II OSK 2545/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Mirosław Gdesz /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1046/16 w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 18 lutego 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. R. na rzecz Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 czerwca 2016 r. sygn. IV SA/Wa 1046/16 oddalił skargę M. R. (dalej skarżący) na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z ... r. nr ... utrzymujące w mocy po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z ...r. (nr ...), o odmowie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas - Dz. U. z 2015 poz. 199 ze zm.; dalej upzp) projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce ewidencyjnej nr ... w obrębie ... położonej przy drodze bez nazwy i ul. W., na terenie Dzielnicy B. w W. Sąd I instancji podkreślił, że organ zasadnie ustalił, że w tym konkretnym wypadku, biorąc pod uwagę niewielką powierzchnię działki, nie jest konieczne w celu prowadzenia gospodarki leśnej wybudowanie i korzystanie z budynku dla potrzeb gospodarki leśnej. Sąd I instancji podkreślił, że prowadzenie gospodarki leśnej w takim zakresie w jakim wykonują ją osoby fizyczne, na obszarze porównywalnym z działka skarżącego, nie wymaga jakichkolwiek budynków. Pojmowanie obowiązków, które ciążą na właścicielu lasu w takim rozumieniu jaki proponuje skarżący prowadziłoby do sytuacji kiedy na każdej działce leśnej o niedużej powierzchni posadowiony byłby budynek, który miałby zabezpieczać wykonywanie tej gospodarki. Takie rozumienie Sąd uznaje za nieracjonalne i niedające pogodzić się z celem ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.; dalej uogrl). Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) następujących przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania: a) art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa), art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, art. 134 § 1 Ppsa poprzez, zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, brak rozpoznania wielu zarzutów wyłożonych w skardze, brak wyjaśnienia procesu subsumpcji w zakresie twierdzeń o prawie istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co skutkuje brakiem możliwości zrozumienia i oceny prawidłowości orzeczenia WSA przez skarżącego; b) art. 145 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 70, 106 § 4 Kpa, poprzez brak ustaleń, ani jakichkolwiek wyjaśnień w zakresie pojęcia gospodarki leśnej in abstracto a w szczególności braku wyjaśnienia, czy gospodarka leśna in abstracto obejmuje tzw. działalność leśną pozaprodukcyjną i jakie działania mieszczą się w jej zakresie, a zwłaszcza, czy mieszczą się w jej zakresie, a zwłaszcza, czy mieszczą się w jej zakresie działania mające na celu wypoczynkowe i rekreacyjne użytkowanie lasu; c) 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 70, 106 § 4 Kpa, poprzez błędne ustalenie, że grunt skarżącego może in concreto służyć wyłącznie produkcyjnemu użytkowaniu lasu, gdy w rzeczywistości grunt ten nie jest przydatny do produkcji leśnej, co domniemuje, że ze względu na jego strukturę (powierzchnie, położenie, wiek rębności drzew) może być on użytkowany wyłącznie w celach tzw. gospodarki leśnej pozaprodukcyjnej, a w tym w celach wypoczynku i rekreacji; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 70, 106 § 4 Kpa, poprzez błędne ustalenie, że grunt skarżącego może in concreto być użytkowany wyłącznie w celu wykonania obowiązków utrzymania trwałości i ciągłości jego użytkowania, co sprowadza to użytkowanie wyłącznie do obowiązków ochrony środowiskowej, gdy w rzeczywistości grunt ten może być użytkowany również w celach tzw. gospodarki leśnej pozaprodukcyjnej, a w tym w celach wypoczynku i rekreacji, co zasady, uzasadnia budowę na tym gruncie budynku gospodarki leśnej poza produkcyjnej (budynek rekreacji indywidualnej); e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 70, 106 § 4 Kpa poprzez brak ustalenia rzeczywistego charakteru budynku gospodarki leśnej, którego zamierzenie budowy objęte było wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, i przyjęcie bez stawy, że dotyczy ono budynku gospodarki leśnej produkcyjnej (zamiast pozaprodukcyjnej); f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 70, 106 § 4 Kpa, poprzez brak wyjaśnienia dlaczego budynek o funkcji wypoczynkowej (budynek rekreacji indywidualnej) objęty skarżącego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy nie wykazuje związku z pojęciem gospodarki leśnej in abstracto, a tym samym wyjaśnienia dlaczego nie jest budynkiem gospodarki leśnej, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy o lasach; g) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 70, 106 § 4 Kpa, przez brak wyjaśnienia, czy budynek o funkcji wypoczynkowej (budynek rekreacji indywidualnej) objęty skarżącego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy doprowadza do wyłączenia gruntu z użytkowania leśnego (z produkcji leśnej) w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy o lasach; h) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 70, 106 § 4 Kpa, poprzez brak wyjaśnienia, czy budynek o funkcji wypoczynkowej (budynek rekreacji indywidualnej) objęty skarżącego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy stanowi zamierzenie racjonalnie związane (lub nie związane) z potrzebami użytkowania tego lasu in concreto oraz czy nie stoi ono w kolizji z innymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej, np. z obowiązkami zachowania drzewostanu na gruncie leśnym, który miałby podlegać wycięciu w zakresie, w jakim wzniesienie budynku będzie tego wymagało; i) art. 145 § 1 pkt 2 i § 3 Ppsa w zw. z art. 106 § 3 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 Kpa, wskutek nie przeprowadzenia dowodu z dokumentów - wydanej w dniu 27 listopada 1974 r. decyzji o lokalizacji inwestycji pn. "Budowa przewodów przesyłowych Wodociągu P." oraz pisma Urzędu m. st. Warszawy z 20 października 2014 r. - z których wynika, że grunt inwestycyjny od 27 listopada 1974 r. do dnia dzisiejszego nie był przeznaczony do produkcji leśnej, co skutkowało przeoczeniem, że przedmiotem uzgodnienia był grunt nie stanowiący lasu w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100; dalej uol), a tym samym uzgodnienie dotyczyło gruntu pozostającego poza właściwością organów ochrony lasów w rozumieniu art. 5 ust. 1 uorgl, co w konsekwencji skutkowało brakiem stwierdzenia, że wydane przez organy ochrony lasów postanowienia są nieważne z mocy art. 156 § 1 w zw. z art. 126 Kpa, a w związku z tym, że postępowanie to winno ulec umorzeniu, zgodnie z art. 145 § 3 Ppsa; j) art. 145 § 1 pkt 2 i § 3 Ppsa w zw. z art. 7, 76 § 3, 77, 80, 106 § 4 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 Kpa, wskutek braku dostrzeżenia, że wypis ewidencyjny dotyczący gruntu inwestycyjnego zaświadczający o jego o użytku "Ls" został skutecznie podważony przez skarżącego poprzez przedłożenie WSA wydanej 27 listopada 1974 r. decyzji o lokalizacji inwestycji pn. "Budowa przewodów przesyłowych Wodociągu P." oraz pisma Urzędu m. st. Warszawy z 20 października 2014r. - z których wynika, że grunt inwestycyjny od 27 listopada 1974 r. do dnia dzisiejszego nie był przeznaczony do produkcji leśnej, co skutkowało przeoczeniem, że przedmiotem uzgodnienia był grunt nie stanowiący lasu w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a uol, a tym samym uzgodnienie dotyczyło gruntu pozostającego poza właściwością organów ochrony lasów w rozumieniu art. 5 ust. 1 uorgl, co w konsekwencji skutkowało brakiem stwierdzenia, że wydane przez organy postanowienia są nieważne z mocy art. 156 § 1 w zw. z art. 126 Kpa, a w związku z tym, że postępowanie to winno ulec umorzeniu zgodnie z art. 145 § 3 Ppsa; k) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 6 upzp w zw. z art. 106 § 5 Kpa w zw. z art. 123 § 3 Kpa, poprzez brak stwierdzenia, że organy ochrony lasów nie musiałaby wypowiadać się w sprawie uzgodnienia posadowienia na gruncie inwestycyjnym budynku na potrzeby wypoczynkowe, gdy biorąc pod uwagę, że w rzeczywistości budynek taki jest budynkiem gospodarki leśnej w rozumieniu art. 3 pkt 2 uol, winny one to uczynić, co w ostateczności skutkowało rozstrzygnięciem w przedmiocie uzgodnienia względem zamierzenia budynku gospodarki leśnej produkcyjnej – które nie było objęte skarżącego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; l) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 50 § 1, 77, 106 § 4 Kpa, poprzez brak stwierdzenia, że organy ochrony lasów nie musiały wyjaśnić na etapie uzgodnienia, czy projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy budynku gospodarki leśnej produkcyjnej, czy też poza produkcyjnej, gdy powinny to uczynić albowiem samo określenie w projekcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, że dotyczy ona budynku gospodarki leśnej, nie dawało podstaw do jednoznacznej kwalifikacji tego budynku w kategorii funkcji produkcyjnej albo pozaprodukcyjnej, czego skutkiem było nieprawidłowe i samodzielne przyjęcie przez organy ochrony lasów, że uzgadniają one projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie budynku gospodarki leśnej produkcyjnej, co ostatecznie skutkowało wydaniem postanowienia w kwestii nie objętej żądaniem skarżącego, którego zamierzeniem było wzniesienie budynku gospodarki leśnej poza produkcyjnej; m) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 3 Ppsa w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 105 § 1 Kpa, poprzez brak stwierdzenia konieczności umorzenia przez organy ochrony lasów postępowania uzgodnieniowego w sytuacji ustalenia, że grunt inwestycyjny nie jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a uol, co powinno skutkować po pierwsze, uznaniem braku właściwości organów ochrony lasów w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, a dalej uznaniem bezprzedmiotowości tego postępowania i jego umorzeniem; n) art. 151 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, art. 145 § 3 Ppsa, art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i 2 Ppsa, poprzez brak stwierdzenia w zaskarżonych postanowieniach naruszeń prawa materialnego i przepisów postępowania, jak również podstaw do stwierdzenia ich nieważności, co skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi skarżącego oraz brakiem umorzenia postępowania administracyjnego (uzgodnieniowego); 2. następujących przepisów prawa materialnego: a) art. 3 pkt 2 w zw. z art. 6. ust. 1 pkt 1 i 1a w zw. z art. 40 ust. 1 w zw. z art. 30 ust.1 pkt 6 i art. 30 ust. 2 uol przez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że zamierzenie inwestycyjne skarżącego nie sprowadzało się do budowy budynku gospodarki leśnej, a do budowy budynku o charakterze wypoczynkowym, rekreacyjnym, ochrony zdrowia, gdy prawidłowa subsumpcja rzeczonych przepisów prowadzi do uznania, że celem zamierzenia inwestycyjnego skarżącego jest budowa budynku gospodarki leśnej o funkcjach pozaprodukcyjnych; b) art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp w zw. z art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 1 uogrl w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a uol przez ich błędną wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że zasady ochrony lasów wynikające z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych mają zastosowanie do wszelkich gruntów wykazanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki stanowiące "las" (symbol: "Ls") nawet, jeżeli grunty te nie spełniają przesłanek uznania ich za las w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a uol, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem rzeczonych przepisów powodując, że grunt inwestycyjny został błędnie uznany za las w rozumieniu art. 92 ust. 2 ugn, gdy prawidłowa wykładnia rzeczonych przepisów prowadzi do uznania, że zasady ochrony lasów wynikające z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych mają zastosowanie wyłącznie do gruntów stanowiących lasy w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 uogrl w zw. z art. 3 pkt 1 uol, co prowadzi do subsumpcji zgodnie z którą grunt inwestycyjny nie stanowi lasu w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 uorgl w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a uol; c) art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp w zw. z art. 4 pkt 11 w zw. z art. 7 ust. 1 uorgl w zw. z § 3 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez ich nie zastosowanie skutkujące brakiem uznania, że zamierzenie inwestycyjne skarżącego w postaci wzniesienia na gruncie inwestycyjnym budynku rekreacji indywidualnej nie wyłączy grunt inwestycyjnego z produkcji leśnej, a w związku z tym brakiem uznania, że teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne; d) art. 7 Kpa w zw. z art. 6 pkt 1 i 1a w zw. z art. 3 pkt 2 w zw. z art. 40 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 i art. 30 ust. 2 uol, przez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące brakiem uznania, że budynek gospodarki leśnej poza produkcyjnej, którego zamiar wzniesienia przez skarżącego obejmuje grunt stanowiący las nieprzydatny do produkcji leśnej, stanowi element racjonalnego i optymalnego wykorzystania tego lasu, zwłaszcza w kontekście prowadzenia na nim "wielofunkcyjnej, trwale zrównoważonej gospodarki leśnej", co uzasadnia przyjęcie, że budynek tego typu pozostaje w związku z gospodarką leśną, o którym mowa w art. 3 pkt 2 uol, a tym samym uzasadnia racjonalną wycinkę drzew, krzewów i roślin w zakresie, odpowiadającym powierzchni zabudowy tego typu budynku i dowodzi, że w tym zakresie nie będzie powodował wyłączenia gruntu z produkcji leśnej; e) art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z o lasach w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 1 uogrl w zw. z art. 31 ust. 3 i 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ich niezastosowanie skutkujące brakiem uznania, że grunt inwestycyjny nie może być objęty ochroną w ramach przepisów ustawy o lasach, przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a w szczególności kwalifikowany, jako las w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit a uol z tych tylko względów, że wymaga tego ochrona znajdującego się na nim drzewostanu, krzewów i innych roślin (ochrona środowiskowa), podczas gdy w takim stanie rzeczy ochrona ta może być skutecznie realizowana w ramach przepisów ustawy o ochronie przyrody, czy też ustawy Prawo ochrony środowiska w sposób względniejszy dla praw własności skarżącego, a więc w sposób proporcjonalny w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. Pomimo postawienia w skardze kasacyjnej aż 20 zarzutów, są one oczywiście bezzasadne, stanowiąc w istocie rozbudowana polemikę z oczywistą treścią przepisów i oczywistym stanem faktycznym sprawy. Przyjęcie proponowanej przez skarżącego wykładni przepisów prawa materialnego doprowadziłoby w istocie do wyłączenia generalnego zakazu zabudowy na gruntach leśnych. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wydane przez organ współdziałający rozstrzygnięcie w trybie 106 Kpa nie narusza prawa. Po pierwsze jest rzeczą oczywistą, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków planowana do zabudowy działka nr ... stanowi las i granicząc z innymi gruntami leśnymi, tworzy łącznie zwartą powierzchnię ponad 0,10 ha, co wynika z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie bezsprzecznie, w świetle art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp istniała konieczność uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji pn. "Budowa przewodów przesyłowych Wodociągu P." nie spowodowało, że ww. działka została automatycznie wyłączona z produkcji leśnej. Nawet bowiem zrealizowanie infrastruktury przesyłowej nie oznacza uniemożliwienia prowadzenia na nich gospodarki leśnej. W szczególności infrastruktura podziemna na terenach leśnych nie powoduje uniemożliwienia prowadzenia gospodarki leśnej, czego najlepszym przykładem w Polsce są gazociągi wysokiego ciśnienia, których posadowienie nie powoduje wyłączenia gruntu z produkcji leśnej. Reasumując skoro ww. działka jest ciągle ujęta w ewidencji gruntów jako las, to po prostu jest lasem i podlega pod reżim ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Po drugie przedmiotem uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 upzp jest konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie przedmiotem postępowania uzgodnieniowego było zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z niezbędną infrastrukturą i tylko w tym zakresie organ mógł się wypowiedzieć. Poza przedmiotem niniejszej sprawy pozostaje zatem kwestia wzniesienia budynku związanego z rekreacją, ochroną zdrowia i turystyką. Wreszcie po trzecie postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, co oznacza że przepis umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów leśnych a słusznym interesem obywatela. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego takie właściwe wyważenie tych interesów w niniejszej sprawie nastąpiło. Wskazanie, że obszar działki – 01867 ha nie wymaga oddzielnego budynku dla potrzeb prowadzenia gospodarki leśnej, jak również to, że obowiązki właściciela nie wymagają w celu ich realizacji takich zabiegów, które wymagałaby środków pomocniczych na miejscu, nie może być uznane jako dowolne i przekraczające granice uznania administracyjnego. W pełni racjonalne jest stanowisko, że czynności utrzymania lasu mogą być realizowane przez właściciela poprzez zastosowanie takich narzędzi i urządzeń, które mogą być przechowywane poza lasem, a dostarczane jedynie na czas owych zabiegów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić argumentów skargi, iż w tej sprawie cele mieszkalne związane są z pozaprodukcyjną gospodarką leśną. Przez budynki służące "gospodarce leśnej" należy rozumieć budynki mieszkalne dla osób, których obowiązki wymagają stałej obecności w miejscu wykonywania ich zadań służbowych związanych z gospodarką leśną. Dotyczy to jednak tylko mieszkań funkcyjnych wraz z budynkami gospodarczymi położonych w miejscu wykonywania pracy przez uprawnione osoby zatrudnione w konkretnym nadleśnictwie. Projektowana w tej sprawie przede wszystkim zabudowa mieszkaniowa nie spełnia powyższych wymogów i nie pozostaje w związku z celami określonymi w art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy o lasach. Tym samym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są całkowicie chybione. Bezsporną okolicznością jest leśny charakter ww. Gruntu, a wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy nie mogły spowodować przyjęcie takiej wykładni tych przepisów, która oznaczałaby stwierdzenie przez Sąd I instancji, że po stronie organów istnieje obowiązek wydania pozytywnego postanowienia opiniującego projekt decyzji o warunkach zabudowy na gruncie leśnym. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, po pierwsze stwierdzić należy, że w świetle powyższego nie mogły mieć one jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji, a zarzuty kasacyjne natury procesowej mogą spowodować uchylenie wyroku, jeśli naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że odpowiada ono wymaganiom stawianym w tym przepisie, tj. zawarto w nim przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia tym samym ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżony wyrok. Ewentualne rozważania na temat pozaprodukcyjnej gospodarki leśnej nie miały wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, skoro z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych zabudowa działki skarżącego jest nieuzasadniona. W świetle właściwe zastosowanej instytucji uznania administracyjnego bezprzedmiotowe byłyby w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dywagacje na temat tego czy budynek o funkcji wypoczynkowej (budynek rekreacji indywidualnej) objęty skarżącego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy doprowadza do wyłączenia gruntu z użytkowania leśnego (z produkcji leśnej) w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy o lasach oraz czy budynek o funkcji wypoczynkowej (budynek rekreacji indywidualnej) objęty skarżącego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy stanowi zamierzenie racjonalnie związane (lub nie związane) z potrzebami użytkowania tego lasu in concreto oraz czy nie stoi ono w kolizji z innymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej. Na marginesie tylko należy zaznaczyć, że w ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego powoływane były również przepisy prawa materialnego jak art. 156 § 1 pkt 1 Kpa czy art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp. W żadnym razie nie może być mowy o naruszeniu wielokrotnie w skardze kasacyjnej powołanych art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77, 70, 106 § 4 Kpa, jak również wszystkich innych zarzutów naruszenia prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 tej ustawy.