II SA/Kr 518/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie WSA Jacek Bursa WSA Renata Czeluśniak Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi "B" Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 marca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "B" Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 25 listopada 2014 r., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez: [....] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzenia reklamowego w formie prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z podkonstrukcją i oświetleniem", teren inwestycji: działka nr [....] obr. [....] , [....] w K. W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. wezwał inwestora w zakreślonym terminie do uzupełnienia braków zgłoszenia. Inwestor nie uzupełnił braków w dokumentacji, co uzasadnia wniesienie sprzeciwu. Odwołanie od ww. decyzji wniosła [....] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. , zarzucając naruszenie: - art. 391 § Kpa, poprzez niedoręczenie zaskarżonej decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, mimo złożenia przez inwestora stosownego wniosku wraz ze zgłoszeniem, - art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót z uwagi na nieuzupełnienie zgłoszenia, mimo że odwołującemu nie zostało doręczone postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia, - art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezasadne uznanie, iż przepis ten stanowi podstawę prawną do wniesienia sprzeciwu, - art. 6, 7, 8, 10, 11, 77 oraz 107 § 3 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady legalności działania, naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót, pomimo braku ku temu podstaw prawnych i faktycznych. Ponadto, na podstawie przepisu art. 142 Kpa spółka zaskarżyła również postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 4 listopada 2014 r., zarzucając mu naruszenie: - art. 391 § Kpa poprzez niedoręczenie odwołującemu postanowienia z dnia 4 listopada 2014 r., - art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia, pomimo iż zgłoszenie nie posiadało braków wskazanych przez organ w treści postanowienia, - art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe wyznaczenie terminu na uzupełnienie zgłoszenia, który nawet w przypadku uznania postanowienia za doręczone odwołującemu, upłynąłby przed datą doręczenia pisma. Strona odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 25 listopada 2014 roku przez organ odwoławczy i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że ani zaskarżona decyzja, ani postanowienie nie zostały odwołującemu doręczone. Pomimo złożenia wniosku o doręczanie pism drogą elektroniczną, organ nie dokonał doręczenia decyzji, ani postanowienia w sposób zgodny z przepisami prawa. W dniu 15 grudnia 2014 r. pełnomocnik odwołującego dokonał wglądu do akt sprawy, celem uzyskania informacji o podjętych przez organ działaniach. Tym sposobem uzyskał informacje o istnieniu decyzji wydanej w dniu 25 listopada 2014 r., wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie nadania przesyłek za pośrednictwem operatora pocztowego oraz informacja o ich niepodjęciu. Wojewoda [....] decyzją z dnia 3 marca 2015 r. znak: [....], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz 105 k.p.a. , uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wobec zrealizowania przedmiotowej inwestycji, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w odniesieniu do zgłoszenia zamiaru jej wykonania. W wyniku ustaleń w ramach postępowania obejmującego obecne zgłoszenie ustalono, że na budynku została nielegalnie zainstalowana konstrukcja wraz z zamontowanym na niej banerem oraz oświetleniem. Zarówno w odniesieniu do obecnego jak w wcześniejszych zgłoszeń tej reklamy, organ wnosił sprzeciw. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w ramach postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem [....] sp. z o.o. sp. k. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 grudnia 2013 r. Nr [....] o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja reklamy na istniejącej, zalegalizowanej konstrukcji wraz z oświetleniem, w oparciu o istniejącą instalację elektryczną, na tym samym budynku, organ odwoławczy zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zbadanie legalności tej reklamy. W odpowiedzi na zapytanie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 16 czerwca 2014 r. poinformował, że w wyniku kontroli stwierdzono, że na budynku przy [....] zainstalowany jest baner reklamowy zamontowany na linach stalowych do wsporników stalowych zakotwionych w elewacji budynku. Nad banerem stwierdzono zamontowane na wspornikach do elewacji budynku, oświetlenie halogenowe. W piśmie tym wyjaśniono, że organ nadzoru budowlanego podejmie dalsze czynności wyjaśniające. Obecnie przedmiotowa reklama w dalszym ciągu jest zamontowana na budynku. Ponadto organ II instancji wskazał, że zgodnie z orzeczeniem sądu administracyjnego dotyczącym tej samowolnie zainstalowanej reklamy, zapadłym w sprawie zainicjowanej zgłoszeniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sąd wyraził pogląd, że w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem zostały już wykonane, winien uchylić decyzję o sprzeciwie i umorzyć całe postępowanie administracyjne w tym zakresie, co daje możliwość prowadzenia stosownego postępowania w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Mając powyższe na względzie oraz wynikający z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wymóg, że zgłoszenie może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, organ II instancji uchylił wydaną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Wyjaśnił, że nie istnieje przedmiot zgłoszenia, gdyż nie można przyjąć zgłoszenia reklamy w miejscu gdzie ona już istnieje, na przeszkodzie stoi bowiem brak możliwości jej wykonania. Organ odwoławczy przytoczył również informację uwidocznioną na stronie internetowej spółki gdzie wskazano, że "od 1 lutego wystartowała kapania promująca nowe perfumy na spektakularnej lokalizacji w K. (...)". Reklama tej treści znajduje się aktualnie na budynku zlokalizowanym przy [....] w K. Odnosząc się do zarzutu o nieprawidłowym doręczeniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wątpliwości budzi sam sposób wniesienia żądania w tym zakresie. Zawarto go bowiem nie w treści zgłoszenia, ale w treści pisma, na nieoznakowanej stronie, zatytułowanego oświadczenie inwestora do zgłoszenia z dnia 27 października 2014 r. - [....] . Analogiczne pisma zostały złożone do innych zgłoszeń tej reklamy na [....] . W związku z dochowaniem przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania, jeżeli nawet przyjąć, że intencją zgłaszającego było otrzymywanie korespondencji drogą elektroniczną, nie poniósł on szkody z tego tytułu. Organ zwrócił również uwagę, że w oświadczeniu wskazano, że doręczenie winno zostać doręczenia na adres elektronicznej skrzynki w razie uznania, że inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wreszcie, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji dochował terminu do wniesienia sprzeciwu bowiem zgłoszenie zostało złożone w organie I instancji w dniu 29 października 2014 r., a decyzja wydana 25 listopada 2015 r. i złożona u operatora pocztowego również w tym dniu (datownik operatora na kopercie). Odnośnie do naruszeń art. 6, 7, 8, 10, 11, 77 oraz 107 § 3 kpa uznał, że są one ogólnikowe i nie wskazują na wadliwe działania organu I instancji. Organ I instancji czynił próby doręczania korespondencji wnioskodawcy, czym wypełnił obowiązki wynikające z powyższych przepisów. [....] sp. z o.o. sp. k. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [....] , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, rozważenia zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 391 § 1 pkt 2 Kpa poprzez doręczenie decyzji z pominięciem środków komunikacji elektronicznej, - art. 14 § 1 Kpa w związku z przepisem art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, poprzez załatwienie sprawy w formie dokumentu niebędącego dokumentem elektronicznym, - art. 105 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie i niezasadne uznanie, iż fakt realizacji inwestycji stanowi podstawę do uznania, iż postępowanie w sprawie zgłoszenia stało się bezprzedmiotowe, - art. 6, 7, 8, 10, 77 oraz 107 § 3 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady legalności działania, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, niewłaściwe i niepełne uzasadnienie decyzji, w konsekwencji błędne orzeczenie o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszonych robót. W uzasadnieniu strona skarżąca ponownie podniosła, że organy nie dokonały doręczenia decyzji zgodnie z dyspozycją przepisu art. 391 § 1 Kpa, tj. za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Podkreśliła, że organ jest związany wnioskiem strony co do sposobu doręczenia decyzji. Ponadto zdaniem skarżącej spółki kompetencji do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu w terminie 30 dni daty zgłoszenia organ nie traci na skutek rozpoczęcia przed upływem wskazanego terminu przez inwestora robót budowlanych czy też ich uprzedniego wykonania. Spółka zaprzeczyła by inwestycja została zrealizowana, wskazując, że nie dowodu który potwierdzałby podmiot, który dokonał montażu oraz termin jego wykonania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art.30 ust.2 ustawy Prawo budowlane, będącego podstawą prawną decyzji organu I instancji, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Stosownie zaś do treści art.30 ust.5 ustawy zgłoszenia wykonania robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego ich rozpoczęcia. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W myśl ust.6 tego przepisu organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Podstawą wniesienia sprzeciwu może być również, zgodnie z przepisem art.30 ust.7 ustawy, uznanie przez organ, że wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co następuje jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z powyższego wynika zatem, że okoliczność, że zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, stanowi tylko jedną z kilku podstaw wniesienia przez organ sprzeciwu. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne dla dokonania analizy sformułowania zawartego w piśmie z dnia 27.10.2014 r. zatytułowanym "Oświadczenie inwestora do zgłoszenia z dnia [....] .2014 r. – [....] , które stanowiło załącznik do zgłoszenia (k.21 akt administracyjnych). Brzmi ono następująco: "Jednocześnie, w przypadku gdyby organ nie podzielił stanowiska Inwestora o kwalifikacji urządzenia jako nie wymagającego pozwolenia na budowę, mając na uwadze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, wnoszę o doręczanie wszelkich pism w niniejszej sprawie na adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej [....] . Zacytowane zdanie odnosi się do regulacji zawartej w art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Zauważyć w związku z tym należy, że: - po pierwsze, złożone przez inwestora oświadczenie - jako ewentualne i dotyczące tylko jednej sytuacji (niepodzielenia stanowiska inwestora o kwalifikacji urządzenia) - nie spełnia przesłanki "wystąpienia do organu administracji publicznej o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej". - po drugie, nie można pominąć milczeniem formy złożonego przez inwestora wniosku o sposobie dokonania doręczenia za pomocą platformy [....] . Został on zawarty w 6-ciostronicowym piśmie, zawierającym obszerne cytaty przepisów ustawy Prawo budowlane, w większości nie związane bezpośrednio z przedmiotem sprawy. Omawiane żądanie sformułowane zostało w zdaniu rozpoczynającym się w środku wersu, bez żadnego akapitu, bezpośrednio pomiędzy zdaniem dotyczącym § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. a zdaniem: "zgłoszona inwestycja nie narusza również warunków i sposobu użytkowania urządzeń technicznych i instalacji". Nie sposób zatem nie odnieść wrażenia, że uczyniono to świadomie, licząc na nieuwagę organu, celem zapewnienia sobie możliwości użycia w dalszym postępowaniu argumentu o naruszeniu przez organ przepisów postępowania. Działanie takie należy ocenić jako nadużycie prawa. - po trzecie, do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w ustawie Prawo budowlane. Przedstawione argumenty wskazują zatem na prawidłowość sposobu doręczenia postanowienia z dnia 4.11.2014 r. przesyłką poleconą, za pomocą operatora publicznego. Dlatego też nie można uznać za usprawiedliwiony zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a. również przy doręczeniu decyzji o sprzeciwie i decyzji organu odwoławczego. To samo odnieść należy do zarzutu naruszenia art. 14 § 1 k.p.a. w związku z przepisem art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wyłączną podstawą faktyczną decyzji organu II instancji było ustalenie, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana. Decyzja ta narusza wskazane przepisy, gdyż w aktach sprawy brak jest dowodów pozwalających na dokonanie przytoczonych ustaleń. Skutkiem powyższego ustalenia była konstatacja organu, że bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w odniesieniu do zgłoszenia zamiaru jej wykonania. Nadto zauważyć również należy z urzędu, że ani organ I instancji, ani organ odwoławczy w ogóle nie ustaliły czy, a jeśli tak to kiedy doszło do doręczenia stronie skarżącej wezwania do uzupełnienia braków zgłoszenia, stwierdzając jedynie, że upłynął zakreślony w postanowieniu termin 19.11.2014 r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie miał zatem organ odwoławczy na uwadze, że postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. organ I instancji określił termin uzupełnienia braków zgłoszenia wskazując konkretną datę: 19.11.2014 r. Rzeczą organu będzie zatem ustalenie czy i kiedy zostało ono doręczone adresatowi. Zasadnym będzie przytoczenie w tym miejscu poglądu, że w sytuacji, gdy organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. II OSK 574/08, wyrok NSA z 12 grudnia 2006r. II OSK 79/06). Ten 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu nie może rozpocząć biegu zanim dojdzie do doręczenia inwestorowi wezwania, tak jak i nie można uznać, że inwestorowi upłynął termin do uzupełnienia braków zgłoszenia zanim otrzymał wezwanie do uzupełnienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.105 k.p.a., rację należy przyznać stronie skarżącej, że kompetencji do wniesienia sprzeciwu organ nie traci na skutek uprzedniego wykonania przez inwestora objętych zgłoszeniem robót. Wskazać należy, że nie jest dopuszczalna analogia do przyjmowanej w orzecznictwie sądowym bezprzedmiotowości postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na skutek rozpoczęcia robót budowlanych. W sprawie pozwolenia na budowę organ administracji publicznej posiada bowiem kompetencje zarówno do wydania decyzji zezwalającej na rozpoczęcie robót budowlanych (pozwolenie na budowę), jak i sprzeciwiającej się ich rozpoczęciu (odmowa wydania pozwolenia na budowę) i konstytutywnym elementem tej kompetencji jest okoliczność, że roboty budowlane nie zostały rozpoczęte. W regulacji dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę ustawodawca wprost wskazał, że nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 (art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane). Inaczej jest natomiast w przypadku zgłoszenia robót budowlanych. Na skutek zgłoszenia robót budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wydaje pozytywnej decyzji uprawniającej inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, która byłaby bezprzedmiotowa w sytuacji uprzedniego zrealizowania tych robót, a w art. 30 ustawy Prawo budowlane brak jest regulacji będącej odpowiednikiem przywołanego powyżej art. 32 ust. 4a ustawy. Sąd nie wypowiada się co do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, gdyż przy stwierdzeniu istotnych naruszeniach przepisów postępowania jest to przedwczesne. Jeżeli bowiem nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. Rzeczą organu będzie zatem dokonanie prawidłowych ustaleń i ponowne rozpatrzenie odwołania, w tym dokonanie oceny prawidłowości wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji. Dlatego też, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c) oraz art.152 orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.ps.a.