I SA/Po 852/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń, luty, marzec i maj 2009 r. oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień i czerwiec 2009 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] na podstawie : - art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 3a, art. 63 § 1, art. 193 § 1, § 2, § 4 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej: "O.p.", - art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust, 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 99 ust, 1 i 12, art. 100 ust. 3 pkt 4, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej: "ustawa o VAT", określił "F." S. M. w P. (dalej: "podatnik") nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2009 r. w wysokości [...] zł, za luty 2009 r. w wysokości [...] zł, za marzec 2009 r. w wysokości [...] zł, za maj w wysokości [...] zł oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. w wysokości [...] zł i za czerwiec 2009 r. w wysokości [...] zł. Natomiast za pozostałe miesiące: październik, listopad, grudzień 2008 r. oraz lipiec, sierpień 2009 r., Dyrektor Urzędu Kontroli wydał w dniu [...] listopada 2013 r. wynik kontroli nr [...] w związku z tym, że postępowa-nie kontrolne za te miesiące nie wykazało nieprawidłowości. Z decyzji wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie kontrolne u podatnika w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 2008 r. do sierpnia 2009 r. w wyniku którego ustalił, że wprawdzie podatnik deklarował dokonywanie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do kontrahenta J. A. w O., Czechy, opodatkowanych stawką 0%, których przedmiotem miały być towary akcyzowe w postaci piwa z zapłaconym podatkiem akcyzowym wraz z paletami, ale dostawy wewnątrzwspólnotowe piwa do czeskiego kontrahenta, nie były w rzeczywistości realizowane. Zagraniczne organy celne nie potwierdziły w rejestrze tego odbiorcy, ujęcia towaru w postaci piwa oraz zapłaconej akcyzy od towarów wymienionych w dokumentach potwierdzających dostawy wewnątrzwspólnotowe, tym samym nie potwierdziły dokonania dostaw wewnątrzwspólnotowych. Uznał, że firma zagraniczna kontrahenta, który figurował na dokumentach transportowych i handlowych, była założona jedynie na potrzeby prowadzonego pro-cederu przemytu piwa oraz wyłudzenia zapłaconego podatku akcyzowego. Firmy świadczące usługi transportu piwa z hurtowni "F." do zagranicznego podmiotu: M. J. S. i K., nie dokonywały tych transportów w procedurze dostaw wewnątrzwspólnotowych, a dokumenty transportowe CMR oraz dokumenty towarzyszące przemieszczeniu towarów, stanowiące podstawę do zastosowania stawki "0 %" podatku od towarów i usług, odnośnie towaru wykazanego na fakturach wystawionych przez "F.", nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Towar w postaci piwa nie dotarł do miejsca przeznaczenia, dostawy wewnątrzwspólnotowe nie były realizowane. Na podstawie art. 193 § 1, 2, 3, 4 i 6 O.p. uznał, że w zakresie ujęcia transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw piwa, przeprowadzonych z zagranicznym kontrahentem, ewidencja sprzedaży prowadzona dla potrzeb VAT w okresie od stycznia do czerwca 2009 r. jest nierzetelna i nie może stanowić dowodu tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Przyjął w rezultacie, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o VAT, że podatnik nie nabył prawa do opodatkowania spornych transakcji 0% stawką podatku - dostawy na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT winny zostać opodatkowane 22% stawką podatku. Organ kontroli skarbowej do określenia wartości dostawy towarów oraz wartości podstawy opodatkowania przyjął kwoty z faktur sprzedaży, ujętych w ewidencjach sprzedaży, uznając je za kwoty brutto, a wyliczenia podatku należnego z tytułu sprzedaży piwa, wraz z opakowaniami, dokonał "rachunkiem w stu", w oparciu o formułę: kwota brutto x 22 /100+ 22. W odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz o umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił mające wpływ na wynik sprawy naruszenie: 1. art. 121 § 1, art. 122, art, 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 20lir. Nr 41, poz. 214 ze zm.), poprzez: - sprzeczność dokonanych ustaleń organu pierwszej instancji z treścią zebranego materiału dowodowego, wskutek przyjęcia, że określone w zaskarżonej decyzji do-stawy wewnątrzwspólnotowe są fikcyjne, a podatnik miał świadomość niedostarczenia towaru na terytorium kraju wskazanego w dokumentach dostawy, - pominięcie korzystnych dla podatnika zeznań świadków, jak też rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika, w tym odmowa uwzględniania jego dobrej wiary przy dokonywaniu dostaw, - niewyjaśnienie przez organ wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na jej wynik, - błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących udowodnienia niedochowania przez podatnika należytej staranności w zakresie uzyskania informacji, czy dostawy we-wnątrzwspólnotowe na rzecz firmy w [...] faktycznie przekroczyły granice kraju, oraz w zakresie zbudowania relacji gospodarczych z tym kontrahentem, 2. naruszenie art. 13 i art. 42 ustawy o VAT poprzez uznanie, że podatnik nie spełnił warunków wymaganych dla dostawy wewnątrzwspólnotowej i był świadomy co do fikcyjnego charakteru transakcji. W uzasadnieniu odwołania podatnik wskazał, że kluczowa jest kwestia udzie-lenia odpowiedzi na pytanie, czy, skoro rozliczył transakcje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jako dostawca, traci prawo do zastosowań preferencyjnej stawki VAT (0%), w przypadku gdy dokumenty, w oparciu o które nabył prawo, do takiego rozliczenia są fikcyjne, z uwagi na oszustwo, którego dopuścił się nabywca towaru lub osoba trzecia działająca w jego imieniu. Organ I instancji zobowiązany był do ustalenia, czy podatnik dokonując dostawy wewnątrzwspólnotowej przedsięwziął wszelkich aktów staranności zmierzających do weryfikacji nabywcy tej dostawy (a zatem czy działał on w dobrej wierze). W ocenie podatnika organ ograniczył się w decyzji do stwierdzenia, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że podatnik S. M. nie dochował należytej staranności oraz wszelkich wymaganych przepisami prawa warunków w zakresie dostaw wewnątrzwspólnotowych dla podmiotu "J. A.". Podatnik uważa, że dochował należytej staranności poprzez zweryfikowanie ważności numeru VAT UE odbiorcy (w systemie VIES), nie miał innych instrumentów prawnych pozwalających zweryfikować nowego kontrahenta. Żaden przepis prawa nie obligował podatnika do podejmowania jakichkolwiek innych działań zmierzających do przeprowadzenia "wywiadu gospodarczego" na temat kontrahenta, z którym zamierzał współpracować. Podatnik działał w zaufaniu do weryfikacji dokumentów dostaw wewnątrzwspólnotowych dokonanej przez organy celne (otrzymywał zwrot akcyzy), współpracował z przedstawicielem kontrahenta (D. W.) i nie mógł przypuszczać, że bierze udział w oszukańczym procederze. Organ kontrolny nie udowodnił, że podatnik: brał czynny udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się nielegalnym obrotem piwa, nie działał w dobrej wierze (nie dochował należytej staranności), i miał świadomość, gdzie w rzeczywistości był kierowany transport zakupionego w jego hurtowni piwa. Organ po pięciu latach od zaistnienia oszukańczego procederu, na podstawie zebranych dowodów (którymi podatnik nie mógł dysponować w momencie rozliczania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów) próbuje przerzucić odpowiedzialność za nieuregulowanie podatku na podatnika. Organ opierając się wybiórczo na zgromadzonym materiale dowodowym i analizując materiał jedynie przez pryzmat przyjętej z góry tezy o świadomości podatnika, że bierze udział w oszustwie podatkowym, błędnie odmówił mu prawa do skorzystania z preferencyjnej stawki, czym naruszył przepisy art. 13 i art. 42 ustawy o VAT. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. po rozpatrzeniu od-wołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił, co następuje: Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. W toku postępowania kontrolnego organ kontroli skarbowej oparł się, m.in. na materiale dowodowym zebranym w ramach postępowania prokuratorskiego sygn. [...] i śledztwa CBŚ sygn. akt [...]. W ramach tych postępowań zostały przeprowadzone m.in.: przesłuchania organizatorów grupy przestępczej – P. R., D. W., P. B., D. G., właścicieli i kierowców firm transportowych oraz właścicieli hurtowni piwa. Natomiast organ kontroli skarbowej przesłuchał S. M. i H. M., oparł się również na analizie dokumentacji przedłożonej przez podatnika, na informacjach krajowych organów celnych i zgromadzonych przez nie informacji od czeskich organów celnych i czeskich organów ścigania. Możliwość skorzystania z takich środków dowodowych wynika wprost z art. 181 O.p., zgodnie z którym dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Możliwość żądania powtórzenia takiego prze-słuchania zachodzi tylko wówczas, gdy podatnik wskaże na konkretne istotne oko-liczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w odwołaniu (o ponowne przesłuchanie kierowców i osób podejrzanych o organizowanie nielegalnego procederu obrotu piwa: D. W., P. R., D. G., P. B.) oraz piśmie z dnia [...] czerw-ca 2014r., dotyczących powtórzenia przesłuchania: S. M., H. M., R. S., J. A., D. W., P. R., D. G., P. B. oraz konfrontacji H. M. i D. W., ponieważ wniosek dowodowy nie wskazywał na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Zeznania osób, których powtórnego przesłuchania domaga się podatnik, są jednym z dowodów stanowiących podstawę przyjętego rozstrzygnięcia. Kolejne przesłuchania naruszałyby jedynie zasadę ekonomiki procesowej. Podatnik nie przedstawił dowodów, które mogłyby skutecznie obalić domniemanie zgodności z prawdą dokumentów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego. Przesłanką przemawiającą za oddaleniem wniosków dowodowych w rozpatrywanej sprawie był fakt, że okoliczności faktyczne sprawy zostały wystarczająco udowodnione innymi dowodami. W postępowaniu kontrolnym podatnik został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania kontrolnego, pouczony o prawach i obowiązkach kontrolowanego, był powiadamiany o terminach czynności kontrolnych, zapoznany z treścią kwestionowanych dokumentów i miał możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Nie może zatem twierdzić, że został pozbawiony prawa, wynikającego z art. 123 § 1 O.p., że fakty nie mogły być uznane za udowodnione. Organ kontroli skarbowej podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu kontrolnym. Wszystkie fakty przedstawione w decyzji zostały ustalone na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, który oceniony został zgodnie z wyra-żoną w art. 191 O.p. zasadą swobodnej oceny dowodów, tj. zgodnie z wymogami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena ta nie jest oceną dowolną, a wnioski z niej wynikające nie naruszają j zasady swobodnej oceny dowodów. Bezzasadny jest zarzut, że organ kontroli skarbowej oparł swoje twierdzenia na dowodach z prze-słuchania osób, które składały sprzeczne zeznania o wątpliwej mocy dowodowej. Wyżej wskazani P. R., D. W. i P. B. przyznali się do oszustwa w obrocie piwem, Zatem, ich zeznaniom, spójnych z innymi dowodami, organ odwoławczy dał wiarę. W szczególności zeznania osób inwestujących w nielegalny obrót piwem (D. W., P. R., P. B. i D. G.) były zgodne i spójne. Ich wyjaśnienia dotyczą-ce organizowania fikcyjnych przewozów towarów do zagranicy zostały potwierdzone przez właścicieli i kierowców firm transportowych, które miały dokonywać zakwestionowanych przewozów. Zeznawali oni bowiem, że nigdy nie jeździli z piwem do [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że nieprawdą jest, że zeznania osób przesłuchanych w postępowaniu karnym P. B. i D. G. były sprzeczne. Kierownik działu sprzedaży w "F." R. S. zeznała, w kontekście zeznań powyższych osób, że z uwagi na upływ czasu może wszystkiego nie pamiętać i nie wyklucza że osoby związane z firmami "P." "E." i "M." kupowały u nas w hurtowni piwo na tzw. paragon, gdzie do ceny piwa była doliczona akcyza i VAT. W tych twierdzeniach nie ma sprzeczności. Natomiast brak zainteresowania podatnika faktem, że D. G. kupuje duże ilości piwa na paragon świadczyć może o niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej, ale również o wiedzy o tym oszukańczym procederze. Prawidłowe jest ustalenie faktyczne, że wykazane przez "F." S. M. dostawy wewnątrzwspólnotowe piwa do [...] w istocie nie miały miejsca, a skoro transport piwa do [...] nie miał miejsca, nie można mówić o spełnieniu dostawy wewnątrzwspólnotowej. W rzeczywistości dostawy do [...] odbywały się jedynie poprzez obrót dokumentów: faktur, dowodów przewozowych CMR, natomiast piwo faktycznie było wywożone do [...]. Bezzasadny jest zarzut, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał błędnej wykładni oraz niewłaściwie zastosował wyżej wskazane przepisy art. 13 i art. 42 ustawy o VAT. Podatnik nie spełnił warunków określonych w ar. 42 ust. 1 ustawy o VAT. Wprawdzie towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do innego kraju Wspólnoty Europejskiej, jednakże odbiorcą tych towarów nie był nabywca wskazany na kwestionowanych fakturach. Faktyczny odbiorca towaru pozostaje nieznany. Faktyczna sprzedaż na teren [...] nie została udokumentowana. Faktura winna stwierdzać rzeczywiste transakcje. Nie można zawierać dowolnych danych nabywcy i odbiorcy faktury, konieczne jest wskazanie rzeczywistych stron transakcji. Nieznany nabywca towarów zakupionych bez podatku nie odprowadza należnego podatku w kraju dostawy, co stanowi naruszenie generalnej zasady opodatkowania wewnątrzwspólnotowych transakcji. Bezzasadne jest twierdzenie podatnika, że działał w dobrej wierze i podjął wszelkie wymagane prawem działania, aby móc zastosować 0 % stawkę podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Przede wszystkim z uchwały NSA podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 11 października 2010 r. w sprawie o sygn. I FPS 1/10 wynika, że badanie dobrej wiary może mieć miejsce w sytuacji, w której doszło do faktycznej dostawy towaru w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, na terytorium innego państwa członkowskie-go UE, a dostawca nie posiadał dokumentacji potwierdzającej dostarczenie towaru do nabywcy. Nie mniej mimo odmiennego stanu faktycznego organ dokonał ustaleń i oceny w tym zakresie. Stanął na stanowisku, że podatnik nie podjął dostępnych racjonalnych środków w celu zagwarantowania, by dokonywane przez niego czynności nie prowadziły do udziału w oszustwie. Nie weryfikował autentyczności dostarczanych dokumentów, nie znał kontrahenta czeskiego i nie podjął żadnych działań aby ustalić, czy osoba ta rzeczywiście prowadzi działalność gospodarczą, nie wystąpił choć mógł do kontrahenta o przedstawienie kserokopii deklaracji dotyczących nabycia wewnątrzwspólnotowego. Szereg okoliczności faktycznych powinno wzbudzić w zarządzającym "F." wątpliwości, co do rzetelności przeprowadzonych transakcji. W niniejszym przypadku to skala działalności gospodarczej: sprzedaż hurtowa napojów alkoholowych podstawowy zakres działalności gospodarczej "F.", wystawienie [...] faktur WDT (w poszczególnych miesiącach od stycznia do czerwca 2009r., łączna wartość transakcji [...] zł). Ponadto każdego przedsiębiorcę powinny skłonić do weryfikacji podjętych działań m. in. następujące fakty: - zakup towarów przez D. W., bez weryfikacji pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentacji czeskiej firmy "J. A.", - dokonywanie płatności prawie zawsze w formie gotówki, z naruszeniem art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, (jedynie w przypadku [...] faktur WDT ze [...], zapłaty dokonano przelewem), - częste zakupy w dużych ilościach, w okresie od stycznia do czerwca 2009r., w kilkudniowych odstępach czasu. Potwierdza to , że podatnik nie zachował staranności, jakiej można było od niego wymagać w danych okolicznościach. W skardze podatnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jak również zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prze-pisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 O.p. mające wpływ na wynik sprawy, poprzez: - sprzeczność dokonanych ustaleń organu pierwszej instancji z treścią zebranego materiału dowodowego, wskutek przyjęcia, że określone w zaskarżonej decyzji do-stawy wewnątrzwspólnotowe są fikcyjne, a podatnik miał świadomość niedostarcze-nia towaru na terytorium kraju wskazanego w dokumentach dostawy, - pominięcie korzystnych dla podatnika zeznań świadków, jak też rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika, w tym odmowa uwzględniania dobrej wiary podatnika przy dokonywaniu dostaw, - błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących udowodnienia niedochowania przez podatnika należytej staranności w zakresie uzyskania informacji, czy dostawy we-wenątrzwspólnotowe na rzecz firmy w [...] faktycznie przekroczyły granice kraju, oraz w zakresie zbudowania relacji gospodarczych z kontrahentem zagranicznym, - niezgromadzenie całości materiału dowodowego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek przeprowadzenia w znaczącej mierze postępowania dowodowego za pomocą dowodów pośrednich, z pominięciem konieczności ich weryfikacji za pomocą przeprowadzenia dowodów w sposób bezpośredni, - niewyjaśnienie przez organ wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na jej wynik wskutek przeprowadzenia w znaczącej mierze postępowania dowodowego za pomocą dowodów po-średnich, z pominięciem konieczności ich weryfikacji za pomocą przeprowadzenia dowodów w sposób bezpośredni, - brak rozpatrzenia przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i błędną ocenę zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego dowodów wskutek przeprowadzenia w znaczącej mierze postępowania dowodowego za pomocą dowodów pośrednich, z pominięciem konieczności ich weryfikacji za pomocą przeprowadzenia dowodów w sposób bezpośredni, - art. 127 O.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia własnego postępowania i nie zlecenie przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełniającego przez organ I instancji pomimo wykazania przez podatnika istotnych braków w zakresie zebranego materiału dowodowego, - art. 233 § 1 pkt 1 O.p. , poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej pomimo naruszenia przepisów postępowania podatkowego mające wpływ na wynik sprawy, - art. 233 § 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej pomimo naruszenia przepisów postępowania podatkowego mające wpływ na wynik sprawy, 2. art. 13 i art. 42 ustawy o VAT, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie wskutek przyjęcia, że podatnik nie spełnił warunków przyjęcia dla dokonywanych przez nią transakcji, iż są to dostawy wewnątrzwspólnotowe, a swoją świadomością obejmował ich fikcyjność. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się w istocie do tego, czy organy obu instancji zasadnie uznały, że podatnik nie miał prawa do zastosowania 0% stawki preferencyjnej w VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy wykazanej na rzecz kontrahenta czeskiego. W opinii sądu w sprawie nie doszło do mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przez organy prowadzące postępowanie, przepisów dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 2 Konstytucji w zw. z art. 120 O.p., bowiem organy podatkowe działały praworządnie tj. na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Zdaniem sądu nie został naruszony także art. 121 § 1 i 2 O.p., bowiem zasada zaufania była stosowana w postępowaniu podatkowym z uwzględnieniem zasady legalizmu. Brak było także podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Nie doszło także do naruszenia art. 123 O.p. Podatnik została prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania kontrolnego, pouczony o prawach i obowiązkach kontrolowanego, o terminach czynności kontrolnych, zapoznany z treścią kwestionowanych dokumentów i miał możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Organy podatkowe za pomocą wszelkich dostępnych źródeł dowodowych dociekały, czy kwestionowane faktury odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Organ kontroli skarbowej we własnym zakresie przeprowadził dowody przesłuchując w charakterze strony S. M. i w charakterze świadka H. M.. Organ kontroli skarbowej opierał się również na analizie dokumentacji przedłożonej przez podatnika. Ponadto na podstawie art. 181 § 1 O.p. uwzględnił dowody pochodzące z innych postępowań, po formalnym włączeniu ich w poczet materiału dowodowego w danej sprawie, które wskutek tego stały się dowodami w tej sprawie. (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2012 r., II FSK 1517/10, baza CBOSA). Brak było podstaw prawnych by nie można było włączyć do materiału dowodowego, chociaż zebranych w rygorach innego postępowania, dokumentów zawierających przesłuchanie kierowców a także organizatorów nielegalnego obrotu piwem, tj.: P. R., D. W., D. G. i P. B. Nie istnieje prawny nakaz powtarzania w postępowaniu podatkowym przesłuchania świadka zeznającego uprzednio w postępowaniu karnym. Możliwość żądania powtórzenia takiego przesłuchania, ale tylko wówczas, gdy zainteresowana strona wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Zdaniem sądu w sprawie taka sytuacja nie zachodziła. Przepis art. 187 § 1 O.p. ten nie nakłada na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów i nie zwalnia podatnika z powinności współudziału w realizacji tego obowiązku. Gdy więc następuje zakwestionowanie rzetelności przeprowadzanych transakcji, to na podatniku ciąży wówczas obowiązek wykazania, że dana operacja gospodarcza miała jednak taki przebieg, jak twierdzi podatnik. W szczególności dotyczy to sytuacji gdy tylko podatnik posiada wiedzę na temat istotnych dla sprawy okoliczności. Podatnik nie podołał temu obowiązkowi. Zdaniem sądu zasadnie został włączony do sprawy materiał dowodowy zebrany w ramach prowadzonego postępowania prokuratorskiego o sygn. [...] w tym analiza ze śledztwa CBŚ o sygn. akt [...] opisująca za opisuje sposób działania w latach 2008-2009 zorganizowanej grupy przestępczej dokonującej wyłudzeń zwrotu podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw piwa do zagranicy z której wynika z niej, że dostawy wewnątrzwspólnotowe realizowane przez "F." S. M. do firmy "J. A." nie miały miejsca oraz, że fikcyjne są dokumenty transportowe CMR oraz dokumenty towarzyszące przemieszczeniu towarów UDT, stanowiące podstawę do zastosowania zerowej stawki w podatku od towarów i usług, załączone do kwestionowanych faktur wystawionych przez "F.". W ramach zewnętrznych postępowań zostały przeprowadzone m.in. przesłuchania organizatorów grupy: P. R., D. W., P. B., D. G., właścicieli i kierowców firm transportowych oraz właścicieli hurtowni organizujących dostawy. Do materiału dowodowego zasadnie zostało włączone zeznanie R. S. (kierowniczki działu sprzedaży w "F.") i protokół konfrontacji R. S. i P. Z. (osoba biorąca udział w procederze ) oraz przetłumaczone i uwierzytelnione materiały uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy prawnej z Prokuratury Okręgowej w S., dotyczące procedery przemytu piwa do [...], przy wykorzystaniu danych [...] i [...] podmiotów. Nie budzi zastrzeżeń włączenie do materiału dowodowego sprawy: zeznań czeskiego obywatela J. A. (właściciela firmy "J. A." i kontrahenta podatnika), uproszczonych dokumentów towarzyszących wewnątrzwspólnotowemu przemieszczeniu wyrobów akcyzowych przeznaczonych do konsumpcji (UDT), wykonanych przez "F. " oraz analizy kryminalnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], sporządzonej przez KGP CBŚ Zarząd [...], obrazującej powiązania pomiędzy transportami piwa zakupionymi m.in. od "F. ", a możliwością ich realizacji przez poszczególne firmy transportowe lub jednostki transportowe. Ponadto organ kontroli skarbowej także we własnym zakresie przeprowadził dowody przesłuchując w charakterze strony S. M. i w charakterze świadka H. M. Organ kontroli skarbowej zaliczył do dowodów dokumentację przedłożoną przez podatnika, informacje polskich organów celnych i zgromadzonych przez nie informacje od czeskich organów celnych i czeskich organów ścigania. Sąd podkreśla, że materiał dowodowy w sprawie został zgodnie z art. 187 § 1 O.p. zebrany w całości i rozpatrzony we wzajemnym powiązaniu dowodów w sposób wyczerpujący. Nie uchybia temu stwierdzeniu fakt, że organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z ponownego przesłuchanie kierowców i osób podejrzanych o organizowanie nielegalnego procederu obrotu piwa: D. W., P. R., D. G., P. B.) oraz z ponownego przesłuchania: S. M., H. M., R. S., J. A., D. W., P. R., D. G., P. B. oraz konfrontacji H. M. i D. W. W opinii sądu odmowa była zasadna. Nie istnieje prawny nakaz powtarzania w postępowaniu podatkowym przesłuchania świadka zeznającego uprzednio w postępowaniu karnym. Możliwość żądania powtórzenia takiego przesłuchania jest do pomyślenia , ale tylko wówczas, gdy zainteresowana strona wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Organ II instancji odmawiając przeprowadzenia czynności dowodowych w powyższym zakresie prawidłowo trafnie podkreślił, że wnioski nie precyzowały na jakie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym, dowody te miałyby zostać przeprowadzone ponownie. Podatnik nie przedstawił dowodów, które mogłyby skutecznie obalić domniemanie zgodności z prawdą dokumentów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego. Wobec tego zbędne było prowadzenie nadal postępowania dowodowego skoro słusznie organ stanął na stanowisku, że istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały wystarczająco udowodnione innymi dowodami. W opinii sądu organ odwoławczy przekonywująco przedstawił dokonany bez naruszenia art. 191 O.p. proces oceny zebranych dowodów. Ocena obejmowała całość zebranego materiału dowodowego, a nie pojedyncze dowody. Istotne jest to, że organy dokonały samodzielnej oceny włączonego do sprawy materiału dowodowego z innych postępowań. Ocena ta nie jest oceną dowolną bo dokonaną zgodnie z wymogami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyciągnięte na tej podstawie wnioski mają należyte uzasadnienie. Zasada swobodnej oceny dowodów nie została przez organy orzekające przekroczona. To, że dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją podatnika, nie oznacza, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 191 O.p. Zdaniem sądu trafnie organ odwoławczy ocenił, że firma "J. A.", której właściciel figurował na dokumentach transportowych i handlowych, była założona jedynie na potrzeby prowadzonego procederu oraz uzyskiwania zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego. Z przetłumaczonej oceny badania inspekcyjnego nr [...] z dnia [...] października 2011 r., uzyskanej w ramach międzynarodowej pomocy prawnej z Prokuratury Okręgowej w S. ([...]), wynika, że sprzedawany przez podatnika towar nie został dostarczony na terytorium Czech do wskazanego wyżej nabywcy, bowiem firmie "J. A." nie została udzielona zniżka na podatek ze strony czeskiego Urzędu Celnego, co zazwyczaj ma miejsce przy imporcie piwa. Ponadto okazało się, że na dokumentach celnych używany był falsyfikat pieczątki przyjęcia Urzędu Celnego w O.. Przystawiana pieczęć na dokumentach towarzyszących przemieszczeniu UDT nie była zarejestrowana w tym urzędzie. Ponadto raport z aplikacji V., zawierającego informację o transakcjach wewnątrzwspólnotowych, wynika, że firma "J. A." nie deklarowała w okresie od początku IV kwartału 2008 r. do końca III kwartału 2009 r. wewnątrzwspólnotowych nabyć z "F.". Zdaniem sądu w świetle powyższego nie budzi zastrzeżeń także ocena, zeznań z dnia [...] lutego 2012 r. świadka J. A. , z których wynika, że współpracę polegającą na pośrednictwie w sprzedaży piwa z kraju do zagranicy zaproponował mu D. W., który twierdził, że prowadzi handel, którego podstawą jest eksport piwa z kraju do [...], ale z uwagi na różną wysokość podatku akcyzowego w [...], [...] i [...] korzystniejsze jest eksportowanie piwa do [...] przez podmiot gospodarczy z [...] , ponieważ uzyska się korzyść z różnicy podatku akcyzowego. W dniu [...] grudnia 2008 r. J. A. wystawił dla D. W. pełnomocnictwo do działania w jego imieniu, które następnie anulował w dniu [...] maja 2009 r. Jednak D. W. nadal posługiwał się pieczątkami firmy "J. A." i dokumenty podpisywał w jego imieniu. Słusznie zatem zdaniem sądu dały wiarę zeznaniom J. A. skoro są zbieżne z informacjami uzyskanymi od władz czeskich, które wskazują, że piwo nie było dostarczenia piwa do [...] lecz do [...]. Sąd nie ma zastrzeżeń co do oceny organów, że wiarygodność zakwestionowanych faktur podważają także zeznania D. W., który przesłuchany w dniu [...] czerwca 2011 r., zeznał, że w rzeczywistości wszystkie transporty jechały do [...], natomiast w dniu [...] lipca 2011 r. zeznał, że H. M. był świadomy, iż firma "J. A." jest nierzetelna i piwo nie jest wożone do [...] tylko do [...]. Ponadto z jego zeznań złożonych w dniu [...] września 2011 r. wynika, że na potrzeby procederu wysyłki piwa do [...] posługiwał się pieczątkami: firmy "J. A." i sfałszowaną pieczęcią Urzędu Celnego w O. ( które zniszczył w maju lub czerwcu 2009 r. wyrzucając je do rzeki [...]) . Także prawidłowo organy oceniły wyjaśnienia pozostałych organizatorów obrotu piwem: P. B., P. R. i D. G., które okazały się spójne i jednoznaczne co do tego, że piwo z "F. " nie było przewożone do [...], tylko do [...]. Wynika z nich , że "F." uległa koncepcji zysku ze zwrotu akcyzy. Zdaniem sądu trafna jest odmowa dania wiary zeznaniom R. S. - kierownika działu sprzedaży w "F.", która w dniu [...] kwietnia 2012 r. zeznała, że nie wie nic, aby D. W. miał w "F." jakieś nadpłacone lub zabezpieczone pieniądze na poczet akcyzy, którą mieli otrzymać z urzędów celnych, że nigdy nie było takiej sytuacji, aby jakiekolwiek osoby z firm "P." lub "M." jeden ładunek kupowały na dokument REDS, a inne na tzw. paragon. Okazało się bowiem, że jeszcze tego samego dnia podczas konfrontacji z P. Z., na tę samą okoliczność zeznała, że z uwagi na upływ czasu może wszystkiego nie pamiętać i nie wyklucza, że osoby związane z firmami "P." i "M." kupowały u nich w hurtowni piwo na tzw. paragon, gdzie do ceny piwa była doliczona akcyza i VAT. Zdaniem sądu nie budzi zastrzeżeń także ocena zeznań właścicieli firm trans-portowych: J. S. (właściciel firmy M. J. S.) i T. K. (właściciela firmy K.) oraz zatrudnionych w tych firmach kierowców, którzy nie potwierdzili faktu dostarczenia towaru w postaci piwa do [...]. Także ocena wyjaśnień S. M. i zeznań H. M. nie budzi wątpliwości. Na szereg pytań zadanych podczas przesłuchania S. M. i H. M. (pełnomocnik) odpowiadali "nie wiem", "nie znam", "nie pamiętam", co jest niezrozumiałe zważywszy na okoliczność, że pytania dotyczyły istotnych kwestii w prowadzeniu działalności gospodarczej, takich jak formy zamówień i płatności za sprzedany towar firmie "J. A.", formy pobieranej kaucji, wartości pobieranych kaucji, formy ich zwrotu. Prawidłowa jest ocena, że S. M. i H. M. prowadząc hurtownie piwa, dokonując wewnątrzwspólnotowych dostaw piwa do [...], [...] i [...], posiadali dobrą, a nie jedynie ograniczoną wiedzę dotyczącą swoich międzynarodowych kontaktów handlowych. Uczestniczyli niewątpliwie w spotkaniach m.in. z D. W. w trakcie, których uzgadniano zasady współpracy. A ustalili je w sposób szczególny, zwłaszcza co do sposobu dokonywania płatności, pobieranych zabezpieczeń oraz potwierdzenia in blanco odbioru piwa na dokumentach CMR. Zwykłe D. W. dokonywał płatności gotówką za zakupiony towar w postaci piwa (z wyjątkiem [...] faktur z dnia [...] marca 2009 r. i z dnia [...] marca 2009 r. i [...] faktur z dnia [...] lutego 2009 r. w przypadku, których zapłaty dokonano przelewem). Zdaniem sądu organy obu instancji nie naruszyły art. 210 § 1 pkt 4 O.p. Zwłaszcza uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest szczegółowe. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy dokonał ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji zostały przytoczone wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja wyjaśnia jakim dowodom organ dał wiarę, odnosi się do argumentów podnoszonych przez podatnika i wyjaśnia jej podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd stwierdza, że sprawie został prawidłowo ustalony miarodajny dla rozstrzygnięcia sprawy stan faktyczny. Sąd przyjmuje ten stan faktyczny jako własny i czyni ten stan podstawą wyrokowania. W dalszej części uzasadnienia jego elementy będą przywoływane w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości jego subsumpcji dokonanej przez organy podatkowe. A więc "F." dokonywała fikcyjnych dostaw wewnątrzwspólnotowych towarów w postaci piwa do odbiorcy J. A. w [...], z którym współpracował D. W., organizujący działalność nielegalnego obrotu piwem na terenie kraju. W rzeczywistości dostawy do [...] odbywały się jedynie poprzez obrót dokumentów: faktur, dowodów przewozowych CMR, natomiast piwo faktycznie było wywożone do zagranicy. Wskazywane w dokumentach firmy transportowe dokonywały przewozów towarowych do zagranicy lub wyłącznie na terenie kraju. Właściciele firm transportowych oraz kierowcy, nigdy nie jeździli z piwem do [...]. Organy celne w [...] nie potwierdziły danych wynikających z powyższych dokumentów, a tym samym nie potwierdziły dokonania procedury dostawy wewnątrzwspólnotowej na terenie [...]. Towary zostały wywieziono z kraju i dostarczone do innego kraju Wspólnoty, jednakże odbiorcą tych towarów nie był nabywca wskazany w kwestionowanych fakturach. Faktyczny odbiorca pozostaje nieznany. Firma zagranicznego kontrahenta J. A., który figurował na dokumentach transportowych i handlowych, była założona jedynie na potrzeby prowadzonego procederu handlu piwem oraz uzyskiwania zwrotu podatku akcyzowego. Firmie "J. A." nie została udzielona zniżka na podatek ze strony czeskiego Urzędu Celnego. Na dokumentach celnych stosowany był falsyfikat pieczątki przyjęcia Urzędu Celnego w O. Przystawiana pieczęć na dokumentach towarzyszących przemieszczeniu UDT nie była zarejestrowana w tym Urzędzie Celnym. Firma "J. A." nie deklarowała w okresie od początku IV kwartału 2008 r. do końca III kwartału 2009 r. wewnątrzwspólnotowych nabyć towaru od "F.". W tym stanie faktycznym sprawy bezzasadny jest zarzut, błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 13 i art. 42 ustawy o VAT. Podatnik nie spełnił warunków określonych w ar. 42 ust. 1 ustawy o VAT. Wprawdzie towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do innego kraju Wspólnoty Europejskiej, jednakże odbiorcą tych towarów nie był nabywca wskazany na kwestionowanych fakturach. Warunkami koniecznymi do skorzystania ze stawki 0% VAT przez dostawcę towaru przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów w myśl powyższych przepisów, jest faktyczna dostawa towaru na rzecz nabywcy wskazanego na fakturze stwierdzającej tę dostawę oraz posiadanie dokumentacji potwierdzającej jednoznacznie dostarczenie towaru do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Jeżeli nie doszło do fizycznego przemieszczenia wymienionych na kwestionowanych fakturach towarów z kraju na teren [...], to nie zaistniała przesłanka zastosowania stawki 0% podatku od towarów i usług przy ich sprzedaży, określona w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Prawidłowo wystawiona faktura winna stwierdzać rzeczywiste transakcje. Samo wykazanie w fakturze 0% stawki podatku VAT, w sytuacji gdy taki podatek nie wynika z rzeczywistej czynności rodzącej obowiązek podatkowy u jej wystawcy, nie może dawać podatnikowi prawa do jej zastosowania tylko z tytułu samego posiadania takiej faktury. Nieznany nabywca towarów zakupionych bez podatku nie odprowadzi należnego podatku w kraju dostawy. Sąd nie zgadza się z podatnikiem, że działał w dobrej wierze i podjął wszelkie wymagane prawem działania, aby móc zastosować 0% stawkę VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Prawidłowo organy stwierdziły, że istniało wiele okoliczności faktycznych , które winny wzbudzić w zarządzającym "F." wątpliwości, co do rzetelności przeprowadzonych transakcji. Przede wszystkim podstawowym zakresem działalności gospodarczej "F." jest sprzedaż hurtowa napojów alkoholowych. Podatnik deklarował wewnątrzwspólnotowe dostawy piwa na rzecz czeskiej firmy "J. A." na wystawiono [...] faktur WDT w poszczególnych miesiącach od stycznia do czerwca 2009 r. Wartość netto kwestionowanych transakcji wyniosła: w styczniu 2009 r. [...] zł, w lutym 2009 r. [...] zł, w marcu 2009 r. [...] zł, w kwietniu 2009 r. [...] zł, w maju 2009 r. [...] zł, w czerwcu 2009 r. [...] zł. Łączna wartość kwestionowanych transakcji wyniosła [...] zł. Osobą odpowiedzialną za dostawy wewnątrzwspólnotowe w "F." był H. M., który w związku z udzielonym mu pełnomocnictwem zarządzał firmą S. M. S. M. podpisywał w okresie od stycznia do czerwca 2009 r. deklaracje VAT, VAT-UE. Niektóre okoliczności nakazywały wręcz weryfikację podjętych działań, m.in.: zakup towarów przez D. W., bez sprawdzenia skuteczności pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentacji [...] firmy "J. A.", dokonywanie płatności prawie zawsze w formie gotówki, z naruszeniem art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, (jedynie w przypadku [...] faktur WDT ze [...], zapłaty dokonano przelewem), częste zakupy w dużych ilościach, w okresie od stycznia do czerwca 2009 r., w kilkudniowych odstępach czasu. Transakcje miały charakter powtarzalny co zdaniem organu odwoławczego wymagało sprawdzenia tożsamości odbiorcy, weryfikacji pełnomocnictwa podmiotu twierdzącego, że reprezentuje czeską firmę oraz kierowców odbierających towar. Tylko w wypadku kontrahenta czeskiego J. A. rozliczenia finansowe odbywały się gotówkowo. Pełnomocnik podatnika H. M. brał pod uwagę możliwość, że bierze udział w wątpliwym procederze obrotu piwem, na co wskazuje pobieranie kaucji przez D. W. (czego przepisy ustawy o VAT nie przewidują), która stanowiła swojego rodzaju zabezpieczenie przed "nieuczciwym kontrahentem". Pełnomocnik ten w zeznaniach z dnia [...] września 2013 r. w odpowiedzi na pytanie czy sprzedawał D. W. piwo bez akcyzy z "F." i czy przy sprzedaży pobierał jakieś formy zabezpieczenia, np. kaucję, odpowiedział, że nie pamięta, ale jeżeli była pobierana kaucja to tylko dlatego, że czekając na odpowiedź Urzędu Celnego w sprawie oddania akcyzy był przekonany, że krajowy Urząd Celny jest całkowicie pewien, że firma "J. A." odprowadza akcyzę w [...] i dlatego wypłaca podatnikowi S. M. akcyzę, że wtedy zwracał kaucję danemu kontrahentowi , którą pobierał od wyliczenia akcyzy na fakturze. Natomiast na pytanie dlaczego uważał , że należało pobrać dodatkowe zabezpieczenie w formie kaucji, odpowiedział, że zgłaszająca się nowa firma do współpracy chcąc handlować z firmą "S. M." dając kaucję potwierdzała, że jest firmą rzetelną, a co za tym idzie odprowadza należną akcyzę i podatki w swoim kraju . Sąd zaznacza , że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 "Mahageben" oraz "Peter David"), konsekwentnie uznaje, że prawo podatnika nie może ucierpieć wskutek tego, że w łańcuchu dostaw, którego część stanowią owe transakcje - o czym podatnik ten nie wie lub nie może wiedzieć - inna transakcja, wcześniejsza lub późniejsza w stosunku do tej, która została dokonana przez niego, stanowi oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej". Jednocześnie jednak wskazuje, że zakwestionowanie takiego prawa, jest dopuszczalne o ile zostanie wykazane, że w świetle obiektywnych danych sprzedawca ten nie spełnił obowiązków, jakie ciążą na nim w zakresie dowodowym albo że wiedział lub powinien był wiedzieć, że dokonywana przezeń czynność stanowi część składową oszustwa popełnianego przez kupującego i nie podjął wszelkich racjonalnych środków znajdujących się w jego mocy w celu uniknięcia swego udziału w tym oszustwie. Od podatnika należy oczekiwać tzw. należytej staranności rozumianej jako zwykła kupiecka, zwyczajowo przyjęta staranność, związana z uzyskaniem przekonania, że towar nie jest nabywany od oszusta. Zatem, należy poszukiwać zwyczajowo przyjętego w biznesie, poziomu staranności, a jego wyznacznikiem powinien być kanon rzetelności kupieckiej i dana praktyka rynkowa czyli zwykłe, racjonalne działanie weryfikacyjne. W ocenie sądu prawidłowo organ stwierdził, że podatnik naruszył zasady profesjonalnego prowadzenia działalności gospodarczej, dokonując transakcji z podmiotami, co do których mógł mieć wiedzę, że działają z naruszeniem prawa, bez jakiegokolwiek weryfikowania rzetelności dostarczanych dokumentów. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją organu II instancji, miał zdaniem sądu uzasadnione podstawy, by określić "F." podatnikowi nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2009 r. w wysokości [...] zł, za luty 2009 r. w wysokości [...] zł, za marzec 2009 r. w wysokości [...] zł, za maj w wysokości [...] zł oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. w wysokości [...] zł i za czerwiec 2009 r. w wysokości [...] zł. Dlatego sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.