I SA/Bk 500/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant referent stażysta Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Z. w sprawie zatwierdzenia/odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Gminy Z. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], stwierdzające nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie zatwierdzenia/odmowy zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Gminy Z. Badając ww. uchwałę organ nadzoru ustalił, że Rada Gminy Z. działając m.in. na podstawie art. 24 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139 z późn. zm.), zatwierdziła taryfę za zbiorowe zaopatrzenie w wodę na terenie Gminy Z., na okres od 31 marca 2016 r. do 30 marca 2017 r., objętą wnioskiem Z. (§ 1 ust. 1 uchwały), odmawiając jednocześnie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Gminy Z., na okres od 31 marca 2016 r. do 30 marca 2017 r., objętą wnioskiem ww. podmiotu, z powodu ich niezgodności z przepisami (§ 2 ust. 1 uchwały). Zdaniem Wojewody, zatwierdzenie taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i jednoczesna odmowa zatwierdzenia taryfy za zbiorowe odprowadzanie ścieków stanowi naruszenie postanowień art. 24 ust. 5 ww. ustawy, zgodnie z którym, rada gminy w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf, podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf albo, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami, o odmowie ich zatwierdzenia. Organ nadzoru wskazał, że obowiązkiem rady gminy jest podjęcie uchwały o zatwierdzeniu taryf albo uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Oznacza to, że rada zobowiązana jest traktować załączoną taryfę jako jeden dokument i albo ją w całości zatwierdzić albo w całości odmówić jej zatwierdzenia. Tymczasem Rada Gminy, podejmując kwestionowaną uchwałę, w sposób nieuprawniony dokonała wyboru jedynie fragmentu zawnioskowanej taryfy. Rada mogła jedynie zatwierdzić lub odmówić zatwierdzenia przedłożonej taryfy w całości - nie mogła natomiast sama dokonywać jej zmian ani modyfikacji w jakimkolwiek zakresie, również w zakresie polegającym na wybiórczym jej zatwierdzeniu poprzez zatwierdzenie tylko taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę na terenie gminy. Wobec powyższego zachodzi zdaniem Wojewody istotne naruszenie prawa- art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - powodujące nieważność ww. uchwały. W skardze złożonej do Sądu Gmina Z. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zarzuciła naruszenie art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że przepis ten uniemożliwia jednoczesne zatwierdzenie taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odmowę zatwierdzenia taryfy za zbiorowe odprowadzenie ścieków. Uzasadniając swoje stanowisko Gmina wskazała, że w sytuacji gdy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne składa jeden wniosek dotyczący zarówno zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę jak i zbiorowego odprowadzania ścieków, to w istocie składa w efekcie dwa wnioski tj. wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków. Z żadnego przepisu nie wynika by wnioski te miałyby być objęte dwoma dokumentami, czy też jednym dokumentem jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem Gminy, brak jest podstaw do twierdzenia, że uchwała w której zatwierdza się taryfę tylko zgodną z prawem (dotycząca zaopatrzenie w wodę), a odmawia zatwierdzenia taryf niezgodnych z prawem (dotycząca odprowadzania ścieków) narusza art. 24 ust. 5 ustawy. Oczywistym jest, że jeżeli część przedstawionej taryfy dotyczącej zbiorowego zaopatrzenia w wodę jest zgodna z przepisami, to powinna być zatwierdzona przez radę gminy, a część dotycząca odprowadzania ścieków jeżeli nie odpowiada tym przepisom powinno skutkować odmową zatwierdzenia tej i tylko tej taryfy. Znajduje to potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 372/08. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. W szczególności organ nadzoru nie dopuścił się zarzucanego w skardze naruszenia art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zasady ustalania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków zostały uregulowane w rozdziale 4 ww. ustawy. Ich istotą jest to, że taryfę określa przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na 1 rok (zob. art. 20 ust. 1 ww. ustawy), przy czym taryfa w rozumieniu ustawy, oznacza zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania (art. 2 pkt 12). W związku z tym, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, ustawa – realizując m.in. zasady ochrony interesów odbiorców usług, upoważniła organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego na szczeblu gminy do zatwierdzania taryf przygotowanych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, z wyjątkiem taryf zmienionych w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Orzekający w tej sprawie Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 25 marca 2011 r. II OSK 4/11 LEX nr 1080267, że zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia, o którym tu mowa - dotyczy przedłożonych taryf, a więc zarówno taryfy dotyczącej zbiorowego zaopatrzenia w wodę jak i zbiorowego odprowadzania ścieków. Norma kompetencyjna zawarta w art. 24 ust. 5 ustawy nie daje radzie gminy prawa do zatwierdzenia tylko niektórych taryf i odmowy zatwierdzenia pozostałych. Kompetencja taka nie wynika z treści art. 24 ust. 5 cyt. ustawy. Przy czym odmowa zatwierdzenia taryf nastąpić może jedynie wówczas, gdy taryfy sporządzone zostały niezgodnie z przepisami prawa. W realiach rozpatrywanego przypadku, gdy wnioskiem o zatwierdzenie przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne objęło taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, stwierdzenie przez radę gminy niezgodności z przepisami jednej z tych taryf skutkować powinno odmową zatwierdzenia zarówno taryfy dotyczącej zbiorowego zaopatrzenia w wodę jak i taryfy dotyczącej zbiorowego odprowadzania ścieków. W świetle przywołanych przepisów rada gminy nie ma kompetencji do merytorycznej ingerencji w treść taryf, nie może ich modyfikować, czy też zatwierdzać częściowo. W konsekwencji Sąd podzielił pogląd organu nadzoru, że w niniejszym przypadku doszło do istotnego naruszenia art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, co uprawniało tenże organ do stwierdzenia nieważności kontrolowanej uchwały. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że skarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest zgodne z prawem. Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).