I FZ 522/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. [...] s.c. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 906/15 odrzucające skargę C. [...] s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za sierpień 2014 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z 26 sierpnia 2015 r., III SA/Wa 906/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. [...] s.c., stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa. Jak zauważono w motywach orzeczenia, skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, m.in. poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca nadesłała poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię pisma, z którego wynika, że umowa spółki z 15 marca 2000 r. wraz z późniejszymi aneksami w § 5 jest aktualna i wiążąca dla spółki. Zgodnie z § 5 umowy spółki z 15 marca 2000 r. wraz z późniejszymi aneksami w zw. z art. 865 oraz art. 866 Kc, zobowiązania spółki przekraczające 100.000 wymagają uchwały wspólników. Zdaniem Sądu z ww. pisma nie wynika, kto może reprezentować spółkę, gdyż nie zawiera ono wyszczególnienia wspólników; tym samym nie wynika z niego umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa doradcy podatkowemu do reprezentowania spółki, a właśnie do nadesłania takiego dokumentu skarżąca była wzywana. W związku z powyższym Sąd przyjął, że skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. W zażaleniu na ww. postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie podnosząc, że w wykonaniu wezwania do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi nadesłano podpisane przez wspólników spółki oświadczenie, z którego wynikało, że każdy ze wspólników jest umocowany do reprezentowania spółki w przedmiotowej sprawie. Wskazano ponadto, że pełnomocnictwo zostało udzielone przez osobę uprawnioną, wspólnika spółki T. B., który podpisał również ww. oświadczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Istota zagadnienia analizowanego w ramach niniejszej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy oświadczenie skarżącej podpisane przez jej wspólników i przedłożone do akt sprawy (k. 17 akt sądowych) czyniło zadość wezwaniu przewodniczącego z 2 kwietnia 2015 r. (k. 1 akt sądowych). Kwestią tą Sąd kasacyjny zajął się w analogicznej sprawie spółki i ustalił w postanowieniu z 6 października 2015 r. (I FSK 1710/15), że z akt sprawy wynika, iż ww. oświadczenie zostało podpisane przez wspólników spółki (według oświadczenia pełnomocnika), a zarazem jeden ze wspólników podpisujących to pismo był również tym, który podpisał pełnomocnictwo w postępowaniu sądowoadministracyjnym (T. B. – podpis czytelny). Należało stąd wnosić, że pełnomocnictwa udzieliła osoba będąca wspólnikiem spółki. Zarazem nie budził wątpliwości Sądu zakres uprawnień wspólników do samodzielnego reprezentowania spółki w sprawie; z akt wynikało, że każdy ze wspólników może reprezentować spółkę w sprawie takiej jak niniejsza, której wartość nie przekracza ww. kwoty 100.000 zł. Sąd odwoławczy nie podzielił w konsekwencji ustalenia Sądu pierwszej instancji, że strona nie uzupełniła braku formalnego skargi, co stanowiło powód odrzucenia skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Z przedłożonego do akt sprawy oświadczenia wynikał bowiem zarówno zakres uprawnień wspólników do reprezentowania spółki, jak i to, że pełnomocnictwo podpisał wspólnik umocowany w ww. zakresie do samodzielnej reprezentacji spółki. Skład orzekający wskazuje, że w analizowanej sprawie zachodzi analogiczny stan faktyczny i prawny (zob. k. 6 i 15-17 akt sądowych), toteż podzielając ocenę wywiedzioną w ww. postanowieniu o sygn. I FSK 1710/15 orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.