I CZ 111/04

Sygn. akt I CZ 111/04 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2004 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Hubert Wrzeszcz SSA Wojciech Kościołek (sprawozdawca) w sprawie z powództwa T. B. przeciwko J. B. o rozwód, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października 2004 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 15 kwietnia 2004 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację powoda T. B. od wyroku tego Sądu z dnia 5 grudnia 2004 r. uznając, że od części wyroku w sprawie o rozwód, a dotyczącej rozstrzygnięcia o alimentach i o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania kasacja nie jest dopuszczalna (art. 3921 § 2 k.p.c.). Zażalenie na postanowienie złożył powód, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Rozpoznając zażalenie zważył Sąd Najwyższy, co następuje: Zagadnienia integralności rozstrzygnięć w wyroku rozwodowym były przedmiotem rozważań prawnych Sądu Najwyższego. Odwołując się do szczegółowych motywów zawartych w publikowanych orzeczeniach należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia o obowiązku ponoszenia przez rozwodzących się małżonków kosztów utrzymania i wychowania dzieci (alimenty), jak i o podziale mieszkania posiadają samodzielny byt procesowy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 25.03.1999 r., III CKN 124/99, OSNC 1999/10/182 i z 1.10.1999 r., IICKN 907/98, OSNC 2000/4/69). Podzielając argumentację prawną zawartą w motywach wskazanych orzeczeń uznać należy zażalenie powoda za bezzasadne. Fakt rozstrzygnięcia w wyroku rozwodowym o podziale mieszkania nie wprowadza zmiany, co do dopuszczalności kasacji w sprawach z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego oraz kurateli w rozumieniu art. 519 § 2 k.p.c. W świetle tej regulacji w sprawach dotyczących zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem, do których należą sprawy o podział mieszkania (art. 58 § 2 k.r.o.) kasacja nie przysługuje. Podobnie jak w świetle art. 3921 § 2 k.p.c. w sprawach o alimenty kasacja nie przysługuje. 3 Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 39318 § 3 k.p.c.