II SA/Bd 79/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr[...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [....] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...], którą to organ I instancji, po wznowieniu postępowania, stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] w sprawie utraty przez skarżącego Z. S. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał na następujące okoliczności faktyczne: - w dniu [...] skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.; - w oparciu o dane zawarte w "Karcie rejestracyjnej", złożone na niej oświadczenia i przedłożone dokumenty decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta B. uznał skarżącego Z. S. z dniem [...] za osobę bezrobotną oraz przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]; - w związku ze skierowaniem skarżącego na szkolenie Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] nr [...] przyznał skarżącemu z dniem [...] prawo do stypendium w okresie odbywania szkolenia; - decyzją z dnia [...] nr [...] w związku z zakończeniem szkolenia Prezydent Miasta B. orzekł o utracie przez skarżącego z dniem [...] prawa do stypendium; - w związku z uzyskaniem przez skarżącego jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o utracie przez skarżącego z dniem [...] statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku; - postanowieniem z dnia [...] (nie wyeliminowanym z obrotu prawnego) Prezydent Miasta B., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), wznowił z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych ww. decyzjami ostatecznymi z dnia: [...], w związku z poczynieniem ustalenia w dniu [...] na podatnie informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, iż w okresie od dnia [...] do dnia [...] skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, o czym nie poinformował PUP rejestrując się jako bezrobotny w dniu [...] i w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej, tj. do dnia [...]; - decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy wydaną w ramach wznowionego postępowania decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] o uchyleniu ww. decyzji z dnia: [....] oraz o odmowie uznania skarżącego w dniu [...] za osobę bezrobotną; - wyrokiem z dnia 24 września 2013 r. o sygn. akt II SA/Bd 762/13 WSA w Bydgoszczy uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [....] i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] z uwagi na brak podjęcia rozstrzygnięcia o istocie sprawy w zakresie wszystkich czterech decyzji dotychczasowych, stanowiących przedmiot uchylenia oraz ze względu na oparcie rozstrzygnięcia odnośnie wszystkich czterech decyzji dotychczasowych na przesłance wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 kpa (prowadzenie działalności gospodarczej) w sytuacji, gdy przesłanka ta mogła dotyczyć jedynie decyzji dotychczasowej z dnia [...]; - decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił podjętą w następstwie ww. wyroku oraz w ramach wznowionego (postawieniem z dnia [...]) postępowania - decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (uchylającą decyzję z dnia [....] i orzekającą o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych) i stwierdził na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 kpa, że ostateczna decyzja Prezydenta z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa (sentencja decyzji z dnia [....] stwierdza wydanie z naruszeniem prawa decyzji o uchyleniu decyzji z dnia [...], które nie podlega uchyleniu); - decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił wydaną w ramach wznowionego (postanowieniem z dnia [...]) postępowania decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (uchylającą decyzję z dnia [...] i decyzję z dnia [...] i orzekającą o odmowie przyznania prawa do stypendium) i umorzył postępowanie pierwszej instancji; - podjętą w ramach wznowionego (postawieniem z dnia [...]) postępowania decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...], utrzymaną w mocy zaskarżoną do Sądu decyzją Wojewody [...] z dnia [...], organ I instancji na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 kpa stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia [....]. Zdaniem organu II instancji w ww. okolicznościach faktycznych sprawy bezspornym jest, że skarżący posiadał wpis do ewidencji działalność gospodarczej od dnia [....] do dnia [...] oraz że informację tę PUP uzyskał nie od strony, lecz dopiero w dniu [...] z danych dostępnych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Posiadanie zaś przez skarżącego przedmiotowego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powoduje, że w tym czasie nie mógł on posiadać statusu osoby bezrobotnej i korzystać ze świadczeń przysługujących bezrobotnym, a zatem nie powinien go nabyć w dniu [...] i utracić z dniem [...], co w konsekwencji oznacza, jak podkreślił organ, że nie powinna być podjętą m.in. decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] i że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W związku jednak z tym, iż od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji dotychczasowej do dnia kończącego wznowione postanowieniem z dnia [...] postępowanie upłynęło 5 lat należało stwierdzić, że decyzja dotychczasowa wydana została z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w wyniku wznowionego postępowania nie można było uchylić decyzji ostatecznej z dnia [...] ze względu na przekroczenie okresów przedawnienia określonych w art. 146 § 1 kpa i że w takiej sytuacji zgodnie z art. 151 § 2 kpa należało się ograniczyć do stwierdzenia, że decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem prawa, jako że posiadanie przez skarżącego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w okresie od [...] do [....] skutkowało tym, iż nie spełniał on warunków osoby bezrobotnej z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy, który to przepis stanowił wówczas, że za bezrobotnego może być uznana osoba, która - przy spełnieniu innych przesłanek - nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników (lit. f tego przepisu). Ponadto organ II instancji stwierdził, że zarzucane przez skarżącego w odwołaniu uchybienia proceduralne i formalne albo nie miały w ogóle miejsca, albo w sytuacji ich zaistnienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Na powyższą decyzję Wojewody [...] skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ppsa) z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 3 kpa (decyzje dotyczą sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną), lub ewentualnie uchylenie tych decyzji jako wydanych z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 ppsa), oraz umorzenie postępowania (art. 145 § 3 ppsa), skarżący zarzucił organowi: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) poprzez wydanie decyzji przez organy obu instancji pomimo, że sprawa ta została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wojewody [...] umarzającą postępowanie pierwszej instancji; b) art. 145 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w związku z tym, iż nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie (co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji i umorzeniem postępowania prowadzonego w tej sprawie), i że kwestę tę wiążąco rozstrzygnął WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 762/13 wydanym w sprawie prowadzonej między tymi samymi stronami i w tym samym postępowaniu, wszczętym postanowieniem z dnia [...] co do czterech ostatecznych decyzji, w którym to wyroku Sąd wskazał, że okoliczność braku prowadzenia działalności gospodarczej jest przesłanką ustawową jedynie ostatecznej decyzji w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej, że ta wskazana przez organ nowa okoliczność, nieznana w dniu wydania decyzji jest istotna dla zbadania przesłanek uznania za osobę bezrobotną i że okoliczności tej nie należało natomiast badać przy wydawaniu pozostałych decyzji (w tym decyzji objętej przedmiotowa sprawą), jako że pozostałe decyzje, w tym w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku są decyzjami wydawanymi w stosunku do bezrobotnego, tj. decyzjami opartymi na wcześniejszym ustaleniu, że dana osoba taki status posiada, a więc są to decyzje wydane w oparciu o inną decyzję - decyzję o uznaniu danej osoby za osobę bezrobotną, a nie w oparciu o ustalenie, że dana osoba figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, co oznacza tym samym, iż przesłanką wznowienia postępowania w przypadku trzech pozostałych decyzji nie może być w ogóle okoliczność wskazana przez organ; c) poprzez wydanie przez organ decyzji częściowej, co nie jest znane procedurze administracyjnej, i oznacza że decyzja wydana została bez podstawy prawnej; a ponadto - z ostrożności procesowej: d) art. 7 i art.77 kpa poprzez: - niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie, czy i z jakich przyczyn sporna działalność gospodarcza pojawiła się jako zarejestrowana w stosownej ewidencji i nieuwzględnienie faktu, że skarżący nie był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, - niepodjęcie postępowania wyjaśniającego odpowiednio w ZUS, US i przed Prezydentem Miasta B., jako organami ewidencyjnym dla osób prowadzących działalność gospodarczą aby potwierdzić, czy faktycznie skarżący nie był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, a ponadto, czy ujawnienie w chwili obecnej skarżącego w ewidencji działalności gospodarczej nie jest spowodowane błędem związanym z przeniesieniem ewidencji do centralnego systemu (CEIDG), - pominięcie, że decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej jest powiązana z decyzją o uznaniu strony za osobę bezrobotną, a decyzja ta nadal funkcjonuje w obrocie prawnym i usunąć jej nie można, zaś jej konsekwencją jest konieczność pozostawienia w obrocie prawnym decyzji o utracie tego statusu i utracie prawa do zasiłku, - powoływanie się w decyzji na okoliczności związane z wpisem działalności gospodarczej pomimo, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art.9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b w zw. z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), w związku z tym, iż stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej w przedmiocie utarty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajduje się decyzja o przyznaniu tego statusu i zasiłku, z którą decyzja ta jest nierozłącznie związana, skutkuje rażącym naruszeniem ww. przepisów; w ten sposób utrzymany zostanie status bezrobotnego do dnia dzisiejszego, a w konsekwencji organ powinien się liczyć z żądaniem wypłaty zasiłku dla bezrobotnych za cały ten okres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako ppsa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania obowiązujących przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Przeprowadzona przez Sąd we wskazanym zakresie ocena legalności zaskarżonej decyzji, dokonana ze szczególnym uwzględnieniem treści art. 153 ppsa, wykazała konieczność uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. Stanowiąca przedmiot kontroli tutejszego Sądu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] wydana została w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [....] postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami: z dnia [...] w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną oraz przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z dnia [...] w sprawie przyznania skarżącemu prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, z dnia [...] w sprawie utraty przez niego prawa do stypendium i z dnia [...] w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia [...] w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Wskazane decyzje organów obu instancji zapadły w następstwie uchylenia przez WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 24 września 2013r., wydanych we ww. wznowionym postępowaniu, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] o uchyleniu decyzji z dnia: [...] i odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną. Przytoczone dwie okoliczności podjęcia zaskarżonej do Sądu decyzji tj. okoliczność wydania jej w ramach wznowionego postępowania oraz w następstwie wyroku Sądu z dnia 24 września 2013 r., determinują ocenę jej legalności przez Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż zarówno organy administracyjne, których działanie (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) było przedmiotem skargi, jaki i sądy (zarówno wojewódzki sąd administracyjny jak i Naczelny Sąd Administracyjny) rozstrzygające o przedmiocie sprawy po wcześniejszym wydaniu przez sąd orzeczenia w tej sprawie, ilekroć dana sprawa będzie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, jeżeli nie ulegną zmianie przepisy prawa na podstawie, których sąd orzekał. Jeśli więc dane orzeczenie nie zostanie zakwestionowane w drodze właściwego środka odwoławczego i w efekcie się ono uprawomocni, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu i wskazania w nim zawarte są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tegoż sądu oraz sądu II instancji rozpatrującego ewentualnie skargę kasacyjną na kolejny wyrok dotyczący tej samej sprawy. Wymaga podkreślenia, że również zmiana stanu faktycznego, ujawniona w toku ponownie przeprowadzonego postępowania może prowadzić do tego, że nastąpi "dezaktualizacja" oceny prawnej, wskazówek czy nawet "utrata mocy wiążącej" orzeczenia sądu. Jak podkreślono to wyżej, o przedmiocie sprawy wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 24 września 2013r., wskazując jednoznacznie, że powołana przez organy nowa okoliczność braku prowadzenia działalności gospodarczej stanowi przesłankę wznowieniową jedynie ostatecznej decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, a nie trzech pozostałych decyzji ostatecznych (w przedmiocie przyznania prawa do stypendium, utraty prawa do stypendium oraz utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku), jako że te są decyzjami wydawanymi w stosunku do bezrobotnego tj. opartymi na wcześniejszym ustaleniu, że dana osoba taki status posiada. Sąd orzekający wyraźnie zaznaczył, że te pozostałe decyzje ostateczne są decyzjami wydawanymi w oparciu o inną decyzję tj. decyzję o uznaniu danej osoby za osobę bezrobotną, a nie w oparciu o ustalenie, że dana osoba nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej. Przesłanką wznowienia postępowania w sprawach dotyczących tych trzech decyzji nie może być zatem w ogóle, jak wskazał Sąd, okoliczność wskazywana przez organy (posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej), lecz mogłaby nią być przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej powoływanej jako kpa), co wymagałoby jednak wcześniejszego ostatecznego uchylenia decyzji z dnia [...] w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną. Pomimo wyrażonej w wyroku z dnia 24 września 2013 r. oceny prawnej i zawartych w nim wskazań, którymi orzekające organy zgodnie z art. 153 ppsa były związane, w ponownie prowadzonym postępowaniu ani Prezydent Miasta B. ani Wojewoda [...] ich nie uwzględnili i po raz kolejny organy te stwierdziły, że w przypadku decyzji ostatecznej z dnia [...] w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 kpa (nowa nieznana organom okoliczności posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej), którą to przesłankę Sąd w wyroku z dnia 24 września 2013r. wyraźnie wykluczył jako mogącą stanowić przyczynę wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją z dnia [...] o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu w pełni podziela stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 24 września 2013 r., iż powołana przez organy przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest istotna wyłącznie dla oceny legalności decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną (decyzji z dnia [...]), natomiast jest ona obojętna dla decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, gdyż tego rodzaju decyzja jest podjęta w stosunku do osoby bezrobotnej i opiera się w związku z tym na ustaleniu, że dana osoba taki status posiada. Nie uwzględnienie mającej moc wiążącą oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 24 września 2013r. i uznanie, że przedmiotowa przesłanka stanowi podstawę wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją z dnia [...] o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, która nie może jednak skutkować uchyleniem decyzji dotychczasowej z uwagi na przekroczenia pięcioletniego okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 kpa, stanowi o istotnym naruszeniu przez orzekające organy przepisu art. 153 ppsa, które obligowało Sąd do uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji. Na marginesie należy dodać, że postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia [...] nie zawężało granic postępowania rozpoznawczego w sprawie wznowienia postępowania tylko do podstawy wznowienia wskazanej w ww. postanowieniu o wznowieniu postępowania (ograniczenie takie dotyczyć może tyko podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4, art. 145a i art. 145b kpa, kiedy to wznowienie postępowania może nastąpić tylko na żądanie strony). W sprawie należy również odnieść się do zawartej w wyroku z dnia 24 września 2013 r. wskazówki, iż przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] stanowić może przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a więc okoliczność wydanie decyzji w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona lub zmieniona. W okolicznościach przedmiotowej sprawy przesłanka ta również nie zaistniała, gdyż pomimo że decyzja z dnia [...] o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku wydana została w związku z wcześniejszym wydaniem decyzji z dnia [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku, to jednak decyzja z dnia [...] nigdy nie została uchylony czy zmieniona. Wbrew stanowisku organu II instancji, w sprawie nie zostało nawet stwierdzone wydanie jej z naruszeniem prawa, gdyż jak słusznie podkreślił to skarżący, decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] uchylającą decyzję z dnia [...] (i orzekającą o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych) oraz stwierdził, że to decyzja o uchyleniu decyzji z dnia [...] wydana została z naruszeniem prawa, a nie decyzja z dnia [...]. Tym samym więc w obrocie prawnym nadal funkcjonuje niezakwestionowana ostateczna decyzja z dnia [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, co tym bardziej uzasadniało uchylenie przez Sąd rozstrzygnięć organów obu instancji. Prowadząc ponownie postępowanie rozpoznawcze w sprawie wznowienia postępowania wszczętego postanowieniem z dnia [...], orzekające organy wezmą pod uwagę, że zmiana okoliczności faktycznych i prawnych, ujawniona w toku ponownie przeprowadzonego postępowania może mieć wpływ na stan aktualności oceny prawnej i wskazówek zawartych w orzeczeniu sądu. Uwagę tę należy odnieść do wyrażonego w wyroku z dnia 24 września 2013 r. stanowiska, iż przesłankę wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją z dnia [...] o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku może stanowić przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, co wymaga wcześniejszego ostatecznego uchylenia decyzji z dnia [...]. Upływ okresów przedawnienia określonych w art. 146 § 1 kpa powoduje, że nie można wydać rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji dotychczasowej (w tym przypadku decyzji z dnia [...]), lecz jedynie rozstrzygnięcie ograniczające się do stwierdzenia wydania decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa. Decyzja stwierdzająca wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa nie eliminuje jej z obrotu prawnego, a taka ostateczna decyzja nadal kształtuje stosunek prawny. Może ona jednak stanowić podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym. W tym stanie rzeczy, z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, Sąd orzekł o uchylnie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. Sąd nie uwzględnił natomiast zarzutu strony skarżącej, że przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wojewody [...] uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie pierwszej instancji (decyzja z dnia [...] i [...]). Decyzja Wojewody z dnia [...] została bowiem wydana w ramach postępowania wznowieniowego wszczętego postanowieniem z dnia [...], a nie postanowieniem z dnia [...] w toku którego wydana została zaskarżona do Sądu decyzja, a poza tym przyczynę umorzenia postępowania pierwszej instancji stanowiła właśnie okoliczność, że w tej samej sprawie toczy się już postępowanie wznowieniowe wszczęte postanowieniem z dnia [....], co prawomocnie przesądził Sąd w wyroku z dnia 3 września 2014 r. o sygn. akt II SA/Bd 722/14. Natomiast w przypadku decyzji Wojewody z dnia [...] wydanej w ramach postępowania wznowieniowego wszczętego postanowieniem z dnia [...] należy wskazać, że dotyczyła ona postępowania pierwszoinstancyjnego, którego zakres ograniczony został do kwestii objętych ostatecznymi decyzjami z [...] i [...], a więc kwestii dotyczących przyznania prawa do stypendium i utraty prawa do stypendium, a nie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, objętych ostateczną decyzją z dnia [...]. Wymaga podkreślenia, że postanowieniem z dnia [...] wznowione zostało postępowanie dotyczące czterech różnych postępowań, zakończonych czterema różnymi decyzjami ostatecznymi, tj. decyzją z dnia [...], z dnia [...], z dnia [...] i z dnia [...]. Rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta B. z dnia [...], którego dotyczyła decyzja Wojewody z dnia [...], odnosiło się wyłącznie do dwóch postępowań, tj. postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] i z dnia [...]. Oznacza to, że zaskarżona do Sądu decyzja organu II instancji (tak jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) odnosząca się do postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], nie została wydana w sprawie ostatecznie umorzonej przez Wojewodą decyzją z dnia [...]. Z uwagi na zakres kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie wyznaczony zaskarżonym do Sądu rozstrzygnięciem Wojewody z dnia [....] dotyczącym ostatecznej decyzji z dnia [...] w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oraz ze względu na moc wiążącą wyroku Sądu z dnia 24 września 2013 r., która odnosi się również do Sądu orzekającego w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, tutejszy Sąd nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących zaistnienia w sprawie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nie znanych organowi, który wydał decyzję), albowiem przesłanka ta nie mogła w ogóle stanowić kwalifikowanej wady postępowania zakończonego ostateczną decyzja z dnia [...]. Mając jednak na uwadze wykazane powyżej naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik spawy, Sąd na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 orzekł jak w sentencji.