I OSK 1134/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia del. NSA Jolanta Sikorska Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1967/13 w sprawie ze skargi M.J. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [..] w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od M.J. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1967/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M.J. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [..], w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, w pkt 1. uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z dnia 8 maja 2013 r.; w pkt 2. stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości, oraz w pkt 3. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M.J. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z 27 czerwca 2013 r. utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z 8 maja 2013 r. o wymierzeniu st. sierż. M.J. kary dyscyplinarnej nagany, wskutek uznania go winnym popełnienia trzech czynów polegających na tym, że: 1) w okresie od 14 września do 10 października 2012 r., podczas legitymowania wymienionych z imienia i nazwiska osób, nie dopełnił obowiązku służbowego polegającego na ich sprawdzeniu w Krajowym Systemie Informacji Policji, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 82 pkt 2 decyzji nr 167 Komendanta Głównego Policji z 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacji Policji; 2) w okresie od 20 września do 10 października 2012 r., podczas legitymowania wymienionych z imienia i nazwiska osób, nie dopełnił obowiązku służbowego i bezzasadnie odstąpił od udokumentowania w notatniku służbowym czynności sprawdzenia osób legitymowanych i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacji Policji, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 4 pkt 1 i 2 ppkt 2 lit. a wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z 26 czerwca 2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych; 3) w okresie od 18 września do 10 października 2012 r., podczas legitymowania wymienionych z imienia i nazwiska osób, niezgodnie ze stanem faktycznym dokonał wpisu w notatniku dotyczącego sprawdzenia wymienionych osób i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, gdy w rzeczywistości od czynności sprawdzenia odstąpił, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. W uzasadnieniu orzeczenia organ podniósł, że policjant swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Tłumaczenia obwinionego o niewiedzy, co do obowiązku opisanego w wytycznych Komendanta Głównego Policji, uznał zaś za niedopuszczalne. Tłumacząc wymiar kary organ powołał się na treść art. 134 h ustawy o Policji. Biorąc zaś pod uwagę charakter popełnionych przewinień funkcjonariusza, uznał, że wymierzona kara jest współmierna do stopnia zawinienia. Od powyższego orzeczenia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł M.J., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. oraz § 71 decyzji nr [..], Komendanta Głównego Policji z 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż organ winien rozpoznawać sprawę mając na względzie stan prawny obowiązujący w dacie popełnienia przewinienia. Sąd I instancji uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy, w świetle zarzutów skargi, sprowadzała się do oceny tego, czy organ winien oceniać zarzucany funkcjonariuszowi czyn przez pryzmat przepisów prawa obowiązujących w chwili jego popełnienia, czy też w chwili wydawania orzeczenia. Sąd I instancji zgodził się z twierdzeniem organu, iż przełożony dyscyplinarny nie jest stricte organem administracji publicznej. Należy mieć na względzie ogólną zasadę prawodawczą przyjętą przez przepisy prawa procesowego, jak i materialnego, iż rozstrzyganie sprawy winno następować w oparciu o stan prawny aktualny na chwilę orzekania. Organy administracji, jak również Sądy są bowiem zobowiązane do stosowania prawa. Muszą więc kierować się przesłankami umożliwiającymi działanie lub zobowiązującymi do konkretnego działania. Skuteczne i wiążące zobowiązanie organu, czy Sądu do działań może zaś wynikać jedynie z przepisów obowiązującego prawa. W ocenie Sądu I instancji, konkluzje zbieżne z powyższymi należy również wywieść w stosunku do problematyki oceny poprawności zachowań obwinionego, badanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Przełożony dyscyplinarny, formułując zarzuty nie może nie zauważać okoliczności dotyczącej zmiany stanu prawnego, jaka zaszła w okresie pomiędzy popełnieniem zarzucanego czynu, a wymierzeniem kary. W przypadku gdy taka zamiana prawa nastąpiła, winien wyjaśnić w sposób dokładny to, jaki przepis (aktualny na jaką datę) stosuje i dlaczego. Sąd I instancji uznał, że takiego zaś odniesienia zabrakło w skarżonym orzeczeniu. Mimo iż na dzień orzekania przez organ I i II instancji obowiązywała już decyzja nr 125 Komendanta Głównego Policji z 5 kwietnia 2013 r. organ, formułując zarzut opisany w pkt 1 orzeczenia, odniósł się do treści decyzji nr 167 Komendanta Głównego Policji z 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji, tworzących Krajowy System Informacji Policji, nie wyjaśniając motywów takiego działania. Powyższe prowadzi zaś do konkluzji, że przedmiotowy zarzut przypisany funkcjonariuszowi, nie może się ostać. Sądowi nie jest bowiem wiadomym to, co kierowało organem, który badał zarzucany czyn w odniesieniu do nieaktualnego już stanu prawnego. Zdaniem Sądu, konsekwencją powyższego, tj. odpadnięcia jednego z trzech zarzutów postawionych funkcjonariuszowi, jest poważna zmiana stanu faktycznego. Rzutuje ona zaś na materię współmierności kary dyscyplinarnej do popełnionego przewinienia. W konsekwencji Sąd zmuszony uchylił całe skarżonego orzeczenia wyjaśniając, iż trudno bowiem przewidzieć, czy intencją organu byłoby karanie, czy też wymierzenie takiej samej kary za popełnienie jedynie czynów opisanych w pkt 2 i 3 orzeczenia. Na marginesie Sąd I instancji podkreślił, że jednym z celów kary dyscyplinarnej jest osiągnięcie rezultatu edukacyjnego. Kara taka ma bowiem doprowadzić m.in. do tego, aby obwiniony w przyszłości nie dopuścił się takich samych lub podobnych przewinień. Tak więc w sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, gdy funkcjonariusz wyraził skruchę oraz zobowiązał się do poprawy jakości służby, zasadnym jawi się rozważenie, czy istnieje jeszcze konieczność wymierzania kary dyscyplinarnej. Sąd I instancji dodał, że jeśliby jednak organ przyjął, iż wymierzenie kary jest wskazane, to powinien w uzasadnieniu orzeczenia szczegółowo przedstawić przesłanki, o jakich mowa w art. 134 h ustawy o Policji. W szczególności zaś powinien się skupić na materii skutków zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i następstw dla służby. W tym bowiem zakresie motywy skarżonego orzeczenia były niepełne. Organ wyjaśniając współmierność orzeczonej kary do popełnionego przewinienia, nie wyszedł poza przytoczenie treści art. 134 h ustawy o Policji. Wyjaśnienie zaś, że dla służby skutkiem przewinienia były zapisy w notatniku, pozostające w sprzeczności z rzeczywistością, uznać należało za niewystarczające i ogólnikowe. Organ nie wskazał bowiem tego, jakie w efekcie skutki dla służby powstały wskutek dokonania kwestionowanych zapisów w notatniku. W związku z powyższym, uznając że skarżone orzeczenie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 P.p.s.a.: mimo związania treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz w oparciu o dostępne akta postępowania - art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd I Instancji nie zbadał czy doszło do zmiany treści obowiązku znajdującego się z opisie przewinienia dyscyplinarnego nr I, spowodowanej uchyleniem decyzji Komendanta Głównego Policji nr 167 z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji (Dz. Urz. 2012. 50) i wejściem w życie decyzji Komendanta Głównego Policji nr 125 z 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (Dz. Urz. 2013. 28) i wpływu tej zmiany na istnienie przewinienia określonego w § 83 ust. 2 uchylonej decyzji, niewyjaśnienie, wbrew obowiązkowi zawartemu w art. 141 § 4 P.p.s.a., dlaczego Komendant Główny Policji zobowiązany był do zastosowania nowej regulacji w zakresie przewinienia dyscyplinarnego oznaczonego w orzeczeniu dyscyplinarnym cyfrą 1, niewyjaśnienie różnić pomiędzy treścią § 83 ust. 2 decyzji nr 167 z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji (Dz. Urz. 2012. 50) a § 71 ust. 2 decyzji Komendanta Głównego Policji nr 125 z 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji(Dz. Urz. 2013. 28); 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 h ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez, uznanie, że Komendant Główny Policji nieprawidłowo i niedostatecznie uzasadnił wymiar kary. W konluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w niniejszej sprawie poza koniecznością wnikliwego zapoznania się z materiałami postępowania dyscyplinarnego, zachodziła potrzeba rozwiązania kwestii intertemporalnych, wywołanych uchyleniem decyzji nr 167 z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji (Dz. Urz. 2012. 50) i wejściem w życie decyzji Komendanta Głównego Policji nr 125 z 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (Dz. Urz. 2013. 28). Sąd I Instancji czyni co prawda na str. 4 uzasadnienia uwagę, iż ogólna zasada prawodawcza wymusza stosowanie aktualnej regulacji prawnej. Jednak nie wyjaśnia dalej dlaczego. Sąd nie powołuje się na żadną znaną Komendantowi Głównemu Policji regułę kolizyjną, zbliżoną chociażby do art. 4 kodeksu karnego. Komendant Główny Policji nie zaprzecza, że organ administracji publicznej ma obowiązek stosować się do treści art. 6 kpa lecz w postępowaniu dyscyplinarnym Komendant Główny Policji przestaje być organem a staje się wyższym przełożonym dyscyplinarnym. Postępowanie dyscyplinarne bardziej zbliżone jest do procedury uregulowanej w kodeksie postępowania karnego i stamtąd oraz kodeksu karnego należy czerpać odpowiedzi na wątpliwości pojawiające się w toku postępowania. Poza wyjątkiem określonym w art. 4 kodeksu karnego można wymienić również kodeks kamy skarbowy a także kodeks cywilny. Sąd cywilny zawsze orzeka na stan prawny obowiązujący w dacie powstania roszczenia a nie na datę orzekania (postępowanie spadkowe). Trudno jest więc pogodzić się z poglądem Sądu I Instancji o istnieniu generalnej zasady prawodawczej, na którą powołano się na str. 4 uzasadnienia wyroku. Obowiązek wynikający z treści art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w tej sprawie, w ocenie Komendanta Głównego Policji wymagał od Sądu przeanalizowania treści § 83 ust. 2 decyzji nr 167 i § 71 ust. 2 decyzji nr 125. W § 83 ust. 2 decyzji nr 167 zobowiązano policjanta do sprawdzenia legitymowanej osoby w KSIP oraz posiadanych przez nią dokumentów. W § 71 ust. 2 zobowiązano policjanta do sprawdzenia legitymowanej lub kontrolowanej osoby w KSIP a także sprawdzenia dokumentów. W dalszej kolejności Sąd powinien, kierując się ograniczeniami art. 134 § 1 P.p.s.a. ustalić treść naruszonego obowiązku oraz wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia. Sąd na mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. powinien również dokonać oceny, czy dany czyn może być objęty postępowaniem dyscyplinarnym, zakończonym wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia. Zestawienie treści § 83 ust. 2 decyzji nr 167 z § 71 ust. 2 decyzji nr 125 prowadzi do wniosku, że zachowanie M.J. opisane w zarzucie nr 1 wniosku o ukaranie a następnie w orzeczeniach dyscyplinarnych wypełniało znamiona przewinienia dyscyplinarnego z § 83 ust. 2 decyzji 167 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji i było tożsame ze znamionami opisanymi w § 71 ust. 2 decyzji nr 125 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. W decyzji nr 125 w § 71 ust. poszerzono zakres obowiązków. Poszerzenie to ma charakter alternatywny i w żaden sposób nie zwalnia policjanta z obowiązku sprawdzenia legitymowanej osoby w KSIP oraz skontrolowania jej dokumentów. W ocenie kasatora poczynione powyżej uwagi winny znaleźć miejsce w uzasadnieniu wyroku a ich autorem powinien być Sąd, a nie przełożony dyscyplinarny. Dlatego też, po analizie kolejnych etapów postępowania oraz treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku należy dojść do wniosku, że Sąd I Instancji nie zbadał sprawy w sposób wnikliwy, ograniczył się jedynie do przeanalizowania zasadności zarzutów skargi pełnomocnika M.J., co stanowi rażące naruszenie treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Natomiast. Twierdzenie o poważnej zmianie stanu faktycznego nie znajduje żadnego potwierdzenia w aktach sprawy oraz przepisach prawa. Powyższe uchybienia sprawiły, że Sąd bezzasadnie uchylił prawidłowe orzeczenia dyscyplinarne, mimo, iż brak było ku temu podstaw. Ponadto organ podkreślił, że Komendant Główny Policji oraz Komendant Stołeczny Policji wykluczyli możliwość depenalizacji czynu opisanego w pkt 1. Dlatego też, kara została wymierzona po uwzględnieniu wszelkich przesłanek zawartych w art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji Zważyć przede wszystkim należy, że M.J. zarzucono nie jeden leczy trzy przewinienia dyscyplinarne. Ilość czynów musiała zatem mieć przełożenie na wymiar kary. Niezrozumiałe jest więc twierdzenie Sądu o nie wyjaśnieniu wpływu przewinień na dobro interesu służby. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.J. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku podstawą uwzględnienia skargi M.J. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. Mimo to z uzasadnienia wyroku nie sposób odczytać jakie zdaniem Sądu I instancji przepisy postępowania naruszyły organy administracji publicznej orzekające w sprawie. Sąd I instancji nie wskazał ani jednego przepisu postępowania, którego naruszenie przypisał organom, nie wyjaśnił też czy owo naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Powoduje to, że zamieszczone w uzasadnieniu wyroku wytyczne dla organu ponownie rozpoznającego sprawę są niejasne, a Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku, gdyż nie może ustalić jakie konkretne motywy legły u podstaw rozstrzygnięcia. Wydaje się że podstawowy problem prawny w niniejszej sprawie dotyczy tego czy w sprawie znajdowała zastosowanie obowiązująca w chwili popełnienia przez M.J. zarzucanych przewinień dyscyplinarnych decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008r. nr. 167, czy też powinna zostać zastosowana decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013r. nr. 125, która obowiązywała w dacie wydawania orzeczenia dyscyplinarnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ogólna zasada prawodawcza, zgodnie z którą rozstrzygnięcie sprawy powinno następować w oparciu o stan prawny obowiązujący w chwili orzekania, obligowała organ do stosowania decyzji z dnia 5 kwietnia 2013r. nr. 125. Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd I instancji, poza powołaniem się na powyższą zasadę w ogóle nie wyjaśnił dlaczego czyn przypisywany funkcjonariuszowi należy oceniać według przepisów innych niż obwiązujące w czasie jego popełnienia. Jak wynika z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Powołana norma wymienia zawinienie jako warunek uznania określonego zachowania za naruszające dyscyplinę służbową. Pojęcie winy zostało wypracowane na gruncie prawa karnego, którego reguły w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powinny być uwzględniane przy ocenie jakie prawo stosować. Zgodnie z art. 1 § 1 KK odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Nadto postępowanie dyscyplinarne uregulowane w rozdziale 10 ustawy o Policji opiera się na zasadach wypracowanych w KPK. Przepis art. 135p ust. 1 ustawy o Policji wprost odsyła do niektórych przepisów KPK, stanowiąc, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Ustawa o Policji odsyła też w art. 141 a do wymienionych w nim przepisów Kodeksu karnego, co również uzasadnia pogląd o konieczności rozstrzygania pojawiających się wątpliwości z uwzględnieniem materialnych regulacji prawnych obowiązujących w prawie karnym. Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie wyrażał pogląd, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego jak i zawartą w ustawie z 1990 r. o Policji regulację szczególną - art. 135 (p), do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów K.p.a. ( por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013r. I OSK 1155/12 LEX nr 1298297, wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006r. I OSK 472/06 LEX nr. 290653 ). Niezależnie od powyższego należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że decyzja Komendanta Głównego Policji nr. 125 w § 71 ust. 2 zawiera zbliżone uregulowanie do wynikającego z § 82 ust. 2 decyzji nr. 167, co oznacza że nawet przy zaakceptowaniu stanowiska Sądu co do tego, że w sprawie winna znaleźć zastosowanie decyzja nr. 125 pozwalało Sądowi I instancji na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia, a nie jego uchylanie z uwagi na naruszenie niewiadomych przepisów postępowania. W wszystkie przedstawione wyżej okoliczności powodują, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia zaskarżonym wyrokiem art.145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p. s.a. są trafne. Uzasadniony jest również zarzut wymieniony w pkt. II skargi kasacyjnej. W myśl art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na konieczność stosowania się przez organ do ustawowych dyrektyw wymiaru kary, wymienionych w cytowanym wyżej art. 134h ustawy o Policji ( por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013r. I OSK 709/13 LEX 1574682 ). W wyroku z dnia 23 kwietnia 2013r. I OSK 709/13 LEX nr. 1574682 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd zgodnie z którym, na wymierzenie kary dyscyplinarnej funkcjonariuszowi Policji przede wszystkim ma wpływ waga czynu i stopień winy, zaś dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych , gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy z 1990 r. o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. W świetle powyższego nieuprawnione wydają się sugestie Sądu I instancji, aby organ rozważył celowość karania M.J. w sytuacji gdy wyraził on skruchę i zobowiązał się do poprawy jakości służby. Analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013r. Nr. [..], prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy rozważył zachowanie funkcjonariusza po popełnieniu przypisanych mu czynów ( przyznanie się do części z nich, wyrażenie żalu i zaprezentowanie krytycznej oceny swego zachowania ), pomimo to uznał że w kontekście pobudek jakimi kierował się policjant wymierzenie mu najłagodniejszej z kar dyscyplinarnych jest celowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiona ocena wymiaru kary nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy. W tej sytuacji nie do zaaprobowania jest stanowisko Sądu I instancji, które w istocie stanowi nieuprawnioną ingerencję w uprawnienia zastrzeżone dla organu dyscyplinarnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a i art. 203 pkt. 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji oceni zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne uwzględniając uwagi przedstawione wyżej, a swoje rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a tj. w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w przypadku złożenia skargi kasacyjnej kontrolę orzeczenia.