I CNP 49/25

I CNP 49/25 POSTANOWIENIE 16 czerwca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Grzesiowski na posiedzeniu niejawnym 16 czerwca 2026 r. w Warszawie w sprawie ze skargi R.B. i K.B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 lutego 2025 r., V Ca 591/23, wydanego w sprawie z powództwa R.B. i K.B. przeciwko R. spółce akcyjnej w W. o zapłatę, na skutek zażalenia R.B. i K.B. na postanowienie Sądu Najwyższego z 1 kwietnia 2026 r., I CNP 49/25, odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 21 września 2022 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie oddalił powództwo R.B. oraz K.B. w sprawie przeciwko R. S.A. w W. o zapłatę. 2. Apelację powodów od powyższego orzeczenia oddalił Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 28 lutego 2025 r. I CNP 49/25 2 3. Powodowie wnieśli od wyroku Sądu Okręgowego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na naruszenie art. 6 k.c. w zw. z art. 5 ust. 3 i 4 w zw. z punktem 1 i 4 preambuły Rozporządzenia (WE) nr 261/2004, art. 5 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w zw. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 17 września 2015 r. (C-25 7/14) i w zw. z art. 267 lit. b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 3 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004, art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) 261/2004. 4. Postanowieniem z 1 kwietnia 2026 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 lutego 2025 r. 5. Pismem datowanym na 12 maja 2026 r. powodowie wnieśli zażalenie od powyższego orzeczenia i wnieśli o jego zmianę i merytoryczne rozpoznanie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 6. Zgodnie z brzmieniem art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stosownie natomiast do § 11 tego artykułu zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Należy przy tym zwrócić uwagę, że art. 3941 k.p.c. przewiduje zamknięty katalog przypadków, w których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Zatem niedopuszczalne jest zażalenie wniesione do Sądu Najwyższego w jakimkolwiek innym przypadku niż wymieniony w powołanym wyżej przepisie (zob. postanowienia SN: z 8 sierpnia 2024 r., III CZ 119/24; z 20 listopada 2024 r., III CZ 207/24; z 5 lutego 2026, III CZ 103/23). 7. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem orzeczenia Sądu Najwyższego, jako sprawującego nadzór judykacyjny nad orzecznictwem sądów powszechnych, nie podlegają zaskarżeniu w drodze środków odwoławczych. Wobec powyższego żadne postanowienie tego Sądu nie jest zaskarżalne, co wynika z ustrojowej I CNP 49/25 3 pozycji Sądu Najwyższego (zob. postanowienia SN: z 2 września 2020 r., V CO 96/20, z 26 czerwca 2025 r. III CZ 98/25, z 27 stycznia 2026 r., III CZ 232/24). 8. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że skarżący uczynili przedmiotem zażalenia niezaskarżalne postanowienie Sądu Najwyższego. 9. Zażalenie podlega więc, na podstawie art. 397 §11 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., odrzuceniu jako niedopuszczalne. Krzysztof Grzesiowski (M.M.) [a.ł]