I CSK 679/13

Sygn. akt I CSK 679/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa J. S. przeciwko P. Spółki z o.o. w W. o ochronę praw autorskich i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lipca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Powód J. S. wniósł o zakazanie pozwanej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. dalszego wydawania czasopisma „[…] S.” jako dodatku do poniedziałkowych i czwartkowych wydań „[…] I.” w Ł., a także o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda odszkodowania z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych. W uzasadnieniu wskazał, że jest właścicielem tytułu prasowego wpisanego do rejestru czasopism i dzienników, a także, że zgłosił znak słowno-graficzny do ochrony w Urzędzie Patentowym. Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo. Wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zakazał P. spółce z o.o. w W. wydawania czasopisma „[…] S.." jako dodatku do poniedziałkowych i czwartkowych wydań „[…] I." w Ł. oraz oddalił apelację w pozostałej części. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wniósł pozwany, wyrok ten zaskarżając w części zmieniającej wyrok Sądu Okręgowego. W skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c., skarżący zarzucił naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 296 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 6 k.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. 3 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., twierdził bowiem, że w sprawie ujawniło się istotne zagadnienie prawne. Zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione w orzecznictwie, a obowiązkiem skarżącego jest odpowiednie sformułowanie tego zagadnienia z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których powstało, a także ze wskazaniem argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen prawnych i wykazanie, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia przez Sąd Najwyższy będzie miało istotne znaczenie nie tylko dla konkretnej sprawy, w której wystąpiło, lecz także dla rozwoju praktyki sądowej (zob. m. in. postanowienia SN z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC z 2002 r., nr 1, poz. 11 i z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 nie publ.). Skarżący sformułował dwa zagadnienia: po pierwsze, jakie znaczenie dla oceny ryzyka wprowadzenia w błąd, o którym mowa w art. 296 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej ma okoliczność, że znak identyczny lub podobny do zarejestrowanego znaku towarowego jest wykorzystywany do oznaczania jedynie części towaru, która nie jest samodzielnie wprowadzana do obrotu, szczególnie w sytuacji, gdy całość towaru jest oznaczana odrębnie znakiem nie powodującym ryzyka wprowadzenia w błąd. Po drugie, czy istnienie ryzyka skojarzenia między znakami jest odrębną przesłanką dla uznania naruszenia na gruncie przepisu art. 296 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, czy też musi występować obok ryzyka wprowadzenia odbiorcy w błąd. Odmawiając przyjęcia niniejszej skargi do rozpoznania należy wskazać, że zagadnienia sformułowane we wniosku odbiegają od podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego, który ustalił, że pozwana posługuje się identycznym znakiem słownym i w związku z tym zachodzi przesłanka z art. 269 ust. 2 pkt 1, a nie pkt 2 p.z.p. Sąd jedynie hipotetycznie wskazał, że w razie oparcia rozstrzygnięcia na art. 269 ust. 2 pkt 2 p.z.p. argumentacja strony pozwanej nie mogła odnieść skutku, ponieważ strona ta nie wykazała, iż nie zachodzi ryzyko skojarzenia znaku używanego przez nią ze znakiem zarejestrowanym. 4 Zwrócić też należy uwagę, że skarżący sam przyznał, iż kreuje w przedstawionym zagadnieniu dodatkową przesłankę – nie mającą oparcia w art. 296 ust. 2 pkt. 2 prawa własności przemysłowej – sprowadzającą się do pytania, jakie znaczenie ma okoliczność, że znak identyczny lub podobny jest wykorzystywany do oznaczenia jedynie części towaru. Z kolei drugie z przedstawionych zagadnień na tle treści art. 296 ust. 2 pkt. 2 p.z.p. nie wyraża wątpliwości trudnych do rozwiązania. Odpowiedź na nie wymaga jedynie językowej wykładni powołanego przepisu. Z przytoczonych względów, po stwierdzeniu, że w sprawie nie występują też inne przesłanki z art. 3989 § 1 k.p.c., należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]