II SA/Wa 2195/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 § 1, art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. oraz art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku A.K. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wykonania prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 255/12, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podano, iż w dniu 16 lutego 2015 r. wpłynęło do Komendy Głównej Policji wezwanie A.K. (opatrzone datą 5 lutego 2015 r.) do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2558/12 - na podstawie art. 286 § 2 w zw. z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrując powyższy wniosek, Komendant Główny Policji w dniu [...] maja 2015 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wykonania wskazanego wyroku. Komendant Główny Policji uznał, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2558/12, który oddala skargę kasacyjną wniesioną przez Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 547/12, nie może zostać wykonany w trybie art. 154 § 1 i 286 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie organu, przywołany przez A.K. art. 154, jako podstawa do zgłoszenia swoich żądań pod adresem Komendanta Głównego Policji, jest nieuzasadniona i nie odzwierciedla stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Skierowanie do organu wezwania w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. możliwe jest jedynie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Natomiast w omawianej sprawie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny i w myśl art. 152 P.p.s.a. stwierdził, że nie podlega on wykonaniu w całości (do chwili uprawomocnienia się wyroku). Komendant Główny Policji wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r. przez wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. umarzającej postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia A.K. dodatku funkcyjnego. W konsekwencji wypłacił mu z tego tytułu, w ramach czynności materialno-technicznej, wyrównanie w kwocie [...] zł za okres od lipca 2012 r. do kwietnia 2013 r. Natomiast nie zostało wypłacone wyrównanie za okres wcześniejszy, tj. od lutego 2011 r. (w związku z rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., zgodnie z którym A.K. obniżono dodatek funkcyjny o 20% otrzymywanej stawki i po ponownym rozpatrzeniu sprawy rozstrzygniętej tą decyzją i wydaniem rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję) do czerwca 2013 r. - jako data wymagalności wynikająca z wniosku A.K. Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 547/12, nie uchylił z mocą wsteczną skutku, polegającego na obniżeniu A.K. dodatku funkcyjnego. Wyrok ten, od dnia w którym stał się prawomocny, czyli od 31 stycznia 2014 r. jedynie zobowiązał organy administracji publicznej do jego wykonania w terminie określonym w art. 286 § 1 i 2 P.p.s.a., jednocześnie eliminując z tym dniem z obrotu prawnego zaskarżone rozkazy personalne. Organ wskazał, iż przepisy prawa regulujące stosunek służbowy policjanta w zakresie w jakim odnoszą się do kształtowania wysokości uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia nie przewidują możliwości wypłaty różnicy pomiędzy uposażeniem ukształtowanym decyzją administracyjną, uchyloną następnie przez organ 11 instancji lub sąd administracyjny. Okres od daty wydania decyzji obniżającej dodatek do daty jej uchylenia przez sąd administracyjny nie podlega żadnym regulacjom prawnym przewidującym obowiązek wypłaty powstałej w ten sposób różnicy w uposażeniu policjanta. Powyższe wynika bezpośrednio ze skutków prawnych uchylenia decyzji - ex nunc. Treść art. 99, 100, 106 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) odnoszą się do aktualnej sytuacji policjanta, wynikającej z aktualnie ukształtowanego stosunku służbowego. Stąd wniosek, że wyrok sądu administracyjnego uchylający decyzję modyfikującą wysokość uposażenia policjanta nie może wywoływać skutków z mocą wsteczną. W świetle powyższego, Komendant Główny Policji przyjął, że nie ma podstaw prawnych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wykonania prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, o co wnosi A.K. Komendant Główny Policji uznał, że przywołana przez A.K. w wezwaniu do wykonania wyroku (...) podstawa do zgłoszenia swoich żądań pod adresem Komendanta Głównego Policji - art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jest nieuzasadniona i nie odzwierciedla stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. W związku z tym prawidłowo został zastosowany art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przedmiotowej sprawie zachodzi inna uzasadniona przyczyna, o której mowa w art. 61a § 1 K.p.a., uniemożliwiająca wszczęcie i prowadzenie postępowania - jest nią fakt wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r. - skutkujący brakiem możliwości wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2558/12. Tym samym uzasadniona jest odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, iż są one nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.K. zarzucił powyższemu postanowieniu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. oraz utrzymanemu nim w mocy postanowieniu z dnia [...] maja 2015 r. naruszenie: 1. art. 61a § 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i wadliwe jego zastosowanie w sprawie, gdy tymczasem organ załatwiający sprawę uprzednio poprzez wydanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., po jego uchyleniu przez Sąd winien był wszcząć stosowne postępowanie administracyjne mające na celu wypłatę zaległych świadczeń finansowych wraz z odsetkami ustawowymi, od chwili wymagalności do chwili zapłaty, i w konsekwencji w tym celu wydać decyzję administracyjną, aby strona mogła dokonać kontroli prawidłowości wypłaconych jej należności finansowych oraz podstawy prawnej zastosowanej w sprawie, 2. art. 61a § 1 k.p.a., błędnie powołując się na fakt wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., na mocy której zostało umorzone postępowanie w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego, tj. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości obu wydanych postanowień i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Komendant Główny Policji zasadnie podnosi, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2558/12 oddalający wniesioną przez ten organ skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 547/12 nie może zostać wykonany w trybie art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.). Wskazać należy, iż oddalenie skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji miało ten skutek, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 547/12, stał się prawomocny. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozkazy personalne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] i z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia skarżącemu dodatku funkcyjnego. W konsekwencji powyższego, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia A.K. dodatku służbowego, a zatem nie pozostawał w bezczynności. Z bezczynnością (przewlekłym prowadzeniem postępowania) przez organ administracji publicznej w rozumieniu art. 154 mamy do czynienia wówczas, gdy organ po wydaniu przez Sąd prawomocnego wyroku, uwzględniającego skargę, jak w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie wydał stosownego aktu, w terminach w prawie określonych. Jak już wyżej wskazano, organ wydał postanowienie umarzające postępowanie w sprawie dotyczącej obniżenia dodatku, zaś kwestie wypłaty zaległych świadczeń mogły być rozstrzygane w odrębnym postępowaniu. Dlatego też nie można podzielić zarzutu skarżącego, iż organ pozostaje w bezczynności w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania w razie gdy z żądaniem wszczęcia postępowania występuje osoba niebędąca stroną postępowania oraz z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich innych uzasadnionych przyczyn, które są podstawą do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie postępowania należy zakwalifikować umorzenie postępowania w sprawie dotyczącej obniżenia dodatku funkcyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.