II SA/Po 240/15

Dnia 30 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi C.C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 roku Nr ... w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę Na skutek skargi C. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 lipca 2014r. sygn. akt II SA/Po 229/14 uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2014 r. nr ..., uchylającą decyzję Starosty P. z dnia ... 2013 r. nr ...znak: ..., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono C. C. pozwolenia na budowę myjni ręcznej bezdotykowej dwustanowiskowej wraz z infrastrukturą na działce nr ... w P. przy ul. P. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku w pierwszej kolejności Sąd ocenił kwestię legitymacji procesowej Miasta P. zważywszy, że to Miasto wniosło odwołanie. Powołując przepis art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. 2013 r. poz. 1409 ze zm.) wskazano, że podstawowe znaczenie ma fakt, że stanowiące fragment układu komunikacyjnego ul. P., odpowiednio oznaczone w planie miejscowym: działka nr ... stanowiąca teren drogi wewnętrznej oznaczonej symbol 2KDW i działka nr ... stanowiąca pas drogowy drogi publicznej zbiorczej oznaczonej symbol KD-W są własnością Miasta P., a działka nr ...stanowiąca pas drogowy drogi publicznej zbiorczej oznaczony symbolem KD-W jest własnością Skarbu Państwa, której dysponentem jest Miasto P.. Choć zaś Miasto P. nie zostało przez Starostę P. uznane za stronę postępowania, a sama decyzja z dnia ... 2013 r. została doręczona Burmistrzowi Miasta P. do wiadomości, to jednak w terminie biegnącym dla stron postępowania Gmina wniosła odwołanie. Następnie Sąd zważył, że wskazane przez Burmistrza, będące własnością Miasta P. działki nr ... i ..., znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy pozwolenie na budowę, bowiem wpłynie na sposób korzystania i gospodarowania drogą, z której będzie odbywał się wjazd na działkę objętą inwestycją (droga nie jest przystosowana do wzmożonego ruchu ulicznego). Zatem nieruchomości Miasta P. stanowiące wraz z działką nr ...(własność Skarbu Państwa - we władaniu Gminy) stanowiące drogę publiczną, z której będzie odbywał się wjazd na teren inwestycji, znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, na budowę którego skarżący uzyskał pozwolenie. Innymi słowy Sąd przyznał rację Wojewodzie, który wskazał, że w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego Miasto P. powinno zostać uznane za stronę postępowania. Zarazem Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że wykonywanie przez Miasto P. kompetencji zarządcy drogi na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) wyłączałby taką gminę od udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, mimo że jej nieruchomości stanowiące element układu komunikacyjnego (drogi publicznej) leżałyby w obszarze oddziaływania obiektu (inwestycji, dla której wydawane jest pozwolenie na budowę) i podlegały z tej przyczyny ograniczeniom w zagospodarowaniu. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę Miasto P. nie występowało jako organ współdziałający przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż jako zarządca drogi w rozumieniu art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych miało kompetencję do wydawania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych (art. 20 pkt 8). I to niezależnie od tego, czy w konkretnej sprawie zachodziła podstawa do uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu (art. 29 ust. 1 i ust. 3 pkt 2); przy czym okoliczności sprawy wskazują, że aktualnie przedsięwzięcie inwestora nie obejmuje budowy ani przebudowy zajazdu. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie ziściły się przesłanki do odstąpienia przez Wojewodę od wynikającego z treści art. 15, art. 138 i art. 136 k.p.a. obowiązku w pierwszym rzędzie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji sprawy w postępowaniu odwoławczym. W tym zakresie Sąd stwierdził naruszenie przez organ II instancji przepisów art. 138 § 2 oraz art. 136 k.p.a., jak również art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. Z brzmienia powołanych przepisów wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. Obowiązki te, po wniesieniu odwołania, spoczywają również na organie II instancji, który powinien dążyć, jak już wspomniano, do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego została w tej fazie postępowania ograniczona do zakresu wskazanego w przepisie art. 136 k.p.a. Sąd uznał w rezultacie, że organ odwoławczy – w zakresie wynikającym z kwestii podniesionych w decyzji odwoławczej – był uprawniony do samodzielnego dokonania sprawdzeń, o których mowa w przepisie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a w szczególności zbadania zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, w tym z przepisami prawa miejscowego (pkt 1), jak i kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz innej dokumentacji (pkt 3). Zdaniem Sądu w tym zakresie mieści się również wyjaśnienie, czy przedmiotowa inwestycja nie narusza innych przepisów (m.in. czy jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska), a zatem i ocena, czy dojdzie do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu, organ II instancji może samodzielnie ocenić, czy w sprawie zachodzi konieczność uzgodnienia lokalizacji i przebudowy zjazdu z zarządcą drogi; w tym zakresie powinien ocenić skutki prawne uzyskania przez inwestora decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia ...2013 r. (znak ...) zezwalającej na lokalizację zjazdu na działkę nr ... z działek nr ... i ... oraz ..., stanowiących drogę na ul. P.. W konsekwencji to właśnie w postępowaniu odwoławczym może być rozważona kwestia oceny kompletności projektu budowlanego, co do której wątpliwości wyraził organ II instancji, podnosząc, że nie został on sprawdzony, a jedynie wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. W tym zakresie wymaga przedstawienia odpowiednich rozważań, czy inwestycja będąc przedmiotem zatwierdzenia projektu budowlanego (myjnia samochodowa) należy do kategorii obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, których projekty objęte są ustawowym zwolnieniem z takiego obowiązku (art. 20 ust. 3 Prawa budowlanego). Zdaniem Sądu lakoniczne stwierdzenie, że myjnia samochodowa nie mieści się w katalogu takich obiektów, nie stanowi właściwego wyjaśnienia prawnego dla rozstrzygnięcia kasacyjnego. Sąd stwierdził, że w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego Wojewoda również ma kompetencję do samodzielnej oceny tej okoliczności. W zakresie zacytowania przepisu § 9 pkt 2 lit. b tiret pierwsze m.p.z.p. organ II instancji popełnił błąd, gdyż pierwszy człon tego przepisu "zabudowy usługowej jako funkcji samodzielnej" oddzielony jest średnikiem (;), a nie dwukropkiem (:) od następnego członu "usług nieuciążliwych [...]". Tego rodzaju błąd rzutuje na ocenę formalnej prawidłowości uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy interpretacji § 9 pkt 2 lit. b m.p.z.p. Nie jest rzeczą Sądu przy kontroli decyzji kasacyjnej wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. rozstrzygać prawidłowość wykładni przepisu planu miejscowego, na który powołał się Wojewoda, tym bardziej, że przedstawiona interpretacja w istocie sprowadza się do zacytowania stanowiska Burmistrza Miasta P. zawartego w piśmie z dnia 3 grudnia 2013 r. (znak GP.6724.67.2013). Sąd wskazał, że własną ocenę zgodności zamierzenia budowlanego z planem miejscowym Wojewoda obowiązany będzie przedstawić w związku z ponownym rozpatrzeniem sprawy i w powtórnie prowadzonym postępowaniu odwoławczym będzie miejsce na przedstawienie wykładni przepisów tego planu, w szczególności 9 pkt 1 i 2. Sąd wspomniał jedynie, że w sprawie zgodności przedmiotowego planu miejscowego z prawem wypowiedział się tutejszy Sąd w (nieprawomocnym) wyroku z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1227/13. Sąd wskazał również, że Burmistrz Miasta P. nie jest uprawniony do wydawania jakichkolwiek interpretacji zapisów planu miejscowego. Organ architektoniczno-budowlany ma samodzielną kompetencję do zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Przy czym na gruncie przepisów Prawa budowlanego w postępowaniu naprawczym, prowadzonym w trybie art. 48 Prawa budowlanego, właściwy organ wykonawczy gminy (wójt, burmistrz, prezydent miasta) ma uprawnienie do wydawania zaświadczeń o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 1 pkt 3). Sąd nakazał, by ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda, uwzględniając powyższe wytyczne, rozstrzygnął sprawę merytorycznie w postępowaniu odwoławczym po ewentualnym uprzednim poczynieniu dodatkowych ustaleń faktycznych w trybie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (art. 136 k.p.a.), również przy wykorzystaniu możliwości skorzystania z pomocy organu I instancji w tym zakresie, jeśli zajdzie taka potrzeba. Dodał, że ewentualne wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. lub odstąpienie od wytycznych sądowych byłoby dopuszczalne jedynie w razie zmiany stanu prawnego lub zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (względnie z uwagi na podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego). Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał takich okoliczności, które doprowadziłyby Sąd do uznania zasadności zastosowania przez organ II instancji w kontrolowanej sprawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia ... 2015 r. nr ... uchylił decyzję Starosty P. z dnia ... 2013 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę myjni ręcznej samochodowej, bezdotykowej, dwustanowiskowej wraz z infrastrukturą na działce nr ... w P.. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał przepis art. 35 Prawa budowlanego by następnie stwierdzić, że organ architektoniczno-budowlany nie posiada prawnej możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego; ocenia zaś jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w ściśle określonym w ustawie zakresie. Wojewoda wskazał, że teren działki, na której zaplanowano inwestycję objęty jest zapisami uchwały Rady Miasta P. z dnia 23 kwietnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2013 r. poz. 3704) i obejmuje jednostkę oznaczoną w planie jako 5 MN/U – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej. Organ zaznaczył, że powierzchnia zabudowy projektowanej myjni wynosi 70,60 m2, przy istniejącej zabudowie o pow. 80 m2, co razem stanowi 151,12 m2 tj. 10,5 % powierzchni działki. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 639,42 m2, co stanowi 44,70% powierzchni działki. Wojewoda wskazał, że dla potrzeb myjni zaprojektowano przyłącze wody oraz kanalizacji sanitarnej, natomiast wody opadowe należ rozprowadzić na posesji inwestora. Wiata myjni w rzucie ma formę prostokąta, jest jednokondygnacyjna, niepodpiwniczona, wolnostojąca z dachem płaskim jednospadowym o spadku 2%. Wojewoda wskazał, że w § 9 pkt 2 tiret pierwsze planu miejscowego dla tego terenu dopuszczono lokalizację zabudowy usługowej jako funkcji samodzielnej; usług nieuciążliwych: towarzyszących funkcji mieszkaniowej w zakresie usług oświaty, kultury, handlu o powierzchni sprzedaży nie więcej niż 200 m2, bankowości, administracji, sportu, turystyki i rekreacji, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii, obsługi biurowej. Organ odwoławczy przytoczył fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1227/13, wskazując, że przepis § 9 pkt 2 tiret pierwsze powołanej uchwały uzupełnia ogólne postanowienie planu dotyczące rodzaju zabudowy dopuszczonej na omawianym terenie. Zgodnie bowiem z § 9 pkt 1 lit. a) uchwały ustala się lokalizację wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynków usługowych albo budynków mieszkalno-usługowych zgodnie z liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu oraz uwzględnieniem ograniczeń zapisanych w § 7 oraz z zastrzeżeniem lit. b) Natomiast przedmiotowy teren w studium z 1998 r. jest oznaczony symbolem M, który dotyczy terenów zabudowy mieszkaniowej z nieuciążliwymi usługami towarzyszącymi; z zakreśleniem, które oznacza, że jest to teren wymagający przekształceń lub rehabilitacji. Rysunek studium i zastosowane oznaczenia nie pozostawiają co do tego wątpliwości. W części studium poświęconej kierunkom zagospodarowania przestrzennego Miasta P. (Dział III, rozdział 2. Kierunki zagospodarowania przestrzennego) stwierdzono, że celem nadrzędnym rozwoju miasta jest zapewnienie właściwego poziomu życia mieszkańców (komfortu) poprzez zapewnienie wysokich parametrów zagospodarowania – przestrzennych i środowiskowych, zapewnienie równorzędnego dostępu do usług dla wszystkich mieszkańców, zapewnienie dostępu do sieci infrastruktury technicznej i systemu komunikacyjnego oraz że funkcją wiodącą na terenie miasta jest mieszkalnictwo niskiej intensywności, z zapewnieniem wysokiego poziomu usług dla jego mieszkańców oraz możliwości prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej. Przez działalność nieuciążliwą rozumie się w studium działalność, która nie zanieczyszcza powietrza, wody i powierzchni ziemi, nie powoduje hałasu i wibracji oraz nie generuje znacznego ruchu samochodowego; działalność taka będzie polegać przede wszystkim na świadczeniu wszelkich usług, w tym specjalistycznych, nieuciążliwej drobnej wytwórczości i rzemiośle, przy czym funkcja uzupełniająca – usługi rekreacji, wypoczynku i turystyki skierowane będą zarówno do mieszkańców, jak i przybyszów z zewnątrz. Studium proponuje rozwijać funkcję usługową – usługi podstawowe i komercyjne – wzdłuż ul. P., głównie na obszarach określonych jako strategiczne. Dopuszcza się lokalizowanie nieuciążliwych usług i działalności gospodarczej w obrębie terenów mieszkaniowych (preferowane powinny być usługi specjalistyczne). Wojewoda wskazał, że łącznie czytane przepisy § 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. b) tiret pierwsze planu miejscowego należy rozumieć w ten sposób, ze wprawdzie na danej działce budowlanej, znajdującej się na terenie oznaczonym symbolem MN/U, może występować samodzielnie zabudowa usługowa, jednak tylko taka, która będzie miała charakter usług nieuciążliwych, które towarzyszą funkcji mieszkaniowej. Fakt, że powołany przepis dopuści występowanie na danym gruncie samodzielnej zabudowy usługowej, prowadząc do takiego stanu, ze na tym terenie niektóre działki będą zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi, niektóre budynkami mieszkalno-usługowymi, a jeszcze inne wyłącznie budynkami usługowymi – nie będzie zatem prowadził do sytuacji, że na danym terenie będą występowały inne usługi niż zwykłe towarzyszące zabudowie mieszkaniowej i w konsekwencji nie zmieni się podstawowe przeznaczenie terenu (funkcja mieszkaniowa). Wojewoda stwierdził, iż mając na uwadze uzasadnienie powołanego wyroku o sygn. akt II SA/Po 1227/13 oraz wskazania Sądu w wyroku o sygn. akt II SA/Po 229/14 wezwał inwestora postanowieniem z dnia 2... 2015 r. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do doprowadzenia do zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego w szczególności z § pkt 2 lit. a) tiret pierwsze. W odpowiedzi C. C. wskazał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane jest zgodne z zapisami planu miejscowego oraz że nie zachodzi konieczność wnoszenia uzupełnienia dokumentacji. Zdaniem organu odwoławczego dwustanowiskowa myjnia samochodowa nie wpisuje się w charakter terenu charakterystyczny dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej. Ulica, przy której ma powstać myjnia, zabudowana jest w głównej mierze domami mieszkalnymi, a część usługowa występująca na tym terenie to m.in. kwiaciarnia, małe sklepiki mające charakter osiedlowych. Wprawdzie projektowana myjnia ma charakter zabudowy usługowej samodzielnej to jednak zdaniem Wojewody zakreślony katalog usług nieuciążliwych jest katalogiem zamkniętym i planowana przez inwestora działalność nie pokrywa się z kierunkiem zagospodarowania przestrzennego przedstawionym w planie miejscowym, w którym wyraźnie wskazano, iż na ww. terenie mogą występować usługi nieuciążliwe z grupy: towarzyszących funkcji mieszkaniowej w zakresie usług oświaty, kultury, handlu o powierzchni sprzedaży nie więcej niż 200 m2, bankowości, administracji, sportu, turystyki i rekreacji, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii obsługi biurowej. Zdaniem Wojewody zabudowa usługowa projektowana przez inwestora będzie miała wprawdzie funkcję samodzielną, jednakże trudno zakwalifikować prowadzenie myjni samochodowej przez całą dobę do usług nieuciążliwych. Zgodził się przy tym, że planowana zabudowa nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projektowana myjnia nie jest uciążliwa dla środowiska, bowiem odprowadzając zanieczyszczenia do kanalizacji sanitarnej poprzez separator substancji ropopochodnych nie powoduje się zanieczyszczeń gruntu. Jednakże w ocenie Wojewody hałasy i zapachy wykroczą zdecydowanie poza granice objętej wnioskiem działki. Wyjaśnił, że myjnia będzie czynna całą dobę, a zatem okoliczni mieszkańcy będą narażeni na uciążliwości związane z: pracą urządzeń m.in. kompresorów, ciągłym oświetleniem myjni, zwiększonym ruchem samochodowym. Wojewoda poddał w wątpliwości oświadczenie projektanta, iż hałas i zapachy nie wykroczą poza granice działki nr ..., zważywszy, że projektowana myjnia ma charakter wiaty, a mycie samochodów będzie odbywać się niemalże na wolnym powietrze, a nie w budynku. Dlatego zdaniem organu II instancji hałas i zapach środków chemicznych zdecydowanie wykroczy poza granice objętej wnioskiem działki. Następnie Wojewoda skonstatował, że projektowana myjnia nie mieści się w katalogu usług wyszczególnionych w miejscowym planie. W istocie zabudowa będzie pełnić funkcję zabudowy samodzielnej, lecz usługi prowadzone w niej nie mieszczą się w zakresie ani usług oświaty, kultury, handlu o pow. sprzedaży nie więcej niż 200 m2, bankowości, administracji, sportu, turystyki i rekreacji, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii, obsługi biurowej. Mając to na uwadze Wojewoda uznał, że analizowany projekt nie jest zgodny z zapisami planu miejscowego, pomimo, iż spełnione są warunki o intensywności zabudowy – w projekcie 0,105 (10,50%) i mieści się w przedziale pomiędzy 0,05 a 0,8 (§ 9 ust. 1 lit. e planu) oraz o minimalnym udziale powierzchni biologicznie czynnej (min. 25% pow. działki, w projekcie 44,70% pow. działki). Ponadto dodał, że zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 229/14 zbadał, czy zachodzi konieczność uzgodnienia lokalizacji przebudowy zjazdu z zarządcą drogi. Stwierdził, że z projektu budowlanego wynika, że obsługa komunikacyjna myjni (dojazd do wiaty myjni) będzie odbywała się z istniejących wjazdów i wyjazdów drogi dojazdowej, co oznacza, że budowa myjni nie zmieni rozwiązań geometrycznych dróg na terenie powyższego założenia. Inwestor dysponuje ostateczną decyzją Burmistrza P. z dnia ...2013 r. na lokalizację zjazdu, z której wynika, że przed rozpoczęciem robót budowlanych inwestor zobowiązany jest do przedłożenia i uzgodnienia projektu budowlanego zjazdu z zarządcą drogi. Skoro zaś inwestor dysponuje ostateczną decyzją na lokalizację zjazdu, organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w ustalenia wydane przez zarządcę drogi. Reasumując Wojewoda stwierdził, że pomimo, iż projekt budowlany jest kompletny, posiada niezbędne uzgodnienia i opinie i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, to jednak niezgodność zamierzenia budowlanego z zapisami projektu budowlanego uniemożliwia zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. C. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego, żądając jej uchylenia i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący postawił zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 35 Prawa budowlanego w zw. z § 3 i § 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr 208/13/VI Rady Miasta P. z dnia 23 kwietnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2013 r. poz. 3704) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W motywach skargi C. C. wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia ... 2014 r. organ odwoławczy błędnie przytoczył sporne zapisy planu miejscowego, co miało konsekwencje w ponownie wydanej przez ten organ decyzji z ... 2015 r. Wskazał, iż w opublikowanym tekście uchwały w § 9 pkt 2 tiret pierwsze po wyrażeniu "funkcji samodzielnej" znajduje się średnik, a nie jak twierdził w swej pierwszej decyzji Wojewoda dwukropek, co zmienia zupełnie znaczenie tego akapitu. Średnik jest rozdzielającym znakiem interpunkcyjnym i służy do oddzielania pojedynczych zdań, samodzielnych pod względem myślowo-pojęciowym. Dwukropek zaś służy wyliczeniu terminów, wprowadzonych zbiorowo, w formie ogólnej, w poprzedniej frazie. Właściwe – zdaniem skarżącego – odczytanie zapisów § 9 pkt 2) tiret pierwsze uchwały nie może być dokonane w oderwaniu od pozostałych zapisów planu, a w szczególności od § 3 pkt 1 lit. b, który określa jednostkę 5 MN/U, w obrębie której położona jest przedmiotowa nieruchomość jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej oraz od § 9 pkt 1 lit. a, który określa, że ustala się na przedmiotowym terenie lokalizację wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynków usługowych albo budynków mieszkalno-usługowych. W jednostce planistycznej 5 MN/U określonej w słowniczku planu jako teren zabudowy jednorodzinnej lub usługowej zgodnie z § 9 pkt 1 lit. a) dopuszcza się lokalizację budynków usługowych albo budynków mieszkalno-usługowych. Plan dopuszcza zabudowę usługową jako funkcję samodzielną i nie wskazuje w tym zakresie zamkniętego katalogu. Zamknięty katalog, zdaniem skarżącego, został przypisany do usług nieuciążliwych towarzyszących funkcji mieszkaniowej. Katalog ten dotyczy wyłącznie usług towarzyszących funkcji mieszkaniowej i odnosi się do wskazanych w § 9 pkt 1 lit. a) budynków mieszkalno-usługowych. Natomiast w przypadku funkcji usługowej jako samodzielnej katalog ten jest otwarty i mieści się w nim budowa myjni samochodowej dwustanowiskowej. Za chybioną uznał skarżący argumentację organu odwoławczego jakoby podstawowym przeznaczeniem terenu, na którym położona jest działka nr ... jest funkcja mieszkaniowa. Zgodnie bowiem ze słownikiem planu jednostka 5 MN/U to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej jako funkcji równorzędnych. Skarżący nie zgodził się też z twierdzeniem organu, iż planowana działalność nie pokrywa się z kierunkiem zagospodarowania przestrzennego przedstawionym w planie. Wskazał, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy ustala przeznaczenie, natomiast kierunki ustala studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przytaczanie w uzasadnieniu decyzji zapisów studium jest całkowicie nieuprawnione, albowiem akt ten nie jest aktem prawa miejscowego. Skarżący podważył też twierdzenie Wojewody jakoby ulica, przy której inwestor planuje zrealizować inwestycję zabudowana była w głównej mierze domami mieszkalnymi, a część usługowa to jedynie kwiaciarnia i małe sklepiki. Skarżący dołączył mapę z lokalizacją punktów usługowych oraz zdjęcia obrazujące ich skalę i dające wyobrażenie jaki generują ruch samochodowy. Ponadto skarżący wskazał, że brak jest podstaw do formułowania przez organ tezy, iż przedmiotowa myjnia ma działać całą dobę. Twierdzenie to służy wzmocnieniu argumentacji organu, lecz nie ma oparcia w złożonej dokumentacji. Skarżący podniósł też, że zdaniem Wojewody planowana myjnia nie mieści się w katalogu usług wyszczególnionych w planie, gdy tymczasem katalog ten dotyczy wyłącznie usług nieuciążliwych towarzyszących funkcji mieszkaniowej i odnosi się do wskazanych w § 9 pkt 1 lit. a) budynków mieszkalno-usługowych. W odpowiedzi Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2015 r. Burmistrz Miasta P. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, iż planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem skargi C. C. w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego uchylająca decyzję Starosty P. z dnia ... 2013 r. i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę myjni ręcznej samochodowej, bezdotykowej, dwustanowiskowej wraz z infrastrukturą na działce nr ... w P.. Powodem, dla którego organ odwoławczy uchylił wspomnianą decyzję Starosty P. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji było uznanie, że projekt budowlany dla tej inwestycji jest niezgodny z zapisami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Chcąc dokonać zbadania legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, iż w niniejszej sprawie orzekał już niniejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2014r. sygn. akt II SA/Po 229/14 uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2014 r. uchylającą decyzję Starosty P. z dnia ... 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu C. C. pozwolenia na budowę przedmiotowej myjni i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. Zważyć należy w tym miejscu, iż stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Regulacja ta ma zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Mogłoby się tak stać, gdyby sąd pierwszej instancji, pomijając powyższy przepis, ponownie przystąpił do analizy sprawy w zakresie, w jakim domagał się tego skarżący (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., II FSK 2584/12, Lex nr 15911771). Przez "ocenę prawną", o której mowa w art. 153 p.p.s.a., zasadniczo rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena ta musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym orzeczeniu. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r., I GSK 143/13, Lex nr 1587435). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zarówno Wojewoda Wielkopolski, jak również Sąd orzekający w niniejszym składzie związane są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 229/14. Zważywszy, że osią sporu w sprawie jest kwestia zgodności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a innymi słowy kwestia spełnienia wymogu określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przytoczyć należy istotny fragment rozważań Sądu zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku tej kwestii dotyczący. Otóż Sąd stwierdził, iż w zakresie zacytowania przepisu § 9 pkt 2 lit. b tiret pierwsze m.p.z.p. (tj. planu miejscowego) organ II instancji popełnił błąd, gdyż pierwszy człon tego przepisu "zabudowy usługowej jako funkcji samodzielnej" oddzielony jest średnikiem (;), a nie dwukropkiem (:) od następnego członu "usług nieuciążliwych [...]". Tego rodzaju błąd rzutuje na ocenę formalnej prawidłowości uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy interpretacji § 9 pkt 2 lit. b m.p.z.p. Jednocześnie Sąd zastrzegł, że nie jest jego rzeczą przy kontroli decyzji kasacyjnej wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. rozstrzygać prawidłowość wykładni przepisu planu miejscowego, na który powołał się Wojewoda, tym bardziej, że przedstawiona interpretacja w istocie sprowadza się do zacytowania stanowiska Burmistrza Miasta P.. Sąd wskazał jedynie, że własną ocenę zgodności zamierzenia budowlanego z planem miejscowym Wojewoda obowiązany będzie przedstawić w związku z ponownym rozpatrzeniem sprawy i w powtórzenie prowadzonym postępowaniu odwoławczym będzie miejsce na przedstawienie wykładni przepisów tego planu, w szczególności 9 pkt 1 i 2. Sąd wspomniał jedynie, że w sprawie zgodności przedmiotowego planu miejscowego z prawem wypowiedział się tutejszy Sąd w (nieprawomocnym) wyroku z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1227/13. Sąd wyjaśnił również, że Burmistrz Miasta P. nie jest uprawniony do wydawania jakichkolwiek interpretacji zapisów planu miejscowego. Organ architektoniczno-budowlany ma samodzielną kompetencję do zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Przy czym na gruncie przepisów Prawa budowlanego w postępowaniu naprawczym, prowadzonym w trybie art. 48 Prawa budowlanego, właściwy organ wykonawczy gminy (wójt, burmistrz, prezydent miasta) ma uprawnienie do wydawania zaświadczeń o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 1 pkt 3). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie Wojewoda Wielkopolski wydając zaskarżoną decyzję zastosował się do oceny prawnej i wytycznych Sądu zawartych w powołanym wyżej wyroku. Po pierwsze organ odwoławczy dokonał samodzielnej oceny zgodności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W tym zakresie Wojewoda, mając na uwadze wytyczne Sądu odwołał się do faktu, że plan miejscowy dla terenu objętego inwestycją poddany został kontroli sądowoadministracyjnej w prawomocnym wyroku tutejszego Sadu z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1227/13 (prawomocny od dnia 30 października 2014 r., a więc przed datą wydania zaskarżonej decyzji). Wojewoda, powołując stanowisko Sądu zawarte w powołanym ostatnio wyroku, wskazał prawidłowo, że przepis § 9 pkt 2 lit. a) tiret pierwsze planu uzupełnia ogólne postanowienie planu dotyczące rodzaju zabudowy dopuszczonej na omawianym terenie, zgodnie bowiem z § 9 pkt 1 lit. a) "ustala się lokalizację wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynków usługowych albo budynków mieszkalno-usługowych zgodnie z liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu oraz z uwzględnieniem ograniczeń zapisanych w § 17 oraz z zastrzeżeniem lit. b". Następnie organ II instancji stwierdził, że łącznie czytane przepisy § 9 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b tiret pierwsze planu miejscowego należy rozumieć w ten sposób, że wprawdzie na danej działce budowlanej, znajdującej się na terenie oznaczonym symbolem MN/U, może występować samodzielnie zabudowa usługowa, jednak tylko taka, która będzie miała charakter usług nieuciążliwych, które towarzyszą funkcji mieszkaniowej. Wyjaśnił przy tym, iż fakt, że powołany przepis dopuści występowanie na danym gruncie samodzielnej zabudowy usługowej, prowadząc do takiego stanu, że na tym terenie niektóre działki będą zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi, niektóre budynkami mieszkalno-usługowymi, a jeszcze inne wyłącznie budynkami usługowymi – nie będzie zatem prowadził do sytuacji, że na danym terenie będą występowały inne usługi niż zwykle towarzyszące zabudowie mieszkaniowej i w konsekwencji nie zmieni się podstawowe przeznaczenie terenu (funkcja mieszkaniowa). Stanowisko to Sąd orzekający w pełni podziela. W tym miejscu warto dodatkowo przytoczyć fragment uzasadnienia powołanego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1227/13, w którym Sąd dokonał oceny znaczenia zastosowania przez Radę Miasta P. w przepisie § 9 pkt 2 lit. a) tiret pierwsze planu miejscowego średnika rozdzielającego frazę "W zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1MN/U, 2MN/U, 3MN/U, 4MN/U, 5MN/U, 6MN/U, 7MN/U, 8MN/U, 9MN/U, 10MN/U, 11MN/U, 12MN/U, 13MN/U, 14MN/U dopuszcza się lokalizację zabudowy usługowej" od frazy "usług nieuciążliwych: towarzyszących funkcji mieszkaniowej w zakresie usług oświaty, kultury, handlu o powierzchni sprzedaży nie więcej niż 200 m2, bankowości, administracji, sportu, turystyki i rekreacji, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii, obsługi biurowej". W wyroku tym Sąd stwierdził, co orzekający skład w pełni podziela, że "użyty w § 9 ust. 2 lit. b tiret pierwsze planu zwrot "dopuszcza się lokalizację zabudowy usługowej jako funkcji samodzielnej; usług nieuciążliwych: towarzyszących funkcji mieszkaniowej w zakresie [...]" - ze względu na średnik, który rozdziela dwa człony omawianego przepisu, należy rozumieć w ten sposób, że wprawdzie na danej działce budowanej znajdującej się na terenie oznaczonym symbolem MN/U może występować samodzielnie zabudowa usługowa, jednak tylko taka, która będzie miała charakter usług nieuciążliwych, które towarzysza funkcji mieszkaniowej." W rezultacie rację miał Wojewoda wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że choć projektowana myjnia ma charakter zabudowy usługowej samodzielnej to jednak zakreślony katalog usług nieuciążliwych (w § 9 pkt 2 lit. a tiret pierwsze m.p.z.p.) jest katalogiem zamkniętym i planowana przez inwestora działalność nie pokrywa się z kierunkiem zagospodarowania przestrzennego przedstawionym w planie miejscowym, w którym wyraźnie wskazano, że na ww. terenie mogą występować usługi nieuciążliwe z grupy: towarzyszących funkcji mieszkaniowej w zakresie usług oświaty, kultury, handlu o powierzchni sprzedaży nie więcej niż 200 m2, bankowości, administracji, sportu, turystyki i rekreacji, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii, obsługi biurowej. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego zarzucającego organowi odwoławczemu naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 i 9 m.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jakoby inwestycja była zgodna z przepisami planu miejscowego, który dopuszcza zabudowę usługową na tym terenie jako funkcję samodzielną i nie wskazuje w tym zakresie zamkniętego katalogu. Zdaniem skarżącego zamknięty katalog został przypisany do usług nieuciążliwych towarzyszących funkcji mieszkaniowej. Skarżący wskazał, iż te dwie części: 1) zabudowa usługowa jako funkcja samodzielna i 2) usługi nieuciążliwe: towarzyszące funkcji mieszkaniowej w zakresie usług oświaty, kultury, handlu o powierzchni sprzedaży nie więcej niż 200 m2, bankowości, administracji, sportu, turystyki i rekreacji, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii, obsługi biurowej należy traktować rozdzielnie. Skarżący twierdzi tak wskazując, że w tekście uchwały w § 9 pkt 2 lit. a) tiret pierwszy po wyrażeniu "funkcji samodzielnej" znajduje się średnik, który jest znakiem interpunkcyjnym rozdzielającym i służy do oddzielania pojedynczych zdań, samodzielnych pod względem myślowo-pojęciowym. Dwukropek zaś służy wyliczeniu terminów, wprowadzonych zbiorowo – w formie ogólnej – w poprzedniej frazie. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącego są chybione. Z § 3 pkt 1 b) planu miejscowego wynika, że teren oznaczonym na rysunku planu symbolem 5MN/U to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej. Z przepisu tego wynika, że w obszarze tym dopuszczona została zarówno funkcja mieszkaniowa, usługowa (obie funkcje jako samodzielne), jak i funkcja mieszana – mieszkalno-usługowa. Doprecyzowanie zapisów tego przepisu znalazło wyraz w § 9 planu, co wynika z faktu, że w przepisie tym wskazano wprost, stanowi on szczegółowe ustalenia w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla terenów oznaczonych na rysunku planu m.in. symbolem 5MN/U/. I tak zgodnie z § 9 pkt 1 lit. a) planu w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla terenów oznaczonych na rysunku planu m.in. symbolem 5MN/U ustala się lokalizację wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynków usługowych albo budynków mieszkalno-usługowych zgodnie z liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu oraz z uwzględnieniem ograniczeń zapisanych w § 17 oraz z zastrzeżeniem lit. b. Uzupełnieniem tego przepisu w zakresie zabudowy o funkcji usługowej stanowi przepis § 9 pkt 2 lit. a planu, który w ramach tej funkcji dopuszcza lokalizację zabudowy usługowej jako funkcji samodzielnej, wskazując (przy zastosowaniu średnika), że usługi mają mieć charakter nieuciążliwy jako towarzyszące funkcji mieszkaniowej i to tylko w zakresie usług w przepisie tym wymienionych tj. oświaty, kultury, handlu o powierzchni sprzedaży nie więcej niż 200 m2, bankowości, administracji, sportu, turystyki i rekreacji, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii, obsługi biurowej. Choć rację ma skarżący, iż zgodnie z przeznaczeniem określonym w powołanym planie miejscowym teren objęty inwestycją ma funkcję mieszkalno-usługową jako mieszaną, gdzie równorzędne są funkcja mieszkaniowa i usługowa, to należy zastrzec, że obie te funkcje zostały ograniczone – funkcja mieszkaniowa do zabudowy jednorodzinnej, a funkcja usługowa – do usług nieuciążliwych ściśle wymienionych. Sąd podziela również argumentację strony skarżącej, zgodnie z którą nieuprawnione było przytaczanie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. na poparcie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazać należy, iż przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zgodnie z art. 9 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. 2015 r. poz. 199 ze zm.) choć ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, to studium nie jest aktem prawa miejscowego i jego zapisy nie mogą stanowić podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Na usprawiedliwienie organu odwoławczego można jedynie wskazać, że powołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zapisów Studium stanowiło jedynie nazbyt obszerne przytoczenie fragmentów wyroku tutejszego Sądu z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1227/13 w przedmiocie planu miejscowego dla tego terenu. Postawiony przez skarżącego zarzut podania przez Wojewodę błędnych ustaleń co do istniejącej zabudowy w pobliżu ulicy P. w P., a także wskazania, iż planowana myjnia samochodowa miałaby działać przez całą dobę są o tyle bezzasadne, że nie podważają one trafności rozstrzygnięcia organu odwoławczego co do niezgodności inwestycji z postanowieniami § 9 pkt 2 lit. a) tiret pierwsze planu miejscowego. Nie kwestionując twierdzeń skarżącego wskazać należy, że bez znaczenia dla oceny zgodności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z zapisami obowiązującego planu miejscowego są kwestie sposobu zabudowy i zagospodarowania sąsiednich nieruchomości oraz trybu pracy planowanej myjni samochodowej. Uznawszy więc prawidłowo, że planowana myjnia samochodowa nie mieści się w zamkniętym katalogu wymienionych w § 9 pkt 2 lit. a) tiret pierwsze m.p.z.p. usług nieuciążliwych, Wojewoda nie mógł utrzymać w mocy decyzji Starosty P. z dnia ... 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla tej inwestycji, bez względu na to, iż pozostałe wymogi określone w art. 35 Prawa budowlanego zostały spełnione. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zastosował się również do wytycznych Sądu zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 229/14 w zakresie konieczności uzgodnienia lokalizacji i przebudowy zjazdu z zarządcą drogi. Wojewoda stwierdził bowiem, że z projektu budowlanego wynika, że obsługa komunikacyjna (dojazd do wiaty myjni) będzie odbywała się z istniejących wjazdów i wyjazdów drogi dojazdowej, przy czym budowa myjni nie zmieni rozwiązań geometrycznych dróg na terenie założenia. Ponadto organ wskazał, że inwestor dysponuje ostateczną decyzją Burmistrza Miasta P. z dnia ...2013 r. na lokalizację zjazdu. Reasumując, Sąd uznawszy, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i wiążącymi organ odwoławczy oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania sformułowanymi w wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 229/14 oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.