V CZ 131/07

PostanowienieIzba Cywilna2008-01-18

Skład orzekający: Zbigniew Kwaśniewski, Elżbieta Skowrońska-Bocian, Dariusz Zawistowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wadliwe oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania zażalenia, które powinno trafić do Sądu Najwyższego, uzasadnia jego odrzucenie?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że wadliwe oznaczenie sądu, do którego skierowano zażalenie, nie stanowi podstawy do jego odrzucenia, jeśli zażalenie faktycznie powinno być rozpoznane przez Sąd Najwyższy. Zgodnie z art. 369 § 1 k.p.c., zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, a błędne skierowanie go do sądu drugiej instancji, który powinien rozpoznać je jako sąd pierwszej instancji (w tym przypadku Sąd Najwyższy), nie jest podstawą do odrzucenia.
Stan faktyczny
Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie M. G. na postanowienie z dnia 4 lipca 2007 r., uznając je za wadliwie skierowane do Sądu Okręgowego, który wydał postanowienie jako sąd drugiej instancji. M. G. wniosła zażalenie na to postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznał to zażalenie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego o odrzuceniu zażalenia.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V CZ 131/07 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) w sprawie ze skargi M. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt III Ca (…) w sprawie z wniosku M. G. przy uczestnictwie W. G. o podział majątku dorobkowego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2008 r., zażalenia M. G. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 sierpnia 2007 r., sygn. akt III Ca (…), uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2007 r. odrzucił zażalenie wnioskodawczyni M. G. na postanowienie z dnia 4 lipca 2007 r. stwierdzając, że zostało ono wadliwie skierowane do Sądu Okręgowego w K., który postanowienie z dnia 4 lipca 2007 r. wydał jako Sąd drugiej instancji. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 370 i 397 § 2 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zażalenie zostało wniesione do sądu właściwego, gdyż z brzmienia art. 369 § 1 k.p.c. wynika, iż zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie. Treść zaskarżonego postanowienia jest związana z dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną skutków wadliwego oznaczenia sądu właściwego do jego rozpoznania. Sąd Okręgowy stwierdził, że kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczenia sądu odwoławczego w drodze środka kierowanego do tego sądu. Odrzucając z tego powodu zażalenie odwołał się do treści art. 370 k.p.c., co nakazuje przyjąć, że takie zażalenie uznał za niedopuszczalne. Stanowisko to zostało zasadnie zakwestionowane w rozpoznawanym obecnie zażaleniu. W zażaleniu zasadnie zarzucono, że wadliwe oznaczenie sądu, do którego skierowano zażalenie, podlegające faktycznie rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy nie uzasadnia jego odrzucenia na podstawie art. 3941 § 3, 370 i 373 k.p.c. Z tego względu zażalenie podlegało uwzględnieniu na podstawie art. 3941 § 3 i 39815 § 1 k.p.c.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 370art. 369 § 1 KPCart. 370 KPCart. 3941 § 3§ 2§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026. · PDF źródłowy