I SA/Gl 397/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Teresa Randak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej – SKO, Kolegium lub organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. – dalej o.p.) w związku z art. 6o i art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm. – dalej u.c.p.g.) oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 poz. 1659), po rozpatrzeniu odwołania H.S. (dalej – skarżący, strona), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B.(dalej – organ I instancji) z dnia [...] nr [...] określającą H.S. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. K.- działka nr [...]. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. wezwał skarżącego do złożenia deklaracji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub złożenia wyjaśnień co do przyczyn jej niezłożenia. Wezwanie dotyczyło nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Odpowiadając na wezwanie (pismo z dnia 2 stycznia 2014 r.) skarżący wyjaśnił, że od ponad 20 lat nie mieszka na terenie wskazanej nieruchomości. Na posesji tej zamieszkują natomiast dwie rodziny, tj. W.J. i A. J., jednak nie posiada wiedzy co do ich liczebności oraz ilości wytwarzanych przez nich odpadów komunalnych. Kolejnym wezwaniem, zawartym w piśmie z dnia 30 lipca 2014 r., organ zwrócił się do strony o złożenie deklaracji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub złożenia wyjaśnień co do przyczyn jej niezłożenia. Wezwanie to dotyczyło tym razem nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] – działka nr [...]. Skarżący w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. odmówił złożenia takiej deklaracji stwierdzając, że przebywa tam sporadycznie z racji pilnowania materiałów zgromadzonych do budowy altany. Organ I instancji pismem z dnia 2 listopada 2015 r. został poinformowany przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B., iż strona od kilkunastu lat nie przebywa pod adresem: B. ul. [...]. W ostatnim okresie zamieszkuje natomiast w prowizorycznym budynku niemieszkalnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości stanowiącej jego własność. Położona jest ona w B. w obrębie [...] (naprzeciwko nieruchomości oznaczonej jako ul. [...]). Jego adresem korespondencyjnym jest skrytka pocztowa nr [...], [...] (Poczta przy [...]). Z powyższych względów organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], działka nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji w dniu [...] wydał decyzję, którą określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do lipca 2015 r. różnicując wysokość opłaty w poszczególnych okresach od obowiązujących w danym czasie stawek opłat oraz założonej liczby osób zamieszkałych. Na skutek wniesionego odwołania przez stronę, Kolegium decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie, a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach wydanej decyzji SKO wskazało na brak dostatecznego wyjaśnienia faktu zamieszkiwania przez skarżącego na nieruchomości przy ul. [...] w okresie od 1 lipca 2013 r. do 24 lipca 2015 r., a także czy odpady komunalne we wskazanym okresie gromadzone były w sposób selektywny czy też nieselektywny. Niezależnie od powyższego poddano pod rozwagę organu I instancji możliwość zwolnienia H. St. w całości lub w części z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku z trudną sytuacją materialną w jakiej się znajdował. Kolejną decyzją z dnia [...] organ I instancji ponownie określił skarżącemu opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] – działka nr [...]. W jej sentencji: 1) Określono skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dla nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], działka nr [...]: a) za okres od lipca 2013 r. do czerwca 2014 r. - na kwotę [...]zł, tj. [...] zł miesięcznie, b) za okres od lipca 2014 r. do czerwca 2015 r. - na kwotę [...]zł, tj. [...] zł miesięcznie, c) za okres od lipca 2015 r. do listopada 2015 r. - na kwotę [...]zł, tj. [...] zł miesięcznie, d) za okres od grudnia 2015 r. do maja 2016 r. - na kwotę [...] zł, tj. [...] zł miesięcznie, e) za czerwiec 2016 r. - na kwotę [...] zł, przy czym opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w niniejszej decyzji za czerwiec 2016 r., obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. 2) Poinformowano stronę, że zgodnie z art. 47 § 3 oraz art. 53 § 1, § 3 i § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa - odsetki od zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nalicza podatnik od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności wskazanej opłaty do dnia wpłacenia przedmiotowej opłaty w kasie Urzędu Miejskiego lub przelewem na konto bankowe Urzędu Miejskiego w B.. Organ I instancji zawarł we wstępnej części swej decyzji informację, iż odsetki należy naliczyć odpowiednio: od dnia 17 sierpnia 2013 r., od dnia 16 października 2013 r., od dnia 17 grudnia 2013 r., od dnia 18 lutego 2014 r., od dnia 16 kwietnia 2014 r., od dnia 17 czerwca 2014 r., od dnia 19 sierpnia 2014 r., od dnia 16 października 2014 r., od dnia 16 grudnia 2014 r., od dnia 17 lutego 2015 r., od dnia 16 kwietnia 2015 r., od dnia 16 czerwca 2015 r., od dnia 22 września 2015 r., od dnia 21 listopada 2015 r., od dnia 21 stycznia 2016 r., od dnia 22 marca 2016 r., od dnia 21 maja 2016 r. i od dnia 21 lipca 2016 r. - do dnia zapłaty, o ile wskazane odsetki są należne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji, powołując się na zgromadzone w sprawie dowody, stwierdził, że skarżący zamieszkuje na działce nr [...] co najmniej od 2009 r. Okoliczności tej mają dowodzić: 1) notatki urzędowe z dnia 23 listopada 2009 r. i 27 listopada 2009 r. sporządzone przez Strażników Straży Miejskiej w B., którzy odebrali od strony oświadczenie o zamieszkiwaniu na wskazanej nieruchomości; 2) protokół przesłuchania świadka wykroczenia z dnia 17 grudnia 2009 r., w którym strona zeznała, że zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości; 3) pismo Straży Miejskiej w B. z dnia 23 czerwca 2016 r., z którego wynika, że w trakcie przeprowadzanych czynności wyjaśniających w latach 2009 - 2016 skarżący składał oświadczenia, z których jasno wynikało, iż zamieszkuje na wskazanej nieruchomości; 4) protokół rozprawy w sprawie o wykroczenie z dnia 11 sierpnia 2010 r., gdzie świadek – J. J. zeznał, iż strona poinformowała go, że zamieszkuje na ul. [...]; 5) protokół rozprawy w sprawie o wykroczenie z dnia 17 kwietnia 2013 r., gdzie świadek – M. K. oświadczył: "Obwiniony na pewno nie jest zameldowany na tej działce, ale tam zamieszkuje"; 6) protokół rozprawy w sprawie o wykroczenie z dnia 26 lipca 2013 r., gdzie świadek – K. S., zeznała, iż skarżący zamieszkuje na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania; 7) opinie sądowo-[...] z dnia 23 grudnia 2012 r. oraz 25 października 2014 r., w których lekarz przeprowadzający badania dokonał również ustaleń wskazujących, że pacjent zamieszkuje na działce przy ul. [...]; 8) oświadczenia sąsiadów: a) Z. M. - protokół z dnia 28 stycznia 2016 r. - świadek nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy skarżący zamieszkuje na nieruchomości położonej w B. przy ul. K. (działka nr [...]). Świadek zeznał, że od dnia 1 lipca 2013 r. skarżący przebywał na nieruchomości sporadycznie. W dniu 30 czerwca 2016 r. Z. M. doprecyzowała złożone oświadczenie (opis w pkt e), b) G. S. - protokół z dnia 28 stycznia 2016 r. - świadek zeznał, iż skarżący raczej zamieszkuje na nieruchomości co najmniej od 1 lipca 2013 r.; c) Ł. G. - protokół z dnia 28 stycznia 2016 r. - świadek jednoznacznie stwierdził, że strona zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości co najmniej od 1 lipca 2013 r.; d) T. S. - protokół z dnia 30 czerwca 2016 r. – świadek przyznał, że nieruchomość przy ul. [...] jest zamieszkiwana przez skarżącego co najmniej od 1 lipca 2013 r.; e) E. M. - protokół z dnia 30 czerwca 2016 r. – świadek zeznał, że strona zamieszkuje na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania co najmniej od 1 lipca 2013 r., ponadto żona E. M. – Z. M. doprecyzowała złożone w dniu 28 stycznia 2016 r. oświadczenie, wyjaśniając, iż powiedziała, że nie może jednoznacznie stwierdzić, czy skarżący zamieszkiwał na nieruchomości, gdyż nie obserwuje sąsiadów, ale widywała go bardzo często na terenie posesji; 9) pismo z dnia 1 lipca 2016 r. z Komisariatu I Policji w B.- w piśmie wyjaśniono, że zarówno skarżący, jak i A. K. zamieszkiwali na nieruchomość co najmniej od maja 2014 r., kiedy to do jednostki dotarły pierwsze informacje dotyczące złej sytuacji socjalno-bytowej A.K.. Organ I instancji podniósł również, że twierdzeniom skarżącego o sporadycznym przebywaniu na ul. [...] zaprzecza pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B.z dnia 23 czerwca 2016 r. Otóż z załączonych do niego dokumentów wynika, że strona wraz z A. K. co najmniej od czerwca 2014 r. zaspokajali swe potrzeby mieszkaniowe na terenie wspomnianej nieruchomości. Z racji jednak na brak jednoznacznych dowodów dotyczących tego od kiedy na nieruchomość przy ul. [...] zamieszkiwała A.K. oraz fakt, że była ona hospitalizowana, a także przebywała w domu dla bezdomnych, organ naliczył opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od dwóch osób dopiero od lipca 2015 r. Ponadto z powodu nie złożenia przez skarżącego deklaracji dotyczących wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak również z racji na brak innych oświadczeń o sposobie gromadzenia odpadów komunalnych, organ I instancji przyjął wyższą stawkę dla wyliczenia opłaty za okres od lipca 2013 r. do listopada 2015 r., tj. odpowiadającą nieselektywnej ich zbiórce Natomiast jak ustalono, w dniu 16 grudnia 2015 r. przedsiębiorca odbierający odpady od strony wyposażył działkę nr [...] przy ul. [...] w pojemniki do gromadzenia odpadów komunalnych z podziałem na frakcje "suchą" i "mokrą". Od powyższej daty organ I instancji nie stwierdził nieselektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Tym samym wyliczył stronie od tej daty opłatę przy zastosowaniu stawki odpowiadającej selektywnej zbiórce odpadów komunalnych. W końcowej części uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wyjaśniono, że na terenie Gminy B. nie obowiązuje uchwała, o której mowa w art. 6k ust. 4 u.c.p.g., tj. umożliwiająca zwolnienie w całości lub w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi niektórych właścicieli nieruchomości. W odwołaniu z dnia 5 października 2016 r. skarżący wyraził niezadowolenie z otrzymanej decyzji, stwierdzając, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest zawyżona. Dnia 7 października 2016 r. strona złożyła wniosek o wyznaczenie mu pełnomocnika z urzędu. Załączyła do niego kserokopię opinii sądowo - [...] z której ma wynikać, że w czasie popełniania przez niego wykroczenia z art. 77 Kodeksu wykroczeń miał ograniczoną zdolność do rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nadto w tym samym piśmie opisał swoją obecną sytuację rodzinną, działanie organów ścigania. Odpowiadając na ten wniosek Kolegium wyjaśniło skarżącemu, że w postępowaniu podatkowym brak jest możliwości ustanowienia pomocy prawnej w postaci profesjonalnego pełnomocnika (pismo z dnia 25 listopada 2016 r.). Następnie pismem z dnia 25 listopada 2016 r. organ odwoławczy wezwał stronę do: wskazania zarzutów przeciw decyzji organu I instancji, określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem jego odwołania oraz wskazania dowodów uzasadniających jego żądanie. W dniu 14 grudnia 2016 r. w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący złożył wyjaśnienia, na okoliczność doręczonego mu wezwania. Odnosząc się do wezwania w zakresie zarzutów przeciwko decyzji skarżący podał, że sprawa gromadzenia odpadów była już rozpatrywana. W jej wyniku nałożono na niego karę w wysokości [...]zł (sprawa była rozpatrywana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze). Nadto skarżący oświadczył, że nie może być dwa razy karany za ten sam przedmiot sprawy. Poprzednia kara nie została jeszcze przez niego zapłacona, a już naliczono mu kolejną. Odnosząc się natomiast do istoty i zakresu żądania złożonego przez niego odwołania podał, że domaga się umorzenia postępowania dotyczącego naliczenia opłaty, które aktualnie jest rozpatrywane przez organ II instancji. Organ I instancji pismem z dnia 4 stycznia 2017 r. poinformował Kolegium, że nie było prowadzone wobec skarżącego żadne postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, poza sprawą aktualnie rozstrzyganą. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazało, że wobec nie poddania się obowiązkowi złożenia deklaracji w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, organ I instancji zobligowany był do określenia owej opłaty w formie decyzji administracyjnej. Ponadto po weryfikacji podanych kwot przyjęło, że wysokość opłaty została ustalona prawidłowo. Zgromadzony materiał dowodowy, jak twierdzi SKO, jednoznacznie dowodzi tego, że skarżący w okresie od 1 lipca 2013 r. do 24 lipca 2015 r. samotnie zamieszkiwał na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] (działka nr [...]). Natomiast po tej dacie, tj. od 24 lipca 2015 r. do 13 czerwca 2016 r. przebywał na niej wraz z drugą osobą. W skardze z dnia 15 lutego 2017 r. strona wyraziła swą dezaprobatę dla zaskarżonej decyzji. Poza zarzutem sfałszowania materiału dowodowego, dokument ten nie zawiera innych uwag skierowanych do rozstrzygnięcia Kolegium. Podnosi natomiast okoliczności związane z innym zakończonym postępowaniem administracyjnym, w którym zapadło rozstrzygnięcie nakładające na skarżącego obowiązek usunięcia odpadów z terenu jego nieruchomości. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że w stosunku do strony organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne w sprawie usunięcia odpadów z terenu działki nr [...] obręb [...] w B.. W tym postępowaniu stwierdzono zaleganie na wymienionej działce dużej ilości rożnego rodzaju odpadów komunalny, które zostały usunięte w 2014 r. Powyższe postępowanie nie ma jednak związku z niniejszym postępowaniem, albowiem w obu tych sprawach zaistniał inny stosunek administracyjnoprawny. Sprawa rozpoznana w 2014 r. konkretyzowała normę zawartą w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21). Z kolei przedmiotem niniejszego postępowania jest nałożenie obowiązku wynikającego z art. 6o u.c.p.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa dotyczy określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] – działka nr [...], która bezspornie stanowi własność skarżącego. Wątpliwości budzi, czy strona w dacie 1 lipca 2013 r. przebywała na posesji. Według skarżącego do 24 lipca 2015 r. na działce przebywał sporadycznie, natomiast od tego dnia zamieszkuje na jej terenie wraz z żoną. Ponadto kwestionowana jest potrzeba określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak i jej wysokość. Zajmując się pierwszym zagadnieniem, tj. ustaleniem stanu faktycznego w zakresie dotyczącym miejsca zamieszkania skarżącego podnieść należy, że posiada on adres zameldowania: B. ul. [...]. Pod wskazanym adresem jednak nie zamieszkuje, jak oświadczył sam skarżący, od ponad 20 lat. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w piśmie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 2 listopada 2015 r., którym jednocześnie poinformowano organ I instancji o miejscu obecnego pobytu strony, tj. B. ul. [...] (naprzeciwko posesji nr [...]). Z pisma z dnia 2 listopada 2015 r. MOPS-u wynika jeszcze jedna istotna z punktu widzenia sprawy informacja. Mianowicie wskazał on, że skarżący od 1 lipca 2013 r. do dnia sporządzenia pisma nie przebywał w Domu [...] przy ul. [...]w B. oraz w [...] przy ul. [...] w B.. Uwzględniając bowiem oświadczenie strony, złożone do protokołu z dnia 9 grudnia 2015 r., że w spornym okresie przebywał na terenie B.w różnych jego częściach, przyjąć należy, że dysponował innym miejscem na terenie miasta, gdzie zaspokajał swoje potrzeby lokalowe. W ocenie Sądu, miejscem tym była działka [...] przy ul. [...]. Zasadność twierdzenia organów obu instancji o przebywaniu skarżącego co najmniej od 1 lipca 2013 r. na działce przy ul. [...] potwierdzają w sposób bezpośredni zeznania świadków, którzy są sąsiadami nieruchomości należącej do skarżącego. Wątpliwości co do tego faktu nie miał Ł. G.(protokół z przesłuchania świadka z dnia 28 stycznia 2016 r.). Świadek G. S. nie pamiętał dokładnie, ale stwierdził, że raczej strona zamieszkiwała na tej posesji od 1 lipca 2013 r. (protokół z przesłuchania świadka z dnia 28 stycznia 2016 r.). Oświadczenie tej samej treści złożył E. M. oraz T. S. (protokoły z wizji w terenie z dnia 30 czerwca 2016 r.) Z kolei Z. M. zeznała wpierw, że strona przebywała w spornym okresie sporadycznie (protokół z przesłuchania świadka z dnia 28 stycznia 2016 r.). Następnie w trakcie wizji doprecyzowała swoje zeznanie, że wynikało ono z tego, że nie interesuje się tym co robią sąsiedzi oraz dodała, że skarżący przebywał na swojej nieruchomości bardzo często (protokół z dnia 30 czerwca 2016 r.). Na uwadze należy mieć również pozostałe dowody, które zaprzeczają twierdzeniu skarżącego, że na nieruchomości przy ul. [...] zamieszkuje dopiero od 24 lipca 2015 r. Wskazują one wręcz, że strona przebywała w tym miejscu jeszcze na długo przed 1 lipca 2013 r. Sąd ma tu na myśli notatki urzędowe Straży Miejskiej w B. z dnia 23 i 27 listopada 2009 r. gdzie odnotowano działkę przy ul. [...] jako miejsce zamieszkania skarżącego. Ponadto Straż Miejska w piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. wskazała, że strona w trakcie czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawach o wykroczenia także podawała jako adres pobytu ul. [...] - działka [...]. Takie ustalenie poczynili także lekarze sporządzający opinie sądowo-[...] datowane na dzień 23 grudnia 2012 r. i 25 października 2014 r. Adres: B. ul. [...] – działka nr [...], był również wskazywany jako miejsce zamieszkania strony przez świadków składających zeznania w trakcie rozpraw sądowych w sprawach o wykroczenia, a konkretne przez: J. J. (protokół rozprawy sądowej z dnia 11 sierpnia 2014 r.), M.K. (protokół rozprawy sądowej z dnia 17 kwietnia 2013 r.), K.S. (protokół rozprawy sądowej z dnia 26 lipca 2013 r.). Konkludując, Sąd uznał, że w postępowaniu administracyjnym zostało dowiedzione, że skarżący realizuje swoje potrzeby bytowe na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] – działka [...] co najmniej od 1 lipca 2013 r. Nie można zgodzić się zatem z twierdzeniem strony, że bywała tam tylko sporadycznie celem ochrony działki przed złodziejami. Miejsce to również sam skarżący wskazywał jako miejsce swego zamieszkania. Tam też pracownicy różnych instytucji spotykali skarżącego. Dodać należy, że na aprobatę zasługuje stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym przyjęto, że w okresie od 1 lipca 2013 r. do 24 lipca 2015 r. nieruchomość była zamieszkana wyłącznie przez skarżącego. Brak jest bowiem jednoznacznych dowodów pozwalających na określenie innej daty początkowej zamieszkania na działce A. K. niż 24 lipca 2015 r. Bezspornym jest, że A.K. opuściła nieruchomość w dniu 13 czerwca 2016 r., kiedy to została umieszczona w Domu [...]. Przechodząc do rozważań dotyczących zasadności i prawidłowości określenia skarżącemu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zobowiązani są do zbierania powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a. Ponadto na właścicielach nieruchomości ciąży obowiązek pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi (art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g.). Organizacja odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy leży w sferze obowiązku gminy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Dodatkowo rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Właściciele nieruchomości w zamian za odbieranie odpadów komunalnych obowiązani są ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h u.c.p.g.). Wysokość owej opłaty ustalana jest na podstawie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którą właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). Deklaracja musi zawierać dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust. 1a u.c.p.g.). W przypadku niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1 u.c.p.g.). Opłata ustalona w ten sposób, czyli w formie decyzji, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty (art. 6o ust. 2 u.c.p.g.). Zwrócić należy uwagę, że właściciel nieruchomości wobec którego została wydana decyzja określająca opłatę, w przypadku zmiany danych jest obowiązany do złożenia deklaracji, dotyczy to również przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6o ust. 4 u.c.p.g.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] oraz właścicielem nieruchomości zlokalizowanej również w B., ale przy ul. [...] – działka nr [...]. Wobec tego strona była zobligowana do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Bezspornym jest, że skarżący zaniechał realizacji wskazanej powinności. W takiej sytuacji wszczęcie postępowania w celu określenia wysokości opłaty nie pozostaje w sferze uznania organu administracji, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek. Dlatego też organ I instancji, zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. zainicjował z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczy każdego właściciela zamieszkanej nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 3b w związku z art. 6c ust. 1 i art. 6h u.c.p.g.). Wyjaśnić należy, że obowiązek uiszczenia opłaty w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych (a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie) powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i pkt 1 u.c.p.g.). Tym samym, konieczność regulowania opłaty została uzależniona od zamieszkiwania osoby na danej nieruchomości, a nie wytwarzania przez takiego mieszkańca odpadów komunalnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 526/13. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Fakt zamieszkiwania skarżącego na nieruchomości przy ul. [...] – działka nr [...] w okresie od 1 lipca 2013 r. do 24 lipca 2015 r. był sporny. Jednak, jak wykazano powyżej, w toku postępowania udowodniono, że strona co najmniej od 1 lipca 2013 r. do chwili wydawania decyzji zamieszkiwała na wskazanej nieruchomości. Zasadnym było zatem nałożenie na skarżącego obowiązku opłacania opłaty za gospodarowanie odpadami. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca w art. 6k ust. 4 u.c.p.g. zawarł delegację dla rady gminy, która w drodze uchwały, może zwolnić w całości lub w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 930 z późn. zm.), lub rodziny wielodzietne, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz.U. z 2016 r. poz. 785 z późn. zm.). Niestety, jak wskazuje organ I instancji, Rada Miasta B. takiej uchwały nie podjęła. W świetle zgromadzonych dowodów prawidłowo przyjęto, że w okresie od 1 lipca 2013 r. do 16 grudnia 2015 r. zbiórka odpadów odbywała się w sposób nieselektywny. Potwierdzają to jednobrzmiące zeznania świadków: Ł.G., G.S. i Z.M. (protokoły zeznań z dnia 28 stycznia 2016 r.). Natomiast wobec wyrażenia przez skarżącego woli selektywnego zbierania odpadów komunalnych (protokół z dnia 9 grudnia 2015 r.) oraz wyposażenia nieruchomości w dniu 16 grudnia 2015 r. w pojemniki do gromadzenia odpadów z podziałem na "suche" i "mokre", zaistniała podstawa ku temu, aby przyjąć selektywny sposób zbierania odpadów przez skarżącego. Organ I instancji ustalił, iż skarżący samotnie zamieszkiwał nieruchomość w okresie od 1 lipca 2013 r. do 24 lipca 2015 r. oraz od 13 grudnia 2016 r., kiedy to jego małżonka została umieszczona w [...]. Natomiast w okresie od 24 lipca 2015 r do 13 grudnia 2016 r. wraz z A. K. tworzył dwuosobowe gospodarstwo domowe. Dysponując taką wiedzą, na podstawie przepisów prawa miejscowego określono skarżącemu opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W czasookresie dotyczącym sprawy zastosowanie znajdowały następujące uchwały Rady Miasta Bielska-Białej: – uchwała nr XXXI/745/2013z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2013 r. poz. 4127) obowiązująca od 21 czerwca 2013 r. do 1 lipca 2014 r., której § 2 pkt 2 lit. a przewidywał miesięczną opłatę za nieselektywną zbiórkę i odbiór odpadów z gospodarstwa jednoosobowego w wysokości – 21 zł; – uchwała nr XL/945/14 z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2014 r. poz. 1988) obowiązująca od 1 lipca 2014 r. do 1 lutego 2015 r., której § 2 pkt 2 lit. a przewidywał miesięczną opłatę za nieselektywną zbiórkę i odbiór odpadów z gospodarstwa jednoosobowego w wysokości – 22 zł; – uchwała nr V/46/2015 z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2015 r. poz. 967 z późn. zm.) obowiązująca od 1 lutego 2015 r. do 1 lutego 2015 r., której: a) § 2 pkt 1 lit. a przewidywał miesięczną opłatę za selektywną zbiórkę i odbiór odpadów z gospodarstwa jednoosobowego w wysokości – 11 zł, b) § 2 pkt 1 lit. b przewidywał miesięczną opłatę za selektywną zbiórkę i odbiór odpadów z gospodarstwa dwuosobowego w wysokości – 22 zł, c) § 2 pkt 2 lit. a przewiduje miesięczną opłatę za nieselektywną zbiórkę i odbiór odpadów z gospodarstwa jednoosobowego w wysokości – 22 zł, d) § 2 pkt 2 lit. b przewiduje miesięczną opłatę za nieselektywną zbiórkę i odbiór odpadów z gospodarstwa dwuosobowego w wysokości – 44 zł. Zastosowanie odpowiednich stawek, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych parametrów (sposób zbiórki odpadów – selektywny lub nieselektywny, liczebność gospodarstwa domowego) doprowadziło Sąd do tych samych wyników, które zostały zaprezentowane w decyzji organu I instancji, a które zostały zaakceptowane w zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 6o ust. 2 u.c.p.g., który stanowi, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Oznacza to, że w miesiącu, w którym nastąpiła zmiana wpływająca na wysokość opłaty, wysokość opłaty ustalana jest w nowej wysokości. Podsumowując, Sąd uznał, że wobec zamieszkiwania przez skarżącego na nieruchomości zlokalizowanej w B. przy ul. [...]– działka [...], organ administracji był nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto opłata ta została określona w prawidłowej wysokości. Domyślać się należy, że kara w wysokości [...]zł, o której wspomina strona w skardze, to kwota, jaką została ona obciążona za zastępcze wykonanie obowiązku usunięcia odpadów z terenu działki nr [...]. Stwierdzenie takie uprawnione jest wobec treści pisma Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w B.z dnia 18 grudnia 2015 r. Zawarto w nim informację, że w 2014 r. ze wskazanej działki zostały usunięte odpady przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Mają powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.).