I SA/Kr 1456/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2015r. NR [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. w K. zakwestionowała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2015r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. W skardze tej sformułowano jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że egzekwowanie tak wysokiej kwoty spowodować mogłoby trudne do odwrócenia skutki. Unieważnienie ewentualnych egzekucji dokonanych przez stosowne organy po uchyleniu zaskarżonej decyzji byłoby znacznie utrudnione. na możliwość przyczynienia się takiego działania do znacznych szkód w jego majątku, o charakterze nieodwracalnym. Zachodzi zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonanie zapłaty kwoty, która w znaczny sposób uszczupla majątek likwidowanej Agencji z całą pewnością wpływa na aktualne rozliczenia i podsumowania związane z nadchodzącą sukcesją praw i obowiązków w związku z planowanym połączeniem Agencji M i Wojskowej Agencji M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie wskazał na konkretne okoliczności, z których wnikałoby, że możliwe jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w analizowanym przepisie, czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Ogólne stwierdzenie o wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" z tego tylko względu, że kwota podatku jest wysoka, nie daje się zmieścić w ścisłej formule, jaką posługuje się ustawodawca w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego typu ogólna kategoria znaczeniowa nie stanowi wystarczającej przesłanki umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania decyzji. Nie ulega wątpliwości, że zasadniczo konieczność uiszczenia oznaczonej w decyzji kwoty wiąże się ze znacznym wysiłkiem finansowym. Przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku stanowić zatem mogą jednak jedynie zindywidualizowane okoliczności - składające się na sytuację finansową wnioskodawcy. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego nawet w znacznej kwocie, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 2008r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Również planowane połączenie Agencji M. z Wojskową Agencją M. i związana tym konieczność zamknięcia ksiąg rachunkowych, same w sobie, przy braku przywołania konkretnych okoliczności mogących wywoła realną szkodę w sytuacji egzekucji orzeczonego zobowiązania podatkowego, nie uzasadniają zastosowania ochrony tymczasowej. Podkreślić również należy, iż wykonanie decyzji - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma z zasady charakter odwracalny. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez sąd, będzie zwrot zapłaconego lub wyegzekwowanego podatku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia