III SA/Wa 48/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. oddala skargę. W piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (NUS) z wnioskiem o zwrot nadpłaty w kwocie 415.335,36 zł za lata 2002 - 2009 łącznie z odsetkami za zwłokę, liczonymi do dnia zwrotu nadpłaty. W uzasadnieniu powyższego wniosku Skarżąca wskazała, że decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. (DIS) uchylił w całości decyzję tego organu z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji wymiarowej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 827.909 zł, co spowodowało powstanie nadpłaty podatku, która powinna zostać Skarżącej zwrócona w całości, zgodnie z art. 77 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p." w jej brzmieniu obowiązującym w latach objętych wnioskiem, w terminie 30 dni od wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji, tj. do dnia 9 sierpnia 2009 r. Skarżąca wskazała również, że zwróciła się do organu o zwrot powstałej i jeszcze niezwróconej części nadpłaty, a organy odmówiły zwrotu argumentując, że wnioskowała ona wyłącznie o zwrot nadpłaty dotyczącej 2001 roku, a tę część nadpłaty, według organów, Skarżąca otrzymała. W związku z tym, Skarżąca zwróciła się wnioskiem z dnia 27 grudnia 2012 r. o zwrot nadpłaty za każdy rok pomiędzy 2001 (którego to roku ww. decyzja dotyczyła) a 2009. Skarżąca wskazała, że na podstawie art. 80 § 1 w związku z art. 77 § 1 O.p. prawo do zwrotu nadpłaty, której termin zwrotu upłynął 30 dni od wydania ww. decyzji o stwierdzeniu nieważności, wygasa dopiero na koniec 2014 r., niezależnie od tego, do którego roku ta nadpłata będzie przypisywana. Według wyliczeń Skarżącej kwota do zwrotu dotycząca jednego wymienionego roku lub wszystkich lat łącznie na dzień 25 marca 2011 r. wynosiła 415.335,36 zł. Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. NUS wezwał Skarżącą do doprecyzowania wniosku oraz wyjaśnienia, jakiego podatku dotyczy przedmiotowy wniosek oraz w jakiej kwocie i na podstawie jakiego dokumentu wnosi o zwrot nadpłaty za lata 2002 - 2009. W piśmie z dnia 12 lutego 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie Skarżąca stwierdziła, że w przeszłości (m.in. pismem z dnia 25 marca 2011 r.) wnioskowała o zwrot nadpłaty powstałej w rozliczeniach z organami skarbowymi na skutek stwierdzenia przez DIS w dniu [...] lipca 2009 r. nieważności wymienionej we wniosku decyzji wymiarowej. Jednakże organ odmówił rozliczenia nadpłaty powstałej z ww. decyzji w innych okresach niż 2001 r. uzasadniając to faktem, że decyzja dotyczyła 2001 r., a wycofanie przedmiotowej decyzji wymiarowej z obiegu prawnego może mieć skutek rozliczeniowy dotyczący wyłącznie okresu, do którego odnosi się wydana decyzja. Zdaniem Skarżącej, wycofanie decyzji z obiegu prawnego oznacza, iż każde zdarzenie związane z tą decyzją (a nie tylko z tym rokiem podatkowym) należy traktować tak jakby go nigdy nie było. Ponadto przedmiotowa decyzja zmieniła nie tylko rozliczenie podatkowe za okres 2001 r., lecz również sposób zaliczenia wpłat, rozliczenia odsetek itp. za okresy późniejsze. Organ nigdy nie dokonał korekty rozliczeń wynikających z ww. decyzji, wobec czego Skarżąca zawnioskowała o prawidłowe dokonanie rozliczeń zgodnie z treścią Ordynacji podatkowej, co jej zdaniem znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 209/12. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. NUS umorzył przedmiotowe postępowanie podatkowe. W uzasadnieniu powyżej decyzji organ pierwszej instancji przyjął, że wniosek Skarżącej dotyczy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazał ponadto, że Skarżąca jednym wnioskiem zwróciła się o zwrot nadpłaty za okres obejmujący lata 2002-2009 w sytuacji, gdy przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) – zwanej dalej: "u.p.d.o.p." w jej brzmieniu obowiązującym w latach objętych wnioskiem Skarżącej, definiują zarówno pojęcie roku podatkowego, jak również wielokrotnie odwołują się do tego pojęcia w nawiązaniu do obowiązku dokonywania rozliczeń z tytułu tego podatku. Organ przyjął zatem metodę rozstrzygania sprawy w podziale na poszczególne lata będące okresami rozliczeniowymi Skarżącej. Z uwagi na fakt, iż w rozpatrywanym wniosku Skarżącej z dnia 27 grudnia 2012 r. podstawę żądania zwrotu nadpłaty za lata 2002 – 2009 stanowi nieprawidłowe, jej zdaniem, rozliczenie dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zwrotu nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., organ pierwszej instancji przypomniał na jakiej podstawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu 3 sierpnia 2009 r. dokonał zwrotu całości wpłaconego przez Skarżącą podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł. Organ pierwszej instancji podkreślił, że na dzień zwrotu nadpłaty, tj. 3 sierpnia 2009 r. Skarżąca nie posiadała zaległości podatkowych ani bieżących zobowiązań podatkowych, jak również nie wpłynął jej wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Wobec czego zwrot na rachunek bankowy Skarżącej całości powstałej nadpłaty za 2001 r., wraz z jej oprocentowaniem w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł, został dokonany zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Powyższe spowodowało, że powstała nadpłata z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. nie miała wpływu na jakiekolwiek rozliczenia podatkowe Skarżącej dotyczące późniejszych okresów. Odnosząc się do żądania zwrotu nadpłaty podatku za 2004 r., organ pierwszej instancji podkreślił, że Skarżąca zwracając się o zwrot nadpłaty oraz powołując się na przepis art. 80 O.p. wnioskowała o zwrot już powstałej nadpłaty, a nie o stwierdzenie nadpłaty. Organ pierwszej instancji zauważył również, że w złożonym do [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu 4 kwietnia 2005 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2004 rok, Skarżąca wykazała nadpłatę w wysokości 4.706 zł, zaś taką samą kwotę nadpłaty Skarżąca wykazała w korekcie zeznania CIT-8 złożonej w dniu 20 czerwca 2005 r. NUS zwrócił się pismami z dnia 31 stycznia 2013 r. Nr [...] do Naczelników: Urzędu Skarbowego w P. oraz [...] Urzędu Skarbowego w W. m.in. o udzielenie informacji o przypisach/odpisach oraz wpłatach/zwrotach dotyczących rozliczeń Skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za lata od 2002 do 2006. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w piśmie z dnia 12 lutego 2013 r. Nr [...] poinformował, że Skarżąca ostatnie deklaracje CIT-2 złożyła w tym Urzędzie za 2003 rok. Natomiast z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia 13 lutego 2013 r. Nr [...] wynika, że powyższa nadpłata w kwocie 4.706 zł została przekazana w dniu 7 stycznia 2008 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. celem zaliczenia na podatek dochodowy od osób prawnych za 2001 rok. Biorąc powyższe pod uwagę, w konkluzji NUS stwierdził, że jedyną wykazaną przez Skarżącą nadpłatą podlegającą zwrotowi była nadpłata w wysokości 4.706 zł wynikająca ze złożonego przez nią w dniu 4 kwietnia 2005 r. zeznania CIT-8, która - jak wynika z powyższych ustaleń - została zaliczona na zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok. Jednocześnie organ pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z art. 80 § 1 O.p. Skarżąca miała prawo do wystąpienia z żądaniem zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 rok do dnia 31 grudnia 2010 r., a więc przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu, tj. od końca 2005 roku. Od momentu powstania nadpłaty w kwocie 4.706 zł nie wystąpiły zdarzenia powodujące przerwanie biegu terminu wygaśnięcia prawa do zwrotu nadpłaty, o których mowa w art. 80 § 3 O.p. Z uwagi na powyższe przesłanki organ pierwszej instancji stwierdził, iż skutkują one umorzeniem postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ pierwszej instancji odniósł się również do żądania przeprowadzenia wniosków dowodowych przedstawionych przez Skarżącą w piśmie z dnia 27 lutego 2013 r., tj. m.in. przedstawienia na piśmie oświadczenia, które miałoby wskazywać, że organ zrozumiał treść nieprawomocnego orzeczenia WSA z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 209/12, a także czy się z nim zgadza oraz przedstawienia dowodu dotyczącego sposobu zaliczenia podatku, wpłat i wypłat, odsetek, kwot głównych oraz relacji między nimi przed wycofaniem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2007 r. z obiegu prawnego i po tym fakcie (dotyczy to każdego podatku od 2001 do 2009 r.). NUS nie uwzględnił wniosku w tym zakresie i wyjaśnił, że zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii organu w przedmiotowej sprawie nie wystąpią żadne późniejsze zmiany w pierwotnych rozliczeniach podatków za inne okresy i z innych tytułów, które byłyby następstwem unieważnienia decyzji w sprawie rozliczenia Skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., której to decyzji dotyczył powołany przez Skarżącą wyrok. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2013 r. stanowiącym odwołanie od decyzji NUS z dnia [...] marca 2013 r. Skarżąca wskazała, że z przedstawionego sposobu zaliczenia wpłat podatku oraz zwrotów nadpłat wynika, iż nie zostały one dokonane w sposób uwzględniający wykreślenie z obiegu prawnego kolejnych decyzji oraz nie uwzględniały przepisów Ordynacji podatkowej o zaliczeniu wpłat podatku i zwrotu nadpłat, w szczególności jej art. 53, art. 55, art. 62 § 1 i art. 78a. Skarżąca wyjaśniła też, że we wniosku bazuje na stanie faktycznym, który powstał przez decyzje wydane dla niej w przedmiotowych okresach, a następnie wycofywane z obiegu prawnego w podatku CIT i VAT, co musiało zmienić stan rozliczeń za wcześniejsze okresy. Taka sytuacja wprowadziła chaos w rozliczeniach podatkowych, wobec czego Skarżąca wniosła o jego uporządkowanie i przedstawienie rozliczeń podatkowych oraz zwrot wnioskowanej nadpłaty. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na treść przepisów: art. 165 § 1, art. 165a, art. 207 § 2, art. 72 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, art. 73 § 2 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a), art. 77 § 1 pkt 5 O.p., a także art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 u.p.d.o.p., wskazując następnie, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest zasadność zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie u Skarżącej nie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. we wnioskowanej kwocie. Organ odwoławczy zauważył, iż jedyną nadpłatą za 2004 rok wykazaną przez Skarżącą, a wynikającą ze złożonego w dniu 4 kwietnia 2004 r. w [...] Urzędzie Skarbowym w W. zeznania CIT-8 za 2004 rok (potwierdzoną w korekcie tego zeznania złożonej w dniu 20 czerwca 2005 r.) była nadpłata w kwocie 4.706 zł przekazana w dniu 7 stycznia 2008 r. do Urzędu Skarbowego w P., celem zaliczenia na podatek dochodowy od osób prawnych za 2001 rok, o czym poinformował Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. w piśmie z dnia 13 lutego 2013 r. Nr [...]. Powyższe zostało potwierdzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w piśmie z dnia 28 października 2013 r. Nr [...], w którym organ ten informuje, że kwota w wysokości 4.706 zł została zaksięgowana w dniu 8 stycznia 2008 r. na poczet decyzji Nr [...] za 2001 rok. Odnosząc się do zarzutu, że organ pierwszej instancji nie oparł swojego rozstrzygnięcia na stanie faktycznym, który uwzględniałby jego zmiany związane z wydawaniem kolejnych decyzji, organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pismami z dnia 1 i 18 lutego 2013 r. zwracał się do Skarżącej o uzupełnienie jej wniosku z dnia 27 grudnia 2012 r. o zwrot nadpłaty. W odpowiedzi na pierwsze wezwanie Skarżąca ponownie powołała się na pismo z dnia 25 marca 2011 r., tj. odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2011 r. oraz nieprawomocny wyrok WSA z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 209/12, które dotyczyły nadpłaty za 2001 r. Odpowiadając na drugie pismo Skarżąca stwierdziła, że to wezwanie jest nieuzasadnione. Ponownie przywołała treść ww. nieprawomocnego wyroku Sądu, wskazując, że nadpłata powstała na skutek wycofania z obiegu prawnego ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2011 r. mogła przyczynić się do powstania nadpłaty również w innych okresach. Odnosząc się z kolei do pisma z dnia 25 marca 2011 r., na które powołuje się Skarżąca wnioskując o zwrot nadpłaty w wysokości 415.335,36 zł, organ odwoławczy stwierdził, że wymienione przez Skarżącą kwoty nadpłat wynikające z nieważności decyzji wydanych w dniu [...] września 2004 r. oraz w dniu [...] września 2004 r. zostały Skarżącej zwrócone na rachunek bankowy, gdyż - jak wynika z pisma NUS z dnia 28 października 2013 r. nr [...], będącego odpowiedzią na pismo organu odwoławczego z dnia 28 października 2013 r. nr [...], nadpłata wynikająca, zdaniem Skarżącej, z nieważności decyzji wydanej: - w dniu [...] września 2004 r. w kwocie 559.313,50 zł mieści się w nadpłacie zwróconej Skarżącej wraz z odsetkami przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu 28 lutego 2007 r. w łącznej kwocie 679.187,70 zł w związku z unieważnieniem decyzji z dnia [...] września 2004 r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r.; - w dniu 30 września 2004 r. w kwocie 209.703,28 zł mieści się w nadpłacie zwróconej Skarżącej wraz z odsetkami przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w dniu 3 sierpnia 2009 r. w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł w związku z unieważnieniem decyzji z dnia [...] września 2004 r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że wprawdzie z treści art. 122 i art. 187 O.p. wynika, że to na organie podatkowym spoczywa obowiązek aktywnego poszukiwania i gromadzenia dowodów i ustalania na ich podstawie istotnych w sprawie faktów, jednakże reguła ta doznaje wyjątku, gdy podatnik przejmuje inicjatywę procesową. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia, co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W interesie strony leży zgromadzenie i przechowywanie dowodów dokumentujących fakty, skoro mają one przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy podatkowe. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że zarzut, iż organ nie zastosował się przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy do art. 53, art. 55, art. 62 § 1 i art. 78a O.p. jest bezzasadny, bowiem nadpłata za 2004 rok została przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zaksięgowana na poczet zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok, zaś Skarżąca ani w czasie trwania postępowania podatkowego, ani odwoławczego nie podnosiła, że organ podatkowy uczynił to w sposób nieprawidłowy. Reasumując organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął sprawę umarzając przedmiotowe postępowanie podatkowe, z uwagi na brak przedmiotowej nadpłaty, o której zwrot wnioskuje Skarżąca. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję DIS zarzucając jej naruszenie przepisów art. 72 – art. 80 O.p., całości przepisów o nadpłacie, powstania nadpłaty, zaliczenia nadpłaty i rozliczenia zwrotów nadpłaty. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawia wpłaty pieniężne do urzędów skarbowych w latach 2002 - 2006, nadpłaty z decyzji wymiarowych oraz zwroty nadpłat w latach 2003 – 2009. Następnie podkreśliła, powołując się na art. 78a O.p., że organy podatkowe nie mają swobody w rozliczeniu niepełnych kwot nadpłaty, gdyż ustawodawca przewiduje sztywną regułę automatycznego zaliczenia częściowych zwrotów nadpłaty podatku. Skarżąca odniosła się również do kwestii wpływu usunięcia decyzji wymiarowej z obrotu prawnego na wysokość kwoty nadpłaty do zwrotu, co skutkuje powstaniem różnic w obliczaniu wysokości kwoty nadpłaty przez Skarżącą i organ podatkowy. Wyjaśniła, że z uwagi na to, iż zasady częściowego zwrotu zgodnie z art. 78a O.p. nie wymagają formy postanowienia, to należy zakładać, że późniejsze usunięcie decyzji z obrotu prawnego zmienia również sposób zaliczenia częściowego zwrotu. Jeśli decyzja jest usunięta z obrotu prawnego to rozliczenie zwrotu nie może zostać dokonane w takich proporcjach jakby decyzja ciągle istniała. Skarżąca przyjęła, że ze względu na brak precyzyjnego przypisywania kwot wcześniejszych nadpłat do konkretnego okresu, a tylko do całości sprawy "zobowiązania podatkowego za 1998 - 2001", ostatecznym terminem zwrotu nadpłat za lata 1998 - 2001 wraz z odsetkami był dzień 11 lutego 2007 r. W rozumieniu Skarżącej nadpłata nie jest zdefiniowana poprzez pierwotny tytuł wpłaty, lecz poprzez fakt nadwyżki zapłaty nad obowiązkiem podatkowym. Ustawa definiuje nadpłatę poprzez chwilę i sposób powstania nadpłaty, a następnie poprzez wydarzenie, które w jakiś sposób doprowadzi do obowiązku zwrotu tej nadpłaty. Przedawnienie w nadpłacie, zdaniem Skarżącej, nie jest określone tak jak określenie wymiaru obowiązku podatkowego (w ścisłym powiązaniu z okresem rozliczeniowym), lecz poprzez określenie terminu jej zwrotu. Nadpłata, której obowiązek zwrotu powstał w 2007 r. jest nadpłatą związaną z tym terminem. Jeżeli żądanie zwrotu powinno być przypisane do konkretnego okresu, a nie tylko do kwoty i faktu jej zapłaty, to żądanie powinno być przypisane do okresu, w którym należał się podatnikowi zwrot. W ocenie Skarżącej okresem tych zwrotów jest 2007 r. Końcowo Skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu swojej skargi własne rozliczenie nadpłat stwierdzając, że w dniu 3 sierpnia 2009 r. pozostała nadpłata do zwrotu w wysokości 498.732,46 zł wraz z odsetkami w wysokości 156.752,18 zł. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Do pisma z 30 kwietnia 2014 r. Skarżąca dołączyła dokumenty, na które powoływała się w skardze, potwierdzające w jej ocenie, że organ dokonał nieprawidłowego rozliczenia nadpłat. W piśmie z dnia z dnia 8 stycznia 2014 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do dokumentów przedstawionych przez Skarżącą przy piśmie z 30 kwietnia 2014 r. DIS wskazał, że dokumenty te nie dotyczą rozliczeń Skarżącej z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2002-2009. DIS podkreślił również, że na rozliczenia potwierdzone ww dowodami Skarżąca powoływała się w postępowaniu podatkowym wszczętym pismem z 27 października 2010 r. w sprawie zwrotu nadpłaty za 2001 r. zakończonym decyzją DIS z [...] listopada 2011 r., uchyloną wyrokiem WSA w Warszawie z 29 października 2012 r. III SA/WA 209/12, na który Skarżąca złożyła skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie ,,p.p.s.a.’’, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Istota sporu sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy Skarżącej przysługuje zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 415.335,36 zł za 2004 r. łącznie z odsetkami za zwłokę, liczonymi do dnia zwrotu nadpłaty. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko powołuje się na fakt, uchylenia przez DIS decyzją z [...] lipca 2009 r. Nr [...] decyzji tego organu z [...] marca 2008 r. Nr [...] oraz stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] czerwca 2007 r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 827.909,00 zł, co spowodowało powstanie nadpłaty podatku, która powinna zostać zwrócona w całości, zgodnie z art. 77 § 1 ust. 1 O.p. W ocenie DIS organ podatkowy w dniu 3 sierpnia 2009 r. dokonał zwrotu na rachunek bankowy całości wpłaconego przez spółkę podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. wraz z odsetkami za zwłokę i skoro brak jest przedmiotowej nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty jako bezprzedmiotowe winno być umorzone. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Zgodnie z art. 73 § 2 pkt 1 O.p. nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego. Zgodnie z art. 80 § 1 O.p. prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu. Skarżąca zwracając się o zwrot nadpłaty za 2005 r. oraz powołując się na przepis art. 80 O.p. wnioskowała o zwrot już powstałej nadpłaty, a nie o stwierdzenie nadpłaty. Należy wskazać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu 3 sierpnia 2009 r. dokonał zwrotu wpłaconego przez Spółkę podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł. Na dzień zwrotu nadpłaty, tj. 3 sierpnia 2009 r. Spółka nie posiadała zaległości podatkowych ani bieżących zobowiązań podatkowych, jak również nie wpłynął wniosek Spółki o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego prawidłowo organ dokonał zwrotu na rachunek bankowy Spółki powstałej nadpłaty za 2001 r., wraz z jej oprocentowaniem w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł,. Tym samym zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że powyższe spowodowało, iż powstała nadpłata z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. nie miała wpływu na rozliczenie podatkowe Spółki dotyczące 2005 r. W skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 30 kwietnia 2014 r. Skarżąca przedstawiając stan faktyczny dotyczący nadpłat, decyzji i zwrotów wskazała, iż dokonała wpłat tytułem należności podatkowych w okresie od 20 września 2002 r. do 19 grudnia 2005r. Wskazała również na kwoty będące przedmiotem postępowania zabezpieczającego. Odnosząc się do powyższego argumentu wskazać należy, że istotnie, w złożonej w Urzędzie Skarbowym w dniu 4 kwietnia 2005 r. deklaracji CIT 8 za 2004 r. Skarżąca wykazała nadpłatę w wysokości 4706 złotych, ta sama kwota wykazana została w korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2004 r., złożonej 20 czerwca 2005 r. Jak wynika z ustaleń faktycznych organów, które w tym zakresie nie były kwestionowane przez Skarżącą, kwota ta została przekazana do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. celem zaliczenia na podatek dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Powyższa kwota nadpłaty za 2004 r., wraz z odsetkami naliczonymi za okres od 20 czerwca 2005 r. do dnia 3 sierpnia 2009 r. zwrócona została Skarżącej 3 sierpnia 2009 r. w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji wymiarowej za 2001 r. W dniu 2 grudnia 2004 r. na pobrana została od Skarżącej kwota 893.250,20 złotych, zaliczona na poczet należności w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Na skutek stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej, kwota ta wraz z odsetkami naliczonymi za okres od dnia wpłaty do dnia zwrotu zwrócona została Skarżącej w dniu 3 sierpnia 2009 r. Wobec powyższego kwot tych nie można uznać za nadpłaty dotyczące 2004 r., które powinny podlegać zwrotowi na rzecz Skarżącej. Oznacza to, że organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że brak jest możliwości wystąpienia kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku za 2004 r., który stanowiłby nadpłatę w myśl art. 72 § 1 pkt 1 O.p. W rozpatrywanym wniosku Spółki z 27 grudnia 2012 r. podstawę żądania zwrotu nadpłaty za lata 2002 – 2009 stanowi nieprawidłowe, jej zdaniem, rozliczenie dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zwrotu nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. Zdaniem sądu, argumentacja zawarta w skardze oraz dokumenty dołączone do pisma z 30 kwietnia 2014 r. świadczą o kwestionowaniu prawidłowości rozliczenia nadpłaty powstałej na skutek stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej za 2001 r. Te kwestie nie mogą być jednak przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Wątpliwości Skarżącej w tym zakresie skutkowały wydaniem przez DIS decyzji z [...] listopada 2011 r., która to decyzja uchylona została wyrokiem tutejszego sądu z 29 października 2012 r., III SA/Wa 209/12. Wyrok ten na skutek złożenia skargi kasacyjnej przez Skarżącą nie jest prawomocny. W konsekwencji uznać należy, że postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty za 2004 r. uznać należało za bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 208 § 1 O.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995r. SA/Łd 2424/94, publ. ONSA 1996, nr 2, poz.80 wyrok z dnia 20 kwietnia 2001r., III SA 102/00, publ. Przegląd Podatkowy 2001, nr 9, poz. 63 ). W literaturze przedmiotu podkreśla się, że charakter przyczyn bezprzedmiotowości nie ma znaczenia, gdyż art. 208 § 1 O.p. nakazuje umorzenie postępowania, gdy , z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe". W komentowanym przepisie chodzi więc o każdą przyczynę powodującą brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego ( por. M. Masternak, w ; B.Brzeziński, M.Kalinowski, M.Masternak, A.Olesińska, Ordynacja podatkowa,s.688 ) Skoro brak było kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku za 2008r., jednocześnie strona w złożonym zeznaniu podatkowym wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości 0 zł, to brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie żądania zwrotu nadpłaty za 2005r., a tym samym organ podatkowy zasadnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W związku z powyższym bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 72 do 80 O.p. dotyczących nadpłaty. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.