III SA/Wr 193/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Maciej Guziński, , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.), art. 64 ust. 1 i 2, art. 140 aa ust. 1, ust. 3 pkt 2, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej w skrócie p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej w skrócie d.p.), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 951, dalej w skrócie rozporządzenie) - po rozpatrzeniu odwołania J. K. (dalej skarżąca), prowadzącą działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej pod firmą "A" s.c., wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 złotych na J. K. i J. K. wspólników spółki cywilnej "A"– utrzymał tę decyzję w całości w mocy. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2014 r. w L. na drodze gminnej nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował K. W., który wykonywał transport drogowy rzeczy - sypkiego betonu (ładunek sypki) w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa "A" s.c. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Podczas kontroli stwierdzono, że przedmiotowy pojazd ciężarowy poruszając się drogą gminną przekroczył dopuszczalny nacisk osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t. dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. W wyniku zmierzenia i zważenia pojazdu członowego organ I instancji stwierdził, że po pierwsze nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 10,55 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) nastąpiło więc przekroczenie o 2,55 t - o 31,87%. Po drugie rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosiła 19,24 t , nastąpiło więc przekroczenie o 1,24 t - o 6,89 %., gdyż zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu nie może przekraczać 18 t. W trakcie kontroli ustalono również, że podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Decyzja z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 140 aa ust. 1 – 3, art. 64 p.r.d. i art. 104 § 1 k.p.a. nałożył na wspólników spółki cywilnej "A" J. K. i J. K. karę w wysokości 15.000,00 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20 %. W odwołaniu od ww. decyzji ( wpłynęła do organu w dniu [...] października 2014 r.) wspólnicy spółki cywilnej "A" wobec kwestionowanego rozstrzygnięcia podnieśli zarzut błędnego ustalenia podmiotu , który był odpowiedzialny za przewóz w dniu [...] czerwca 2014 r.. Do odwołania dołączono pismo z dnia [...] września 2014 r. oraz wyjaśnienia J. K. z dnia [...] września 2014 r. i umowę nieodpłatnego użyczenia pojazdu zawartą dnia [...] lutego 2014 r. pomiędzy "A" s.c. , a "B" J. K. . W dniu [...] listopada (data wpłynięcia pisma do organu) skarżąca złożyła wniosek dowodowy o przesłuchanie stron postępowania – wspólników "A" s.c. oraz kierowcy K. W. na okoliczność działania pod wpływem emocji i wskazania, że odpowiedzialnym za przejazd w dniu [...] czerwca 2014 jest J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "B" oraz wniosek o dopuszczenie przeprowadzenia dowodu z dokumentów: umowy nieodpłatnego korzystania z pojazdu z dnia [...] lutego 2014 r., dokumentów przewozowych i oświadczenia J. K. z dnia [...] września 2014. Główny Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazanej na wstępie i zaskarżonej w niniejszej sprawie przedstawił ramy materialno- prawne tego postępowania W uzasadnieniu organ przywołał brzmienie art. 2 ust. 35 a, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, art. 41 ust. 1 i ust. 3 u.d.p. GITD zauważył , że norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Powtórzył, że podczas kontroli stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 10,55 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) i wskazał, że nastąpiło więc przekroczenie o 2,55 t - o 31,87%. Czyli o wartość większą niż 20%, dlatego stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. wymierzono karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych, obok stwierdzenia przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Organ odwoławczy uznał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII – w pozostałych przypadkach, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI; b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Organ II instancji przypomniał, że droga krajowa, po której w dacie kontroli poruszał się pojazd nienormatywny, została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. GITD wyjaśnił, że ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania kieruje się następującymi kryteriami. Po pierwsze, rodzajem drogi na której stwierdzono nienormatywność pojazdu. Eliminowane są te kategorie zezwoleń, które nie mogłyby zostać przyznane na przejazd po drodze, na której stwierdzono naruszenie. Po drugie, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju nie mogą być przekroczone, co oznacza, że w tym zakresie muszą być normatywne. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem "nie większe od dopuszczalnych". Organ zatem bada, spośród kategorii zezwoleń odpowiadającej drodze, na której stwierdzono naruszenie, parametry normatywne pojazdu, eliminując następnie te kategorie zezwoleń, które nie spełniają tego rodzaju warunków. Po trzecie, organ kieruje się rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju mogą zostać przekroczone, ale jedynie do górnej granicy określonej przepisami prawa. Kolejną czynnością jest zatem zakwalifikowanie przekroczonego parametru do kategorii zezwolenia, dla której możliwe byłoby jego uzyskanie i które nie przekraczałoby maksymalnych, ściśle określonych wielkości dla danej kategorii zezwolenia. Jeżeli pomimo tego nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się bowiem, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I - VI. Nadto Organ II Instancji wyjaśnił, że niemożliwe jest zakwalifikowanie przedmiotowego naruszenia jak za brak kategorii I z uwagi na niespełnienie kryteriów w zakresie nacisków osi pojazdów oraz rodzaju dróg przewidzianych dla zezwolenia tej kategorii. Dodatkowo mając na uwadze wątpliwości strony w zakresie prawnej wymagalności zezwolenia kategorii VII Organ odwoławczy przywołał treść art. 140 ab p.r.d. zgodnie z którym w przypadku naruszenia zakazu dotyczącego przewozu ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym, za przejazd takiego pojazdu nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Natomiast odnosząc się do odwołania oraz załączonych do odwołania dokumentów GITD w całości nie dał im wiary. Organ odwoławczy przywołał treść zeznań kierowcy K. W., które składał w trakcie kontroli oraz wskazał na treść umowy o dzieło zawartą przez tego kierowcę ze wspólnikami spółki cywilnej "A" s.c., i dokumentu wywozowego z przedsiębiorstwa załadowcy. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej dowody, organ II instancji wyjaśnił, że twierdzenia odwołujących się uznaje za nieprawdziwe mające na celu uniknięcia odpowiedzialności wspólników spółki cywilnej "A" s.c. Organ odwoławczy zważył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto organ wskazał, że cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru równości nawierzchni, kontrola została dokonana przez kompetentne organy i jej wyniki są w pełni wiarygodne. GITD wskazał, że nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Odwołujący się nie dostarczyli także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie ich odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d. GITD podkreślił, że poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. I, 2 i 3 p.r.d. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 p.r.d). Stosownie do art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia Zgodnie natomiast z 64 ust. 1 p.r.d. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Pojazd po załadunku towaru powinien być pojazdem normatywnym. Jeśli ma on trudności z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenia nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Nie kto inny bowiem, ale właśnie podmiot wykonujący przejazd jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. GITD uzasadniając swoja decyzję przywołał przepis art. 61 p.r.d., który wyraźnie określa obowiązki w zakresie przewozu ładunku. Przepis ten był i jest skierowany do nieograniczonego kręgu adresatów. Zatem także podmioty wykonujące przejazdy mają obowiązek przestrzegania nakazów płynących z normy prawnej określonej w art. 61 p.r.d. Brzmienie ust. 1 tegoż artykułu stanowi, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Treść ust. 2 i 3, 5 art. 61 p.r.d jasno wskazuje, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. Przepis art. 61 prd nie określa sposobów działania jakie powinny podejmować osoby odpowiedzialne za załadunek, lecz określa do jakiego załadunku nie można dopuścić. Powyższe regulacje wyznaczają zbiór zakazów i nakazów, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby nie doszło do nienormatywności pojazdu. Nie dostosowanie się do nich przesądza o braku należytej staranności jak również o wpływie na powstałe naruszenie, bowiem świadczy o nieprzestrzeganiu zbioru zasad, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby do naruszenia nie doszło. Sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną, a ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Konkludując Organ odwoławczy stwierdził, że wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. Skarżąca prowadząca działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej "A" J. K. nie zgodziła się z decyzją organu II instancji i wniosła skargę do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji ewentualnie o jej uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) naruszenie prawa wynikające z wadliwego ustalenie stanu faktycznego, dokonanego z naruszeniem prawa procesowego i zasad postępowania administracyjnego, skutkujące wydaniem decyzji wobec spółki cywilnej i jej wspólników, w sytuacji, gdy faktycznie odpowiedzialnym za naruszenie prawa materialnego był podmiot prowadzący indywidualną działalność gospodarczą, niezwiązaną z działalnością spółki cywilnej, korzystający z pojazdu w ramach umowy cywilnej. 2) Obrazę przepisów prawa procesowego, co miało wpływ zarówno na rozstrzygnięcie jak i załatwienie sprawy, wyrażonych w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony, w szczególności nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu i brak jakiegokolwiek racjonalnego odniesienia się do doniosłych okoliczności wskazywanych przez stronę, związanych zarówno z wykładnią oświadczeń złożonych w trakcie kontroli, utrwalonej protokołem [...], jak również do dowodów z dokumentów doręczonych organom w trakcie postępowań w obu instancjach, wskazujących podmiot faktycznie odpowiedzialny za naruszenie prawa, świadczących o odmiennym stanie faktycznym i tym samym o braku podmiotowej odpowiedzialności spółki cywilnej i błędnym wskazaniu jej wspólników, jako adresatów postępowania, 3) obrazę przepisów prawa procesowego regulujących prowadzenie postępowania dowodowego art. 77 § I Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w tym brak uwzględnienia w postępowaniu i odniesienia się do faktów przyznanych przez przedsiębiorcę J. K. w zakresie jego wyłącznej podmiotowej odpowiedzialności za naruszenie prawa i nie przeprowadzenie z urzędu żadnych dowodów na tę okoliczność. Naruszenia art. 75 § 1 oraz art. 78 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopuszczenie wniosku dowodowego strony o ponowne przesłuchania świadka i stron postępowania na okoliczności potwierdzające tezę strony, mającego również na celu dokonanie prawidłowej wykładni oświadczeń, (załącznik nr I - potwierdzenie nadania nr [...]). Naruszenie art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak odniesienia się do całokształtu materiału dowodowego i powiązań między wszystkimi dowodami a w szczególności brak dogłębnej analizy doręczonych organowi dowodów z dokumentów i oświadczeń strony i podmiotu dokonującego przejazdu pojazdem na podstawie umowy użyczenia, wskazujących na absolutną możliwość istnienia stanu faktycznego odmiennego od założonego przez Organ oraz braku wyczerpującej i przekonującej oceny tezy strony (teza przeciwna) ujawnionej w trakcie postępowania. Oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodzie w postaci protokołu z kontroli a także niezrozumiałe powołanie się na dokument załadowcy, który w żaden sposób nie potwierdza tezy organu i odpowiedzialności spółki cywilnej, a wręcz świadczy przeciwnie. Naruszenie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy organ dysponował wystarczającymi dowodami o braku odpowiedzialności spółki cywilnej, w tym oświadczeniem podmiotu naruszającego prawo, oraz dokumentem załadowczym potwierdzającym fakt odpowiedzialności tego podmiotu. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., nakładającego na organ obowiązek odniesienia się w uzasadnieniu faktycznym do całego materiału dowodowego, w tym również dostarczonego przez stronę, któremu w ostatecznym rozstrzygnięciu nie udzielono wiarygodności i mocy dowodowej, tak, że pozostawiono braki i luki w analizie i argumentacji, skutkujące niemożliwością adekwatnego odniesienia się przez skarżącą stronę, a także uniemożliwiające lub co najmniej utrudniające kontrolę praworządności decyzji. Naruszenie art. 123 § I k.p.a. poprzez nie wydanie żadnego postanowienia dotyczącego wniosku dowodowego strony skierowanego do organu odwoławczego, a tym samym ograniczenie poznania stanu faktycznego i możliwości poznania stanowiska organu i adekwatnego odniesienia się do niego. Obrazę przez organ odwoławczy przepisu art. 156 § I pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji było rażąco sprzeczne z nakazem art. 107 § 3 tj. nie zawierało absolutnie żadnego odniesienia do materiału dowodowego dostarczonego przez stronę organowi I instancji. Obrazę przepisu art. 11 k.p.a. w ten sposób, że organ odwoławczy, kontrolując decyzje organu pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutów odwołania, nie zastosował się do nakazu ujawnienia i wyjaśnienia faktycznych przesłanek, jak mii kierował się w postępowaniu, a które zdaniem strony sprowadzają się wyłącznie do nieuprawnionego w żaden sposób utrzymania postępowania wobec spółki cywilnej z naruszeniem interesów postępowania w tym słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi strona obszernie odniosła się do poszczególnych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy przyjął co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art.1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz.270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane przez organy inspekcji transportu drogowego. Kryterium legalności przewidziane w art.1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzje administracyjne uchybiające prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcie dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego ( lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c) oraz stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lun w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec zarzutów skargi rozważenia wymagały zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Nadto tylko w sytuacji, kiedy nie ma wątpliwości co do poprawności ustalenia stanu faktycznego (ustalonego zgodnie z przepisami dotyczącymi postępowania dowodowego i zasadami tego postępowania określonymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 200 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej w skrócie k.p.a.) można dokonać oceny zastosowania przepisów prawa materialnego. W tym miejscu przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów procesowych skutkuje uwzględnieniem zarzutów skargi, a jedynie takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W tej sprawie skarżąca nie kwestionuje faktu, że w dniu [...] czerwca 2014 r. w L. na drodze gminnej nr [...] wykonywano przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w sytuacji gdy nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosił więcej niż 20 %. Nie zgadza się ona jednak z ustaleniami organu odnoszącymi się do określenia podmiotu, który wykonywał ten przejazd. Zdaniem skarżącej był to J. K. prowadzący jednoosobową działalność gospodarcza pod firmą "B", a nie jak stwierdziły organy przedsiębiorcy J. K., J. K. wspólnicy spółki cywilnej "A" s.c. W tym stanie rzeczy ocena legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do kontroli czy J. K. i J. K. jako wspólników spółki cywilnej "A" na podstawie zebranych dowodów można uznać za wykonujących w dniu [...] czerwca 2014 r, sporny przejazd, tym samym odpowiedzialnych za bezsporne Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na potrzebę uchylenia zaskarżonej decyzji wobec naruszenia przez organy zasad procedury przypomnieć należy, że w doktrynie przyjmuje się zgodnie, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2008, s. 357). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 305). Zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, natomiast w myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. określa obowiązek organu administracji do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przedkładając te rozważania na okoliczności rozpatrywanej sprawy przypomnieć należy, że po wydaniu decyzji pierwszej instancji i przed wniesieniem odwołania, pismem z dnia [...] września 2014 r. strona postepowania administracyjnego J. K. złożył wyjaśnienia, z których wynikało, że w dniu kontroli wykonywany był przewóz wyłącznie w jego imieniu i na jego rzecz, stwierdził, że korzystał z pojazdu, którego właścicielem są wspólnicy spółki cywilnej na podstawie umowy użyczenia, której kopię załączył. Podkreślił, że kierujący pojazdem wykonywał pracę na zlecenie jego przedsiębiorstwa "B", natomiast zbiegiem okoliczności nazwał fakt, że kierowca pracował również na zlecenie przedsiębiorców działających w formie spółki cywilnej "A" oraz, że jest również wspólnikiem tej spółki. Natomiast w trakcie postepowania przed organem II instancji w dniu [...] listopada 2014 r. skarżąca wniosła o przesłuchanie kierowcy prowadzącego w dniu [...] czerwca 2014 r. pojazd nienormatywny bez zezwolenia oraz wspólników spółki cywilnej "A" oraz zawnioskowała również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów; kopii umowy użyczenia pojazdu, dokumentów przewozowych, oraz oświadczenia J. K. z dnia [...] września 2014 r. Powyższe dowody zostały zawnioskowane na okoliczność wykluczenia możliwości naruszenia prawa w tym słusznego interesu spółki i miały wykazać, że podmiotem odpowiedzialnym za sporny przewóz był J. K. przedsiębiorca działający pod firmą "B", a nie wspólnicy spółki cywilnej "A". Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd stwierdził, że Organ II instancji odniósł się w uzasadnieniu decyzji do twierdzeń J. K. i przedłożonych w odwołaniu dokumentów mających wskazywać na jego wyłączną odpowiedzialność za wykonywanie spornego przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Główny Inspektor transportu Drogowego w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia jednoznacznie bowiem stwierdził, że "Odnosząc się do twierdzenia strony, jak i załączonych do odwołania dokumentów organ odwoławczy w całości nie daje im wiary. Zważyć należy, iż w trakcie kontroli kierowca Pan K. W. zeznał, iż " (...) Ładunek wziąłem z firmy "C" w L. (...). Wiozę go do Z. na ul. [...] na firmę "A". Jest to suchy beton, który zostanie wyładowany na placu pod firmą". Oceniając prawidłowość takich ustaleń Organ wskazał, że kierowca K. W. okazał także umowę o dzieło zawartą ze wspólnikami spółki cywilnej "A". Podkreślił również że "O tym na czyją rzecz wykonywany był przedmiotowy przewóz świadczy również dokument wywozowy z firmy załadowcy." Organ Odwoławczy, co zauważył Sąd, jednoznacznie mając na uwadze powyższe uznał twierdzenia J. K. jako nieprawdziwe mające na celu uniknięcie odpowiedzialności przez wspólników spółki cywilnej "A" Wobec przedstawionych wyżej okoliczności zarzut podniesiony w skardze naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a. należy uznać za niezasadny. Skarżąca w postępowaniu przed organem I instancji była informowana ( pismem z [...] sierpnia 2014 r. , k.36 akt) zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. oraz 73 § 1 k.p.a. k.p.a. o możliwości czynnego udziału w postepowaniu na każdym jego etapie, wyznaczono jej siedmiodniowy termin do skorzystania z przysługujących jej praw. Z notatki służbowej znajdującej się w aktach sprawy na karcie 35 wynika, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. zgłosił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Drogowego we W. pełnomocnik skarżącej i przedłożył stosowne pełnomocnictwo (k.34) ,nie przeglądał akt sprawy, natomiast na jego prośbę zgodnie z treścią art. 9 k.p.a. udzielono mu informacji o grożącej wspólnikom odpowiedzialności administracyjnej. Ponownego podkreślenia wymaga, że w myśl art. 75 § 1 k.p.a. dowodem może a być wszystko co nie jest sprzeczne z prawem, ale dowód musi służyć do wyjaśnienia zaistniałego sporu. Z tego powodu okoliczności wyjaśnione w postępowaniu dowodowym w prawidłowo przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu nie wymagają ponownego ustalania. Stąd to zgodnie z zasadami zawartymi w art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. organy rozstrzygające o odpowiedzialności wynikającej z treści art. 140 aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. prawidłowo ustaliły, że wykonującym sporny przejazd pojazdem nienormatywnym w dniu [...] czerwca 2014 r, byli wspólnicy spółki cywilnej "A". Sąd przypomina, że podstawą nałożenia na wspólników spółki cywilnej "A" kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu [...] czerwca 2014 r. były ustalenia poczynione w trakcie kontroli przeprowadzonej przez kontrolerów transportu drogowego tego dnia oraz zeznania kierowcy K. W.. Podkreślenia wymaga, że podpisał protokół z przesłuchania pouczony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania w dniu zdarzenia bez żadnych uwag. Kierowca wyraźnie określił, że wiózł towar (suchy beton) nieważonym samochodem do przedsiębiorstwa "A" na ul, [...]. Istotną okolicznością w sprawie jest również fakt, że kierowca ujawnił również umowę o dzieło, na podstawie której prowadził pojazd w dniu [...] czerwca 2014 r., zawartą pomiędzy nim a wspólnikami spółki cywilnej "A". W § 4 tej umowy strony określiły terminy wykonania dzieła począwszy od [...] czerwca 2014 a skończywszy na [...] czerwca 2014 r. Dodatkowo nie uszło uwadze Sądu, że skarżąca w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji nie kwestionowała dokonanych przez ten organ ustaleń, pomimo ustanowienia przez nią pełnomocnika do działania w jej imieniu w postępowaniu administracyjny. Decyzja pierwszoinstacyjna została wydana w dniu [...] września 2014 r. i do tego czasu strony nie wnosiły żadnych zastrzeżeń do zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomimo prawidłowego zawiadomienia ich o takiej możliwości. Dopiero [...] września 2014 r. (data osobistego złożenia w organie) zostały ujawnione pisemne wyjaśnienia wspólnika "A" s.c. J. K., zgodnie z którymi bierze on całą odpowiedzialność za ujawnione i niekwestionowane nieprawidłowości na siebie jako prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą "B" J. K. dołączając jednocześnie umowę nieodpłatnego użyczenia spornego pojazdu przez niego jako przedsiębiorcę i wyjaśnia , że kierowca wykonywał zlecenie na jego rzecz. W odwołaniu ( nadanym na poczcie w dniu [...] września 2014 r.) od decyzji organu I instancji wspólnicy "A" s.c. bardzo ogólnikowo kwestionują ustalony przez organy stan faktyczny sprawy, a w dniu [...] listopada 2014 r. skarżąca J. K. składa opisane wyżej wnioski dowodowe. Sąd dokonując oceny wagi naruszenia przez organ II instancji braku formalnego odniesienia się do ww. wniosków dowodowych skarżącej pod uwagę fakt, że organowi drugiej instancji znane były stanowiska w sprawie zawnioskowanych przez stronę świadków. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkował się do zeznań Kierowcy składanych co jest bardzo istotne przy ocenie ich wiarygodności w dniu zdarzenia, organ odwoławczy odniósł się również do pisemnych wyjaśnień wspólnika spółki cywilnej "A" J. K., które były znane organowi wcześniej, zostały bowiem dostarczone osobiście do organu I instancji w dniu [...] września 2014 r. podobnie jak treść umowy o nieodpłatne użyczenie pojazdu. Organ ustosunkował się również do dokumentu wywozowego przedsiębiorstwa załadowcy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzecz jeszcze raz podkreślenia wymaga, że naruszenia prawa procesowego art. 7 art., art. 11 k.p.a., 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., art. 77 § 1, art. 81 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., art.156 §1 pkt 2 k.p.a. należało uznać za pozbawiony podstaw, ponieważ nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – kierowcy pojazdu oraz wspólników spółki cywilnej "A", na okoliczność ustalenia, że odpowiedzialnym za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia w dniu [...] czerwca 2014 tym samym za naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych był J. K. jako prowadzący jednoosobowa działalność gospodarczą, oraz dowodu z wyjaśnień stron postępowania nie ma znaczenia dla sprawy tj. odpowiedzialności wspólników spółki cywilnej "A" za ten przejazd w sytuacji dysponowania przez organ administracji publicznej pisemnym wyjaśnieniem kierowcy oraz pisemnym wyjaśnieniem J. K. wspólnika spółki cywilnej "A" i jednocześnie samodzielnego przedsiębiorcy działającym pod firmą "B". Podobnie brak przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci umowy użyczenia pojazdu oraz listu przewozowego z powodu dysponowania tymi dowodami na wcześniejszych etapach postępowania administracyjnego nie ma znaczenia dla prawidłowego wyjaśnienia tej sprawy. Wskazać ponownie należy, że organ drugiej instancji odniósł się do zawnioskowanych przez skarżącą pisemnych wyjaśnień strony oraz treści dokumentów i zeznań kierowcy w uzasadnieniu spornej decyzji nie dając im wiary w całości. Z tego też powodu naruszenie przez organ art. 123 k.p.a nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy i nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c p.p.s.a. Podstawę materialnoprawną nałożenia na wspólników spółki cywilnej "A" J. K. i J. K. kary pieniężnej stanowił art. 140 aa ust 1-3 p.r.d., zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Z kolei w ust. 3 pkt 2 cyt. przepisu przewidziano, iż karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 ust. 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym, jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Mając na uwadze konstrukcję cytowanego przepisu stwierdzić należy, iż możliwość nałożenia na dany podmiot kary pieniężnej poprzedzać musi ustalenie, czy spełnia on przesłanki umożliwiające zakwalifikowanie go jako jednego z wymienionych enumeratywnie adresatów cytowanej normy prawnej. Następną kwestią jest konieczność wykazania, że okoliczności sprawy i dowody przypisane temu podmiotowi jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jak stanowi przepis art. 64 ust. 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości:a) długość - 23 m, b) szerokość - 3,2 m, c) wysokość - 4,5 m, d) rzeczywista masa całkowita - 60 t; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Nadto zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II (ust. 2 ww. art. 64). Natomiast wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (ust. 3 art. 64). Stosownie zaś do ust. 4 art. 64 kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tej ustawy. W przepisie tym znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (pkt 1); dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (pkt 2) – mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061) określa, wykaz tych dróg. Natomiast droga po której poruszał się kontrolowany pojazd nie została wymieniona w ww. rozporządzeniu i dlatego stosownie do treści art. 41 ust. 3 u.d.p. stanowi ona drogę po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W myśl art. 140aa ust. 1 i 2 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, którą wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi. Zasady ustalania tej kary szczegółowo określa art. 140ab p.r.d. uzależniając jej wysokość w pkt od 1 do 3 w zależności od kategorii zezwolenia, którym nie legitymował się podmiot wykonujący przejazd pojazdem nienormatywnym. W rozpoznawanej sprawie organy inspekcji drogowej ustaliły, że pojazd skarżących przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu oraz przekroczył dopuszczalną masę całkowitą. W trakcie kontroli stwierdzono bowiem naruszenie dopuszczalnych norm w postaci: 1) nacisku 10,55 t pojedynczej osi nie napędowej pojazdu – tj. przekroczono dopuszczalny nacisk o 2,55 t; 3) rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów 19,24 t – tj. przekroczenie o 1,24 t; Nadto pojazd nie posiadał zezwolenia kategorii VII. Kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczący w kontroli nie zakwestionował sposobu przeprowadzonego ważenia oraz podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Organ administracji przeprowadził obszerne wyjaśnienia co do rozumienia kategorii zezwoleń i co do ich znaczenia dla orzekanych kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym. Wyjaśnił zatem z jakich powodów zakwalifikowano do nałożenia kary pieniężnej przejazd do kategorii VII (art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy). Otóż norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, a zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Powyższe ustalenia tj. przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o wartość większą niż 20% uprawniały organy inspekcji drogowej do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 15.000 złotych stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d., obok stwierdzenia przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Wobec takich ustaleń organów inspekcji drogowej, nie kwestionowanych zresztą przez skarżącą, brak było także podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wobec prawidłowo zebranego materiału dowodowego u ustalenia stanu faktycznego i prawnego nie znajduje uzasadnienia żądanie skarżącej uchylenia zaskarżonej decyzji ani stwierdzenia jej nieważności. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.