I OSK 1663/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 900/15 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. 10 Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. S. na sprecyzowane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym postanowieniem, zapadłym po rozpatrzeniu zażalenia J. S. na postanowienie Prezydenta Miasta Kielce z [...] kwietnia 2015 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce z [...] listopada 1991 r., zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej jako działka [...] na działki [...]/1 i [...]/2, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., organ odwoławczy utrzymał je w mocy. Jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń Prezydent Miasta Kielce odmówił wznowienia postępowania argumentując, że wniosek o wznowienie oparty był na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i w takim przypadku winien on być złożony w terminie 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się przez wnioskodawcę o decyzji (art.148 § 2 K.p.a.). J. S. wniósł podanie o wznowienie dnia 29 lipca 2014 r., podczas gdy z kwestionowaną decyzją zapoznał się najpóźniej składając wniosek o stwierdzenie jej nieważności, co miało miejsce 7 stycznia 2014 r. Zdaniem organu odwoławczego, który podzielił te ustalenia i rozważania, wnioskodawca nie dochował ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, co uzasadnia odmowę wznowienia. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił, że organy obu instancji potraktowały wspomniane podanie jako wniosek o wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a., tymczasem niezależnie od tego, iż w istocie nie brał on udziału w postępowaniu, w którym została wydana decyzja z [...] listopada 1991 r., to podnosił także inne okoliczności, które organ winien wziąć pod rozwagę. Skarżący zaznaczył, że nie napisał wniosku o podział nieruchomości, ani nie wyraził zgody na jej podział. Organ winien więc rozpatrzyć sprawę pod kątem regulacji zawartej w art. 145 § 1 ust. 1, 2 i 5 K.p.a., gdyż ww. okoliczności nie były znane organowi w chwili wydania decyzji. Skarżący zwrócił także uwagę, że w toku postępowania nie odebrał kierowanej do niego korespondencji. Zdarzenia te są prawnie doniosłe i stanowią nowe okoliczności, bo gdyby organ nie otrzymał wniosku o podział podpisanego imieniem i nazwiskiem skarżącego, a także gdyby nie przyjął, iż z wnioskiem tym, także ocenianym jako dowód okoliczności w nim zawartych, łączy się zgoda na taki podział, to nigdy do wydania decyzji dotychczasowej by nie doszło. Dalej skarżący podkreślił, że powoływał się na sfałszowanie jego podpisu. Okoliczność ta winna spowodować podjęcie przez organ działań zmierzających do ustalenia tego faktu. Skoro bowiem okoliczność będąca podstawą wznowienia postępowania według wnioskodawcy zaistniała, to organ winien dążyć do jej ustalenia. W chwili obecnej, z uwagi na przedawnienie karalności przestępstwa podrobienia podpisu, postępowanie zmierzające do ustalenia czy doszło do jego popełnienia nie zostałoby wszczęte i w związku z tym tylko w postępowaniu administracyjnym można ustalić, że podpis na wniosku został złożony przez inną niż skarżący osobę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę wskazał, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły na wstępnym etapie badania podania o wznowienie postępowania, że zostało ono złożone z uchybieniem ustawowego terminu (art. 148 § 1 K.p.a.). Domagając się wznowienia postępowania zakończonego decyzją podziałową z [...] listopada 1991 r., J. S. jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i zarzucił, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu o podział działki, bowiem nie zwracał się z prośbą w tej materii, ani nie odebrał decyzji zatwierdzającej podział. Wskazał, że podpis pod wnioskiem został najprawdopodobniej sfałszowany, tak jak i podpis na dowodzie doręczenia mu tej decyzji podziałowej. Jednocześnie podając, że "na chwilę obecną rozważa złożenie zawiadomienia o przestępstwie z art. 270 K.k., tj. podrobienia dokumentu. Ewentualny wyrok stwierdzający popełnienie czynu określonego w w/w przepisie stanowiłby kolejną przesłankę do wznowienia postępowania podziałowego, tym razem z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a." Z akt sprawy wynika, że przed złożeniem podania o wznowienie postępowania skarżący wystąpił w dniu 7 stycznia 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 1991 r., zarzucając że rażąco narusza ona prawo i że nie był uczestnikiem postępowania zakończonego tą decyzją. Tak więc w ocenie Sądu meriti słusznie organy przyjęły, że najpóźniej 7 stycznia 2014 r. J. S. dowiedział się, że toczyła się sprawa zakończona wydaniem decyzji zatwierdzającej podział. Sąd ten podzielił również twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, że nawet już wcześniej skarżący musiał wiedzieć o wydaniu decyzji podziałowej. Przystępując bowiem do aktu notarialnego znoszącego współwłasności działek [...]/1 i [...]/2 z pozostałymi współwłaścicielami tej nieruchomości, to jest D. S., P. S. i M. S., co miało miejsce [...] maja 2006 r., miał świadomość, że nieruchomość oznaczona numerem [...] została podzielona na dwie działki, skoro zgodził się na zniesienie współwłasności w ten sposób, aby jemu przypadła na wyłączną własność działka nr [...]/2 o pow. 372 m kw. Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. W skardze kasacyjnej J. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, iż organ administracyjny wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 104 § 1, art. 148 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a to podawanej także przez skarżącego, innej niż wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a określonej przepisem art. 145 § 1, 2, 5 K.p.a., tj. podrobienia jego podpisu pod oświadczeniem zawierającym wniosek o rozgraniczenie nieruchomości. W związku z tym, organy rozpoznające wniosek skarżącego winny, zachowując się zgodnie z powoływanymi wyżej przepisami, ocenić go także w oparciu o ww. przesłanki, niezależnie od tego czy skarżący zdecydowałby się złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa podrobienia podpisu, gdyż winny stać na straży praworządności, podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zmierzając przy tym do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i prowadząc w tym celu postępowanie dowodowe. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia tego orzeczenia bez odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i ograniczeniu się do wywodów związanych z niedochowaniem przez skarżącego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej te zarzuty szerzej umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie godzi się przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć nadto należy, że w myśl art. 176 § 2 P.p.s.a., poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, bowiem pismem z dnia 25 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zrzekł się w jego imieniu rozprawy, a pozostałe strony, w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 P.p.s.a.) Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie jest wyrok, którym Sąd I instancji oddalił skargę na postanowienie wydane w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania administracyjnego - i to postanowienie formalne, bo nie dotyczące meritum wznowienia. Zatem do tego aspektu – o charakterze wyłącznie procesowym – musi zostać zawężona jego ocena instancyjna. Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano dotknięte jest jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Jest nią m.in. niebranie przez stronę udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), którą eksponuje wnioskodawca w tej sprawie. Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania i zbadania zasadności tej przesłanki, a następnie ewentualnie decyzji dotychczasowej, organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić zaistnienie w sprawie wymaganych przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, mogących stanowić przeszkody do wznowienia, jak też terminowość złożenia podania, gdy wznowienie następuje na wniosek. Wystąpienie negatywnych przesłanek, jak i uchybienie terminowi do zgłoszenia żądania w tej materii tamuje bowiem drogę do prowadzenia tego postępowania. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.), zaś ich brak skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), które stosownie do art. 149 § 2 K.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie przyjmuje się, iż po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu ustalenie wyżej opisanych okoliczności formalnych, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. Nie są one czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 893/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA, a także B. Adamiak, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; M. Jaśkowska, (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740). W toku tych czynności wstępnych organ bada, czy zachowano ustawowy termin do wniesienia podania, jak i przesłanki podmiotowe (np. legitymację wnioskodawcy, jego zdolność procesową) oraz przedmiotowe (wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, istnienie sprawy administracyjnej, decyzji ostatecznej, właściwość organu), ewentualnie tamujące drogę do merytorycznego rozpatrzenia żądania, czyli uzasadniające odmowę wznowienia postępowania (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 324/12, CBOSA). Jedną z podstawowych kwestii wymagających zbadania na tym etapie postępowania jest zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie. Po myśli art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Jednak stosownie do art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyklucza możwliość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że cytowany przepis art. 148 § 2 K.p.a. jest klarowny i jasny. Ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 K.p.a., czy termin z art. 111 § 1 K.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o jej istnieniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 769/97, LEX nr 45129). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (p. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07; z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1025/11; z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1927/11, wszystkie publ. CBOSA). A zatem Sąd I instancji w sposób uprawniony oparł zaskarżony wyrok na tezie, zgodnie z którą bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Jak trafnie wskazał, słusznie w postanowieniach organów obu instancji przyjęto, iż J. S. najpóźniej 7 stycznia 2014 r. dowiedział się, że toczyła się sprawa zakończona wydaniem decyzji zatwierdzającej podział, będącej obecnie przedmiotem podania o wznowienie. Do takiego stwierdzenia uprawnia bowiem okoliczność, iż w tym dniu skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności tejże decyzji podziałowej z [...] listopada 1991 r. Jak poprawnie skonstatował organ odwoławczy, wnioskodawca przystępując do aktu notarialnego, znoszącego współwłasności działek [...]/1 i [...]/2 z pozostałymi współwłaścicielami tej nieruchomości, to jest D. S., P. S. i M. S., co miało miejsce [...] maja 2006 r., musiał wiedzieć, że nieruchomość oznaczona numerem [...] została podzielona na dwie działki, skoro zgodził się na zniesienie współwłasności w ten sposób, aby jemu przypadła na wyłączną własność działka nr [...]/2. W tej sytuacji, skoro jako podstawę żądania wznowienia podstępowania wskazał na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., prawidłowo organy uznały, że termin 1 miesiąca, liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.) nie został zachowany. Z uwagi na powyższe nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) i to nie tylko z uwagi na ich nietrafność, ale również nieprawidłowe sformułowanie. Podnosząc bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania należy przede wszystkim dowieść, iż miał on istotny wpływ na wynik sprawy. Co prawda autor skargi kasacyjnej posłużył się tym zwrotem, jednakże odniósł go do postępowania przed organem. Jest to istotna wada tego zarzutu. Również zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności wyraźnie dotyczą postępowania administracyjnego. Tymczasem chodzi o istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem uchybienia popełnionego przez wojewódzki sąd administracyjny. Pod tym pojęciem judykatura rozumie taki stan, w którym można z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że gdyby nie popełniono zarzucanych uchybień, to treść wyroku byłaby inna. Czyli w tej sprawie należałoby wykazać, że gdyby Sąd I instancji dostrzegł naruszenie przez organ reguł zawartych w wymienionych przepisach K.p.a. wówczas uchyliłby zaskarżone postanowienie. Po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., może to nastąpić wówczas, gdy doszło do takich naruszeń procesowych w postępowaniu administracyjnym, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich zaś nie sposób zarzucić organowi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do naruszenia wskazanych w kasacji przepisów K.p.a. nie doszło, bo postępowanie to było prowadzone prawidłowo i poprawnie zostało zakończone. Przede wszystkim godzi się zważyć, że żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zostało jednoznacznie sprecyzowane w petitum pisma z dnia 24 lipca 2014 r. To zaś wykluczało dociekanie przez organ intencji wnioskodawcy, w tym wyłączało obowiązek domagania się dookreślenia żądania, a tylko takie uprawnienie ma organ, gdyż sam nie może ingerować w treść wniosku ani go modyfikować (p. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1661/10, z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 724/13, publ. CBOSA). Okoliczność, że w uzasadnieniu swego podania skarżący wspomniał, że jego podpis pod wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie podziału nieruchomości został, jego zdaniem sfałszowany, nie uprawniała organu do uznania tego za kolejną podstawę wznowieniową. Zauważyć bowiem należy, iż przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla sprawy, a dowody fałszywe to takie, które są nieprawdziwe, niezgodne z obiektywnie istniejącą rzeczywistością. Warunkiem wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest oparcie się na takich fałszywych dowodach, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc dowody bezpośrednio jej dotyczące, a organ, opierając się na takich dowodach, uzyskał niezgodny z prawdą obraz rzeczywistości, określonego stanu faktycznego. W konsekwencji oznacza to, że decyzja wydana w oparciu o takie dowody również jest dotknięta kwalifikowaną wadą. Przy czym warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania w razie zaistnienia tej przesłanki jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Nie może tego dokonać organ właściwy do wznowienia postępowania. To z kolei oznacza, że skoro skarżący twierdził, iż jego podpis został sfałszowany powinien był ten fakt udowodnić, nadto wyraźnie żądać wznowienia postępowania na tej podstawie. Analizując ten aspekt sprawy trzeba mieć również na uwadze wolę ustawodawcy zwiększenia roli strony w postępowaniu administracyjnym, m.in. poprzez wymuszenie większej inicjatywy w postępowaniu dowodowym (p. dokonana ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18) nowelizacja). Oprócz samego stwierdzenia o rzekomym sfałszowaniu podpisu w toku postępowania toczącego się w 1991 r. skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na tę okoliczność. Niepodobna zatem uznać, aby organ miał obowiązek uwzględnienia tych okoliczności jako dodatkowej podstawy wznowieniowej, podnoszonej przez skarżącego obok wyraźnie wskazanej w podaniu z dnia 24 lipca 2014 r. przesłanki opartej na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Tym bardziej, że nie wykazał zachowania terminu co do innych podstaw wznowienia, który należy liczyć od dnia dowiedzenia się o danej okoliczności (art. 148 § 1 K.p.a.). Godzi się również wskazać, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a., jest logiczne i zrozumiałe. Jego treść pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, które doprowadziło do sformułowania wniosku o bezzasadności skargi. Jeżeli nawet Sąd ten nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, to nie mogło to mieć istotnego wpływy na wynik sprawy, a tylko taka okoliczność pozwalałaby na uwzględnienie skargi kasacyjnej. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli wywód sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 326/06, LEX nr 317349), a orzeczenie poddaje się kontroli instancyjnej i jest prawidłowe. W konsekwencji przekonujących motywów, pozwalających na dokonanie jego oceny, uzasadnienie to spełnia zakładane cele. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. ----------------------- 2