V SA/Wa 829/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Szkoły [...] w W. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] stycznia 2016r. nr [...], w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania w kwocie 50.700,00 zł –Szkoła N. w W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści wniosku zaznaczono, że wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi przez Sąd naraziłoby uczelnię na niepowetowaną stratę. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego na obecnym etapie, jak podkreślił wnioskodawca skutkowałoby zachwianiem płynności finansowej uczelni, niekorzystnym skutkiem dla poziomu kształcenia i odbiłoby się negatywnie na studentach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Wniosek skarżącej o wstrzymanie zmierza więc do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., l FSK 983/08, postanowienie NSA z 2 kwietnia 2008 r., l OZ 210/08). Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Skarżący powinien wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała, że wykonanie decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę, a ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego skutkowałoby zachwianiem płynności finansowej uczelni, jednakże twierdzenia te są ogólnikowe, gołosłowne i w żaden sposób nie zostały uprawdopodobnione. Należy podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek danych obrazujących jej obecną sytuację majątkową. Nie wskazała, m.in. z jakich wydatków koniecznych przewidzianych w jej budżecie musiałaby zrezygnować i jaką szkodą by groziło wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie podała też na czym miałby polegać niekorzystny skutek dla poziomu kształcenia oferowanego przez uczelnię i jak wynikająca z tego faktu ewentualna strata miałaby odbić się negatywnie na studentach i w jaki sposób przełożyłaby się na kondycję finansową skarżącej uczelni. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził więc, że skarżąca uczelnia w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło jej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Zawarte w uzasadnieniu wniosku, niepoparte żadnymi danymi i dowodami, ogólnikowe twierdzenia dotyczące skutków faktycznych wykonania decyzji, uniemożliwiają Sądowi zweryfikowanie twierdzeń skarżącej w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Skoro więc skarżąca, na której spoczywał ciężar uprawdopodobnienia przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie przedstawiła jakichkolwiek danych potwierdzających, że takie podstawy zachodzą – Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.