VI SA/Wa 1173/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z 127 § 3, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca, strona, Spółka) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji GITD z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: [...]WITD) z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 24.900 zł z tytułu przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...]WITD nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 24.900 zł za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwiema osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t powyżej 42,0 t do 52,0 t, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej o nacisku osi powyżej 8,0 t do 8,5 t przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla podwójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami kładowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 7,6 t o sumie nacisków osi powyżej 17,2 t do 18,2 t, jak również za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 18,2 t. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Spółka złożyła odwołanie od decyzji, w wyniku czego GITD decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. [...]WITD nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 24.900 zł, za naruszenie przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 z późn. zm.) w związku z lp. 9 pkt 15 lit. d załącznika Nr 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (DZ. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), dalej: u.d.p., § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych i wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t oraz 11,5 t (Dz. U. Nr 138, poz. 932 i 933), w związku z lp. 6 pkt 1 lit. d, lp. 6 pkt l lit. e, lp. 6 pkt 1 lit. b, lp. 6 pkt 10 lit. d oraz lp. 6 pkt 10 lit. e załącznika Nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji do GITD, który decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. Spółka wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt: VI SA/Wa 2029/14 odrzucił skargę. Pismem z dnia [...] października 2014 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji GITD z dnia [...] kwietnia 2014r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] GITD odmówił stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Wobec tego pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2015 r. GITD utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zasada trwałości ostatecznych decyzji, wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a., jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a wzruszanie tych decyzji może następować wyłącznie w przypadkach przewidzianych przepisami szczególnymi. Jednocześnie GITD wyjaśnił, że działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. polega na innym podejściu do sprawy niż w I instancji lub przed organem odwoławczym oraz w innych trybach nadzwyczajnych. Zatem uprawnienia organu w tym zakresie są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego, gdyż nie rozstrzyga on ponownie sprawy pod względem merytorycznym, nie przeprowadza dalszego postępowania wyjaśniającego i nie może korygować wad prawnych decyzji ani wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych lub powodujących inne nieprawidłowości. Zdaniem GITD o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Organ wskazał również, że wynikiem rażącego naruszenia prawa jest powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa, a istnienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być oczywiste, a nie być kwestią przypuszczeń czy dociekań i nie mogą występować przy tym przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 2 k.p.a. W opinii organu stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, może nastąpić wówczas, gdy waga naruszenia przepisu prawa będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji jest tak duża, że pozostawienie takiej decyzji w obrocie prawnym stanowiłoby oczywistą obrazę dla porządku prawnego i byłoby nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Jednocześnie, jak podniósł organ, wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie może prowadzić do obejścia przepisów dotyczących odwołania oraz skargi do sądu administracyjnego i do stworzenia nowego trybu pełnej weryfikacji decyzji ostatecznych. GITD zauważył, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] marca 2014 r., sygn. VI SA/Wa 2558/13, na który Spółka powołała się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczył innego postępowania prowadzonego w stosunku do podmiotu wykonującego przejazd drogowy, a nie załadowcy. Organ wyjaśnił również, że kontrole przeprowadzane przez uprawniony do tego organ, nie wykazały nieprawidłowości w miejscu ważenia zlokalizowanym w miejscowości P., a kontrolowany nie zgłosił żadnych uwag do protokołu kontroli w zakresie przeprowadzanej kontroli, jak również miejsca ważenia. GITD podkreślił, że w toku postępowania organ zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, rozstrzygnięcia oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej oceny. Uzasadnienie faktyczne decyzji, zdaniem GITD, zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z uwagi na powyższe organ uznał, że nie zostało wykazane, iż wydana decyzja rażąco naruszała prawo lub została wydana bez podstawy prawnej. GITD nie dopatrzył się również innych przesłanek, na których podstawie należałoby stwierdzić nieważność wydanej decyzji. Na wskazaną powyżej decyzję pismem z dnia [...] marca 2015 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie decyzji GITD oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 86 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego okoliczności sprawy oraz dowolną ocenę dowodów, w szczególności przez: 1) bezzasadne pominięcie oświadczenia przewoźnika, który jednoznacznie wykluczył stronę jako załadowcę przewożonego ładunku; 2) pominięcie umowy dzierżawy placu zawartej między Spółką a przewoźnikiem – Żwirownia [...], na którym przewoźnik składował swój piasek i sprzedawał go; 3) niewyjaśnienie kogo reprezentował operator koparki, który załadował piasek na samochód objęty kontrolą w dniu [...] kwietnia 2012 r. tym bardziej że skarżąca nie zatrudniała operatora koparki. W uzasadnieniu złożonej skargi Spółka wskazała, że organ ustalił jedynie, kto był przewoźnikiem piasku i zaniechał ustalenia, do kogo należał przewożony piasek i kto był jego załadowcą. Zdaniem skarżącej organ celowo pominął zarówno umowę dzierżawy placu w M, jak i zeznania przewoźnika R.B., który wykluczył Spółkę jako załadowcę. Odmowa uznania określonych dowodów, jak wskazała skarżąca, została uzasadniona wyłącznie stwierdzeniem, że organ nie daje im wiary bez wskazania podstaw do takiej czynności. Spółka zaznaczyła przy tym, że obowiązkiem organu kontrolnego było ustalenie rzeczywistego, a nie hipotetycznego stanu faktycznego. Skarżąca podniosła, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego przekazała dowody wskazujące, iż nie była załadowcą, które zostały pominięte przez organ. Spółka wskazała, że w aktach administracyjnych sprawy utrwalono, że przewożony piasek został załadowany przy pomocy koparki i podniosła, że nie posiadała na wyposażeniu takiego sprzętu. Powyższe zdaniem strony doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia podmiotu będącego załadowcą ładunku poddanego kontroli WITD. Ponadto Spółka wskazała, że miejsce ważenia nie odpowiadało parametrom technicznym wymaganym do przeprowadzenia ważenia wagami SAW, w szczególności dotyczącym pochylenia dołów fundamentowych przeznaczonych do posadowienia wag do kontroli pojazdów. Skarżąca zauważyła, że dokumentacja techniczna stanowiska ważenia wykonana po przeprowadzeniu kontroli pojazdu, tj. w dniu [...] października 2012 r. bez wskazania uzasadnionych przyczyn wykazuje inne położenie stanowiska ważenia w stosunku do dokumentacji wykonanej w 2005 r. Spółka odnotowała również, że dokumentacja techniczna stanowiska ważenia wskazuje na odmienną głębokość dołów fundamentowych w porównaniu z dokumentacją z 2005 r., co świadczy o degradacji stanowiska w trakcie jego użytkowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga S. Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GITD z dnia [...] marca 2015 r., którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji tego samego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów osi do 8,0 t. Zatem kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, tj. wydanej w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie jest kwestionowane, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art. 156-158 k.p.a. i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku błędnej interpretacji przepisów składających się na podstawę prawną, co do zasady także w przypadku wybrania jednej z wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później została ona uznana za nieprawidłową, gdyż już sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej (W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można więc stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze), jak i w przypadku, gdy decyzja administracyjna sprzeczna jest z ustaleniami innej decyzji (por. M. Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el., 2015). W wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1666/12, Lex nr 1452714 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wady określone w art. 156 § 1 k.p.a. nie są wadami o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie bywać może tylko elementem prowadzącym do tej oceny. W orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka rażącego naruszenia prawa może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, opubl. OTK-A 2015/5/62, pkt 6.4., M. Jaśkowska, tamże). Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy Może to nastąpić wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by przepisów proceduralnych w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06, Lex nr 377245). Za rażące naruszenie przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, bądź wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie, ale nie każde naruszenie prawa w zakresie postępowania wyjaśniającego (por. wyroki: TK w sprawie P 46/13, NSA z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 798/13, Lex nr 1511171, WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 694/12, Lex nr 1285281). Nie można zaliczyć do rażącego naruszenia prawa naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., a w postępowaniu podatkowym art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p., a to z tego względu, że pozostawiają ocenie organu ustalenie zakresu postępowania dowodowego. Do rażącego naruszenia prawa nie można zaliczyć naruszenia przepisów prawa procesowego obwarowanego sankcją wzruszalności (por. B. Adamiak, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LEX 2014). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania, jak i w skardze Spółka zarzucała nieważność decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z uwagi na rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 75, 77, 80, 86 k.p.a. oraz nieuwzględnienie wyroku WSA w sprawie VI SA/Wa 2558/13, w którym uchylono decyzje nałożone wobec przewoźnika w związku przejazdem powiązanym ze sprawą Spółki jako załadowcy. Spółka zarzucała organowi niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności, które doprowadziłyby do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy czyli kwestionowała ustalenia stanu faktycznego. Zarzut opierał się nie braku postępowania wyjaśniającego w ogóle, ale na tym, że było ono niepełne. Rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy, można zaś rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalnością, ale w trybie zwykłym (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 798/13 i powołane w nim orzecznictwo). Skarżąca natomiast nie wykazała, a Sąd nie dopatrzył się, aby postępowanie zwyczajne zakończone decyzjami w sprawie wymierzenia kary pieniężnej charakteryzowało się tak istotnymi – wręcz rażącymi wadami. Skarżąca miała okazję poddać wspomniane decyzje kontroli Sądu, ale z powodu nieopłacenia wpisu sądowego skarga została odrzucona postanowieniem WSA w sprawie VI SA/Wa 2029/14. Z kolei wyrok WSA w sprawie VI SA/Wa 2558/13 dotyczył decyzji nakładających karę pieniężną na przewoźnika. Wyrok ten dotyczył odpowiedzialności przewoźnika i w związku z przejazdem, nie powiązanym z odpowiedzialnością Spółki, stwierdzoną w decyzjach, co do których żądała stwierdzenia ich nieważności. Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji, tej wydanej w postępowaniu nadzorczym, jak i tej – ocenianej w postępowaniu nadzorczym. Mimo że Spółka podnosiła nieważność skarżonej decyzji, to z kontekstu sformułowanych zarzutów wynikało, że tak naprawdę zarzut ten kierowała do decyzji wydanych w postępowaniu zwyczajnym, a nie w odniesieniu do decyzji wydanych w postępowanie o stwierdzenie nieważności. Z powyższych względów skargę jako niezasadną na mocy art. 151 p.p.s.a. należało w całości oddalić.