IV CZ 17/11

Sygn. akt IV CZ 17/11 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski (przewodniczący) SSN Krzysztof Pietrzykowski SSN Marta Romańska (sprawozdawca) w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 26 września 2007 r., w sprawie z powództwa M. H. przeciwko R. B. i M. N. – B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2011 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia 30 sierpnia 2010 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z 30 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z 20 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesione do Sądu Apelacyjnego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, Sąd Okręgowy wskazał na niedopuszczalność wniesienia zażalenia w tym przedmiocie do Sądu Apelacyjnego wobec treści art. 3941 k.p.c., zgodnie z którym właściwym do jego rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W zażaleniu na postanowienie z 30 sierpnia 2010 r. skarżący zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 3941 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie oraz o nadanie biegu skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Po pierwsze, wbrew twierdzeniom podniesionym w zażaleniu, przyczyną odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, jednoznacznie wskazaną w uzasadnieniu postanowienia z 20 maja 2010 r., było naruszenie przez skarżącego art. 128 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4241 § 2 k.p.c. przez brak złożenia stosownej liczby załączników do skargi, mimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie. Sąd Okręgowy orzekł w tym wypadku w zakresie swoich kompetencji określonych w art. 4246 § 2 i 3 k.p.c., zaś sądem właściwym do rozpoznania zażalenia na to postanowienie był, zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 1 in fine k.p.c., Sąd Najwyższy. Zażalenie przewidziane w tym przepisie przysługuje zarówno od postanowień Sądu pierwszej jak i drugiej instancji (por. postanowienia SN: z 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005, nr 10, poz. 180 oraz z 4 września 2008 r., IV CZ 69/08, OSNC-ZD 2009, nr 4, poz. 87). Sąd Okręgowy trafnie odrzucił więc zażalenie wniesione do Sądu Apelacyjnego jako niedopuszczalne. Błąd komputerowego edytora tekstu, na który powołuje się skarżący, w żadnym wypadku nie może usprawiedliwiać oznaczenia 3 w środku zaskarżenia sądu właściwego do jego rozpoznania w sposób niezgodny z przepisami o właściwości funkcjonalnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.