IV SAB/Gl 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Starosty C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że Starosta C. dopuścił się bezczynności; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Starosty C. na rzecz skarżącego kwotę 601,20 złotych (słownie: sześćset jeden złotych 20/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K.G. domagał się od Starosty C. udzielenia informacji publicznej przez wskazanie w jaki sposób realizowana jest obsługa prawna powiatu. W przypadku takiej realizacji przez radcę prawnego lub inną osobę zatrudnioną na umowę o pracę, informacja miała zawierać dane dotyczące ilości etatów oraz miesięcznego kosztu utworzenia / funkcjonowania każdego etatu. W odpowiedzi z dnia 11 grudnia 2015 r. organ udzielił żądanych informacji z wyjątkiem danych o kosztach związanych z zatrudnieniem 3 radców prawnych, co do których organ stwierdził, że dane te nie stanowią informacji publicznej. W skardze na bezczynność organu wnioskodawca wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w zakresie ujawnienia miesięcznego kosztu utworzenia / funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego przy przyjęciu, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Domagał się też zasądzenia kosztów postępowania w kwocie 601,20 zł. Skarżący zarzucił w szczególności, że wydatki ze środków publicznych na obsługę prawną stanowią informację publiczną. W odpowiedzi na skargę organ uznał jej zasadność i podał miesięczne wydatki osobowe przypadające na poszczególnych radców prawnych. Wniósł jednocześnie o odstąpienie od zasądzenia kosztów zastępstwa adwokackiego motywując ten wniosek wcześniejszym częściowym udzieleniem informacji oraz obecnym uwzględnieniem skargi. W piśmie z dnia 25 lutego 2016 r. skarżący wniósł o zwrot odpowiedzi na skargę w trybie art. 66 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wobec niedoręczenia jej pełnomocnikowi skarżącego. Jednocześnie wniósł o umorzenie postępowania w zakresie podania osobowych kosztów funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego i uwzględnienie skargi w zakresie pozostałych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W chwili złożenia skargi była ona zasadna, bowiem organ pozostawał w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku skarżącego w części dotyczącej żądania podania miesięcznego kosztu każdego etatu radcowskiego. Podzielić należy zarzut skargi, że dane te stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058). Okoliczność ta obecnie nie wymaga szerszych rozważań, skoro została przyznana przez organ. Stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało więc stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności. Nie miała ona jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co z kolei przyznał sam skarżący. Natomiast wbrew jego twierdzeniu z pisma z dnia 25 lutego 2016 r., dane wskazane w odpowiedzi na skargę stanowią wystarczającą informację w zakresie wniosku o ujawnienie miesięcznych kosztów przypadających na każdy etat radcy prawnego. Zauważyć przy tym od razu wypada, że stanowisko skarżącego jest niekonsekwentne. Z jednej strony wniósł bowiem o zwrot odpowiedzi na skargę, a z drugiej uznał zawarte w niej informacje za częściowe uwzględnienie skargi. Co do stosowania art. 66 § 1 p.p.s.a. należy jednak podnieść, że nie dotyczy on odpowiedzi na skargę, która nie stanowi pisma procesowego w rozumieniu tego przepisu lecz jest odrębnym rodzajem pisma organu związanym z przekazaniem skargi sądowi. O tej odrębności świadczy np. art. 54 § 4 i art. 55 p.p.s.a. Przemawiają za tym poglądem także względy celowościowe. Zwrot odpowiedzi na skargę pozbawiłby sąd administracyjny istotnego elementu postępowania obrazującego stanowisko organu administracji publicznej. Nie byłoby to zatem korzystne dla właściwego rozpoznania skargi. Jeżeli więc odpowiedź na skargę nie stanowi pisma procesowego o jakim mowa w art. 66 § 1 p.p.s.a., to niewymienienie jej w art. 66 § 3 p.p.s.a jest tego konsekwencją. Wracając do istoty sprawy stwierdzić należy, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie zakładał, żeby poza kosztami osobowymi organ miał przedstawiać jeszcze jakieś inne wydatki związane z zatrudnianiem radców prawnych. W identycznych sprawach sam skarżący wykazywał, że chodzi mu wyłącznie o wysokość wynagrodzeń radców prawnych (por. post. WSA w Olsztynie z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 13/16). Z lakonicznej w tym względzie treści wniosku nie wynikało, by chodziło o koszty rzeczowe, a tym bardziej ich zakres (koszty zużycia prądu, środków czystości itp.). Ponieważ generalnie wniosek dotyczył samej obsługi prawnej, to organ słusznie zinterpretował go w sposób przedstawiony w odpowiedzi na skargę. Rozszerzenie wniosku dopiero w toku postępowania sądowego było bezskuteczne. Dlatego też Sąd uznał, że ostatecznie informacja publiczna została udostępniona w pełnym zakresie wynikającym z wniosku i w konsekwencji umorzył postępowanie, jak w punkcie 3 sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach orzeczono z mocy art. 201 § 1 i 205 § 2 p.p.s.a, uwzględniając uiszczony przez skarżącego wpis, wynagrodzenie adwokata ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) oraz poniesione wydatki. Nie uwzględniono dalszych wydatków związanych z pismem procesowym z dnia 25 lutego 2016 r., gdyż jego wnioski nie zostały w istotnej części podzielone. Natomiast Sąd nie znalazł też podstaw do zastosowania art. 206 p.p.s.a., o co ubiegał się organ w odpowiedzi na skargę. Jak już wyżej wskazano skarga była zasadna w chwili jej złożenia, w związku z czym skarżący nie powinien ponosić skutków finansowych związanych z dochodzeniem słusznych praw na drodze sądowej. ec