II SA/Sz 151/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na uchwałę Rady Miasta Szczecinek z dnia 21 grudnia 2009 r. nr XLI/430/09 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szkolna" w Szczecinku oddala skargę. Wspólnota Mieszkaniowa[...], na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2013 r., poz. 594), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miasta Szczecinek z dnia 21 grudnia 2009 r., Nr XLI/430/09, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szkolna" w Szczecinku (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2010 r. Nr 11, poz. 224) w części dotyczącej § 12 pkt 3 lit. c oraz § 37 pkt 7. Wskazanej wyżej uchwale zarzuciła: 1) naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zwanej dalej "ustawą o planowaniu", w zw. z § 7 ust. 1 oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych", poprzez ustanowienie terenu 28 KD-D drogą publiczną dojazdową mimo, że nie spełnia on warunków wskazanych w powołanych przepisach, 2) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu poprzez ustalenie rozwiązań komunikacyjnych w sposób wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający realizację zapisów planu. Wspólnota, wskazując na powyższe uchybienia, wniosła o stwierdzenie nieważności § 12 pkt 3 lit. c oraz § 37 pkt 7 zaskarżonej uchwały i zasądzenie od Miasta S. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę Wspólnota stwierdziła, że jej członkowie są właścicielami lokali położonych w budynku, który położony jest w obszarze objętym uchwałą. Budynek znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego symbolem 15MW. Przylega do niego teren 28KD-D, do którego zgodnie z § 30 pkt 6 powołanej na wstępie uchwały, teren 15MW ma dostęp. Według § 12 pkt 3 lit. c, teren 28KD-D jest drogą klasy dojazdowej (klasa D). Na drodze tej dopuszcza się lokalizację stanowisk postojowych (§ 40 pkt 3 lit. a uchwały). Jak wynika z rysunku planu, stanowiska postojowe na tej drodze już istnieją. Po drugiej stronie drogi znajduje się teren oznaczony na rysunku planu symbolem 22MW. Jak wynika z § 37 pkt 7 uchwały, posiada on dostęp do drogi 28KD-D. Wspólnota wezwała Radę Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wskazanych przepisów. Uchwałą Nr XLII/395/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r., Rada Miasta uznała wezwanie za bezzasadne. W uzasadnieniu wskazała, że droga 28KD-D jest własnością Miasta S. i mogą z niej korzystać wszyscy mieszkańcy i użytkownicy okolicznych terenów. Ponadto podniosła, że teren 28KD-D spełnia warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi klasy dojazdowej. Rada Miasta powołała się także na to, że plan tylko dopuszcza, a nie nakazuje lokalizację miejsc postojowych. W uzasadnieniu wskazała, że plan nie ma wpływu na bezpieczeństwo ruchu, ma zaś wpływ organizacja ruchu, za którą odpowiedzialny jest zarządca drogi. Rada Miasta nie zauważyła także sprzeczności w zapisach planu. W jej ocenie wnioskodawca nie posiada w sprawie interesu prawnego. Wspólnota nie zgadza się ze stanowiskiem Rady Miasta. Podtrzymuje jednocześnie swoje własne stanowisko. W jej ocenie, zapisy planu zagospodarowania przestrzennego naruszają bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa. W pierwszej kolejności chodzi o art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu. Według tego przepisu każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Członkowie Wspólnoty uważają, że umożliwienie dostępu do terenu 28KD-D z terenu 22MW stanowi zagrożenie dla ich bezpieczeństwa oraz utrudnia, a częściowo uniemożliwia korzystanie z terenu, z którego dotychczas korzystali. Teren 28KD-D nie spełnia nawet warunków drogi klasy dojazdowej mimo, że tak został określony w planie. Zgodnie bowiem z tabelą zawartą w § 7 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, szerokość ulicy klasy D o przekroju jednojezdniowym nie powinna być mniejsza niż 10 m. Według zaś tabeli z § 15 ust. 1 rozporządzenia, szerokość pasa ruchu na drodze tej klasy, powinna wynosić 3,50-3,00 m. Tymczasem droga znajdująca się na omawianym terenie nie spełnia tych parametrów. Szerokość samego terenu nie wynosi nawet 10 m. Ustanawianie go drogą dojazdową narusza ewidentnie przepisy powołanego rozporządzenia. Wskazała, że w wyroku z dnia 6 marca 2012 r., II OSK 2617/2011, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "każda zmiana wprowadzona do istniejącego "układu" drogowego musi być zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności uwzględniać klasę techniczną drogi". Twierdzenie Rady Miasta S., że pas drogowy wynosi 10 m jest nieprawdziwe. Jest on znacznie węższy, co wynika nawet z rysunku planu zagospodarowania przestrzennego. Szerokość, którą Rada Miasta wzięła pod uwagę to szerokość od obrysu budynku Wspólnoty do granicy działki sąsiedniej. Sama ta szerokość nie ma 10 metrów, a poza tym cała przestrzeń nie stanowi pasa drogowego. Faktycznie pas drogowy na terenie 28KD-D jest znacznie węższy. Co jednak istotniejsze, §§ 7 ust. 1 i 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie odnoszą się do pasa drogowego lecz odpowiednio do pojęcia ulicy i pasa ruchu. W tym wypadku, rysunek planu, nie pozostawia żadnych wątpliwości, że sporny teren tych warunków nie spełnia. Ponadto umożliwianie dostępu do tej drogi z terenu, z którego dotychczas dostępu nie było, będzie stanowiło istotne zwiększenie intensywności ruchu, czego dalszym skutkiem będzie powstanie stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa osób zamieszkałych na terenie 15MW, a dodatkowo będzie utrudniało korzystanie przez nich z budynku i terenu przyległego, z którego dotychczas wyłącznie korzystali (wyrok sygn. akt IV SA/Wa 1353/2011). Powoływanie się przez Radę Miasta na "publiczność" drogi i wskazywanie znaczenia tego pojęcia nie jest w tym wypadku prawidłowe. Wydawać się może, że według organu uznanie drogi za publiczną wiąże się z umożliwieniem nieograniczonego z niej korzystania przez wszystkich mieszkańców tego terenu i terenów przyległych. Tymczasem zasady zagospodarowania terenu nakazują organowi ustalenie takich rozwiązań, które nie będą naruszać interesu prawnego właścicieli terenów należących do innych osób (art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przyjęte w zaskarżonej uchwale rozstrzygnięcie takie interesy narusza. Umożliwienie wjazdu na teren 28 KD-D z terenu sąsiadującego, tj. 22MW, zmieni dotychczasowe zasady korzystania z drogi na niekorzystne z punktu widzenia interesów członków Wspólnoty, uniemożliwi im przy tym korzystanie z miejsc postojowych, z których dotychczas wyłącznie korzystali. Będzie to również miało wpływ na bezpieczeństwo mieszkańców. Ponadto, w ocenie Wspólnoty, przy sporządzaniu planu został naruszony art. 15 ust.2 pkt 10 ustawy o planowaniu, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Niewątpliwie zasady te powinny zostać określone w sposób umożliwiający ich realizację, a więc w sposób, który wyklucza wewnętrzne sprzeczności. Ustalając dostęp do terenu 28KD-D z terenu 22MW, uniemożliwiono jednocześnie realizację innego zapisu planu zawartego w § 40 pkt 3 lit. a, tj. dopuszczenia lokalizacji stanowisk postojowych dla samochodów osobowych. Co istotne, według rysunku planu, stanowiska takie faktycznie istnieją. Korzystanie z nich uniemożliwi więc wyjazd z terenu 22MW. Faktycznie istniejące bramy wyjazdowe z terenu 22MW umiejscowione naprzeciwko stanowisk postojowych jednoznacznie wskazują na niemożliwość jednoczesnej realizacji obydwu ustaleń planu. Zapisy planu w tym wypadku są wewnętrznie sprzeczne. Wspólnota dodała, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W ocenie Wspólnoty, posiada ona interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Jak wyżej wyjaśniono, rozwiązania przyjęte w planie ograniczą jej członków w korzystaniu z drogi oraz miejsc wokół drogi. Nie będą oni mogli korzystać z miejsc postojowych, które staną się wyjazdem dla właścicieli nieruchomości sąsiadującej (22MW). Co wreszcie istotne powstanie bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa członków Wspólnoty i innych osób. W odpowiedzi na skargę Burmistrz S. wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Droga 28KD-D ustalona została w planie miejscowym uchwalonym przez Radę Miasta S. uchwałą Nr XLI/430/09 z dnia 21 grudnia 2009 r., jako droga publiczna i jest ona kontynuacją przeznaczenia tego terenu z planu miejscowego z 2001 r. ustanowionego uchwałą Nr XXXIX/298/01 Rady Miasta Szczecinek z dnia 21 grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2002 r. Nr 45, poz. 977). Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego "Szkolna", uchwalonego przez Radę Miasta Szczecinek zaskarżoną uchwałą teren oznaczony symbolem 22MW obsługiwany może być z drogi publicznej klasy dojazdowej 28KD-D oraz z drogi publicznej klasy zbiorczej 25KD-Z (ul. [...]), natomiast teren oznaczony symbolem 15MW z drogi publicznej 28KD-D. Obowiązujące obecnie rozwiązania w zakresie obsługi komunikacyjnej ww. terenów nie zmieniły się w stosunku do poprzednio obowiązującego planu miejscowego "Szkolna", uchwalonego w dniu 21 grudnia 2001 r., w którym ustalono także, że obsługa komunikacyjna terenu 12MW1 (w aktualnym planie 22MW) z drogi publicznej dojazdowej 21KUd ( obecnie 28KD-D) oraz od ul. [...] (w aktualnym planie 25KD-Z), natomiast teren 13MW1 ( w aktualnym planie oznaczenie 15MW) z drogi publicznej dojazdowej 21KUd (obecnie 28KD-D). Działki znajdujące się w liniach rozgraniczających ww. drogę są i były własnością Miasta S. Biorąc powyższe pod uwagę, z drogi tej mogli zawsze korzystać wszyscy mieszkańcy i użytkownicy okolicznych terenów - na tym polega "publiczność" danego terenu. Mieszkańcy budynku przy ul. [...], jak i mieszkańcy budynku przy ul. [...], mogą korzystać z drogi 28KD-D. Teren 28KD-D spełnia warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi klasy dojazdowej - szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających drogę publiczną klasy dojazdowej 28KD-D nie uległa zmianie w stosunku do ustaleń planu z 2001 r. i wynosi 10,00 m. Według Burmistrza, plan miejscowy nie ustala obowiązkowych parametrów dla elementów zagospodarowania pasa drogowego, nie ustala, zatem szerokości jezdni. Jednocześnie plan dopuszcza (nie nakazuje) lokalizację miejsc postojowych. Na bezpieczeństwo ruchu na drodze publicznej ma wpływ przede wszystkim organizacja ruchu, za którą odpowiada zarządca drogi, a nie plan miejscowy. Plan miejscowy daje natomiast możliwość zaprojektowania wszystkich elementów pasa drogowego w taki sposób, aby bezpieczeństwo było zachowane. Miejsca postojowe zostały dopuszczone, a nie nakazane ustaleniami planu - bez wskazania konkretnego miejsca ich lokalizacji - co pozostawiono do rozstrzygnięcia zarządcy drogi. Ponadto dostęp do drogi oznacza dostęp dla samochodów, rowerzystów i pieszych. Nie zachodzi, zatem sprzeczność wewnętrzna w ustaleniach planu. Droga 28KD-D uwzględnia wszelkie zasady bezpieczeństwa pożarowego - jest to droga przelotowa, a ponadto posiada możliwość zawracania na terenie 20KP. W planie miejscowym z 2001 r. ustalono w drodze 21KUd - "przewidzieć zatoki postojowe dla samochodów osobowych", w planie miejscowym z 2009 r., obecnie obowiązującym, dopuszcza się możliwość lokalizacji stanowisk postojowych dla samochodów osobowych. Ustalenia zmienionego w 2009 r. planu miejscowego, nie zintensyfikowały zagospodarowania terenu 22MW. Zdaniem Burmistrza, że skarżąca nie wykazała, że został przez nią spełniony warunek, o którym mowa w art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym, tzn. nie wykazała, że jej interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone wskazanymi w skardze postanowieniami uchwały Nr XLI/430/09 Rady Miasta Szczecinek z dnia 21 grudnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szkolna" w Szczecinku. Wskazanie tego interesu w uzasadnieniu skargi, podobnie jak w poprzedzającym skargę wezwaniu z dnia 4 listopada 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa, jest bardzo lakoniczne i szczątkowe. Z treści ww. przepisu wynika, że jednym z podstawowych warunków umożliwiających wniesienie skargi jest obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego, czego, w ocenie organu, skarżąca nie uczyniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Sąd rozpatrując skargę na uchwałę Rady Miasta Szczecinek wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pierwszej kolejności bada, czy skarżący posiada interes prawny, a następnie czy interes prawny skarżącego został naruszony, albowiem dopiero ustalenie, że doszło do naruszenia interesu prawego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Interes prawny winien wynikać z przepisów prawa materialnego stanowiącego prawa i obowiązki. Pojęcie interesu prawnego i jego zakres są przedmiotem bardzo obfitej literatury z zakresu prawa administracyjnego oraz obszernego orzecznictwa sądowego. Do podstawowych cech interesu prawnego, odróżnianego od interesu faktycznego, należy to, że interes ten musi być oparty o obowiązującą normę porządku prawnego. Może być to norma należąca do jakiejkolwiek gałęzi prawa - także do prawa cywilnego, a w szczególności może to być norma wywodzona z art. 140 K.c., ustanawiającego prawo własności i jego gwarancje albo też norma wywodzona z art. 233 K.c., regulującego prawo użytkowania wieczystego. Konieczność oparcia interesu prawnego o obowiązującą normę porządku prawnego oznacza jednocześnie, że interes ten nie może mieć charakteru pochodnego i nie może być wywodzony z jakiejkolwiek czynności prawnej. Dodać należy, że art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi podstawy do wnoszenia skarg w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, Lex nr 47938). W przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest to interes o charakterze osobistym, tj. własny, zindywidualizowany i konkretny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01, Lex nr 53376). Interes ten jest bezpośredni i realny, dlatego też, nie istnieje on w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 3157/00, niepubl.). Interes prawny musi być ponadto aktualny. Nie może być to więc interes prawny przewidywany w przyszłości, hipotetyczny, ale rzeczywiście istniejący. Jeżeli w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Tylko istnienie tak określonej legitymacji skargowej zezwala na rozpatrywanie merytorycznych zarzutów wniesionej skargi, uruchamiając kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Na etapie więc oceny legitymacji skargowej kwestia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie jest przez sąd badana, bowiem dopiero drogę do takiej kontroli otwiera skutecznie złożona skarga podmiotu, którego interes prawny (uprawnienie) został naruszony taką uchwałą, natomiast brak legitymacji prowadzić musi do oddalenia skargi. Zarzuty podnoszone przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], działającą w imieniu członków tej Wspólnoty będących właścicielami lokali w budynku przy ul. [...], wskazują na szereg naruszeń przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały, sprowadzających się do zagrożenia bezpieczeństwa komunikacyjnego mieszkańców i nieprawidłowego ustanowienia terenu 28KD-D drogą publiczną dojazdową. Zdaniem Wspólnoty, jej interes prawny wynika z tego, że "rozwiązania przyjęte w planie ograniczą członków Wspólnoty w korzystaniu z drogi oraz miejsc wokół drogi. Nie będą oni mogli korzystać z miejsc postojowych, które staną się wyjazdem dla właścicieli nieruchomości sąsiadującej (22 MW). Co wreszcie istotne powstanie bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa członków Wspólnoty i innych osób." W ocenie sądu, członkowie Wspólnoty posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i mogą wpływać na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W aktach sprawy brak jest informacji na temat, czy właściciele lokali mieszkalnych przy ul. [...] są także właścicielami gruntu pod budynkiem, czy też jego użytkownikami wieczystymi, jednakże nie ma to wpływu na ich sytuację prawną w niniejszej sprawie. Wspólnota wnioskuje o stwierdzenie nieważności § 12 pkt 3 lit. c oraz § 37 pkt 7 zaskarżonej uchwały. Pierwszy z wymienionych przepisów uchwały stanowi, iż w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacyjnych ustala się klasyfikację dróg: dla terenów: 26KD-Dx, 28KD-D, 29Kd-Dx, 32KD-D i 33KD-Dp – drogi klasy dojazdowej. Bezsprzecznie wśród wymienionych w tym przepisie dróg dojazdowych znalazła się także ul. [...], oznaczona jako 28KD-D. Drugi z zakwestionowanych przepisów uchwały zawarty w § 37 pkt 7 stanowi: "Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 22MW o powierzchni 1,10 ha ustala się: dostęp do terenów 28KD-D i 25KD-Z." Mieszkańcy budynku przy ul. [...] mają zapewniony dostęp do drogi publicznej i na tą okoliczność nie ma wpływu to kto, oprócz nich, korzysta z tej drogi. W poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru zapisy planu były podobne. Skarżąca podnosi, że na drodze tej dopuszcza się lokalizację stanowisk postojowych (§ 40 pkt 3 lit. a uchwały), choć stanowiska takie już na niej istnieją, a zwiększenie ich liczby oraz umożliwienie korzystania z tej drogi także mieszkańcom terenu 22MW, znacznie utrudnia poruszanie się po tej drodze członkom Wspólnoty. Teren drogi stanowi własność Miasta i zgodnie z oświadczeniem zawartym w odpowiedzi organu na skargę jest to droga publiczna. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Mając na uwadze powyższe, brak jest podstaw do uznania, że umożliwienie szerszego dostępu do drogi publicznej narusza interes prawny mieszkańców terenu 15MW, tj. właścicieli lokali przy ul. [...]. Co prawda na drodze oznaczonej 28KD-D, w wyniku podjęcia skarżonej uchwały mogło dojść do zwiększenia ruchu pojazdów, jednakże ten fakt może jedynie naruszać interes faktyczny Wspólnoty, nie zaś jej interes prawny wywodzony z uprawnień właścicielskich do nieruchomości. Należy jeszcze raz zwrócić uwagę, że nie może stanowić argumentu wykazującego naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została podjęta niezgodnie z prawem. Pogląd strony skarżącej o niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały podlegałby bowiem weryfikacji dopiero po stwierdzeniu, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot, tj. podmiot, którego interes prawny został naruszony podjętą uchwałą. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.