II SA/Sz 310/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku Z. B. i J. B. z dnia 5 lutego 2015 r. – zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenie na budowę obejmujące przebudowę z nadbudową budynku garażowego na działce nr [...] w obrębie ewid. , gm. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniu [...] r. Starosta wydał decyzję nr [...] Z. B. i J.B. dla ww. inwestycji. Od tej decyzji odwołanie wniósł J. O. będący stroną postępowania. Wojewoda decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję Starosty i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ponownie prowadząc postępowanie Starosta postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia w określonym terminie (przedłużonym postanowieniem z dnia r.) nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Przedłożony po uzupełnieniu projekt budowlany jest w ocenie organu zgodny z decyzją Nr [...] Wójta Gminy z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, inwestor złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stwierdzono ponadto zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został wykonany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wpisaną na listę członków izby samorządu zawodowego. O toczącym się postępowaniu zawiadomiono strony, w tym w trybie art. 44 § 4 K.p.a. współwłaścicieli działki nr ewid. [...], przy granicy której usytuowany jest garaż objęty przebudową i nadbudową. Od decyzji tej odwołanie wniósł J. O. podnosząc, że decyzja Starosty narusza art. 8, art. 9, art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 6 i 7 K.p.a nie zawierając uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego. Odwołujący się zakwestionował doręczenie zawiadomienia Starosty z 3 listopada 2015 r. informującego strony o zebranych materiałach w sprawie. Podniósł, że o toczącym się postępowaniu dowiedział się 28 listopada 2015 r., po wydaniu decyzji nr [...], co jest niezgodne z art. 10 § 1 K.p.a., a także że postanowienia Starosty o zobowiązaniu inwestora do uzupełnienia braków projektu oraz o przedłużeniu terminu do tego uzupełnienia powinny zostać doręczone również pozostałym stronom w postępowaniu. W ocenie strony, Starosta nie wskazał na jakiej podstawie podjął nową decyzję, poza tym w dalszym ciągu organ ten posługuje się określeniem "przy granicy", podczas gdy z załącznika graficznego do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że garaż zlokalizowany jest na granicy działek (inwestycyjnej i skarżącego). Ze względu na zmianę kubatury budynku (czyniąc ja nowym budynkiem) powinien mieć zastosowanie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, zwanego dalej: "rozporządzeniem WT"), co do odległości od granicy projektowanej nadbudowy. Planowana inwestycja narusza art. 5 ust. 1 pkt 3,8,9 ustawy Prawo budowlane poprzez niezapewnienie możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego, nieodpowiednie usytuowanie na działce budowlanej, nieposzanowanie istniejących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wojewoda decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy na wstępie uzasadnienia swojej decyzji opisał treść decyzji organu I instancji oraz przytoczył zarzuty odwołania. Odnosząc się do tych zarzutów organ odwoławczy przypomniał, iż przekazując 30 czerwca 2015 r. przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał, że Starosta powinien zobowiązać inwestora do uzupełnienia akt sprawy m.in. o projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) wskazując ponadto na rozbieżności pomiędzy zlokalizowaniem budynku garażu na granicy działek nr [..] i [...] z lekkim odsunięciem od granicy z działką nr [...], a załącznikiem graficznym do warunków zabudowy z wskazującym na lokalizację przedmiotowego budynku garażowego na granicy działek nr [...]. Inwestor uzupełnił dokumenty m.in. o projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej nr [...] sporządzony na mapie do celów projektowych zgodnie z § 8 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia załączając kartę rejestracyjną kopii mapy (wtórnika) aktualną na dzień 21 października 2015 r. Z projektu tego wynika, że istniejący na działce inwestycyjnej budynek garażowy, zlokalizowany jest zgodnie ze zwymiarowaniem w odległości od [..] cm od granicy z działką skarżącego nr [...]. Objęty planowaną inwestycją budynek garażowy zlokalizowany jest na terenie działki nr, na której znajduje się budynek mieszkalny oraz towarzysząca zabudowa gospodarcza. Ponadto z załącznika nr 3 do analizy urbanistycznej do decyzji Wójta Gminy z [...] o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji wynika, że budynki na działce inwestycyjnej oraz na działce skarżącego oznaczone zostały symbolem MN stanowiąc zabudowę mieszkalną jednorodzinną, a zatem planowana inwestycja polegać będzie na nadbudowie i przebudowie istniejącego obiektu położonego w zabudowie jednorodzinnej. Zdaniem organu odwoławczego jest więc możliwe jej przeprowadzenie na podstawie normy wynikającej z przepisu § 12 ust. 3 pkt 3 WT. Norma ta (tzw. regulacja szczególna) stanowiąc odstępstwo od ustalonych odległości od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi, przewiduje bowiem w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne zawarte w § 13, 60 i 271-273, możliwość nadbudowy budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (§ 12 WT), od granicy z sąsiednią działką budowlaną, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być otworów okiennych i drzwiowych. W ocenie Wojewody, ze względu na potwierdzony w uzupełnionej dokumentacji stan faktyczny (poprzednio Wojewoda bez właściwej mapy i zwymiarowania uznał, że ze względu na zlokalizowanie budynku garażowego na granicy działki należy wziąć pod uwagę § 12 ust. 2 WT) do projektowanej nadbudowy istniejącego na działce budynku garażowego zastosowanie ma § 12 ust. 3 pkt 3 WT. Tym samym organ ten za chybiony uznał zarzut, że ze względu na zmianę kubatury budynku, powinien znaleźć zastosowanie § 12 ust. 1 WT. Wojewoda nie podzielił zatem stanowiska odwołującego się, że przy projektowanej nadbudowie powinna zostać zachowana odległość 4 m od granicy ściany z oknami - 3 m, od granicy ściany bez okien). Organ II instancji wyjaśnił, że z uzupełnionego projektu budowlanego wynika (str. 6), że w ścianie posadowionej przy granicy z działką [...] zostaną usunięte okna i zastąpione luksferami. Ponadto, w projekcie budowlanym (str. 5) projektant zawarł ocenę stanu technicznego budynku garażowego przeznaczonego do nadbudowy i przebudowy oraz ocenę poszczególnych jego elementów, wskazując że stan budynku pozwala na dokonanie planowanej inwestycji. Projekt uzupełniony został zatem o tzw. ekspertyzę techniczną budynku zgodnie z § 206 ust. 2 WT. Poza tym załączono oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3, 8, 9 ustawy Prawo budowlane Wojewoda stwierdził, że zakres projektowanej nadbudowy: podniesienie dachu od strony działki skarżącego o cm. (rysunki przekroju A-A budynku garażowego nr I-3-inwentaryzacja i nr projekt), odprowadzenie deszczówki z dachu budynku garażowego poprzez rury spustowe (rys. nr P-5) na działkę inwestorów oraz zaprojektowanie dachu, który nie wykracza poza obrys budynku (rys. P-3) wskazują, iż planowana inwestycja nie będzie powodować ograniczeń w stosunku do działki skarżącego oraz innych nieruchomości. Zgodnie z oceną techniczną autora projektu, (posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, wpisanego na listę członków ej Izby Inżynierów Budownictwa) stan obiektu i ocena jego poszczególnych elementów wskazuje, że zaprojektowane prace mogą być przeprowadzone. Wojewoda wyjaśnił dalej, że w związku z brakiem zawiadomienia przez Starostę ego, poza inwestorem, stron postępowania o zobowiązaniu inwestora do uzupełnienia braków w projekcie, o przedłużeniu terminu do uzupełnienia wniosku oraz wydaniem decyzji z naruszeniem wyznaczonego 7-dniowego terminu na wniesienie uwag przez strony postępowania), pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. zawiadomił strony postępowania w trybie art. 10 K.p.a. o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałami sprawy. W ocenie Wojewody, przedłożone przez J. O. pismo związane z rozpatrzeniem przez Pocztę Polską S.A. jego skargi na działanie pracownika Urzędu Pocztowego nie ma wpływu na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy ponieważ przesyłka Starosty ego stanowiąca zawiadomienie znak [...] doręczona została do G. O. i J. O. w formie doręczenia zastępczego na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego uzasadnienia faktycznego decyzji Starosty, organ odwoławczy wskazał na wynikające z art. 111 K.p.a. prawo wniesienia przez stronę wniosku o uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia. Cytując art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda stwierdził, że w razie spełnienia wymagań określonych w tym przepisie oraz w art. 32 ust. 4 , właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Planowana inwestycja objęta jest zapisami decyzji Wójta Gminy z dnia [..] r. ustalającej warunki zabudowy dla rozbudowy z nadbudową budynku garażowego, a w szczególności polegającej na podniesieniu dachu oraz zmianie kąta nachylenia połaci na terenie działki o nr ewid. [..], obręb , gm. Projektowane podniesienie dachu nastąpi od strony południowej budynku o cm (zmiana wysokości tej ściany z m), a od strony północnej o cm (zmiana wysokości tej ściany z m), poprzez wykonanie na ścianach nośnych żelbetowego wieńca, a następnie obmurowanie konstrukcji dachu murem o grubości cm oraz zmianie kąta nachylenia dachu z stopni na stopnia i wykonaniu nowego pokrycia dachowego z blachy falistej mocowanej bezpośredni od krokwi, co w ocenie organu jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, która określa górną krawędź budynku dom, geometrię dachu jako jednospadowy o kącie nachylenia od stopni. Poza tym wody opadowe z dachów, zgodnie z tą decyzją, odprowadzone zostaną na teren działki inwestycyjnej nr [..], a działka ta posiada dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z drogi na działce nr ewid. [...]. Wojewoda na tej podstawie, po ponownej analizie przedłożonych dokumentów, stwierdził, że projekt budowlany spełniał wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, wobec czego Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy) i dlatego decyzję tę jako prawidłową utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie zgadzając się z wyżej opisaną decyzją J. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , zarzucając zaskarżonej decyzji "naruszenie przepisów postępowania, tj. - Kodeks postępowania administracyjnego, - Prawo budowlane". Istotę stawianych zaskarżonej decyzji zarzutów skarżący zawarł w obszernym uzasadnieniu skargi wskazując, między innymi, że nie zgłaszał sprzeciwu w stosunku do decyzji Wójta Gminy nr [...], sprzeciwia się natomiast (przebudowie, nadbudowie) budowie, która jest niezgodna z warunkami technicznymi określonymi w tej decyzji i wszelkim próbom naginania i omijania przepisów prawa. W ocenie skarżącego, istotą sprawy "nie jest wydanie decyzji na budowę, ale wydanie decyzji w którym miejscu ma ta budowa stanąć" Cytując pełny tekst § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie skarżący wywiódł, że w odniesieniu do zadania pod nazwą "Przebudowa z nadbudową budynku garażowego ..." nie ma możliwości zastosowania § 12 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia, gdyż sytuowanie budynku gospodarczego i garażu to ust. 3 pkt 4 i jest możliwe przy zachowaniu odległości nie mniejszej niż m od tej granicy, tylko dla budynku o długości mniejszej niż m i o wysokości mniejszej niż 3 m zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Zadanie inwestycyjne odnosi się do budynku garażowego o długości ok. m, a wysokość po nadbudowie będzie według ustalonych warunków zabudowy zawartych w decyzji 13/2014 wynosić m od strony północnej. Skarżący zakwestionował sposób rozpatrzenia przez Wojewodę zarzutów naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3, 8, i 9 ustawy Prawo budowlane, w szczególności wskazał na niespełnienie warunku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego) w sytuacji, gdy granica znajduje się w odległości 10-50 cm. Zdaniem skarżącego, właściciel działki nr [..] nigdy w okresie od r. nie widział jaki jest stan ściany od strony działki nr [...] a autor projektu w ogóle tej ściany nie widział. Wskazując, że przebudowa ze zmianą kubatury, gabarytów jest zabroniona (art. 3 ust. 7a ustawy), zaś nadbudowa automatycznie zmienia wymiary obiektu i jest budową nową skarżący stwierdził, że należy w takiej sytuacji zastosować nowe przepisy zawarte w § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności zachować odległość od granicy działki 4 m jeżeli budynek ma okna, 3 m jeżeli budynek jest bez okien. Inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, nie może spowodować pogorszenia warunków użytkowania przyległych nieruchomości. W obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się działka [...], posadowienie garaży na granicy i zezwolenie na nadbudowę spowoduje naruszenie wymagań podstawowych określonych w art. 5 ust. 1. Skarżący w kontekście zawartych w decyzji Wojewody ustaleń dotyczących ważnego od [..] r. zaświadczenia o wpisie autora projektu mgr inż. J. S. na listę członków Izby Inżynierów Budownictwa, poddał w wątpliwość zgodność z prawem decyzji Wójta Gminy (skarżący bliżej decyzji tej nie określił, prawdopodobnie miał na uwadze decyzję w przedmiocie warunków zabudowy) na okoliczność posiadania przez. D. J., członka Okręgowej Izby Architektów zaświadczenia potwierdzającego ważność jej uprawnień. W uzasadnieniu skargi zawarte zostały również zarzuty dotyczące samej decyzji Wójta Gminy nr [...] o warunkach zabudowy. Z wywodów skarżącego wynika, że upatruje on w ustalonych w tej decyzji parametrach zabudowy, dotyczących górnej krawędzi elewacji frontowej (do 6 m) i geometrii dachu oraz wysokości zabudowy (5-30 stopni) możliwości dokonania "przekrętu" poprzez zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 K.p.a. i dopuszczenia do zmiany parametrów w tym zakresie. Powołując się na wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 679/10 skarżący wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus. Ponadto skarżący zgłosił zastrzeżenia do sformułowania z § 2.2 funkcja zabudowy, wyrażając obawę, że inwestor może uznać, iż oznaczenie (MN) zabudowa mieszkaniowa oznacza, że "budynek garażowy może się stać budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, dlatego, że taki pogląd wydaje się reprezentować Wojewoda, uznając, że oznaczone symbolem MN stanowią zabudowę mieszkalną jednorodzinną". Zdaniem skarżącego, nowa decyzja nr [...] została wydana na podstawie błędnego przesłania o tym, że wraz z żoną nie podjęli przesyłki poleconej. J. O. wyjaśnił w związku z tym, że przekazanie powiadomień przez pocztę było wadliwe i niezgodne z prawem pocztowym. Uchybiono przepisom (art. 45) oraz naruszono art. 44 K.p.a. zawartym w uchwale Zarządu Poczty Polskiej SA z dnia [..] r. pt. "Regulamin świadczenia powszechnych usług pocztowych". Stwierdzając, że Starosta popełnił błąd podejmując decyzję, skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewody, że ten fakt nie miał wpływu na decyzję. W ocenie strony, organy orzekające w sprawie świadomie naruszyły przepisy Prawa budowlanego oraz art. 6, 7, 8, 9, 77, 138, 156 § 2 K.p.a. wybiórczo stosując prawo. Decyzja wydana została w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Przywołując wyrok WSA z 3 lutego 2011 r., II SA/Ke 388/10 skarżący podniósł, że organ odwoławczy ma obowiązek realizacji zasady prawdy obiektywnej, przeprowadzenia postępowania uzupełniającego i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swojej decyzji. Nie jest przy tym związany uzasadnieniem wniesionego środka zaskarżenia, może, a nawet powinien skontrolować i decyzję pierwszoinstancyjną z punktu widzenia legalności niezależnie od tego czy zarzuty w tym zakresie zostały podniesione, czy też nie przez odwołującego. Wojewoda nie odniósł się do zarzutów i uchybień zawartych w odwołaniu, jedynie stwierdził, że powiadomił stronę o tym, że materiały są dostępne do wglądu w Urzędzie Wojewódzkim. Skarżący stwierdził, że nie udał się do Urzędu ze względu na wiek, warunki drogowe i odległość, jednakże wskazał na art. 50 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ obowiązany jest dołożyć starań aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe. Według skarżącego, Wojewoda wydając decyzję przedłuża istnienie złego stanu prawnego, niezgodnego z prawem, swoją decyzją firmuje błędną, niezgodną z prawem decyzję Starosty. J. O. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty Nr [..]. Zarzuty podniesione w uzasadnieniu skargi skarżący poszerzył oraz doprecyzował w pismach procesowych z dnia 26 kwietnia 2016 r. oraz z dnia 18 maja 2016 r. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2016 r. podniósł, między innymi, że wydana decyzja preferuje interes inwestora i nie zapewnia równowagi w ochronie interesu inwestora oraz właściciela nieruchomości sąsiedniej. Poza tym, podniósł, że w przypadku nadbudowy budynku garażowego dla samochodów osobowych nie widzi uzasadnienia dla nadbudowy m, chyba że garażowane będą tam ciągniki lub inne maszyny rolnicze, co spowoduje wzrost hałasu i zanieczyszczenia powietrza spalinami, a także zmieni przeznaczenie obiektu, czego w decyzji nie uwzględniono. Nadbudowa obiektu spowoduje spadek wartości nieruchomości o ok. 20 %, akceptacja projektu jest niezgodna z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W kolejnym natomiast piśmie J. O. do zarzutów wcześniej podniesionych dodał zarzut równoległego prowadzenia dwóch rożnych postępowań w tej samej sprawie, bowiem wniósł do WSA skargę na decyzję Wojewody nr [...] i sprawa ta otrzymała sygn. akt II SA/Sz 310/16. Ponadto wskazał na naruszenie prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 140 i art. 144 Kc, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na nadbudowę garażu na działce nr [..]. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, stosownie do wymogu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269 z późn., zm.), dokonana według kryterium zgodności z prawem, nie wykazała aby akt ten naruszał prawo w sposób zarzucany skargą lub dostrzeżony przez Sąd z urzędu w stopniu istotnym, uzasadniającym jego eliminację z obrotu prawnego. Należy przy tym wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd jest zobowiązany do uwzględnienia skargi w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa określonego w jednym z przepisów art. 145 § 1 P.p.s.a. nawet jeśli naruszenie takie nie zostało podniesione w skardze. W niniejszej sprawie taka jednak sytuacja nie wystąpiła. Odnosząc się do zarzutów i wywodów skargi w pierwszej kolejności ustosunkować się należy do kwestii równoległego toku postępowania w tej samej sprawie. Trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. reguluje przypadek wydania kolejno po sobie dwóch decyzji załatwiających sprawę co do istoty, co powoduje, że druga z nich dotknięta będzie wadą nieważności. Zastosowanie tego przepisu następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Z powyższego wynika, że procedura administracyjna wyklucza możliwość równoległego prowadzenia dwóch postępowań w tej samej sprawie. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Decyzja organu I instancji z dnia [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie decyzji ostatecznej organu II instancji, tj. Wojewody z dnia [..] r. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnej (16 K.p.a.), decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Z zasady tej wynika, że Starosta , po wydaniu przez Wojewodę ego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzji kasacyjnej z dnia [...] miał nie tylko prawo, ale i obowiązek przystąpić do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Fakt wniesienia przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie stał temu na przeszkodzie, skoro organ I instancji był związany ostateczną decyzją administracyjną Wojewody. Wyjaśnić trzeba, że ustawodawca przewidział środek prawny umożliwiający załatwienie sprawy w takiej, jak wyżej opisana, sytuacji procesowej. Przewiduje to art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Faktem jest, że zarówno skarga J.O. na decyzję ostateczną Wojewody z dnia [...] (sprawa o sygn. akt II SA/Sz 258/16) nie została rozpoznana przez Sąd przed rozpoznaniem jego skargi na decyzję ostateczną z dnia [..] r. (w niniejszej sprawie o sygn. II SA/Sz 310/16). Obie sprawy wyznaczone zostały na ten sam termin i rozpoznane zostały na jednej wokandzie. Sąd rozważał możliwość zawieszenia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt II SA/Sz 258/16, jednakże z możliwości tej (przepis nie ma charakteru obligatoryjnego) nie skorzystał mając na uwadze treść wyżej cytowanego art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i względy ekonomii procesowej przemawiające za wydaniem wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Przystępując do oceny pozostałych zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [..] r. oraz decyzji ją poprzedzającej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę, były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 29-31. Zamierzenie objęte wnioskiem inwestora dotyczyło przebudowy z nadbudową budynku garażowego usytuowanego na działce nr ew. [..], obr. , gm. W art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ustawodawca określił konkretne wymagania dotyczące formy i zawartości dokumentów załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę. Zalicza się do nich m.in.: 1) przedłożenie czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich R P i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (art. 34 ust. 1 ustawy prawo budowlane). Właściwy organ stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ma obowiązek sprawdzenia m.in. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do tych przepisów zalicza się rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., zwane dalej: "rozporządzenie WT"). W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Osią sporu niniejszej sprawie jest m.in. kwestia zgodności planowanej przebudowy i rozbudowy budynku garażowego istniejącego wobec wymogów zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią. Kwestie zachowania odległości obiektów budowlanych od granic nieruchomości regulują przepisy § 12 oraz § 13, § 60 i § 271-273 rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia WT, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zgodnie § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednia działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Ja wynika z § 12 ust. 4 rozporządzenia, usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Według reguł określonych w ww. przepisach organ winien rozważyć możliwość usytuowania budynku na gruncie, co przy uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy oznacza, że możliwe jest usytuowanie obiektu bezpośrednio przy linii określającej granicę działek jak i w bezpośredniej odległości od tej linii mniejszej niż określono w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia WT, przy zachowaniu wymogów szczególnych. W § 13 rozporządzenia, określone zostały odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi umożliwiające wymagane naturalne oświetlenie dla tych pomieszczeń. Z kolei § 271-273 rozporządzenia określa odległości budynki względem siebie pod kątem bezpieczeństwa pożarowego. Analiza powyższych przepisów rozporządzenia WT prowadzi do wniosku, że w zabudowie jednorodzinnej, na działce budowlanej można dokonać przebudowy i nadbudowy budynku garażowego istniejącego, w sposób określony w kwestionowanej skargą decyzji. Sąd uznał, że nietrafne stanowisko skarżącego, że w przypadku inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie obiektu budowlanego, w sytuacji gdy znajduje się on z "lekkim" odsunięciem od granicy z działką sąsiednią (od 10 do 50 cm), nie znajduje zastosowania § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia WT. Sytuowanie budynku, stosownie do § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Regulacja ta dotyczy nie tylko budynków "nowowznoszonych" ale także już istniejących. Należy bowiem mieć na uwadze nie tylko płaszczyznę językową, ale również cele ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Jak wynika z kolei z § 2 ust. 1 rozporządzenia WT stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym odbudowie, rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynków istniejących lub ich części. Wymagania wynikające z rozporządzenia mogą więc być spełnione w inny sposób niż wynikający z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jeżeli jest to poparte stosowną uzgodnioną ekspertyzą techniczną (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę definicję "budowy", należy przyjąć, że użyty w § 12 ust. 2 rozporządzenia zwrot "sytuowanie budynku", oznacza w takim samym znaczeniu budowę nowego budynku, jak i rozbudowę budynku w określonym miejscu. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym: "skoro przepis dopuszcza wybudowanie nowego budynku bezpośrednio przy granicy działki, to tym samym możliwa jest rozbudowa budynku do tej granicy. Brak jest podstaw, by kwestionować możliwość rozbudowania do granicy działki budynku już istniejącego (por. wyroki NSA: z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1333/05, opubl. w Lex ONSAiWSA 2007/4/99). Podobne stanowisko prezentowane jest na gruncie pojęcia nadbudowy (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 257/08, opubl. w Lex 516988). Powołane zagadnienie odnosi skutek także w stosunku do usytuowania garażu istniejącego na gruncie. Garaż mieści się bowiem w pojęciu budynku, czyli obiektu budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). W świetle powyższego nie znajduje potwierdzenia zarzut skarżącego o niezgodności zamierzenia z przepisami prawa w tym warunkami techniczno-budowlanymi określonymi w § 12 ust. 3 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia WT. Usytuowanie budynku inwestora spełnia wymóg zachowania odległości od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy w rozumieniu ww. przepisów. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, Sąd podkreśla, że decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organu architektoniczno - budowlanego w zakresie możliwości zagospodarowania terenu w świetle wymogów ładu przestrzennego. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, że organ ten nie może tych warunków kształtować odmiennie. Decyzja o warunkach zabudowy nie musi co do zasady określać miejsca usytuowania obiektu na działce, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania na określonej działce. Istnieje możliwość usytuowania budynku bliżej, lub wręcz nakaz usytuowania budynku w danej linii w stosunku do granicy działki (obowiązująca linia zabudowy i nieprzekraczalna linia zabudowy). W takiej sytuacji dopuszczalne jest określenie w decyzji o warunkach zabudowy położenia projektowanego budynku na działce, w tym ustalenie, że będzie on mógł być usytuowany bezpośrednio przy granicy działki. Ustalenie to spoczywa na organie właściwym w sprawie zagospodarowania przestrzennego, który działa w oparciu o oddzielną regulację materialnoprawną – ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ architektoniczno-budowlany nie może przekroczyć granic tej właściwości rzeczowej. Jeżeli dana inwestycja, według zasad zagospodarowania przestrzennego, została uznana za dopuszczalną władczym rozstrzygnięciem wójta (burmistrza, prezydenta), to organ architektoniczno-budowalny nie może w tym zakresie podejmować własnych ustaleń, ale powinien podporządkować się decyzji o warunkach zabudowy w pełnym zakresie. Istotą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest ocena planowanego zamierzenia pod kątem jego zgodności z przepisami prawa budowlanego. Zarzuty skargi dotyczące zgodności zamierzenia z przepisami planowania i zagospodarowania przestrzennego, są bezprzedmiotowe na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zwłaszcza jeżeli inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że nie są uzasadnione wątpliwości skarżącego wywiedzione na tle oznaczenia (MN) zabudowa mieszkaniowa w decyzji o warunkach zabudowy, gdyż obiekt garażu pełni funkcję uzupełniającą w stosunku do zabudowy jednorodzinnej, zatem jego usytuowanie na obszarze (MN) jest bez wątpienia dopuszczalne. Zarzucany skargą sposób możliwego wykorzystania obiektu przez inwestora dotyczy stanów faktycznych przyszłych użytkowania obiektu, w tym względzie, w zależności od rodzaju oddziaływania na nieruchomość sąsiednią, strona może zwrócić się do organów właściwych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, higieny, zdrowia i środowiska, ochrony przed hałasem, bezpieczeństwa użytkowania i stanu technicznego budynku o podjęcie działań zmierzających do przywrócenia sposobu użytkowania obiektu zgodnie z prawem. Sąd stwierdza, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że inwestor przedłożył komplet dokumentacji niezbędnej do poddania merytorycznej analizie wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Uzupełnił projekt zagospodarowania działki nr [..] o kopię mapy (wtórnika), aktualną na dzień [..] r. Z projektu tego wynika, że istniejący na działce inwestycyjnej budynek garażowy zlokalizowany jest zgodnie z wymiarem, w odległości od 10 do 50 cm od granicy z działką nr [...]. W ten sposób usunięte zostały wątpliwości, które legły u podstaw wydania uprzednio przez organ odwoławczy decyzji z dnia [..] r. Z uzupełnionego projektu budowlanego wynika, że w ścianie posadowionej przy granicy z działką [...] zostaną usunięte okna i zastąpione luksferami. W projekcie budowlanym projektant zawarł ocenę stanu technicznego budynku garażowego przeznaczonego do nadbudowy i przebudowy oraz ocenę poszczególnych jego elementów, wskazując że stan budynku pozwala na dokonanie planowanej inwestycji. Projekt uzupełniony w ten sposób zawiera tzw. ekspertyzę techniczną budynku zgodnie z § 206 ust. 2 WT. Inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Trafnie również organ ten ustalił, że przedłożony projekt budowlany spełniał wymagania także określone w decyzji o warunkach zabudowy wydane przez Wójta Gminy z dnia Jak przyznał sam skarżący, decyzji o warunkach zabudowy nie kwestionował. Planowana inwestycja polega w szczególności na podniesieniu dachu garażu oraz zmianie kąta nachylenia połaci na terenie działki o nr ewid. [..], obręb , gm. Projektowane podniesienie dachu nastąpi od strony południowej budynku o 42 cm (zmiana wysokości tej ściany z 3,30 m na 3, 72 m), a od strony północnej o 24 cm (zmiana wysokości tej ściany z 2,48 m na 2,72 m), poprzez wykonanie na ścianach nośnych żelbetowego wieńca, a następnie obmurowanie konstrukcji dachu murem o grubości 12 cm oraz zmianie kąta nachylenia dachu z 5 stopni na 6,5 stopnia i wykonaniu nowego pokrycia dachowego z blachy falistej mocowanej bezpośrednio do krokwi, co w ocenie organu jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, która określa górną krawędź budynku do 6 m, geometrię dachu jako jednospadowy o kącie nachylenia od 5 do 30 stopni. Ponadto zgodnie z projektem wody opadowe odprowadzone zostaną na teren działki inwestycyjnej nr [..], a działka ta posiada dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z drogi na działce nr ewid. [..] dr. W ocenie Sądu, organ przyjmując powyższe parametry i uznając planowaną inwestycję za dopuszczalną, nie naruszył § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia WT. Skarżący nie przedstawił argumentacji i dowodów podważających skutecznie zgodność z prawem planowanej inwestycji. Zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim przeprowadzeniu zgodnego z przepisami procedury administracyjnej postępowania, organ zebrał i ocenił materiał dowodowy, a swoje stanowisko zawierające ustalenia stanu faktycznego i prawnego przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi z art. 107 § 1 i K.p.a. Organ architektoniczno-budowlany nie jest właściwy do badania kompetencji i uprawnień pracowników organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Wszelkie kwestie występujące w tym względzie skarżący mógł podnieść na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Skarżący nie podważył skutecznie prawidłowości zawiadomienia stron o możliwości zapoznania z materiałem dowodowym zebranym przez organ i instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy. Zarzut ten w istocie dotyczy naruszenia przez organ art. 10 § 1 K.p.a., czyli zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Skarżący podniósł fakt złożenia reklamacji doręczenia przesyłki, jednakże nie wystarczy to do podważenia skuteczności doręczenia zawiadomienia. Ponadto materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organ I instancji, został poddany ponownej pełnej ocenie przez organ odwoławczy, który nie prowadził postępowania dowodowego uzupełniającego. Zatem materiał ten i jego znaczenie dla wyniku sprawy, był skarżącemu znany co najmniej z treści zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy skarżący został zawiadomiony przez organ odwoławczy o prawie wglądu w akta sprawy (art. 73 § 1 K.p.a.). Podnoszona przez skarżącego niemożność zapoznania się z tymi aktami nie może być rozumiana, jako pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu. Niezależnie od powyższego, skarżący nie wskazał w skardze konkretnych twierdzeń i dowodów podważających trafność ustaleń organu. Podnoszony zarzut niewyważenia wydaną decyzją interesów inwestora i właścicieli sąsiednich nieruchomości nie został należycie uzasadniony, gdyż skarżący nie określił w jaki sposób realizacja inwestycji ograniczy sposób korzystania z nieruchomości skarżącego. Obniżenie wartości nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, nie stanowi zagadnienia prawnego rozstrzyganego w świetle ustawy Prawo budowlane i nie zasługuje na ochronę prawną w postępowaniu administracyjnym, gdyż mieści się co najwyżej w kategoriach interesu faktycznego, a nie prawnego skarżącego. Tym samym formułowane skargą zarzuty naruszenia wydaną decyzją art. 6, 7, 8, 9, 10, art. 43 i art. 44, art. 107, 138, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, 8,i 9 ustawy Prawo budowlane, nie zasługiwały - zdaniem Sądu - na uwzględnienie. Reasumując Sąd uznał, że materiał dowodowy zebrany przez organ po ponownym rozpoznaniu sprawy, był pełny, wystarczający i oceniony przez organ prawidłowo. Organ prawidłowo zastosował podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, uznając spełnienie przesłanek do wnioskowanej przez inwestora przebudowy z nadbudową garażu. Powyższe oznacza, że skarga okazała się niezasadna. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.