oznacza, że wpłat należy dokonywać na rachunek wskazany przez urząd i taki rachunek wskazano w decyzji. W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że organy obu instancji błędnie ustaliły, że spółka powinna ponosić opłaty podwyższone za składowanie odpadów. Z art. 276 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Zdaniem skarżącej, decyzją Starosty A. z dnia [...] stycznia 2003 r., znak [...], uzyskała ona wymaganą decyzję zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska odpadów stałych w A., na którym składowała odpady zgodnie z tą instrukcją również w okresach, za które wymierzono jej opłaty za składowanie odpadów decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Decyzja ta nigdy nie została uchylona oraz nie została stwierdzona jej nieważność. Organy nie badały, czy spółka posiadała decyzję zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. W ocenie skarżącej, decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. nigdy nie została uchylona ani nie stwierdzono jej nieważności. Powołując się na uchwałę NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11, należy stwierdzić, że opłatę za korzystanie ze środowiska za okres, w którym upłynął już termin ważności dotychczasowego pozwolenia (ale właściwy organ nie stwierdził jeszcze jego wygaśnięcia) istnieje obowiązek poniesienia opłaty w wysokości takiej, jak w okresie ważności dotychczasowego pozwolenia. Z powyższego powodu całkowicie uprawniony jest wniosek, że na podstawie art. 276 ust. 1 i art. 292 ustawy Prawo ochrony środowiska nie może być nałożona na podmiot korzystający ze środowiska opłata podwyższona w sytuacji, gdy upłynął wprawdzie termin, na który udzielono temu podmiotowi pozwolenia, ale nie została wydana ostateczna decyzja stwierdzająca wygaśnięcie tego pozwolenia. Decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia zawsze musi poprzedzać wydanie ewentualnej decyzji w przedmiocie opłaty podwyższonej. Ponadto wskazano, że nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem organów, że z art. 276 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2, art. 286 ust. 1 i art. 297 ustawy Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu do dnia 12 marca 2010 r., wynika, że za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów, podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłatę podstawową i podwyższoną. Ponosi tylko opłatę podwyższoną. Sytuacja ta zmieniła się dopiero z dniem 12 marca 2010 r. w związku z wejściem w życie nowelizacji art. 293 ustawy Prawo ochrony środowiska. Art. 2 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 22 stycznia o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 145) do art. 293 ustawy Prawo ochrony środowiska dodano ust. 7 w brzmieniu, że opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku. Zatem naliczenie opłaty, jak to uczyniły organy, jest niedopuszczalne, bowiem doprowadziło do sytuacji, w której strona skarżąca zobowiązana jest do uiszczenia opłaty za składowanie tej samej ilości odpadów dwukrotnie, tj. jako sumę opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku i opłaty podwyższonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa P. z dnia[...] stycznia 2012 r., którą wymierzył Przedsiębiorstwu T. "N." Sp. z o.o. w A. podwyższone opłaty za składowanie odpadów na składowisku z okres I i II półrocza 2007 r. w braku zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska, określił wysokość zaległości z tytułu tych opłat i zobowiązał przedsiębiorstwo do ich uiszczenia w zakreślonym terminie. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej: p.o.ś.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 276 ust. 1 i art. 293 ust. 1 p.o.ś., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca trafnie zauważa, że dopiero z dniem 12 marca 2010 r., na mocy art. 2 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 22 stycznia o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 145), do art. 293 p.o.ś. dodano ust. 7 w brzmieniu, że opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku. Rozwiązanie to winno znajdować zastosowanie wyłącznie do stanów faktycznych, które zaistniały dopiero po jego wprowadzeniu. Zgodnie bowiem z art. 285 ust. 1 p.o.ś. opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym miało miejsce korzystanie ze środowiska (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 670/07 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 284/12). W stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z I i II półroczem 2007 r., a zatem organy nie mogły orzekać na podstawie art. 293 ust. 7 p.o.ś., który w 2007 r. jeszcze nie obowiązywał. Naliczenie więc opłaty w sposób, jak to uczyniły organy, jest niedopuszczalne, bowiem doprowadziło do sytuacji, w której strona skarżąca zobowiązana jest do uiszczenia opłaty za składowanie tej samej ilości odpadów dwukrotnie, tj. jako sumę opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku i opłaty podwyższonej. Zdaniem Sądu, częściowo zasadne są również zarzuty wskazane w skardze oraz w piśmie procesowym, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom działanie na podstawie przepisów prawa, wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy dopuściły się takiego naruszenia, jednakże nie można go zakwalifikować jako wywierającego istotny wpływ na wynik sprawy. Strona powyższe zarzuty sprowadza do kwestii braku wyjaśnienia przez organy, czy w 2007 r. spółka posiadała decyzję zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska. W jej ocenie Marszałek Województwa P.sprawdzał jedynie, czy spółka posiada ważną decyzję zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska odpadów, natomiast powinien zbadać, czy skarżąca uzyskała wymaganą decyzję zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. Spółka bowiem taką decyzję posiadała (decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r.) i nie została ona nigdy uchylona ani nie została stwierdzona jej nieważność, a także Starosta A. nigdy nie stwierdził jej wygaśnięcia. Organy zaś nie wzięły tej okoliczności pod uwagę. Zdaniem Sądu, rację ma strona skarżąca, że organy kwestii tej nie wyjaśniały i nie analizowały, jednakże nie miało to istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. pozwolenie wygasa po upływie czasu, na jaki zostało wydane. Wprawdzie w ust. 3 wskazanego przepisu wskazano, że organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1, jednakże podkreślenia wymaga, że decyzja taka ma jedynie charakter deklaratoryjny (por. uchwałę NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11). Niezasadne jest zatem stanowisko skarżącej, że do czasu stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. należy przyjmować, że strona posiada ważną decyzję zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w rozumieniu art. 293 ust. 1 p.o.ś. Skoro zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. pozwolenie wygasa po upływie czasu, na jaki zostało wydane, to składowanie odpadów po tej dacie, bez wcześniejszego wystąpienia o nowe pozwolenie, traktowane musi być jako składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska w rozumieniu art. 293 ust. 1 p.o.ś. Sąd pragnie także wyjaśnić, że strona nieprawidłowo interpretuje wywód NSA poczyniony w cytowanej uchwale. Sąd ten nie stwierdził, że w każdym przypadku opłatę za korzystanie ze środowiska za okres, w którym upłynął już termin ważności dotychczasowego pozwolenia, ale właściwy organ nie stwierdził jeszcze tego wygaśnięcia, należy ponosić w wysokości takiej, jak w okresie ważności dotychczasowego pozwolenia. We wskazanej uchwale wyraźnie bowiem rozróżniono sytuację, gdy podmiot posiadał pozwolenie i wystąpił o kolejne, ale jeszcze go nie uzyskał z winy organów. Okoliczności bowiem, które powinien badać właściwy organ wydając decyzję w przedmiocie opłaty podwyższonej w trybie art. 276 ust. 1 p.o.ś powinny uwzględniać nie tylko fakt, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie pozwolenia, jak i czy wniosek był kompletny oraz kiedy podmiot wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia, lecz także czy jest to decyzja nieostateczna czy też ostateczna, lecz zaskarżona do sądu administracyjnego (por. cytowana uchwała). W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest zaś bezsporne, że decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. wygasła z dniem 31 grudnia 2006 r., skarżąca nie wystąpiła o wydanie nowej, a mimo to prowadziła składowisko. W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 277 ust. 1 i art. 284 ust. 1 p.o.ś. polegający na wskazaniu w decyzji rachunku Województwa Podlaskiego zamiast rachunku urzędu marszałkowskiego. Z art. 284 ust. 1 p.o.ś wynika wprost, że podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Wskazanie rachunku, jak trafnie zauważył organ, nie miało wpływu na treść decyzji w zakresie wymiaru opłat. Ponadto, w decyzji z dnia [...]stycznia 2012 r. to Marszałek Województwa P. wskazał rachunek, na który należy wnieść opłaty, a zatem domniemywać należy, że jest to rachunek, którym podmiot ten dysponuje. Sąd nie podziela także zarzutu dotyczącego naruszenia art. 281 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) poprzez bezprawne ustalenie opłaty za korzystanie ze środowiska przez skarżącą w drodze oszacowania. Wskazany art. 281 ust. 1 p.o.ś. stanowi wprost, że do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przywołany natomiast przez stronę art. 23 Ordynacji podatkowej znajduje się w Dziale III tej ustawy. Prawdą jest, że organ I instancji w swojej decyzji nie wymienił omawianego art. 23, ale w sposób opisowy go zastosował. Natomiast organ II instancji precyzyjnie już odniósł się do tego przepisu i bardzo szczegółowo uzasadnił konieczność jego zastosowania. Działanie organu II instancji w świetle art. 15 k.p.a. i art. 138 § 1 i 2 k.p.a. było jak najbardziej prawidłowe. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności rozpoznał on bowiem sprawę ponownie w pełnym zakresie. Zdaniem Sądu podkreślenia wymaga, że z art. 107 § 1 k.p.a. wynika, że decyzja powinna zawierać między innymi powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie prawne. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. Dotyczy to przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Powoływanie zaś wszystkich przepisów, które miały zastosowanie w sprawie, byłoby zbytnim formalizmem (por. W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie, 1962, s. 178). Dopiero powołanie w decyzji administracyjnej jedynie tytułu ustawy, bez wskazania określonego jej przepisu, nie może być uznane za określenie podstawy prawnej podjętej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1983 r., sygn. I SA 954/83). Z powyższych względów, w ocenie Sądu, nie zachodziła potrzeba, aby w podstawie prawnej zaskarżonych decyzji umieszczać art. 23 Ordynacji podatkowej. Powyższe rozważania dotyczą także kwestii braku wskazania w podstawach prawnych obu decyzji art. 273 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. Z przepisu tego wynika, że opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Z racji przedstawionych już wyżej, organy nie były uprawnione w sprawie niniejszej do wymierzania jednocześnie opłaty podwyższonej i opłaty za korzystanie ze środowiska. Uchybienie organów we wskazanym względzie nie miało zatem wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia. Jeśli zaś chodzi o trafność zastosowania przez organy art. 23 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, to stwierdzić należy, że w zaistniałym stanie faktycznym było to jak najbardziej zasadne. Wymierzenie przedmiotowej opłaty podwyższonej nastąpiło w oparciu o prawidłowo ustalone wyniki kontroli WIOŚ w B. jak i własne ustalenia faktyczne Marszałka Województwa P. oraz przede wszystkim wynikające z wykazu przedłożonego przez skarżącą spółkę, która jednoznacznie oświadczyła, że jest on prawidłowy. W toku prowadzonego postępowania dowodowego w sprawie, organ wielokrotnie wzywał skarżącą spółkę do przekazania niezbędnych danych, które dotyczyły składowania przedmiotowych odpadów na składowisku odpadów. Organ II instancji bardzo dokładnie, wyczerpująco i przekonująco wyjaśnił, dlaczego zastosowano metodę szacowania. Sąd ustalenia te akceptuje i stwierdza, że w stanie faktycznym sprawy inna metoda nie mogła zostać zastosowana. Odmienne stanowisko skarżącej nosi cechy zwykłej polemiki. Strona nie wskazuje zresztą, jaka inna metoda winna mieć w sprawie zastosowanie. Jako niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 281 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 53 § 1, art. 54 i art. 56 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak orzeczenia w decyzji w przedmiocie odsetek. Zgodnie z art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art.62 § 4, art. 55 § 5, art. 67 § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. Odsetki nalicza więc co do zasady podatnik, a zatem nawet w przypadku wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, odsetki te nie będą wynikać z jej treści (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 489/13). Jak trafnie zauważył organ II instancji, w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak było podstaw do orzekania przez organ I instancji o wysokości odsetek i w związku z tym organ ten w tym zakresie nie orzekał. Nie wystąpiły bowiem przypadki szczególne wynikające ze wskazanych powyżej przepisów, w których organ zobowiązany byłby do orzeknięcia w tym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.).