I SA/Wr 248/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2015 r. w Wydziale I sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]określającą skarżącemu Z. M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. w kwocie 1.141 zł. Jak wynikało z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. po przeprowadzeniu postępowania w zakresie rozliczenia skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., wszczął wobec strony postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec, październik i grudzień 2009 r. W toku tych czynności ustalono, że skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A w zakresie hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania oraz w zakresie działalności głównej uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą. W dniu 30 czerwca 2010 r. skarżący dokonał rejestracji w zakresie podatku od towarów i usług. Organ podatkowy ujawnił, że w latach 2008 – 2011 małżonkowie M. wraz z M. Ł. dokonywali zakupu i sprzedaży nieruchomości gruntowych w M. oraz P.. Z planów zagospodarowania przestrzennego tych terenów wynikało, że grunty położone w M. są przeznaczone na usługi turystyki i sportu, ze szczególnymi warunkami zagospodarowania (tj. po uprzednim wykonaniu sieci urządzeń kanalizacji), zaś w P. pod zabudowę mieszkaniową. Plany te w odniesieniu do gruntów położonych M. uległy zmianie w związku z uchwaleniem w dniu 30 grudnia 2011 r. nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tych obszarów przewidującego zabudowę mieszkaniową. Z wnioskiem o zmianę zagospodarowania tych gruntów wystąpił skarżący w dniu [...]lutego 2008 r. W tym też dniu pozostali współwłaściciele nieruchomości udzielili skarżącemu pełnomocnictwa w zakresie sprawowania zarządu gospodarstwem rolnym poprzez wzniesienie budynków i budowli wraz z infrastrukturą. Nabyte przez stronę w dniach [...]lutego, [...] kwietnia, [...] lipca, [...] grudnia 2008 r. oraz [...] marca,[...]kwietnia, [...] grudnia 2009 r. nieruchomości zostały podzielone na mniejsze działki. Z decyzji zatwierdzającej podział wynikało, że został on dokonany w celu zbycia nieruchomości, pod budowę sieci transformatorowej, na poszerzenie drogi, na potrzeby budownictwa jednorodzinnego, dojazdu do wydzielonych działek, pod budowę przepompowni ścieków, do zagospodarowania jako droga lokalna, zapewnienie dojazdu wydzielonych działek. Koszty podziału poniósł skarżący. Podjął on także działania w zakresie likwidacji kolizji dotyczącej przebudowy sieci elektroenergetycznej, w związku z budową osiedla domów jednorodzinnych. Strona wystąpiła też o wydanie ogólnych i technicznych warunków przyłączenia obiektów, w tym osiedla domków jednorodzinnych. W latach 2009 – 2012 nastąpiła realizacja przyłączenia. Skarżący złożył wnioski o wydanie pozwolenia na budowę sieci wodno – kanalizacyjnej dla osiedla domków w M.. Założona została również domena internetowa o nazwie [...], zaś na stronie internetowej pod tym adresem znajdowała się oferta sprzedaży jednej działki, w odniesieniu do pozostałych widniała informacja o ich sprzedaży. W dniu 21 lipca 2010 r. skarżący złożył deklarację podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r. wykazując w niej sprzedaż trzech działek nabytych w dniu [...] lutego 2008 r. W dniu 19 października 2010 r. złożył deklarację za wrzesień 2010 r. wykazując w niej sprzedaż 6 działek nabytych [...] lutego 2008 r. Nabywcy nieruchomości ww. uzyskali pozwolenie na wyłączenie nabytych działek z produkcji rolnej i pozwolenie na budowę. W opinii organu podatkowego opisane fakty przekonują, że strona w sposób ciągły dokonywała zbycia nieruchomości. Jednocześnie dostawę nieruchomości nr [...], [...],[...],[...]położonych w P. zabudowanych domem mieszkalnym organ podatkowy ocenił jako sprzedaż majątku prywatnego. Organ ustalił też, że skarżący wraz z małżonką dokonali w dniu [...] lipca 2009 r. podziału majątku dorobkowego, żonie skarżącego przypadły nieruchomości niezabudowane w P. (dwie działki [...]i [...]). W opinii organu podatkowego opisane działania skarżącego spełniały znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej powoływana jako ustawa o VAT). Ponieważ strona w grudniu 2008 r. dokonała zbycia nieruchomości za kwotę przekraczającą 50.000 zł, zgodnie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, była zobowiązana do wykazania do opodatkowania sprzedaży nieruchomości po tej dacie. Sprzedając nieruchomości w miesiącu czerwcu, październiku oraz dokonując zamiany nieruchomości w grudniu 2009 r. strona winna odprowadzić od tych transakcji podatek od towarów i usług, który określił organ podatkowy kierując się kwotą wynikającą z aktów notarialnych dokumentujących sprzedaż i zamianę nieruchomości. Jedocześnie przyjmując taką kwalifikację organ podatkowy uwzględnił po stronie podatku naliczonego podatek wynikający z faktury wystawionej przez firmę B Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzje dotyczące podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec październik i grudzień 2009 r. i przekazał do ponownego rozpatrzenia wskazując na koniczność uzupełnienia postępowania podatkowego, w szczególności o informacje dotyczące ponoszonych przez stronę wydatków oraz podatku naliczonego. Po rozpatrzeniu złożonej przez skarżącego skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2334/13 oddalił ją. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że zebrany materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że dokonane w badanych okresach rozliczeniowych czynności zbycia nieruchomości nosiły znamiona działalności gospodarczej, w której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem winny podlegać opodatkowaniu. Wyrok ten jest prawomocny. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, mając na uwadze zalecenia organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji ww decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. określił w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.141,00 zł. Organ ustalił, że w grudniu 2009 r. aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący wraz z współwłaścicielem M. Ł. oraz R. i D. C. dokonali zamiany nieruchomości rolnych niezabudowanych położonych w M.. Skarżący oraz współwłaściciel M. Ł. nabyli działkę gruntu numer [...]o powierzchni 0,2701 ha w udziale w wysokości ½ części skarżący i w udziale w wysokości ½ części M. Ł., której wartość zadeklarowano w wysokości 27.000 zł a R. i D. C. nabyli działkę gruntu o numerze [...]o powierzchni 0,3214 ha, której wartość zadeklarowano w wysokości 29.700 zł. W związku z tym organ podatkowy I instancji ustalił wysokość podatku należnego za grudzień 2009 r. w kwocie 2.678 zł i jednocześnie przyjął łączną kwotę podatku naliczonego w kwocie 1.537 zł (szczegółowe ustalenia na stronie 70 tej decyzji). Po rozpatrzeniu odwołania – w którym strona zakwestionowała przede wszystkim fakt uznania go za podatnika podatku VAT w związku z dokonaną zamianą nieruchomości - Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy powołując przepisy podatku od towarów i usług wskazał, że przepis art. 15 ust. 2 ustawy o VAT powinien być rozumiany w ten sposób, że warunkiem koniecznym do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest prowadzenie przez niego działań mających charakter działań gospodarczych. Zdaniem organu odwoławczego podatnik podjął szereg czynności, które nadawały jego działaniom charakter zorganizowany, zaplanowany i nastawiony na osiągnięcie zysku ekonomicznego, a więc właściwy dla prowadzącego działalność gospodarczą, a nie dla incydentalnej sprzedaży majątku własnego. Z materiału dowodowego wynika, że skarżący dokonał w 2009 r. zbycia 25 działek powstałych w wyniku podziału działek nabytych w 2008 r. z zamiarem prowadzenia na tym gruncie gospodarstwa rolnego. Planowana działalność rolnicza nie została rozpoczęta z uwagi na problemy zdrowotne strony. Jednakże nie uniemożliwiło to stronie na przedmiotowej nieruchomości wybudowania drogi i sieci wodnokanalizacyjnej, natomiast działki pozostały nieuzbrojone. Zatem zmiana sposobu wykorzystania działek nie nastąpiła więc z powodu obiektywnej niemożności prowadzenia działalności gospodarczej lecz związana była ze zmianą planów co do sposobu jej wykorzystania. Zdaniem organu okoliczności, z czyjej inicjatywy została dokonana zamiana przedmiotowych działek podatnika czy R. i D. C. nie uwarunkowuje charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności. Także płatność podatku rolnego nie może przesądzać o rodzaju faktycznie prowadzonej działalności. Dalej organ odwoławczy wskazał, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy w dacie zakupu przedmiotowej działki teren ten był przeznaczony do zagospodarowania na usługi turystyki i sportu – w akcie wskazano, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy L. działka grunty [...]przeznaczona jest w części pod usługi turystyki i sportu, w części pod drogi, a w części pod budownictwo rekreacyjne. Już w momencie zakupu tej części nieruchomości skarżący działał z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, polegającej na prowadzeniu usług w zakresie agroturystyki. Zatem sprzedając przedmiotowe działki w grudniu 2009 r. skarżący działał jako handlowiec w ramach działalności gospodarczej. Organ wskazał, że za uznaniem strony za podatnika z tytułu sprzedaży przedmiotowych działek przemawia również fakt dokonywania na przestrzeni 2009-2012 dostawy (sprzedaży, zamiany) innych nieruchomości gruntowych, częstotliwy charakter tych dostaw w celach zarobkowych oraz zgłoszenie rejestracyjne w 2010 r. w zakresie podatku VAT, z którego wynika, że strona prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A w zakresie hotele i podobne obiekty zakwaterowania. W ocenie organu odwoławczego okoliczności faktyczne wskazują, że działania strony miały charakter zamierzony, stały i powtarzalny. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym faktur przesłanych przez stronę wynika, że czyniła ona nakłady na zakupione nieruchomości związane m.in. z doprowadzeniem sieci wodociągowo-kanalizacyjnej czy też usunięciem kolizji napowietrznej linii energetycznej, zabiegała również o sprawną sprzedaż działek – korzystając z ogłoszeń w Internecie. Tym samym strona stała się z tytułu tej dostawy podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Ponadto organ wskazał, że w momencie dostawy działki w grudniu 2009 r. działka znajdowała się na terenach przeznaczonych pod zabudowę, zatem transakcja ta podlegała opodatkowaniu wg 22% stawki VAT. Tym samym nie znajdowało do tej dostawy zwolnienie podatkowe z art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego: 1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art.187 § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której równocześnie uchylono decyzje odnośnie podatku od towarów i usług za czerwiec i październik 2009 r. i organ podatkowy nie posiada wiedzy czy w październiku 2009 r. będzie występował podatek czy też nadpłata podatku do przeniesienia na grudzień 2009 r.; 2. art. 120, art. 121 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. przez odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków oraz nieuwzględnienia wniosku dowodowego podatnika z [...]lipca 2014 r.; 3. naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 210 § 1 O.p. przez podanie niepełnej podstawy prawnej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. 4. art. 120, art. 121 § 1 O.p. przez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania; 5. art. 233 § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego wynika, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postepowania i powinna być w całości uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia; 6. naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 3 pkt 9 O.p. w związku z art. 2 i art. 3 ustawy o działalności gospodarczej przez błędne przyjęcie, iż czynności podatnika, polegające na zakupie gospodarstwa rolnego w dniu [...] lutego 2008 r. oraz zamianie jego części tj. działki [...]w dniu [...] grudnia 2009 r. w ramach zwykłego zarządu swoim majątkiem stanowią prowadzenie działalności gospodarczej; 7. naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz art. 113 ust. 1, ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy o VAT przez przyjęcie, iż przedmiotem zamiany nie były działki rolne i nie zastosowanie zwolnienia podatkowego; 8. naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o VAT przez uznanie, iż podatnik z tytułu zamiany działki [...]w dniu 30 grudnia 2009 r. otrzymał przychód w wysokości 14.850 zł w miejsce kwoty 13.500 zł; 9. naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy VAT, przez uznanie, iż podatnik przy nabyciu gospodarstwa rolnego oraz zamianie jego części działał samodzielnie, a nie w porozumieniu z innymi przedsiębiorcami w ramach umowy spółki cywilnej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podobnie jak w odwołaniu w szczególności podnosi, że skarżący dokonywał jedynie zwykłego zarządu swoim majątkiem prywatnym, a jego działania nie miały żadnych cech charakterystycznych dla osoby profesjonalnie zajmującej się handlem nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie był zasadny, zaś Sąd nie znalazł także innych przyczyn, kierując się zakresem kompetencji wyznaczonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności. Na wstępie Sąd uznał za konieczne wyjaśnienie skarżącemu, a w zasadzie reprezentującemu go pełnomocnikowi procesowemu, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego I instancji zapadły po wcześniejszym wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2334/13. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 marca 2012 r., II OSK 1261/10, ONSA WSA 2013, nr 1, poz. 7, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań. W wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd odnosząc się do m.in. do rozliczenia w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. zajął jednoznaczne stanowisko, że zebrany materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że dokonane w badanych okresach rozliczeniowych czynności zbycia nieruchomości nosiły znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem winny podlegać opodatkowaniu. Posiłkując się tezami wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "ETS") z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C 180/10 i C 181/10 J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C 180/10), oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. (C 181/10) wskazać trzeba, że pojęcie podatnika podatku od towarów i usług zarówno na gruncie prawa wspólnotowego jak i krajowego definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Ta zaś, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego dany podmiot działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykonując prawo własności decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Uwzględnić zatem należy czy dany podmiot w odniesieniu do tej czynności występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu, chodzi zatem o ustalenie czy działalność danego podmiotu w zakresie sprzedaży nieruchomości przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Nie jest przy tym działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie stanowią samoistnego kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą, ważące natomiast są okoliczności dotyczące czynności takich jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1665/11, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego).Przyjęcie zatem, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest odpowiednie zorganizowanie (wykonywanie szeregu czynności składających na pewną zorganizowana całość – np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności. W rozpoznawanej sprawie okoliczności ustalone przez organy podatkowe wskazują, że w istocie dokonując zbycia w 2009 r. uprzednio nabytych nieruchomości strona nie dokonywała zarządu majątkiem prywatnym ale działała jak podatnik. Jak sama twierdzi nabyte nieruchomości miały utworzyć gospodarstwo rolne, a zatem służyć celom działalności gospodarczej a nie prywatnym. Z przyczyn niezależnych od strony plany te musiała porzucić, podejmując jednak inne działania polegające na sprzedaży nabytych uprzednio nieruchomości. Przy czym okoliczności w jakich dokonywała tej sprzedaży przekonują o zorganizowanym, zawodowym (profesjonalnym) charakterze. Przed sprzedażą ww. nieruchomości strona wystąpiła bowiem o zmianę planów zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym znajdowały się zbywane nieruchomości, dokonała ich podziału na mniejsze działki, wyodrębniono drogi oraz działki pod niezbędne urządzenia infrastruktury. Skarżąca wystąpiła także o likwidację kolizji dotyczącej przebudowy sieci elektroenergetycznej. Z treści pism wymienianych między stroną, organami administracji oraz firmą energetyczną wynika, że działania te były podejmowane w związku z projektowanym osiedlem domów jednorodzinnych. Strona wystąpiła też o wydanie ogólnych i technicznych warunków przyłączenia obiektów domków jednorodzinnych. Złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę sieci wodno-kanalizacyjnej dla osiedla domków w M.. Wreszcie informacja o zbywanych nieruchomościach była umieszczona na odrębnej stronie internetowej ([...]). Utworzenie zaś odrębnej domeny internetowej, na której oferowane są nieruchomości do sprzedaży z pewnością nie stanowi powszechnego oferowania do sprzedaży elektów majątku prywatnego. Przywołane okoliczności w sposób niewątpliwy świadczą o tym, że działania strony wpisują się w definicję zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jako świadczone profesjonalnie a nie w zakresie zarządu własnym majątkiem, jak wywodzi to strona. Wbrew zarzutom skargi uzbrojenie terenu nie dotyczyło tylko nieruchomości stanowiącej prywatną własność strony, ale jak wynika z przywołanych faktów działek, które następnie skarżący zbył. Fakt, że nie dokonano uzbrojenia (przyłączy) do samych wydzielonych działek ale do ich granicy nie przekreśla przyjętej przez organ kalifikacji działań strony. Istotne jest także, że opisane czynności były finansowane przez skarżącego. Nie ma znaczenia także fakt, że jeszcze po dokonaniu sprzedaży ww. nieruchomości były opodatkowane podatkiem rolnym, skoro w planach zagospodarowania przestrzennego grunty te wyznaczono pod działalność sportową i rekreacyjną, a następnie podjęto działania zmieniające ich przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową. W świetle przywołanych argumentów zarówno ustalenia organów podatkowych jak i wyprowadzone z nich wnioski ocenić trzeba jako prawidłowe. Mając na uwadze przytoczoną wyżej treść art. 153 p.p.s.a. oraz zaprezentowane w wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. jednoznaczne stanowisko, że działania strony (zamiana nieruchomości) wpisują się w definicję zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jako świadczone profesjonalnie a nie w zakresie zarządu własnym majątkiem, zarzuty skargi dotycząc zarówno naruszenia prawa procesowego jak i materialnego w tym zakresie należy uznać za bezzasadne. Odnośnie naruszenia prawa procesowego należy zaznaczyć, że organ nie ma obowiązku nieograniczonego w czasie zbierania materiału dowodowego w sytuacji, gdy wskazywane przez skarżącego okoliczności udowodnione zostały w sposób obiektywny i pełny w pozostałym zebranym przez organ materiale dowodowym i zaaprobowany przez Sąd w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r. Jednak należy jeszcze raz podkreślić, że organ przeprowadził szczegółowy wywód dotyczący miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L.. Opisane zaś działania na zakupionej uprzednio przez skarżącego i jego żonę i M. Ł. nieruchomości nr [...], polegające na podziale działek, zmianie zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, likwidacji kolizji dotyczącej przebudowy sieci elektroenergetycznej, budowie sieci wodno-kanalizacyjnej w sposób nie budzący wątpliwości wskazują na rzeczywisty cel działania skarżącego. Z tych samych powodów za nietrafne należy uznać także zarzuty dotyczące naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz art. 113 ust. 1 i ust. 13 ustawy o VAT. Jak wskazał Sąd zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwolnieniu od opodatkowania na ww. podstawie podlega dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Jak słusznie wskazuje organ podatkowy w treści zaskarżonej decyzji, wobec braku definicji terenu budowlanego decydujące znaczenie należy nadać planom miejscowym zagospodarowania przestrzennego lub ewidencjom gruntu. W rozpoznawanej sprawie zbywana nieruchomość znajdowała się w granicach terenów przeznaczonych pod usługi sportu i turystyki, w części pod drogi oraz w części pod budownictwo rekreacyjne. Zasadnie stwierdził też organ podatkowy, że taka kwalifikacja nieruchomości wyklucza zastosowanie przepisu art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Stosownie do brzmienia art. 113 ust. 13 pkt 1 lit d. ww. ustawy zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Jako nieuzasadnione należy ocenić też pozostałe zarzuty skarżącego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art.187 § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której równocześnie uchylono decyzje w podatku od towarów i usług za czerwiec i październik 2009 r. i organ podatkowy nie posiada wiedzy czy w październiku 2009 r. będzie występował podatek czy też nadpłata podatku do przeniesienia na grudzień 2009 r. należy wskazać, że rozliczenie w podatku za grudzień 2009 r. jest odrębnym rozliczeniem od pozostałych miesięcy 2009 r. zatem nie ma przeszkód aby wydać odrębne decyzje za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r. w tym przypadku za grudzień. W odniesieniu do zarzutu ustalenia błędnej wysokości osiągniętego przychodu – przez przyjęcie kwoty 14.850 zł jako kwoty brutto Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o VAT ustalono, że podstawę opodatkowania stanowi obrót – czyli kwota należna z tytułu sprzedaży pomniejszona o kwotę podatku. W przypadku umowy zamiany podstawę opodatkowania będzie stanowiła całość wzajemnego świadczenia. Z aktu notarialnego wynika, że wartość działki nr [...]wynosiła 29.700 zł. Udział strony w kwocie sprzedaży wyniósł zatem 14.850 zł, co prawidłowo przyjęły organy. Za bezzasadny należy uznać zarzut podania niepełnej podstawy prawnej. Istotne dla rozstrzygnięcia przepisy prawa materialnego jak art. 15 ust. 1 i 2 , art. 19, art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 99 ust. 12 ustawy o VAT znajdują się w zaskarżonej decyzji. Niezrozumiały jest zarzut skargi zawarty w pkt 9, bowiem organ w żadnym miejscu skarżonej decyzji nie wskazywał, że skarżący swoja działalność prowadził z żoną. W rozpatrywanej sprawie działał jako samodzielny podmiot. W kolejnym zarzucie skargi (nr 4) skarżący podniósł, że organ odwoławczy nienależycie uzasadnił decyzję z uwagi na nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania Oceniając ten zarzut Sąd wskazuje, że organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, a przedstawiony w uzasadnieniu decyzji przebieg postępowania, zebrane dowody oraz ich ocena nie pozostawiają wątpliwości, że formułowane zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia. Tym samym – wbrew twierdzeniom skargi – organ prawidłowo na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów tak prawa procesowego jak i materialnego, zaś podnoszone w skardze zarzuty nie mają uzasadnienia, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 Nr. 270) skargę oddalił.