IV SA/Wa 1046/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. R. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. ([...]) Dyrektor Generalny Lasów Państwowych po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych (dalej RDLP) z dnia [...] października 2015r. (nr [...]), którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] położonej przy drodze bez nazwy i ul. [...], na terenie Dzielnicy [...] w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), dalej u.p.z.p. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Stan faktyczny sprawy jest następujący : Dyrektor RDLP postanowieniem z dnia [...] października 2015r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu podano, że powierzchnia działki inwestycyjnej (0,1867) uniemożliwia uzgodnienie projektu decyzji. Strona wniosła zażalenie. Jej zdaniem nie istnieją przesłanki do uzgadniania projektu decyzji. Ponadto z przepisów o lasach nie wynika zakaz realizacji budynku służącego gospodarce leśnej na gruntach leśnych. Organ odwoławczy stwierdził, że po pierwsze istnieje obowiązek uzgadniania projektu decyzji przez organ ochrony lasów, co wynika z normy zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Następnie przywołano art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (tj. Dz. U. z 2015r, poz. 2100 ze zm.) i wskazano obowiązki właściciela lasu, jakimi są trwałe utrzymywanie lasów i zapewnienie ciągłości ich użytkowania. Gospodarka leśna to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego. Organ podkreślił, że właściciel lasu będący osobą fizyczną nie ma obowiązku wykonywania wszystkich zadań z zakresu prowadzenia gospodarki leśnej. Zdaniem organu osoba fizyczna nie prowadzi w swoim lesie całokształtu gospodarki leśnej, a jedynie jest zobowiązana do trwałego utrzymania i zapewnienia ciągłości użytkowania tego lasu. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o lasach Lasy Państwowe prowadzą gospodarkę leśną. W związku z tą działalnością w lasach znajdują się leśniczówki. Przeciętna powierzchnia, dla której lokalizowana jest leśniczówka wynosi 1200 ha – 15000 ha. Zdaniem organu rozmiar prac i zadań na powierzchni działki inwestycyjnej nie uzasadnia konieczności wybudowania budynku przeznaczonego dla potrzeb gospodarki leśnej oraz niezbędnej infrastruktury technicznej. Następnie organ przytoczył fragment uzasadnienia wyroku pod sygn. akt IV SA/Wa 947/13 oraz podkreślił, że wskazana w tym wyroku argumentacja znalazła potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 23 lipca 2015r. sygn. akt II OSK 3066/13. M.R. zaskarżył ostateczne postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: - naruszenie art. 2 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2015r, poz. 909) w związku z art. 3 pkt. 1 litera a) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach wskutek ich niewłaściwego zastosowania skutkującego nieprawidłowym uznaniem, że grunt skarżącego objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, stanowi las, gdy prawidłowa subsumpcja prowadzi do uznania, że rzeczony grunt nie jest lasem w rozumieniu tych przepisów; - naruszenie art. 7, 50 § 1, 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień w przedmiocie charakteru budynku gospodarki leśnej, którego zamiar wzniesienia objął on wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co uniemożliwiło prawidłowe ustalenie okoliczności niezbędnej dla rozstrzygnięcia sprawy - czy budynek ten służy potrzebom gospodarki leśnej - gdy prawidłowa subsumpcja prowadzi do uznania, że wezwanie to było konieczne albowiem skarżący na żadnym etapie postępowania nie określił, że pod pojęciem budynku gospodarki leśnej rozumie budynek służący produkcji leśnej, a okoliczność ta nie mogła być przez organ domniemywana; - naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie przez organy ochrony lasów samodzielnego ustalenia charakteru budynku gospodarki leśnej, którego zamiar wzniesienia skarżący objął wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jako budynku służącego produkcji leśnej, gdy prawidłowa subsumpcja prowadzi do uznania, że okoliczność ta nie mogła być przez organ domniemywana; - naruszenie art. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskutek ich niezastosowania, co skutkowało nieuzasadnioną prawem dyskryminacją skarżącego w zakresie możliwości wykonywania działalności leśnej i ograniczenia swobody jej prowadzenia do zadań związanych z utrzymaniem trwałości i ciągłości lasu - polegających wyłącznie na jego środowiskowej ochronie, gdy zastosowanie powyższych przepisów prowadzi do przyjęcia, że prywatna forma własności lasów nie ma wpływu na zakres uprawnień związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej, a w szczególności nie ogranicza ich tylko do obowiązków związanych z utrzymaniem trwałości i ciągłości lasu - polegających wyłącznie na jego środowiskowej ochronie; - naruszenie art. 6 pkt. 1 w związku z art. 6 pkt. 1 litera a) w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że grunt leśny nieprzydatny do produkcji leśnej ze względu na jego drobną strukturę obszarową nie może być wykorzystany dla realizacji gospodarki pozaprodukcyjnej, a jego gospodarka może polegać w tych warunkach tylko na realizacji działań określonych w art. 13 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do uznania, że gospodarka leśna na gruncie nieprzydatnym do produkcji leśnej powinna zmierzać do rozwijania funkcji rekreacyjnych, wypoczynkowych, turystycznych, edukacyjnych, naukowych lub innych pozaprodukcyjnych funkcji lasu, powinna być nakierowana na maksymalizację tych funkcji w sposób racjonalny i optymalny, - naruszenie art. 7, 77, 81 k.p.a. polegające na przyjęciu błędnego domniemania, że grunt skarżącego ze względu na jego strukturę obszarową - 0,1867 hektara - nie może być wykorzystywany dla realizacji pozaprodukcyjnych funkcji gospodarki leśnej, a tylko do zachowania na nim drzewostanu w ramach obowiązku zachowania trwałości i ciągłości użytkowania lasu, gdy w rzeczywistości tego typu struktura obszarowa świadczy przede wszystkim o tym, że grunt ten może być wykorzystany dla realizacji pozaprodukcyjnych funkcji gospodarki leśnej; - naruszenie art. 6 pkt. 1, art. 6 pkt. 1 litera a), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że grunt skarżącego może być wykorzystany wyłącznie w celach zachowania trwałości i ciągłości użytkowania lasu znajdującego się na tym gruncie, gdy prawidłowa subsumpcja prowadzi do uznania, że grunt ten może być wykorzystany dla realizacji potrzeb pozaprodukcyjnych lasu, w tym potrzeb związanych z wypoczynkiem, rekreacją, ochroną zdrowia, turystyką; - naruszenie art. 2 w zw. z art. 3 pkt. 2 w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich niewłaściwą wykładnię skutkującą uznaniem, że tylko Lasy Państwowe są uprawnione do wznoszenia na gruntach leśnych nieruchomości związanych z gospodarką leśną, a nie są do tego uprawnieni prywatni właściciele lasów, gdy prawidłowa wykładnia owych przepisów skutkuje przyjęciem, że każdy właściciel lasu może zabudować grunt leśny pod warunkiem, że służy on potrzebom gospodarki leśnej na tym gruncie i brak jest innych ograniczeń zabudowy wynikających z przepisów szczególnych; - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. w związku z art. 3 pkt. 2 ustawy o lasach w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskutek ich niewłaściwego zastosowania skutkującego uznaniem, że zabudowa gruntu skarżącego budynkiem gospodarki leśnej pozaprodukcyjnej (rekreacji indywidualnej) wymaga zgody na przeznaczenie tego gruntu na cele inne niż leśne albowiem budynek ten nie służy gospodarce leśnej na tym gruncie, gdy prawidłowa subsumpcja prowadzi do uznania, że budynek ten służy tej gospodarce, a tym samym nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. Z tych wszystkich powodów skarga wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2016r. Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (znak: [...]) w całości, jak również - na podstawie art. 135 p.p.s.a. - uchylenie postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] nr [...] z dnia [...] października 2015r. (znak: [...]) w całości i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna. Otóż jednym z zarzutów skargi jest nie dokonanie ustaleń faktycznych poprzez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie charakteru i rodzaju planowanej zabudowy. Mianowicie skarżący wywodzi, że nigdy nie określił, że pod pojęciem budynku gospodarki leśnej rozumie budynek służący produkcji leśnej. Wywodzi także, że zarówno budynek, jak i grunt może być wykorzystywany do realizacji potrzeb pozaprodukcyjnych lasu tj. związanych z wypoczynkiem, rekreacją, ochroną zdrowia i turystyką. Z argumentacji zatem przedstawionej w skardze wynika, że intencją skarżącego jest wzniesienie na spornej działce nie tyle budynku służącego produkcji leśnej, co budynku służącego celom wypoczynku, rekreacji, ochrony zdrowia itp. (str. 3 skargi). W ocenie Sądu powyżej wskazane zarzuty pozostają bez znaczenia dla przedmiotu sprawy. Organ uzgodnieniowy bowiem dokonuje oceny przedstawionego projektu decyzji w oparciu o normę procesową wskazaną w art. 106 k.p.a. Przepis ten reguluje zasady i tryb tzw. współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej (np. J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 466 i n.). Jak się wskazuje w orzecznictwie przepis art. 106 k.p.a. nie odnosi się do przewidzianych w przepisach prawa materialnego form współdziałania polegających na współdecydowaniu (uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z dnia 27 kwietnia 1995 r., III AZP 4/95). Organ uzgadniający bowiem wyraża swoje stanowisko odnośnie konkretnego projektu decyzji i nie ma kompetencji do dokonywania zmian w tym projekcie i tym samym współdecydowania z organem głównym prowadzącym postępowanie. Przedmiot postępowania uzgodnieniowego determinowany jest przez organ wydający decyzję administracyjną. Organ uzgodnieniowy może jedynie zaakceptować ten projekt poprzez wydanie postanowienia o uzgodnieniu lub odmówić uzgodnienia podając powody tego rozstrzygnięcia i ewentualnie wskazując jakie muszą nastąpić zmiany w projekcie, aby został uzgodniony. Tymczasem Zarząd Dzielnicy [...] przygotowując projekt decyzji podał, że przedmiotem uzgodnienia jest decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z niezbędną infrastrukturą. Powyższy wywód w powiązaniu z ustaleniem treści decyzji prowadzi do konkluzji że Dyrektor Generalny Lasów Państwowych władny był wypowiedzieć się odnośnie możliwości zabudowy spornej działki jedynie budynkiem na potrzeby gospodarki leśnej, co w konsekwencji miało miejsce. Natomiast oczekiwania skarżącego, aby organ wypowiadał się w sprawie możliwości posadowienia budynku na potrzeby choćby rekreacyjne wykracza poza przedmiot uzgodnienia. Jako zatem bezzasadne należało uznać zarzuty skargi naruszenia przepisów k.p.a co do samodzielnego ustalania przez organ uzgodnieniowy charakteru budynku, którego realizację planował skarżący. Poza sporem także w ocenie Sądu pozostaje kwestia przedmiotu uzgodnienia w powiązaniu z normą kompetencyjną organu właściwego do spraw ochrony gruntów leśnych. Właściwość tego organu uzasadniona jest normą kompetencyjną określoną w art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w powiązaniu z normą art. 92 ust. 1 i 2 u.g.n. Przepis art. 92 ust. 2 u.g.n. stanowi, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponieważ wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczył terenu inwestycyjnego opisanego jako działka nr [...] w całości obejmująca grunty leśne - jak wynika to z rejestru gruntów, w sposób prawidłowy uznano konieczność dokonania uzgodnienia przez organ właściwy w sprawie ochrony gruntów leśnych. Właściwość tę określa art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z której to normy wynika, że co do reguły organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. Taki stan prawny i faktyczny implikuje dalsze rozważania w kontekście zarzutu skargi, że sporna działka nie jest lasem w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niewątpliwie przywołane przepisy u.p.z.p. jedynie wskazują, że w sytuacji gdy teren inwestycyjny wedle rejestru gruntów jest działką leśną wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zasady natomiast i kryteria tej ochrony wynikają już z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Słusznie skarga eksponuje art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o lasach. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty m.in. określone jako lasy w przepisach o lasach. Z kolei lasem w rozumieniu ustawy o lasach jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Oznaczałoby, że przy takim rozumieniu pojęcia lasu konieczne jest spełnienie poza kwestią przyrodniczą (czyli pokrycia roślinnością leśną) także zdefiniowanie prawne poprzez m.in. zbadanie, czy ma stosowną powierzchnię ten las oraz czy jest przeznaczony do produkcji leśnej. Zestawienie bowiem przepisów u.p.z.p. z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych dawałoby taki efekt, że ochronie wedle ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podlegają jedynie te działki leśne, których powierzchnia przekracza 0,10 ha oraz są wykorzystywane produkcyjnie. W konsekwencji w takim rozumieniu sporna działka nie byłaby lasem, jak twierdzi skarżący. W ocenie Sądu należy jednak skorzystać z wykładni systemowej i czytać przepisy u.p.z.p. w zw. z u.g.n. w ten sposób, że jednak ochronie będą podlegały wszystkie grunty, które są wpisane do rejestru gruntów jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi (art. 92 u.g.n.). Nie będzie miało zaś znaczenia jaka powierzchnia tych gruntów będzie stanowiła teren inwestycyjny. Takie łączne rozumienie przepisów u.p.z.p. w zw. z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt a ustawy o lasach będzie polegało na tym, że wszystkie zasady ochrony gruntów leśnych, zawarte w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych będą miały zastosowanie do wszelkich nieruchomości, które w rejestrze gruntów będą zapisane jako użytki leśne. Nawet gdyby przyjąć inną wykładnię omawianych przepisów tzn. jednak jako podlegający ochronie las należy rozumieć obszar minimum 0,10 ha i przeznaczony do produkcji leśnej to w niniejszej sprawie nie miałoby to wpływu na wynik sprawy. Zdaniem bowiem Sądu przy takim założeniu do ustalenia, czy teren inwestycji spełnia minimalne wymagania powierzchniowe dotyczące lasu (0,10 ha gruntów leśnych) należało wziąć pod uwagę również inne, przyległe nieruchomości gruntowe, stanowiące odrębne nieruchomości. W tej sytuacji pojęcie lasu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach nie jest kategorią cywilnoprawną i abstrahuje od pojęcia własności, odwołując się wyłącznie do powierzchni, cech przyrodniczych, przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania. Pojęcie lasu jest całkowicie niezależne i oderwane od pojęcia nieruchomości gruntowej (por. Bartosz Rakoczy "Komentarz do art.3 ustawy o lasach", stan prawny: 10 stycznia 2010 r., publ. LEX). Tym samym fakt, że dana nieruchomość gruntowa ma - po podziale gruntu leśnego - powierzchnię mniejszą niż 0,10 ha, nie pozbawia jej statusu gruntu leśnego w sytuacji graniczenia z innymi gruntami leśnymi, tworzącymi łącznie zwartą powierzchnię ponad 0,10 ha. A taka sytuacja ma miejsce w sprawie, co wynika z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy. Wokół bowiem terenu inwestycyjnego znajdują się działki albo Ls albo Lz, których powierzchnia łączna przekracza niewątpliwie 0,10 ha. Dalej należy podkreślić, że uzgodnienie dokonywane przez organy ochrony gruntów leśnych podobnie jak gruntów rolnych ma charakter rozstrzygnięcia uznaniowego. Organ zasadnie cytując wyrok WSA z dnia 23 września 2013r. sygn. akt IV SA/Wa 947/13 ustalił, że w tym konkretnym wypadku nie jest konieczne w celu prowadzenie gospodarki leśnej przez skarżącego wybudowanie i korzystanie z budynku dla potrzeb gospodarki leśnej. W pełni akceptując wywody zawarte w uzasadnieniu, stanowiące cytat wyroku WSA, Sąd podkreśla, że prowadzenie gospodarki leśnej w takim zakresie w jakim wykonują ją osoby fizyczne, na obszarze porównywalnym z działka skarżącego, nie wymaga jakichkolwiek budynków. Pojmowanie obowiązków, które ciążą na właścicielu lasu w takim rozumieniu jaki proponuje skarżący prowadziłoby do sytuacji kiedy na każdej działce leśnej o niedużej powierzchni posadowiony byłby budynek, który miałby zabezpieczać wykonywanie tej gospodarki. Takie rozumienie Sąd uznaje za nieracjonalne i nie dające pogodzić się z celem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Poza wszystkim – jak wynika ze skargi – taki budynek nie stanowi zamierzenia inwestycyjnego skarżącego. W kwestii natomiast zamierzenia inwestycyjnego skarżącego tj. jak twierdzi budynku związanego z wypoczynkiem, rekreacją, ochroną zdrowia i turystyką – nie było ono przedmiotem uzgodnienia, co wynika z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nie sposób podzielić także zarzutu skargi, że organ stoi na stanowisku, że jedynie Lasy Państwowe mają uprawnienie do wznoszenia na gruntach leśnych nieruchomości związanych z gospodarką leśną. Jedynie celem zobrazowania systemu racjonalnej gospodarki leśnej organ podał jakie powierzchnie lasu wymagają do realizacji zadań ustawowych wzniesienia budynków. Tymczasem obszar lasu skarżącego nie wymaga oddzielnego budynku, poza tym obowiązki właściciela nie wymagają w celu ich realizacji takich zabiegów, które wymagałaby środków pomocniczych na miejscu. Czynności utrzymania lasu mogą być realizowane przez właściciela poprzez zastosowanie takich narzędzi i urządzeń, które mogą być przechowywane poza lasem, a dostarczane jedynie na czas owych zabiegów. Z tych wszystkich względów skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.