II SA/Po 420/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant Ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D. K–B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] znak [...] II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 500 zł ( pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Zaskarżoną decyzja z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...] Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm) utrzymał w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2015r., znak: [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego garażu i budowie garażu na działce [...]. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym: [...] września 2014r. D. K–B (zwana dalej Skarżącą) złożyła w Urzędzie Miejskim [...] wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego garażu i budowie garażu przy ul. [...]. Do wniosku dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opłacone pełnomocnictwo oraz projekt budowlany wraz z decyzją [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu. Prezydent [...] wydał [...] listopada 2014r. decyzję [...] odmowną. Wojewoda Wielkopolski po rozpoznaniu odwołania Skarżącej decyzją z dnia [...] listopada 2014r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podał, że organ pierwszej instancji odmówił wydania pozytywnej dla Skarżącej decyzji z uwagi na naruszenie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm., powoływane dalej jako rozporządzenie.), gdyż projektowany budynek ma wysokość 3,30m, długość 7,5 m, co narusza warunki określone w tym przepisie. Wojewoda podał, że organ nie dokonał analizy pod kątem możliwości zastosowania § 12 ust.3 pkt 3 tego rozporządzenia, co powinien uczynić rozpoznając sprawę. Decyzją z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...], znak: [...] Prezydent [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego garażu i budowie garażu na działce [...] W uzasadnieniu podał, że po analizie dokumentacji projektowej stwierdził, że wskazany w decyzji Wojewody § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia nie ma zastosowania w przedmiotowej sytuacji, gdyż nie występuje tu "rozbudowa budynku istniejącego" lecz budowa nowego garażu wolnostojącego, częściowo w miejscu garażu przeznaczonego do rozbiórki. W ocenie organu dla projektowanej sytuacji ma zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Projektowany budynek ma wysokość 3,30m, natomiast jego długość wynosi 7,5 m, co narusza warunki określone w tym przepisie. Organ postanowieniem z dnia 9.01.2015r. zobowiązał Skarżącą do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 12 ust, 3 pkt 4 rozporządzenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia. Przed upływem nałożonego terminu pełnomocnik Skarżącej złożył pismo ze stwierdzeniem, że projekt jest zgodny z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Z uwagi na niezastosowanie się przez Skarżącą do postanowienia organu z dnia 9.01.2015r. organ I instancji wydał decyzję odmową. Skarżąca odwołała się od tej decyzji w terminie i formie prawem przewidzianej domagając się uchylenia decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. udzielenia pozwolenia na budowę garażu i rozbiórkę istniejące garażu. W uzasadnieniu podała, że projekt jest zgody z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie, z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Skarżąca podała, że projektowany garaż zlokalizowany został bezpośrednio przy granicy i przylega całą powierzchnią swej ściany do ściany istniejącej wiaty garażowej stanowiącej nierozerwalną całość budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce sąsiedniej (nr 180). Długość i wysokość projektowanego garażu są nie większe od istniejącej wiaty garażowej (stanowiącej element całości budynku mieszkalnego), która przeznaczona jest do przechowywania pojazdu i niezawodowego, wykonywania jego obsługi (prac warsztatowych), służąca mieszkańcom nieruchomości położonej w [...]. Wojewoda Wielkopolski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...] stwierdził zasadność podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że w omawianej sprawie zasadnicza kwestią jest, czy przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami technicznymi, tj. § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności z ust. 3 tego § 12 rozporządzenia. Analizując ten przepis Wojewoda uznał, że: - pkt 1 – nie ma zastosowania, bowiem działka jest szersza niż 16 m, - pkt 2 – dotyczy sytuacji, w której projektowany budynek będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. W omawianej sprawie przepis ten nie ma zastosowania, bowiem na działce sąsiedniej o nr 180 w granicy z działką nr 179 istnieje wiata (fakt ten wynika zarówno z mapy zasadniczej, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, projektu budowlanego (rys. nr 4, 5, 6), a także odwołania), która nie jest budynkiem. Zgodnie bowiem z obowiązującym orzecznictwem sądowoadministracyjnym oraz wykładnią pojęć z zakresu prawa budowlanego wiatę zalicza się do budowli, a nie do budynków, - pkt 3 nie ma zastosowania bowiem dotyczy rozbudowy, - pkt 4 dotyczy sytuacji, w której projektowany budynek ma długość mniejszą niż 5,5 m i wysokość mniejszą nić 3 m, w omawianej sprawie planowany budynek ma długość 7,5 m i wysokość 3,5 m, tym samym przekracza podane wyżej wartości. Organ I instancji postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015r. nałożył na Skarżącą obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z tym przepisem, jednak nie zostało to uzupełnione. Wojewoda podał, że w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] Prezydent [...] wyraźnie wskazał, że nie rozstrzygnięto o lokalizacji obiektu względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi, co wynika z faktu, że kwestie te są regulowane przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które nie są przepisami odrębnymi do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konkretyzacja zapisów decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem prawa sąsiedzkiego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane następuje na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę, na etapie którego właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej bada zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami technicznymi, w tym zwłaszcza z w/w rozporządzeniem. Skarżąca – w terminie i formie prawem przewidzianej wniosła skargę na w/w decyzję wnosząc o pozytywne załatwienie jej sprawy. Podniosła tożsame argumenty co w odwołaniu, a mianowicie, że w jej ocenie projekt jest zgodny z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Podała, ze w dniu 9 marca 2015r. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o udostępnienie dokumentacji obiektu [...]. Z udostępnionej dokumentacji wynika, że obiekt [...] uzyskał pozwolenie na budowę dnia [...]. Z dokumentacji wynika, że obiekt jest budynkiem zlokalizowanym w granicy z działkami nr [...] i [...]. Budynek (składający się z części mieszkalnej połączonej z wiatą garażową, która stanowi jednocześnie zadaszenie wejść budynku) stanowi jedną architektoniczno-konstrukcyjną całość. Omawiana wiata garażowa stanowiąca równocześnie zadaszenie wejść do budynku nie jest obiektem wolnostojącym - jest częścią budynku położonego w [...]. W ocenie Skarżącej projektowany garaż spełnia warunki z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Przylega bowiem całą powierzchnią swej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce a jego część leżąca w pasie o szerokości 3m wzdłuż granicy działki ma długość i wysokość nie większą niż ma budynek istniejący na sąsiedniej działce budowlanej położonej w [...]. Garaż projektowany jest na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Skarżąca do skargi dołączyła zdjęcia budynku położonego na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podając, że rozpoznał wszystkie okoliczności w sprawie i nie znalazł podstaw do zmiany swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji oraz – na mocy art. 135 p.p.s.a. – poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] Sąd doszedł do przekonania, że obie te decyzje nie mogą się ostać w obrocie prawnym. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena prawidłowości odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego garażu i budowie garażu na działce [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] zmienioną decyzją z dnia [...] lipca 2014r. Prezydenta [...] ustalił Skarżącej warunki zabudowy dla tej inwestycji. (budowa garażu). Jak słusznie wskazał organ II instancji przedmiotem tej decyzji było ustalenie warunków lokalizacji projektowanego garażu, nie przesądzono w niej o żadnej odległości obiektu względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi. Doprecyzowanie tych odległości następuje dopiero na etapie konkretyzacji warunków zabudowy w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z uwzględnieniem regulujących te kwestie przepisów w tym rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2013. 1409 ze zm, dalej powoływaną jako p.b..) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie spór sprowadzał się do ustalenia czy przedmiotowy projekt jest zgodny z przepisami technicznymi, tj. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2015r.,1422, dalej powoływanym jako rozporządzenie). Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015r. organ I instancji zobowiązał Skarżącą do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 12 ust. 3 pkt 4 tego rozporządzenia. Skarżąca do wezwania się nie zastosowała uznając, że projekt spełnia wymogi z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 (zbiorowe przebywanie dzieci) i 271-273 (odległości ścian), dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Użycie przez ustawodawcę w tym przepisie sformułowania "dopuszcza się" jednoznacznie wskazuje, ze jest to rozwiązanie wyjątkowe, które wymaga nie tylko zaistnienia szczególnych okoliczności wymienionych w tym przepisie, a stanowiących odstępstwo od ogólnej zasady lokowania budynków, przewidzianej w § 12 ust. 1 rozporządzenia, ale również szczególnej staranności i dbałości organu w zakresie poszanowania interesów osób trzecich. W przedmiotowej sprawie uczestnicy postępowania, w tym właścicielka działki nr [...] prawidłowo zawiadamiana o toczącym się postępowaniu i wydawanych decyzjach nie zajęła żadnego stanowiska w sprawie. W w/w § 12 ust. 3 słowo "garaż" pojawia się jedynie w pkt 4. Nie oznacza to jednak, że tylko ten przepis odnieść można do przedmiotowego garażu. Jak wynika z przedstawionego projektu budowlanego ma on fundamenty, dach, jest trwale związany z gruntem i wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Opis ten odpowiada definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 p.b. Ani prawo budowlane ani rozporządzenie nie zawiera osobnej definicji garażu. Skoro więc przedmiotowy garaż jest budynkiem powinny być analizowane sytuacje określone nie tylko w pkt 4 ust. 3 § 12 rozporządzenia, ale i pozostałe zawarte w pkt 1, 2 i 3 tego przepisu. W sprawie bezspornie i trafnie uznano, że projektowany garaż nie spełnia warunków określonych w pkt 1, 3 i 4 § 12 rozporządzenia. Okoliczności te nie wymagają więc szerszego omawiania przez sąd. Działka na której projektowany jest garaż ma szerokość większą niż 16m (pkt 1), nie jest to rozbudowa budynku (pkt 3), garaż ma długość większą niż 5,5 m i wysokość ponad 3m (pkt 4). Sporne było spełnienie przez projektowany garaż wymogów z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Jak wyżej wspomniano przedmiotowy garaż jest budynkiem, został zaprojektowany przy granicy działki budowlanej nr 180, która zabudowana jest do granicy. Organy uznały, że przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji jest fakt, że obiekt wzniesiony na granicy działki nr [...] nie jest budynkiem, jest wiatą garażową, a więc przepis § 12 ust. 3 pkt 2 nie znajdzie zastosowania, gdyż dotyczy jedynie sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Organy powołały się przy tym na istniejące w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych i definicje zawarte w prawie budowlanym. Przepisy ustawy - Prawo budowlane nie definiują wiaty, jednakże zawierają definicję legalną budynku. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 wskazanej ustawy budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, iż (a contrario) obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w komentowanym przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznany za budynek. (Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 43).( por. wyrok WSA w Warszawie z 16.04.2015r., sygn. VII SA/Wa 2191/14 -). Pojęcia "wiata" znajduje się w tekstach encyklopedycznych lub słownikowych i oznacza lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupkach, niekiedy ze ściankami w boku, wzniesione np. przy peronie kolejowym, przystanku tramwajowym, parkingu, może być też wiata garażowa (wg Słownika języka polskiego PWN 2008). Zgodzić się więc należy co do zasady z uznaniem, że wiata garażowa jako zadaszenie, bez przegród zewnętrznych czy też bez zadaszenia, fundamentów nie jest budynkiem. W przedmiotowej sprawie organy w zakresie ustalenia czy obiekt budowlany znajdujący się na działce nr [...] jest budynkiem czy też wiatą oparły się przede wszystkim na takim jego oznaczeniu przez Skarżącą i z mapy zasadniczej dołączonej przez Skarżącą. Jak podał organ II instancji "fakt ten wynika zarówno z mapy zasadniczej, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, projektu budowlanego (rys. nr 4, 5, 6), a także odwołania". Żaden z organów nie poczynił nic w kwestii ustalenia czy w niniejszej sprawie faktycznie na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] znajduje się wiata garażowa. Zdaniem Sądu z wiatą mamy do czynienia wówczas, gdy jest to samodzielna, odrębna, wolnostojąca konstrukcja, wsparta wyłącznie na słupkach, a nie przylegająca z jednej strony do istniejącego obiektu czy innej płaszczyzny, w których jej konstrukcja znajduje oparcie. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 24 czerwca 2015r., sygn. II SA/Wr 246/15, wyrok WSA w Gliwicach z 24.10.2014r., sygn. II SA/GL 707/14). Jak podnosiła Skarżąca w skardze, po wydaniu decyzji odmownych dokonała ona samodzielnych ustaleń w zakresie określenia czy w granicy działki nr 180 znajduje się wiata czy też nie. Wskazała, że z pozwolenia na budowę z 5.09.1990r. (podała nr sprawy) wynika, że w granicy znajduje się budynek składający się z części mieszkalnej połączony z wiatą garażową, która jednocześnie stanowi zadaszenie wejść do budynku i stanowi to całość architektoniczno – konstrukcyjną. Przedłożyła również dokumentację zdjęciową. Organy, jak już wyżej podano, w tym zakresie nie poczyniły żadnych ustaleń, które pozwoliłyby odnieść się Sądowi do zarzutów Skarżącej. Zgodnie z § 292 ust. 1 rozporządzenia wejścia do budynku o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem ochronnym o szerokości większej co najmniej o 1 m od szerokości drzwi oraz o wysięgu lub głębokości nie mniejszej niż 1 m w budynkach niskich (N) i 1,5 m w budynkach wyższych. Przepis ten, choć nakłada obowiązek realizacji zadaszenia w budynkach powyżej dwóch kondygnacji akcentuje funkcję zadaszenia i tym samym wprowadza rozróżnienie między wiatą jako samodzielną, odrębną konstrukcją a stanowiącym część budynku zadaszeniem. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy to zadaszenie jest trwale połączone z budynkiem, przylega z jednej strony do istniejącego obiektu czy innej płaszczyzny, w których jego konstrukcja znajduje oparcie, i pełni również funkcję zadaszenia nad wejściem do budynku mieszkalnego, to wówczas nie można jej potraktować jako wolnostojącej wiaty. W takiej sytuacji pełni ona bowiem funkcję dachu ochronnego nad budynkiem i nie może być traktowana jako odrębny od budynku obiekt budowlany. W przedmiotowej sprawie organy zaniechały ustaleń co do stanu faktycznego w tym zakresie, choćby przez dokonanie oględzin miejsca inwestycji i zabudowań na działce nr [...] w granicy z działką nr [...], czym naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I w konsekwencji naruszyły również § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 pkt a i c p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt I wyroku uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględniając powyższe wskazania przeprowadzi postępowanie w zakresie ustalenia czy na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] znajduje się stanowiąca odrębną, samodzielną konstrukcję wiata garażowa, czy też zadaszenie budynku, stanowiące użytkową część budynku. Następnie w zależności od dokonanych ustaleń rozważy możliwość zastosowania § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.